สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[ยุนเอ]

ได้แต่อ่านครับจู๋นี้
เพราะที่บ้านเลี้ยงดูลูก 4 คนมาแบบราชก๊ารราชการ
เลยไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นประเภทนอกลู่นอกทางนัก
(นอกจากน้องชายคนเล็กที่เคยติดยาอยู่พักนึง)

เอาไว้มีลูกแล้วจะขุดมาปั่นใหม่
ตอนนี้ก็ยกขึ้นหิ้งไว้ก่อน

ได้กินข้าวสองมื้อเหรอครับ 

[น้องสุกน้องใส]

เด็กก็คือเด็ก พอลูกเด็กพูดมากก็รำคาณมัน  อพมันโตแล้วไม่คุยด้วย คุยแต่กะแฟนก็ว่ามัน ว่ามันไม่ยอมคุยกะพ่อกะแม่ 

[มังกิ๊ง]

เด็กก็คือเด็ก พอลูกเด็กพูดมากก็รำคาณมัน  อพมันโตแล้วไม่คุยด้วย คุยแต่กะแฟนก็ว่ามัน ว่ามันไม่ยอมคุยกะพ่อกะแม่ 

โดนมากครับ 

[นักศิลปะ]

ได้แต่อ่านครับจู๋นี้
เพราะที่บ้านเลี้ยงดูลูก 4 คนมาแบบราชก๊ารราชการ
เลยไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นประเภทนอกลู่นอกทางนัก
(นอกจากน้องชายคนเล็กที่เคยติดยาอยู่พักนึง)

เอาไว้มีลูกแล้วจะขุดมาปั่นใหม่
ตอนนี้ก็ยกขึ้นหิ้งไว้ก่อน

บ้านผมก็ราชก๊านราชการ
จนป่านนี้ ผมจะริเริ่มทำอะไรใหม่ๆ
พ่อและแม่จะมองว่า เสี่ยง
ไม่มั่นคง อะไรตลอด
ที่ผมทำงาน บ. นี่ยาวนาน 16 ปี
มีส่วนสำคัญมาจาก พ่อ และ แม่ด้วยนะ
คือ ถ้าลาออกแม่ก็ บ่น พ่อก็กังวล


เหตุผลลูกแหง่มาก

แต่ผมสามารถครับ
แม่สบายใจ พ่อสบายใจ
ว่าลูกไม่อดตาย

ผมทิ้งฝันลงครึ่งนึงได้ครับ
แล้วค่อยๆ สานฝันไปทีละนิดๆ

[iannnnn]

ก็ แบบว่า ขวาจัดเลยครับ เป็นคนดีที่รัฐบาลต้องการเลยแหละ
- ตอนเช้าไปเรียน ตอนเย็นกลับบ้าน
- อ่านหนังสือ ทำการบ้าน ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน
- เข้านอนหลังละครจบ แปรงฟันก่อนนอนด้วย
- พ่อตัดแปะคำขวัญไว้ที่ฝาบ้านว่า "ตื่นก่อนรุ่งอรุณ อนาคตจะรุ่งโรจน์" (วันนี้ตูเลยตื่น 4 โมงเย็น)
- โดนดุโดนตีก็ธรรมดาเพราะพ่อแม่เป็นครู
- ในระดับมัธยม การมีแฟนถือเป็นความลับ
- ฯลฯ


// ใช่ๆ ที่บ้านมีแนวคิดเรื่องความมั่นคง
คือแม่จะพูดบ่อยๆ ว่าตูต้องเรียนให้ได้ดอกเตอร์ (และเป็นวิศวกร)
นั่นเพราะสมัยเรียนประถม มัธยม ตูเรียนดี

[ยุนเอ]

เป็นชีวิตที่ดีพร้อมจริงๆ

[จักรี]

พอพูดถึงการมีแฟน ตอนอยู่มัธยมนี่ รุ่นน้องไปยืมหนังสือ ที่บ้าน แม่ด่ากราดเลย    ตูเจอเพื่อนล้อประจำเลย  

[iannnnn]

เพื่อนล้อ ก็แม็ก สิครับ

[จักรี]

อ้าว คิดว่า แม๊กเป็นเพื่อนกับ kfc ซะอีก




เอ้า ฮา.....

