สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[iannnnn]

เพิ่งรู้ว่าเดือนเป็นลูกครึ่ง

[มุมมืดของสังคม]

บวกน้องเดือน ซึ้งงงงงมาก
เป็นเหมือนเดือนเหมือนกัน
จริงๆนะ พอโตแล้วคิดได้เนี่ย มันโคตรจะอึ้งตัวเอง
ว่าตอนนั้น ทำลงไปได้ไงวะะะะะะเนี่ย...

ตอนนี้ก็ทำดีกับแม่ตลอดเลยเหมือนกัน
เรื่องใกล้ชิดนี่ ใกล้ปกติ  เพราะกับเพื่อนผมก็น้ำเน่าอยู่แล้ว
กับพ่อแม่เลยไม่อายนะ แม่กับอายเองด้วยซ้ำ
กอด หอมได้เต็มที่ แต่ก็ไม่ได้ทำเองหรอก มันตลก

ส่วนมาก็ไปบีบมือ บีบขาให้ ซะมาก
เป้นการแสดงความรักได้แบบไม่เขินด้วยนะแนะนำๆ


ตอนแรกก็ไม่อยากเล่ามุมมืดของตัวเอง
แต่เจอพี่จอยไง ต่อมแตกเลยครับท่าน
มันโดนใจ มันทิ่มแทง...


พอไปแล้วก็ไปยาว

[หมีโหด*]

สาระเยอะจริงๆ 

[จินนี่]

(วันนี้ก็เพิ่งมานั่งไล่อ่านจู๋นี้  ซึ้งงงง )

อ่านแล้วอยากบวกพี่เดือนในความกล้าที่เล่านะ
แต่ขอติดไว้ก่อนค่ะ เพราะยังบวกไม่ได้


เรื่องสนิทกับแม่ ที่บ้านจินนี่ทั้งจินนี่กะน้องจะสนิทกับแม่มากกว่าพ่อค่ะ
จะเรียกว่าเป็นปัญหาที่บ้านอย่างนึงเลยก็ได้
เพราะพ่อเป็นคนอารมณ์ร้ายแล้วก็ดุค่ะ (สาเหตุ...เล่าต่อไปได้ยาวมากเลย- -)
ถ้าคุยอะไรเล่นๆกันอยู่ แล้วพ่อเดินมานี่คือวงแตกเลย


แต่กับแม่จะเฮฮา เพราะแม่เลี้ยงมาแบบคุยกันเหมือนเพื่อน
คือมีเรื่องอะไรก็จะเล่าให้ฟังเรื่อยๆเลย แต่ก็จะข้ามบางเรื่องไปเหมือนกัน

ส่วนปัญหาที่บ้านจินนี่ว่าก็คงมีกันทุกบ้านมั้งเนอะ แต่แค่มันมีมากมีน้อยต่างกัน
ถ้าไม่มีเลย....ก็เป็นเรื่องดีมากๆเลยแหล่ะ ซึ่งออกจะหายากนะ


อืมมมม อ่านของพี่เดือนแล้วอยากเล่ามั่งอะ...
อย่างที่บ้านจินนี่ ปัญหาที่มีบ่อยๆก็เรื่องเงินๆทองๆนี่ล่ะค่ะ
ตอนนี้ก็รับค่าเรียนจากบ้านย่า(บ้านใหญ่น่ะ มีย่ากะป้าที่ไม่ได้แต่งงานอยู่)
ทั้งค่าเรียนพิเศษ ค่าเรียนที่ร.ร. ก็รับจากที่นี่แหล่ะ

ตอนม.ต้น ช่วงนึงก็เคยอยู่บ้านย่า เป็นที่ๆอยู่แล้วเครียดมาก
เพราะมีแต่คนที่อายุมาก การมองโลกเค้าก็ไม่เปลี่ยนไปตามยุคเอาซะเลย

