สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

พ่อกับแม่น้องแจ็คกี้น่ารักมาก อ่านแล้วเหมือนเห็นตำนานรักหนังไทยสมัยก่อน ชอบตอนที่พ่อมัวแต่เหล่แม่บนเวทีมวยมาก 

[D869]

เพิ่งได้ตอบ

อ่านชีวิตของหลายๆคนก็เห็นว่าเราเกิดมาสบาย มีพร้อมทุกอย่าง เอาจริงก็คือเรามีชีวิตที่ดีจริงๆ

ไม่เคยต้องทำงานพิเศษ ตั้งใจเรียน(ไม่ได้เก่ง แต่ได้แค่กลางๆที่บ้านก็ไม่ว่า)

ที่ถูกรู้สึกไม่ดีก็มี ตรงที่เราจะโดนเอาไปเปรียบกับน้องตัวเองตลอดเวลา เราแย่กว่า ไม่เคยไปประกวดได้รางวัลอะไรมา เที่ยวเล่นไร้สาระ โอตาคุเปลืองเงิน มีแฟน เรียนไม่จบ(เพราะเรียนเลยปีห้าอีกครับ )

แต่พอถึงเวลาเดียวกันน้องเราก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเรา เรื่องก็ไม่ได้หนักหนา แต่ตอนนั้นต้องว่าแต่เรา(ไม่ได้รู้สึกว่าพ่อแม่รักน้องมากกว่า แต่รักเราเกินไปมากกว่า)

โดยสำคัญคือ ที่ได้ฟังทุกครั้งก็คือ พ่อแม่ไม่เคยให้เราลำบาก เตรียมนู่นนี่ให้แล้วทุกสิ่ง(รวมถึงภรรยาด้วยมั้ง) จะมาทำตัวอะไรแบบนี้ รู้มั้ยว่าพ่อแม่ต้องยอมทิ้งโอกาสอะไรไปขนาดไหน (โดนมาตั้งแต่ตอนขายสัตว์ จนทุกวันนี้)

มันก็จริง แต่คนเราย่อมดื้อด้านและอยากทำอย่างที่ตัวเองคิด ตัวเองฝัน จนต้องทำให่พ่อแม่มานั่งร้องไห้
ทุกอย่างเหมือนจะมีเหตุผลและไร้เหตุผลในตัวมันเอง ที่ที่ให้และรับกัน ผมว่าก็คือความรู้สึกเท่านั้น ถ้าความรู้สึกที่เรามีอยู่มันมากกว่าความรู้สึกที่ยื่นมาให้ ใครจะไปรับ(จนลืมคิดไป)

ไม่คิดอะไรมากครับ ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กลับเวลา เมื่อถึงจุดของมันมันก็จะเป้นไปอย่างนั้นเอง
ผมบอกรักแม่ทุกวัน จนแม่รำคาญ(รำคาญจริงๆ) หอมทุกวัน แต่เกือบครึ่งปีแล้ว ที่ผมได้กลับไปอยู่บ้านแค่ไม่เกิน 48 ชม.ต่อครั้งเท่านั้นเอง แม่คงเสียดายที่ละเลยกับที่ผมทำงุงิกับแม่ ผมเองก็เสียดายที่วันที่ต้องอยู่เองมันมาถึงแล้ว แต่พอเวลาผ่านไปทุกอย่างมันก็ไม่เลวร้ายอะไรหรอกครับ

ทุกวันนี้ดึกๆเวลาผมกลับไปอยู่บ้าน แค่เห็นโหลโอวัลตินที่ซื้อมาเมื่อครึ่งปีก่อนวางไว้ยังไม่ได้เปิดกินเลย ผมยังร้องไห้เลยครับ คิดถึงนำ้พริกกะปิ กับ หมูสับชุบแป้งทอดมากๆ

กับพ่อกับแม่ อย่าปิดบังอะไรจนมันเกินจะอธิบายออกไปเลยครับ เดี๋ยวช่วงเวลาที่ดีมันจะมีช่องว่างซะเปล่าๆ

[iannnnn]

ทุกวันนี้ดึกๆเวลาผมกลับไปอยู่บ้าน แค่เห็นโหลโอวัลตินที่ซื้อมาเมื่อครึ่งปีก่อนวางไว้ยังไม่ได้เปิดกินเลย ผมยังร้องไห้เลยครับ คิดถึงนำ้พริกกะปิ กับ หมูสับชุบแป้งทอดมากๆ