[ยุนเอ]

พอพูดถึงการมีแฟน ตอนอยู่มัธยมนี่ รุ่นน้องไปยืมหนังสือ ที่บ้าน แม่ด่ากราดเลย    ตูเจอเพื่อนล้อประจำเลย 

ดีนะไม่เจอเพื่อนประตู 



.....

[น้องสุกน้องใส]

โดนมากครับ 

ก็จริงอ่ะ

พอพูดถึงการมีแฟน ตอนอยู่มัธยมนี่ รุ่นน้องไปยืมหนังสือ ที่บ้าน แม่ด่ากราดเลย    ตูเจอเพื่อนล้อประจำเลย 

กิ้วบอกแม่ว่ากิ้วคุยกับใครบ้าง ทุกคน
ไม่มีปัญหาเรื่องนี้ ถ้าจะมีก็มีพ่อกิ้วนี่แหละ เจ้าชู้มากพอลูกสาวโตก็มาทำหวง 

[蓝月 (lán yuè)]

สารภาพค่ะ

ตอนแรกที่เห็นจู๋นี้ ประมาณ 2-3 หน้าแรก
อ่านผ่านๆ ผ่านจริงๆ

ต่อมา ก็เห็นลุงระจัน ป้าจอย พี่มุมมืด มาตอบ
เออ ก็ยังไม่ได้มาอ่านจริงๆ จังๆ ซักที

เพิ่งมาอ่านจริงๆ เอาอีตอนขึ้นหิ้งนี่แหละค่ะ



ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณลุงระจัน (มีความรู้สึกว่าลุงเป็นตัวชูโรงง่ะ)
และขอบคุณความเห็นสาระทั้งหลาย
ที่กล้าจะแชร์ความทรงจำต่างๆ ที่ผ่านมา
ทั้งด้านดีและด้านโหดร้าย

ทำให้รู้ว่ามีเด็กมีปัญหาเยอะแยะเลย

(อ้อ แม่โพสพนะคะ ไม่ใช่โภสภ)



สำหรับคำถามพี่อร
สมมติว่าตัวเองมีลูก

จริงๆ เดือนไม่อยากคิดเรื่องการมีครอบครัวเลยนะ
รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องหนักกับการจะเลี้ยงเด็ก
พอดีว่าเดือนก็มีน้องอายุ 3 กะ 2 ขวบ
เห็นมันมาตั้งแต่เกิด
เวลาแม่ใช้ให้ดูมัน เดือนก็เบื่อ
เวลามันซนเดือนก็ดุมัน
เลยรู้สึกว่าไม่อยากเลี้ยงเด็ก ถึงมันจะน่ารักก็เหอะ

แต่เอาจริงๆ ถ้าเดือนมีลูกเดือนตั้งใจไว้อย่างนึงว่า
เดือนจะไม่เอาลูกตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร
สิ่งที่เดือนรู้สึกไม่ชอบเวลาที่แม่ทำ เดือนก็จะไม่ทำกับลูก

แต่มันก็ไม่แน่หรอกว่าจะห้ามตัวเองได้
เพราะบางทีเวลาอารมณ์ประชดประชัน
การทำร้ายจิตใจคนที่เราแคร์ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันผิดแต่เราก็ยังดึงดันจะทำ
สรุปอย่ามีลูกเลย ขึ้นคานแก่ตายดีกว่า



เรื่องครอบครัวตัวเอง
เอาย่อๆ แล้วกัน
จริงๆ จะเล่าให้ยาวเป็นมหากาพย์ก็ได้
และจริงๆ เดือนไม่ค่อยนิยมเล่าให้ใครฟังเรื่องปัญหาครอบครัว
แต่เอาวะ เห็นหลายๆ คนในนี้แชร์กัน อยากเอี่ยวมั่ง