ทำนู่นไม่ได้ ทำนี่ไม่ได้ พูดจาต้องเรียบร้อย บลาๆๆ
ตอนเด็กๆเวลาจะไปบ้านโน้นก็จะเกร็งๆ เลยกลายเป็นช่วงประถมกับม.ต้น
แรกๆจะเป็นเด็กที่ไม่มีความกล้าเลย กลัวไปหมด แล้วจะคิดมาก คิดเยอะกว่าเด็กวัยเดียวกัน
เข้ากับเพื่อนไม่ได้เลยค่ะ

พอมีเรื่องทะเลาะกัน เลยกลับมาอยู่บ้านตัวเอง แน่นอน ค่าเรียนอะไรก็ยังรับจากตรงโน้น

เวลาเรียนที่โรงเรียนก็ต้องกดดันตัวเองว่าต้องพยายามทำเกรดให้มันสวยๆหน่อย
เพราะด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงด้วยล่ะ เค้าก็ไม่ค่อยจะโอ๋เท่าหลานชาย(แต่ที่บ้านตัวเองเฉยๆนะ รักเรากับน้องเท่ากันแหล่ะ)

ทีนี้บอกตรงๆว่าเหมือนเรา ทำดีแล้วเสมอตัว แต่ถ้ามีอะไรไมดีมาละก็โดนว่าเยอะเลย แล้วคำแต่ละคำจะแรงมาก
แล้วถึงจะได้รางวัลประกวดอะไรมาแต่เค้าก็จะเฉยๆกัน บางทีน้อยใจก็มีนะ


หลังๆก็เลยมีเรื่องอีก ว่าจินนี่อยากเรียนศิลปะแต่เค้าไม่อยากให้เรียน เพราะว่าไร้สาระ
เค้าก็จะออกค่าเรียนพิเศษวิชาสามัญให้เราเท่านั้น แต่อย่างอื่นจะไม่ให้เลย
ก็เลยต้องหาค่าเรียนเอง อุปกรณ์ก็จ่ายเองด้วยเอ้า

จะว่าดีก็ดี เพราะทำให้เราต้องบริหารเงิน บริหารเวลาหาตังค์ให้ได้
ไม่งั้นก็ไม่ได้ติว แล้วก็เราจะพลาดไม่ได้เลย ถ้าสอบไม่ติด ถ้าพลาดคงต้องเบนเข็มการเรียนต่อเลยล่ะ

แต่ถ้าจะว่าไม่ดี....ก็คงเพราะบางทีเราก็ไม่มีเวลาจะหาเงิน เพราะเราก็ต้องเรียนด้วยอีก
อารมณ์ท้อมันก็มาได้ง่ายๆเลยค่ะ


ส่วนที่บ้านตัวเองเพราะคุณพ่อเคยเป็นโรคทางจิตอย่างนึงน่ะ ตอนเราเด็กๆ ทำให้ใช้เป็นเบี้ยเลยช่วงนั้น
มาตอนนี้ก็ทำธุรกิจที่ทรงๆอย่างงี้ไปเรื่อย เหมือนทำแล้วเท่าทุน กำไรอีกนิดหน่อย
ซึ่งตอนนี้จะว่าปกติดีก็ไม่เชิงค่ะ รวมทั้งจริงๆแล้วเค้าก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรมากมาย
ทำให้ที่บ้านรวมทั้งน้องกะแม่จะเหมือนแบ่งพวกกับพ่อไปเลย (เคารพในฐานะพ่อ แต่ความสนิทนี่แทบจะห่างเหินกันไปเลยน่ะ)

กลับบ้านมาทีไรก็ออกแนวต่างคนต่างอยู่ แม่เคยแซวว่าเลี้ยงลูกแบบบุฟเฟ่ต์
อยากกินอะไรก็มาเอา อยากคุยอะไรก็มาคุยกับแม่ได้
แต่ว่าทั้งเรากับนองก็รู้หน้าที่รับผิดชอบค่อนข้างดีนะ เพราะแม่จะเลี้ยงแบบสอนให้คิดเป็นน่ะ มีอะไรมาคุยกัน


