สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[蓝月 (lán yuè)]

พูดถึงเรียนพิเศษ

ตอนม.ปลายก็เลือกเรียน ไม่ได้เรียนดะนะคะ
แต่พูดถึงก็ยังเสียดายอยู่ดี รู้สึกว่าเอามาใช้ไม่เต็มที่

จริงๆ เวลาเกเรก็มีนะคะ
ติดเน็ต เล่นเกม โดดเรียน ก็มี
ปัญหาเรื่องเงินก็เยอะมาก
เพราะไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง
ทั้งๆ ที่มีคนจะช่วยก็เยอะแต่เดือนก็เกรงใจมากๆ

จริงๆ ถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวก็บ่อย
คือแม่ไปคลอดลูกที่เชียงรายครึ่งปี ก็กลับมาหาดใหญ่ครึ่งปี
พอท้องก็ขึ้นเหนืออีก แล้วก็กลับมาอีก {หมีโหด}

เดือนปรับความรู้สึกไม่ทัน
มันใจหายนะ ตอนแม่ไป
แต่พอแม่จะมาก็ไม่อยากให้มา
มันอารมณ์วัยรุ่นมั้ง อยู่คนเดียวมันเหงาก็จริง แต่เวลาห่างกันแม่จะพูดดีเอาใจใส่
พูดว่าคิดถึง รักนะ ไรงี้
แต่พออยู่ด้วยกันซักพักก็จะบ่นไรงี้ไง แต่หลังๆ เดือนก็ฟังแม่บ่นได้ละ
แม่ก็บ่นน้อยลงนิดนึง ก็พอเข้ากันได้

เคยนึกสงสัยตัวเองเหมือนกัน
บ้านก็อยู่ใกล้สถานอโคจร ผับ บาร์ หรรษาคาเฟ่ ม่านรูด โคโยตี้ก็มี
ทำไมตูไม่คิดอยากจะไปฟะ (แต่อยากเมาให้ตายคาบ้านนี่เคย)
ไม่คิดจะพาผู้ชายมามั่วเลย

ก็เลยนึกว่า ความหยิ่งในตัวเองนี่ มันก็ได้อย่างเสียอย่าง
ไม่เที่ยวกลางคืน แต่เอาเวลามางมอยู่ในเน็ตแทน



รู้สึกเหมือนได้แชร์ความเจ็บปวดยังไงไม่รู้ค่ะ
ขอบคุณทุกคนจริงๆ

เดี๋ยวเอาไว้ซาๆ จะมาเล่าเรื่องน้า
พอดีมีเรื่องที่คุยกันตอนต้นๆ ที่เรื่องเอาเด็กออกอะไรนี่แหละ

[น้องสุกน้องใส]

พี่โอ๋จะไม่อ่านของหนูแล้วใช่ม๊า 


ถ้าจะให้เล่าให้หมดอ่ะ  อีกนานเลย 

[นักศิลปะ]

อ่านของน้องๆ หรือ หลานก็ไม่รู้
รู้สึกว่าของตัวเองผิวๆมาก
เหมือนส้มที่บีบใส่ตาแล้วแสบ
แค่ร้องให้ สักพักก็หาย
แต่อ่านของคนอื่นเหมือนต่างโดน
กระชากใจออกมาแล้วยัดกลับไปอีก
มันไม่ตายนะ ใจยังเต้น แต่แผลไม่สนิทเหมือนเดิม

เรื่องของเดือน ผมยังรออ่านเสมอ
เรื่องของกิ้วผมก็อ่านสิ แหม
รวมถึงเรื่องคนอื่นด้วยแหละ

[น้องสุกน้องใส]

กิ้วไม่รู้สึกแย่กับชีวิตนะ ย้ำอีก 

กิ้วรักที่กิ้วเป็นแล้วก็ที่คนรอบข้างเป็นนะ แต่ ณ ปัจจุบันนี่พ่อกิ้วยังไม่ยอมคิดเลยว่า เค้ายึดบ้านแล้วจะย้ายไปอยุ่ไหน 

[นักศิลปะ]

กิ้วไม่รู้สึกแย่กับชีวิตนะ ย้ำอีก 

กิ้วรักที่กิ้วเป็นแล้วก็ที่คนรอบข้างเป็นนะ แต่ ณ ปัจจุบันนี่พ่อกิ้วยังไม่ยอมคิดเลยว่า เค้ายึดบ้านแล้วจะย้ายไปอยุ่ไหน 

โพสสิถีบติ้งกิ้ง

พ่อไม่คิด เหรอ
ไม่แน่นะ เขาอาจจะคิดอยู่

[iannnnn]