ตอนปีสอง รู้สึกว่าตัวเองใช้เงินเปลืองมาก (จำไม่ได้ว่าเอาไปซื้ออะไร)
อยู่หอกับเพื่อนสามคนแต่ตอนนั้นเพ่อนกลับหมดเหลืออยู่คนเดียว
ตื่นมานั่งมองสมุดบันทึก นึกถึงแม่ ตอนนั้นแม่เริ่มบ่นเรื่องเป็นหนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
อ้าวแล้วกูล่ะ ที่กูทำอยู่ทุกวันนี้ มีกินมีใช้ด้วยการแบมือขอแม่อยู่ทุกวันนี้ล่ะ
รู้สึกผิดกับแม่มากๆ เลยร้องไห้ น้ำตาร่วงแปะ แปะ ลงบนสมุด เป็นดวงๆ

ตั้งแต่นั้นมาก็เลยไม่ขออะไรแม่อีกเลย นอกจากค่าขนมรายเดือนที่คงที่ไว้ยังงั้น
เพราะถ้าได้ตังค์เพิ่มก็จะไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องดิ้นรนทำงานหาเงินแล้ว

[น้องสุกน้องใส]

ออกมาอยู่นี่ก็คิดถึงแม่นะ   
แต่กลับไปมันก็ไม่ใช่ที่ของเราแล้ว  ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รัก แต่น้องมันกลืนที่นอน(ตู)ไปแล้ว

เหมือนเวลาที่พ่อไม่อยู่บ้านเลยแล้วกลับมาอยู่มันก็อยู่ไม่ค่อยได้ก็ทะเลาะกันแหละ
กิ้วก็เหหมือนกัน กลับบ้านทีไรตีกะน้องกะแม่จนบางทีก็ไม่รู้จะกลับไปให้รู้สึกแย่ๆกันทำไม น่าจะคิดถึงๆกันมากๆอย่างนี้ดีกว่ามั้ย???
แต่ก็เข้าใจนะว่าเค้าคิดถึงกิ้วก็คิดถึงเค้า แต่กลับไปก็ตีกัน 

จริงๆก็ทนได้แหละ อยากเล่าอยากระบายบ้าง พูดไปงั้นแหละ 

[84NK]

จะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุดครับ อยู่กับเรานานๆ พอหลบกองหลังได้ก็ยิงเข้าประตูไปเลย

[จักรี]

 

[Kums]

จักรี โดนตัดหน้าเล่นไปอีกมุกแล้วครับ ขอแสดงความเสียใจ

[มุมมืดของสังคม]

โดยสำคัญคือ ที่ได้ฟังทุกครั้งก็คือ พ่อแม่ไม่เคยให้เราลำบาก เตรียมนู่นนี่ให้แล้วทุกสิ่ง(รวมถึงภรรยาด้วยมั้ง) จะมาทำตัวอะไรแบบนี้ รู้มั้ยว่าพ่อแม่ต้องยอมทิ้งโอกาสอะไรไปขนาดไหน (โดนมาตั้งแต่ตอนขายสัตว์ จนทุกวันนี้)

มันก็จริง แต่คนเราย่อมดื้อด้านและอยากทำอย่างที่ตัวเองคิด ตัวเองฝัน จนต้องทำให่พ่อแม่มานั่งร้องไห้
ทุกอย่างเหมือนจะมีเหตุผลและไร้เหตุผลในตัวมันเอง ที่ที่ให้และรับกัน ผมว่าก็คือความรู้สึกเท่านั้น ถ้าความรู้สึกที่เรามีอยู่มันมากกว่าความรู้สึกที่ยื่นมาให้ ใครจะไปรับ(จนลืมคิดไป)

เมื่อก่อนผมก็คิดแบบนี้นะครับ แต่มีอยู่วันนึงรุ้สึกเหมือนพี่แอนไง
คือที่มีเงินเนี่ย ไม่ได้มีอะไรมาแต่เกิดนะ พ่อแม่เตรียมไว้ให้
กู้หนี้ยืมสินเขามาทั้งนั้น ถึงมีกินมีใช้

แล้วถ้าไม่มีพ่อแม่ทำเงินไว้ให้แบบนี้ จะมีโอกาสมานั่งฝัน
ทำความฝัน อะไรของตัวเองไหม แล้วถ้าทิ้งพ่อทิ้งแม่ไป
ไปทำความฝันตัวเอง เมื่อไรจะสำเร็จ มันก็สำเร็จอยู่หรอก
เพราะเอาเงินพ่อแม่มาทำก็ได้สบายๆ

พอคิดแบบนี้ตูไปทำความฝันพ่อแม่ก่อนดีกว่า
ความฝันตัวเองก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ถ้าเทียบกับความสุขของพ่อแม่
มันแค่ขี้เล็บ...