ยังคิดเลยว่า  ถ้าตัวเองมีลูก (ในที่สุดก็เป๋กลับมาหัวข้อจนได้ )
อยากจะเลี้ยงลูกแบบแม่ตัวเองน่ะ แต่จะปรับเปลี่ยนอะไรๆอีกนิดหน่อย

ชอบอะไรจะสนับสนุนเต็มที่ (เพราะเป็นสิ่งที่เราต้องการมากเลยแหล่ะ) ที่สำญคือเราคงอยู่กับลูกไม่ได้ทุกเวลา
ก็อยากสอนให้คิดเป็นนี่แหล่ะ เพราะถ้าหวงมากไปภูมิต้านทางสังคมมันก็ไม่มี

[โบว์]

แอบอ้างถึงเดือน-กิ้ว จากหน้าที่แล้ว
โด่ พี่ห่างกะแม่ 18 ปี ชนะเว้ย


แต่แม่พี่นี่สุดยอด ยอมรับ ประมาณว่าทำได้แทบทุกอย่าง
ตอนนี้ถ้าสอน She ทำฟอนต์ She คงทำเป็น

[roundbol123]

นานาก็สนิทกับแม่เหมือนกัน แม่ห่างจากนานา 20 ปีเอง เราเลยคุยกันได้ คุยกันเหมือนเพื่อน (สนิทกะแม่ด้วย)

ตอนเด็กๆ นานาไม่ได้อยู่กับแม่ แต่อยู่กับยาย เ็ป็นเด็กขวาจัดมาก
กลับโรงเรียนทำการบ้าน ดูละครหลังข่าวแล้วนอน
ตื่นมาไปโรงเรียน เลิกเรียนกลับบ้าน วนเป็น loop ยังเงี้ย

ตั้งแต่ ป1 - ป6 ไม่เคยไปเที่ยวห้างกับเพื่อนเลย 

พอแม่มาอยู่ด้วยเลยรู้สึกว่าได้ทำอะไรเยอะขึ้นค่ะ สารภาพว่าที่ผ่านมานานารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในกะลาจริงๆ  (ชีวิตมีแต่บ้าน โรงเรียน เพราะโรงเรียนอยู่ใกล้บ้าน) ไม่เคยทำอะไรเองเป็นเลย

ย้าย รร โรงเรียนอยู่ไกลจากบ้านมากขึ้น แม่ไปส่งแทนยาย เลยสนิทกับแม่แทน (และได้ทำอะไรแบบที่ยายชอบห้ามตลอด  ) เจอสังคมใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆจากหลายๆที่ กิจกรรมเยอะๆ ก็รู้เลยว่าเราชอบอะไร

ช่วงนี้สนิทกับแม่เหมือนเดิม มีอะไรก็บอกหมด เพราะแม่เข้าใจนานา (แบบที่ยายน่าจะไม่เข้าใจ แต่ยายรักนานานะ  :40:ฉ

ที่แม่เข้าใจเพราะวัยเด็กของแม่เป็นประเภทโดนยายกับตากดดันเอามากๆ จนเสียคนแหละค่ะ แต่แม่นานาบอกว่าคุ้มที่ได้ใช้ีชีวิตแบบที่ไม่มีใครจะทำได้เหมือนแม่อีกแล้ว (สัก โดดเรียน กินเหล้า เมาไปสอบไม่ได้ หนีออกจากบ้านจากกรุงเทพมาเชียงใหม่ ท้อง ฯลฯ) แล้วก็ทำธุรกิจ เคยอยู่ในจุดสูงสุด จนร้านเจ๊ง ก็กลับมาสามัญๆ เหมือนเดิม  {หมีโหด}

แม่เลยเข้าใจนานา คิดว่านะ นานาคิดว่าแม่ก็เจ๋งดีเหมือนกัน 

ส่วนพ่อ อยู่กรุงเทพ  {หมีโหด} {หมีโหด} {หมีโหด} {หมีโหด}

เห็นเค้าเล่ากัน เล่ามั่ง 


นานามีพี่สองคน เป็นพี่คนละแม่
ตอนนี้พ่อจดทะเบียนกับแม่ของพี่คนที่สอง หลังจากหย่ากับคนแรก