เข้าใจแล้วครับพ่อ - ปั่น

http://media.imeem.com/m/G2QstXHo7C/aus=true

ไม่เคยนึก ถึงความรู้สึกแบบนี้
ไม่เคยมี คนตัวเล็กๆให้กอด
ไม่เคยนึก ว่าเราจะเลี้ยงใครรอด
แล้วเรา ก็ทำได้จริงๆ

ถ้าพ่อเห็น พ่อคงจะแอบไปขำ
ที่เคยทำ อะไรเอาไว้ทุกสิ่ง
ที่พ่อเคย ว่าเรามันจุ้นจริงๆ
ก็เจอ เข้าแล้ว เต็มเปา

ก็เลยได้รู้ ว่าทำไม
พ่อต้องทำ โอที
ตื่นเช้า เช้า เลิกสูบบุหรี่
ทำอย่างนี้เพื่อใคร

ก็เลยได้รู้ ที่ทำมากมาย
พ่อเอาเรี่ยวแรงจากไหน
ก็เลยได้รู้ ว่าเพราะอะไร
พ่อถึงชอบกอดเรา

เจ้าตัวเล็ก เขาคือเราในวันนั้น
ที่วันๆ ก็ได้แค่จุ้นแค่ซน
ไม่เข้าใจ ถ้าพ่อจะว่าจะบ่น
ก็เบื่อ ก็เซ็งพ่อทุกที

นานาน้า นานานานาน้า
นานาน้า นานานา นานา
และสักวัน เขาคงจะเข้าใจดี
ว่าทุกอย่าง เพื่อเขาคนเดียว

ก็เลยได้รู้ ว่าทำ ไม
พ่อต้องทำ โอที
ตื่นเช้า เช้า เลิกสูบบุหรี่
ทำอย่างนี้เพื่อใคร

ก็เลยได้รู้ ที่ทำมากมาย
พ่อเอาเรี่ยวแรงจากไหน
ก็เลยได้รู้ ว่าเพราะอะไร
พ่อถึงชอบกอดเรา
แน่นๆ แน่นๆ..




เพลงนี้ติดอันดับท็อปเท็นเพลงโปรดตลอดกาลของตูด้วย

[saa3]

 

ได้แต่อ่านแฮะ

อืมมม

พ่อแม่สามนี่ เริ่มอะไรๆจากติดลบแฮะ
พี่น้องที่เกิดมา 3 คน ก็จะเป้น 3 ยุค ที่แตกต่างกัน
กว่าจะก่อร่างสร้างตัวมาได้ ท่านก็ลำบากน่าดู
ทดลองสร้างธุรกิจต่างๆนาๆนับไม่ถ้วน เพื่อให้สามารถเลี้ยงชีพอยู่ต่อได้

35 ปีกว่าๆีที่พ่อแม่เกิดมา ต้องประสบกับอีก 17 ปี กับลูกตัวที่ 3 ท่านต้องลำบากแค่ไหนกับอีลูกน่าเตะคนนี้
ต้องปรนเปรอเพื่อสนองตัณหากันสุดๆ (คอม+เกม+ของเล่น ฯลฯ)

เอาว่า สิ่งมีชีวิตอายุ 17 ปีตัวนี้ จะพยายามตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่ ในอีกระดับนึง
พ่อแม่ใช้ชีวิตมา 50 กว่าปี ต้องผ่านอะไรหลายๆอย่าง
พ่อแมว (ครับ ชื่อแมว) แม่มาดี ก็ถึงเวลาที่ได้นอนพักให้สบาย เที่ยวให้สนุก

ลูกคนนี้ จะพยายามก่อร่างสร้างตัว ด้วยสิ่งที่ท่านมาปรนเปรอสาม
(ขอบคุณสำหรับคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตนะครับ ที่ทำให้สามมีวันนี้ .... ได้ทำงาน zhe... ฯลฯ)

จะเป็นพ่อ... (แม่นี่ อุบไว้ก่อน) ในยุคถัดมา มาเลี้ยงท่านเองนะครับ

อีก 50 ปีข้างหน้าของพ่อแม่ (คือ อวยพรให้ท่านอายุยืนไปในตัว)
จะสบ๊าย สบาย นะครับ

รักคุณพ่อคุณแม่ที่สุดครับ

[iannnnn]

อี๊

เขินละสิ

[saa3]

เออ

[蓝月 (lán yuè)]

  ต๊าย มีมุมแบบนี้ด้วยนะเรา

[saa3]

เออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

[iannnnn]

เดี๋ยวจับหน้าจอไปอวดโอปอ

[เดอะบุ๋ม]

ว๊าวว
เก่ง
รักครอบครัว
ว๊าว
ว๊าว

[saa3]