ตั้งแต่จำความได้
ครอบครัวเดือนมี พ่อ แม่ พี่สาวเดือน และก็เดือน
พี่เดือนเป็นพี่คนละแม่
พ่อเดือนตามใจเดือนมาก ให้เดือนเรียนโรงเรียนเอกชน อยู่แบบคุณหนู งานบ้านไม่ต้องทำ
เรียนอย่างเดียว
แต่ก็ไม่ให้เงินไปโรงเรียน ไม่ค่อยให้ดูทีวี ไม่ค่อยได้เล่นของเล่น ไม่เคยได้อ่านการ์ตูน
เดือนคิดว่าตัวเองโชคดีที่ตัวเองเป็นคนรักการอ่าน
คือตอนประถมก็หัดเข้าห้องสมุด อ่านหนังสือวรรณกรรมเยาวชน อ่านสารานุกรมไปเรื่อย
(เชื่อมั้ยว่าการอ่านเรื่องย่อละครในไทยรัฐทำให้เดือนจำศัพท์ภาษาไทยยากๆ ได้ตั้งแต่เด็ก
เขียนตามคำบอกทีไรได้เต็มตลอดเลย )

เดือนเลยเป็นคนเอาแต่ใจ เชื่อมั่นในตัวเองสุดๆ กล้าสุดๆ
เรียนเก่งด้วย
มันเป็นคุณสมบัติที่ว่าจะดีก็ดี ว่าจะไม่ดีก็ไม่ดี
จริงๆ มันไม่ควรจะมีมากหรอก แต่ว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้

พ่อเดือนตามใจเดือน แต่ใจร้ายกะพี่มาก
พี่สาวเดือนไม่ได้เรียนหนังสือ
ตอนเด็กเดือนไม่เข้าใจหรอกว่ามันจะรู้สึกยังไง
แต่ตอนนี้เดือนโคตรเข้าใจและโคตรรักมันเลย เดี๋ยวจะเล่าต่อว่าทำไม

รายได้หลักของบ้านอยู่ที่พ่อ
นอกจากพ่อจะไม่ให้เงินเดือนแล้วก็ไม่ให้เงินแม่ด้วย
การใช้จ่ายอยู่ที่พ่อหมด
แม่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อิสระ ก็มีปากเสียงกะพ่อบ่อยครั้ง
ทะเลาะรุนแรงก็มี
เคยหอบเดือนพาหนีไปรอบนึงด้วย
แล้วก็กลับมาดีกัน

พอตอนม.2 พ่อก็เสีย
แม่ก็ต้องทำงาน
พี่สาวเดือนก็ไปอยู่มาเลเซีย
(พ่อเดือนเป็นคนสิงคโปร์-มาเลเซีย
พี่เดือนก็มีทั้งพ่อและแม่ไม่ใช่คนไทย มันเลยอยู่ประเทศไทยไม่ได้ เพราะต้องต่อพาสปอร์ตอะไรเยอะแยะ)
ตอนนั้นเดือนเหงามาก
และก็ไม่รู้ว่าแม่ก็เหงามาก

แล้วพักนึง แม่ก็มีผู้ชายคนใหม่
และมีลูก
ทั้งๆ ที่เดือนเคยขอว่าอย่ามีน้องใหม่
ตอนนี้เดือนเลยมีพี่ 1 คน มีน้องอีก 3 คน
มีพี่คนละแม่ มีน้องคนละพ่อ

และพอแม่มีน้อง แม่ก็ไม่ได้ทำงาน
เดือนก็เลยต้องรับผิดชอบตัวเอง เลี้ยงตัวเอง
เดือนไม่ค่อยสนิทใจกะครอบครัวที่มีอยู่ซักเท่าไหร่
เดือนไม่ชอบพ่อเลี้ยงตัวเอง
ทั้งอคติและข้อเท็จจริงที่ปรากฎ รู้สึกว่าเค้าก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่
เค้าเข้ามาเปลี่ยนแปลงบ้านที่เดือนอยู่
เปลี่ยนสิ่งที่พ่อเดือนเคยทำเอาไว้
ตอนนี้บ้านเดือนมองไปตรงไหนก็ไม่เห็นร่องรอยของเก่าเลย