แม่นานาเพิ่งรู้ว่าพ่อมีลูกเมียแล้วตอนนานาอยู่ อนุบาล 3 นานาก็ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่หรอกตอนนั้น
มารู้เพราะแม่พี่โทรมาขอให้เลิกยุ่งกับพ่อน่ะ

แต่แม่พี่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรนานากับแม่นะ เพราะเค้าเข้าใจว่าแม่นานาไม่รู้มาก่อน

ก็ยังงั้นแหละค่ะ พ่อก็กลับไปอยู่กอทอมอ สภาวะบ้านนานาจึงเป็นบ้านลูกเมียน้อยไปโดยปริยาย 

แม่เลิกกับพ่อใหม่ๆ ก็มีแฟนใหม่ แล้วก็มีลูก (น้องนานา)
แต่น้องนานาเป็นโรคหัวใจ  แถมพ่อน้องก็ไปกรุงเทพแล้วไม่ติดต่อมาอีกเลย 

พ่อนานาเคยพยายามพานานาไปหาญาติที่กรุงเทพนะ แบบอยากให้ลูกๆ เข้าหากันได้ ปรากฏว่าโดนพี่สาวคนโตแกล้ง ฯลฯ (ยายเล่าว่าเคยโดนจับหัวโขกตู้เย็นด้วย  ) แต่นานาเข้ากับแม่พี่ได้เพราะเค้าไม่มีลูกสาว

(พี่สาวคนโตของนานาเค้าเคยติดยาด้วย เห็นเค้าว่ายามันไปทำลายสมองนิดหน่อย ทำให้พี่เค้าตอนนี้ออกแนวซื่อบื้อๆ  )

ปิดเทอมทีไป กทม ที
ก็ยังเป็นครอบครัวสุขสันต์อยู่

จนกระทั่งแม่พี่กับพ่อเริ่มทะเลาะกัน เรื่องพ่อขยันหาบ้านเล็กบ้านน้อย
แม่พี่เค้าเกือบจ้างคนเก็บเมียน้อยพ่อด้วย (นานากับพี่สมรู้ร่วมคิด  )
ก็ทะเลาะกันแรงขึ้น ทะเลาะกันมาห้าหกปีแล้วกับเรื่องนี้
ตอนนี้แม่พี่เค้าก็เกลียดพ่อ แล้วก็ยุให้นานากับพี่เกลียดพ่อไปด้วย
พยายามขุดคุ้ยเรื่องไม่ดีของพ่อมาพูด ประจานให้ลูกๆฟัง

เกือบหลงเข้าวังวนไปแล้ว แต่แม่นานาเตือนสติได้  {หมีโหด}
ความจริงนานาก็ไม่ดไ้อะไรหรอกค่ะ แม่พี่เค้าก็ดีกับนานา กับครอบครัวของนานาดี 

ตอนนี้นานากับแม่ยุพ่อให้เขียนพินัยกรรมอยู่ เพราะว่าพ่อแก่แล้ว ถ้าสมมุติเกิดอะไรขึ้นมา มรดกจะต้องถูกแบ่งให้ลูก เท่าๆกัน เพราะว่าแม่นานาไม่ไว้ใจแม่พี่ค่ะ     เพราะเค้าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย 

นอกจากความรักก็มีเรื่องเงินกับมรดกแหละค่ะที่เข้ามาเกี่ยวพันกัน 
เพราะญาติพี่น้องพ่อก็ใช่ว่าจะ .... นะ 

นานารักทุกคนนะ ถ้าไม่ไปคิดมาก เอาแค่เฉพาะ ณ เวลานี้ นานามีความสุขดีค่ะ {หมีโหด}


อย่างน้อยก็ยังมีพ่อ ยังมีแม่
แต่แอบขาดความรักจากพ่อนะ  (ที่ผ่านมาส่งมาในรูปของเงินน่ัะ)