  ชั้นน่าจะนอนตั้งแต่ครึ่ง ชม. ที่แล้ว

[นายโอ้เอ้]

เห็นเล่ากัน เล่าบ้างละกัน แลกเปลี่ยน
แต่ไม่ค่อยอยากเล่าเท่าไหร่
เพราะไม่ค่อยชอบชีวิตวัยเด็กเท่าที่ควร

แต่ที่มีกินมีใช้ทุกวันนี้ก็รู้ว่าพ่อผมต้องสู้มามากเลยทีเดียว
พ่อผมเก่งนะในสายตาของผม เก่งมากๆ จนกลัวว่าชีวิตตัวเองจะทำได้ไม่ดีเท่าพ่อ

พ่อเป็นช่างเย็บผ้า ด้วยการผลักดันของปู่ที่ไม่อยากให้อนาคตของลูกจบลงแค่ชาวนา
ส่วนแม่ก็ช่างเย็บผ้า ด้วยการผลักดันของตาที่ไม่อยากให้อนาคตลูกจบลงแค่ชาวสวนมะพร้าว
ทั้งคู่ความรู้แค่ ป.4 รู้จักและจากกันจากการที่เป็นช่างเย็บผ้าที่เดียวกัน

ผมเกิดและมีชีวิตช่วงวัยเด็กอยู่แถวๆ สลัมย่านพรานนก
อยู่บ้านเช่า ก่อนที่พ่อและแม่จะเลิกเป็นลูกจ้าง
กลับมาอยู่ที่บ้านนอก แล้วยึดอาชีพค้าขายผ้าชิ้น
เพราะพ่อเห็นว่ามีคนมาจ้างให้ออกขายผ้าชิ้นตามตลาดต่างจังหวัด
พ่อเลยตัดสินใจรวมเงินที่มีลงทุนซื้อผ้าจากพาหุรัด แล้วตัดเป็นชิ้นขาย
ขึ้นรถไฟไปขายตามต่างจังหวัด

แม่ก็เริ่มตัดเสื้อผ้าโหลส่งเองที่โบ๊เบ๊
ชีวิตผมก็เลยวนเวียนอยู่กับจักรเย็บผ้า กองเศษผ้า

จากเย็บส่งเอง ก็เอาออกมาขายปลีกเองบ้าง โดยพ่อจะออกวิ่งขายต่างจังหวัด
ตามงานวัดต่างๆ ไปทีก็หายไปเป็นอาทิตย์ ชีวิตผมเลยอยู่กับแม่ซะเป็นส่วนใหญ่

พอโตขึ้นมาหน่อย แม่ก็เริ่มเปลี่ยนจากเย็บผ้าส่ง
หันมาซื้อผ้าออกขายของพร้อมกับพ่อ

นั่นเลยทำให้ผมต้องรบผิดชอบตัวเอง
เพราะพ่อแม่ออกไปตลาดนัดขายเสื้อผ้าตั้งแต่ตี 4 ตี 5
ผมตื่นมาก็ไม่เจอใครแล้ว อยู่กับพี่ชายแค่สองคน
เออ ลืมไปผมมีพี่น้องสองคน ผมเป็นคนสุดท้อง

หุงข้าว ทำกับข้าว กวาดบ้าน เป็นงานที่ต้องทำประจำ
หลังๆ พ่อเริ่มเลี้ยงวัว หน้าที่ผมก็ต้องคอยย้ายวัว พาวัวไปกินหน้า

บอกตรงๆ ว่าด้วยความเป็นเด็กหน่ะ ภาระพวกนี้ไม่ชอบหรอก แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้

พ่อกับแม่ชอบต้นไม้ดอกไม้ หน้าบ้านเลยเต็มไปด้วยดอกไม้
และนั่นก็เป็นที่มาของอาชีพเสริมอีกมากมาย ที่เกี่ยวกับพันธุ์ไม้ต่างๆ

จนมาได้ดี กับโป๊ยเซียน และกล้วยไม้ ทำรายได้ให้พ่อกับแม่มาก
มากกว่ารายได้จากการขายเสื้อผ้าซะอีก
จนมาเอาดี กลายสภาพรอบบ้านเป็นเรือนเพาะโป๊ยเซียน



เฮ้อ พอก่อนพิมพ์ไม่เก่ง พิมพ์ช้ากว่าหัวคิดซะอีก มีเวลาแล้วค่อยเล่าต่อ
พ่อผมมีวีรกรรมทำเพื่อครอบครัวเยอะมากๆ



เอ๊ะ ตูหลงประเด็นเปล่าหว่า มาเล่าเรื่องพ่อแม่ตัวเองเนี่ย