เดือนเริ่มเข้าใจความรู้สึกพี่เดือน ที่มองมาถึงพ่อเดือน เดือน กะแม่
พี่จะรู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ของตัวเองเหมือนเดือนมั้ยนะ
แต่ที่แน่ๆ เวลาที่เดือนเห็นแม่อยู่กะครอบครัวใหม่
...เดือนไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยเลย

แต่เดือนก็ยังดีกว่าพี่เยอะ
พี่เดือนตอนนั้นจะมองเดือนด้วยความรู้สึกยังไงนะ
ที่เห็นน้องใส่ชุดนักเรียน ได้เรียน ได้มีเพื่อน

อย่างน้อยเดือนก็ไม่ได้ขาดอะไรมากมายเท่ากับพี่
เดือนคิดถึงพี่จังเลย

เดือนก็ไม่รู้ว่าตัวเองเกลียดน้องมั้ยนะ
แต่บางทีก็น้อยใจ รู้สึกว่าถูกแย่งความสำคัญไป
เกลียดพ่อมันน่ะไม่แน่
แต่คิดว่ายังไงในอนาคต ถ้าเดือนเลี้ยงตัวเองได้เดือนก็คงไม่ทิ้งน้อง
ถ้ามันทำตัวดีๆ น่ะนะ

พูดถึงการเลี้ยงดู
พ่อเดือนเลี้ยงเดือนแบบสปอยล์หน่อยๆ
คือถ้าอ้อนอะไรก็ได้หมดแหละ แต่ถ้าดื้อหัวแข็งก็อด
เดือนเคยทะเลาะกะพ่อและไม่ยอมพูดกะพ่อจนถึงวาระสุดท้ายของพ่อ
เป็นเรื่องที่คิดทีไรก็เสียใจทุกครั้ง ถ้าก่อนหน้านี้ทำตัวดีๆ ให้พ่อชื่นใจก่อนก็ไม่ได้

แม่เลยเลี้ยงเดือนแบบไม่ค่อยตามใจเท่าไหร่
แม่เดือนเป็นแม่เลี้ยงที่ยุติธรรมมากนะ รักพี่เดือนเท่าๆ กะเดือน
เวลาทะเลาะกันแม่ก็ชอบเข้าข้างพี่มากกว่า
แม่ก็ชอบสอน แต่บางทีพอไม่ฟังก็ตี
แล้วก็ชอบเอาเดือนไปเปรียบกะลูกคนอื่น จนกระทั่งทุกวันนี้ก็ยังทำ
เป็นสิ่งที่เดือนเกลียด เกลียดมากถึงมากที่สุด
เท่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้นี่ดีไม่พอหรือไง
แม่ไม่ค่อยพูดให้เดือนรู้สึกดี คือถึงแม่ดีใจก็ไม่บอกว่ารู้สึกดีไรเงี้ย
บางทีมันไม่ดีนะ เราก็อยากให้แม่ทำท่าชื่นใจที่เราเป็นเด็กดีบ้าง
อะไรประมาณนี้แหละ

...ไม่รู้จะพิมพ์ไรแล้วแฮะ ยาวมากเลย


//แก้ไข
เดือนรักแม่มากนะ ถึงแม่จะชอบคิดว่าเดือนไม่สนใจแม่ ไม่รักแม่ก็เหอะ
แต่เดือนรักแม่มาก มากกว่าพ่ออีก
คือแค่คิดว่าถ้าเดือนไม่มีแม่นี่ เดือนก็อยู่ไม่ได้แล้วนะ