อย่างน้อยก็ยังดีค่ะ ที่มีพ่อกับแม่ที่เข้าใจ
ปัญหาที่พูดๆมา ถ้าไม่ไปนึกถึงมันก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ชินแล้ว 

แต่ก็ภูมิใจจริงๆค่ะ ที่เป็นลูกพ่อกับแม่ 

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

หูยยย เดือนนน นานา  ถ้าอยู่ใกล้ๆ ป้าจะเข้ากอดคนละทีเลยนะ
ข้อหาที่ เจออะไรหนักๆกว่าป้ามามาก แต่ว่ายังคงความเป็นเด็กดีไว้ได้

เด็กดีในมุมของป้าที่มองเดือน กับ นานา คือ รู้จักกาลเทสะ รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ รู้จักคิด และ ใฝ่ดี ข้อนี้สำคัญมาก
ขอให้เป็นเด็กที่น่ารักและใฝ่ดีอย่างนี้ตลอดไปเหมือนกับเกลือที่รักษาความเค็มไว้นะ (อุ๊ยยยย คำพูดแก่มาก  )

จุ๊บๆ จ้ะ 

[iannnnn]

สถานการณ์สร้างศิลปินจริงๆ ครับ

[roundbol123]

สถานการณ์สร้างศิลปินจริงๆ ครับ

จริงนะพี่แอน
นานาว่าวาดรูปเป็นการบำบัดที่ดีค่ะ 




ความฝันสูงสุดของนานาคือมีครอบครัวที่มีความสุข
จริงๆ นะ ไม่อยากให้ลูกเจออะไรแบบนี้เท่าไหร่ 

ที่เป็นอยู่ นานามีึความสุขดีจริงๆ ในระดับที่ครอบครัวเราเป็น
ความรู้สึกแย่ๆ มันแค่แอบอยู่ลึกๆน่ะ 

[โบว์]

ได้ยินไหมสาม

[Soris0ri]

จะได้ยินได้ไง

อ่านเอา 

[น้องสุกน้องใส]

โหญ เจ๊โบว์ไม่ได้แข่งนะ 

จริงๆแล้วจู่ถามเรื่องอยากมีลูกไม่ใช่เหรอดูท่ากิ้วจะเป๋ไปคนแรกเลยนิ 

[นายโอ้เอ้]

ถ้าว่างๆ จะเข้ามาอ่านแบบละเอียดอีกที

ยอมรับว่าแรกๆ อ่านผ่านๆ

จู๋นี้จะช่วยให้เราเข้าใจสภาพของแต่ละคนได้ดีขึ้นอีกเยอะเลย 

[นักศิลปะ]

อ่านทั้งของเดือน นานา และจินนี่(ของกิ้วอ่านมาทั้งวันละ )
น้ำลายเหนียวเลยครับ กลืนลงยาก
ชีวิตคนกว่าจะโตได้ มันยากมาก
ไม่เหมือนถั่วงอกที่รดน้ำนับวันนิดหน่อย
ก็เด็ดมาผัดกับเต้าหู้ได้แล้ว

ทำให้ผมนึกถึงเพลง
ของคุณ กมลา เชียว
ชีวิตล้วนมีจุดเปลี่ยนทั้งนั้น
ผมบวกให้ทั้งสี่คน

จะพิมพ์อะไรต่อก็นึกไม่ออกเลย

ส่วนนานา ผมเคยทักงาน นานาว่า
เหมือนมีปมอะไรลึกๆในใจ
จำได้ไม่แม่นว่าทักไปกี่หนตอนไหนมั่ง

ดีใจที่ใช้ศิลปะมาบำบัดครับ

[มุมมืดของสังคม]

ตอนนี้รู้สึกอืม....

หลุดพ้นมากเลย

เห็นชีวิตน้องๆแล้ว



ป.ล.เราก็ยังรุ่นน้องๆอยู่นะ