มันแค่อารมณ์อยากลองภูมิของคนที่ไม่เคยจะลำบาก
เท่านั้น..

มีแต่คนว่านะ แต่ไม่รู้สิ มันไม่อยุ่ในจุดที่จะทิ้่งได้
พี่น้องสองคน คนนึงไม่เอา เราก็ต้องสานต่อ
พ่อแม่สร้างมาจะให้ทิ้งส้วมเหรอ มันก็ไม่ใช่
พูดยาก แต่คิดว่าตัวเองตัดสินใจดีแล้วล่ะ {หมีโหด}

(แก้ไข ตกหล่น)

[iannnnn]

น่ารัก

[แตน]

จริงๆแล้วไม่ค่อยอากมีลูกเท่าไหร่ กลัวลูกเป็นอย่างเรา 

แต่ถ้ามีลูกอะนะ ก็อยากให้ลูกทำอะไรก็ได้ที่ไม่ให้ตัวเองและคนอื่นเดือดร้อน

อ้อ ... ถ้าผัวตายหรือเลิกกับผัว ตูก็จะไม่มีผัวใหม่อีกเลย

นึกถึงตัวเองที่มีแม่เลี้ยงแล้วเจ็บปวด

[ยุนเอ]

วันนี้ได้ไปอบรมมาพอดี

อ แกบอกว่า พ่อแม่ไม่ต้องการให้ลูกเป็นคนเก่งคนดีอะไรหรอก
แค่ให้หลังจากพ่อแม่ตายแล้ว ลูกเอาชีวิตอยู่รอดได้ ไม่ลำบากก็พอแล้ว

[หมีเล็ก]

เกิดมาพ่อแม่สอนว่า อยากได้อะไรขอให้บอก แต่ต้อเข้ากฏ 3 ข้อ คือ
1.ถ้ามันดี
2.ถ้ามันไม่ผิด
3.ถ้ามันเกิดประโยชน์ และไม่เดือดร้อนใคร

พ่อกับแม่พร้อมจะให้ทุกอย่าง
พ่อบอกเสมอว่า ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนแล้ว เท่าไหร่เท่ากัน

ถ้ามีลูกก็อยากให้มันเป็นแบบนี้
เลี้ยงแบบพ่อกับแม่นี่แหล่ะ
แต่ไม่ให้มันสบายเกินไป

สิ่งที่ได้มาด้วยความพยายามมักมีค่ามากกว่าเสมอ..

[น้องเข่มเข๊ม]

เล่าบ้างอยากเล่า   


ตอนแม่ท้องนัท  แม่เค้าไม่ค่อยมีกินมีใช้มากนักหรอก แม่เคยเล่าให้ฟังว่า
ตอนนั้นพ่อเพิ่งเรียนจบโรงเรียนไปรษณีย์เงินเดือนเค้าก็ไม่ใช่ว่าเหลือกินเหลือใช้
พ่อต้องส่งอาเรียนหนังสือ แล้วก็ส่งเงินไปให้ทางบ้านย่าด้วย
เหลือมาใช้จ่ายแต่ละเดือนก็น้อยมาก  แทบไม่มีเก็บ
เชื่อไม๊? ปลาทูทอด  แม่เค้ากินกับพ่อสองคนยังไง  เค้ากินกันมื้อละด้าน
ด้านหนึ่งก็แบ่งกันสองคน  อีกด้านที่เหลือก็กินกันตอนเย็น
กินแบบนี้นานนะคะ เป็นปีเลยแหละ



เค้าไม่รู้วิธีบำรุงลูกในท้อง  แม่เคยเอ่ยประโยคนี้ตอนที่มาดูรายการประเภทการพัฒนาเด็ก
แม่เค้าบอกว่าไงรู้ไม๊ บอกว่า


"ขอโทษ....ที่ดูแลเอ็งไม่ดี...เพราะไม่รู้จะต้องบำรุงอะไรยังไง  สมองเลยไม่ได้บำรุงเต็มที่เท่าที่ควร"







เค้าพูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วแหละ...ทุกครั้งที่พูด ต้องคอยหยิกขาตัวเอง แกล้งบอกขำ ๆ ไป
ประมาณว่า "ชั้นไม่ได้คิดอะไรหรอกน่า...เฉยๆ  ไปเถอะ"  แต่ว่าในใจสะอึกนะ...สงสารแม่
เพราะเหมือนแม่โทษตัวเองที่ไม่ได้บำรุงอะไรมากมายตั้งแต่นัทยังอยู่ในท้อง 