รู้สึกหน่อยๆ ว่าเดือนกะแม่นิสัยคล้ายๆ กัน
เจ้าทิฐิเหมือนกัน
เวลาเข้าหากันก็เลยคุยกันยาก

[น้องสุกน้องใส]

บวกพี่เดือนค่ะ 
เรื่องสนิทกับพ่อกับแม่นี่นะ กิ้วค่อนข้างจะลามปามเลยแหละ
คือถ้าพ่อกะแม่งอแงกิ้วก็ดุเลยนะ   
ดีนะเนี่ยที่พ่อกะแม่ไม่ใช่คนที่ดุๆๆไม่งั้นกิ้วโดนตีปากแน่ๆ

จริงๆกิ้วเป็นคนจีนนะ คนจีนแท้ด้วย ตาเอกจีนสู้กิ้วได้รึเปล่าไม่รู้ 
แต่อากงก็รักกิ้วมากนะ ไม่เกี่ยงเรื่องเป็นหลานสาวแบบที่ปกติคนจีนเค้าทำกัน 
จริงชื่อกั๊บกิ้วเนี่ย คนจีนแถวบ้านเค้าก็จะไม่ให้ตั้ง 

แต่อากงกิ้วก็พูดว่า   นี่มันสมัยไหนแล้ว จะไปจริงจังอะไรกับชื่อ ชื่อมันก็น่ารักดี หน้าเด็กมันจะน่าเกลียดตามชื่อไปได้ยังไง
ชื่อกิ้วแปลว่า จุ๋มจิ๋มค่ะ เป็นคำแสลงภาษาจีนแปลได้ทั้งจุ๋มจิ๋มเด็กผู้หญิงและเขียดน้อยด้วย   ถ้าไม่ใช่คนแก่จริงๆจะไม่รู้จักเพราะเป็นคำโบราณ

พ่อกิ้วก็ไม่สนเรื่องที่ว่าเป็นลูกสาวนะ กิ้วว่ากิ้วโชคดีออก 
แถมถ้าเป็นบ้านที่เค้าถือนะ กิ้วนี่ถือว่ากาลกีณีเลยนะ เพราะเกิดปุ๊ปอาม่าก็ตาย 

[蓝月 (lán yuè)]

พี่ก็สนิทกะแม่นะ
บางทีก็เรียกแม่ว่าเจ๊ด้วย เพราะแม่พี่อายุห่างจากพี่ 21 ปีเอง

แต่พี่ไม่ค่อยเล่าเรื่องตัวเองให้แม่ฟังเท่าไหร่
น้อยมากที่จะเล่าเรื่องตัวเอง
อย่างแบบเจอเพื่อนยังไง ไปเจออะไรมาที่ไหนอย่างไร ก็เล่าบ้าง
แต่ไม่ค่อยเล่าความรู้สึกง่ะ ไม่จำเป็นก็จะไม่ร้องไห้ให้แม่เห็นด้วย
แม่ก็เป็นเหมือนกัน ถึงจะบ่นๆๆ ยังไงก็ไม่ค่อยร้องให้ลูกเห็น

แต่ก่อนอาจจะไม่แสดงความใกล้ชิดซักเท่าไหร่
แต่หลังๆ นี้ก็พยายามไปกอด ไปหอม ถ้าวันเกิดแม่หรือวันแม่ก็หาของขวัญให้ แล้วก็ไปกราบ

ส่วนนิสัยตัวเองนี่ หลังๆ โดนสังคมกล่อมเกลาซะเป็นส่วนใหญ่

[น้องสุกน้องใส]

ของแม่กิ้ว24ปีแหละ ส่วนใหญ่กิ้วจะเล่านะเพราะคิดว่าเล่าให้เค้าฟังดีกว่าเค้าจะได้สบายใจ
แต่เดี๋ยวนี้ออกมาอยู่หอม๊าจะเดินมาหอมมากอดเองเลย 
มีโทรมาเพื่อบอกว่าจุ๊บๆด้วยนะ