ตอนคลอดแล้ว แม่ต้องมานั่งเย็บเสื้อหลังขดหลังแข็ง  บางทีเสื้อเสร็จแล้ว แต่ลูกค้าแม่งเหี้ย
ขอติดไว้ก่อน  (เสื้อตัวนึง แม่ตูคิดค่าตัด ถ้าเทียบกับสมัยนี้ก็ประมาณ 500-600 แล้วแต่แบบ)
แล้วไอ้คนที่ติดไว้ก่อนเนี่ย..คนมีเงินนะ...ไม่ใช่ว่าเป็นคนไม่มีเงิน  บ้านที่เช่าอยู่ตอนนั้น
พ่อทำเป็นสำนักงาน เป็นไปรษณีย์ย่อย  พ่อเป็นคนแรกที่ได้ไปประจำที่ ท่าเสด็จ (สุพรรณบุรี)
เลยเหมือนเป็นคนบุกเบิก หาที่หาทางเอง  แถมต้องเอาบ้านส่วนนึงทำเป็นสำนักงาน
ไปได้โรงเก็บกระสอบปุ๋ยอะไรสักอย่างไปขอเค้าเช่า  ซึ่งสมัยโน่นพ่อบอกว่าแพงมาก
มาฟังแม่เล่ารู้สึกเลยว่า ครอบครัวตูโดนเอาเปรียบมาตั้งแต่ตูยังไม่เกิดด้วยซ้ำ 


พอเริ่มมีเงินเก็บบ้าง  แม่อยากให้ลูกแต่งตัวดี ๆ   เสื้อผ้าเด็กสมัยก่อนยี่ห้อดัง ๆ จะมี Puppet
อะไรสักอย่างนี่แหละ  แม่กับพ่อช่วยกันเก็บตังค์เลยนะ อยากให้ลูกใส่เสื้อผ้าดี ๆ
แม่บอกว่า นัทใส่แล้ว มีอีเจ๊ที่ให้เช่าบ้าน มันมาจับเสื้อผ้าแล้วถามแบบดูหมิ่นหน่อยๆ
ว่า "อุ้ย ใส่ Puppet ด้วยเหรอเนี่ย...แพงนะจ๊ะ"  แม่ได้ยินเลยแหละ และนัทเชื่อด้วยว่า
มันตั้งใจพูดให้แม่ได้ยิน 


ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ปลูกฝังหรือเปล่า เพราะเล่าเรื่องนี้บ่อยมาก


แต่เค้าคงอยากให้นัทคิดเองว่า...."อย่ายอม ตอนคนมาเอาเปรียบเรา" 



ถ้ามีลูก ก็จะเอาแม่กับพ่อเป็นตัวอย่าง  หลักในการใช้ชีวิตบางอย่างที่แม่ทำมาตลอดคือ

สอนให้ลูกรู้จักคำว่า "พอเพียง"  ความจริงครอบครัวนัทปฏิบัติมาก่อนหน้าคำนี้จะมีแล้วด้วยซ้ำ

จะสอนลูกไม่ให้ยอมคน  รู้จักต่อสู้ มีปากมีเสียงยามที่ตัวเองโดนเอารัดเอาเปรียบจากคนอื่น

สอนเรื่องความเคารพ รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่  ไม่ลามปามเหมือนเล่นกับหมาหมาเลียปาก




วิธีการเลี้ยงลูกถ้าตัวเองมีขึ้นมาจริง ๆ ก็คงเอาหลักข้างต้นมาทำเพราะว่ามันเป็นสิ่งที่แม่นัท สอนมาตลอด 


.

.

.

.

.



คิดถึงพ่อกับแม่ว่ะ..อยากกลับราชบุรี   

[icez]

ฟังเจ๊นัทเล่าแล้วคิดถึงเสื้อที่แม่ตัดให้
แม่เลิกตัดเสื้อไปแล้ว
เอาเวลาไปปลูกต้นไม้แทน

ตอนประถม กะมัธยม แม่ตัดเสื้อตัดกางเกงให้
เราก็ภูมิใจ อวดใครเค้าได้ว่า นี่แม่เราตัดให้เองเชียวนะ
ไม่ชอบใส่เสื้อแบรนด์ เพราะใครๆ ก็ใส่กัน
แต่เสื้อที่แม่ตัดให้นี่... ยังไงทั้งโลกก็มีแค่ตัวเดียว

[D869]

จากเจ๊เล่า รู้สึกเหมือนตอนนี้ ตัวเราเองไม่ได้อยู่อย่างพอเพียงเลย