สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[psyfer]

คิดถึงสมัยเรียนเลย 

เรียนกับเด็กเรียน   

เที่ยวกับเด็กเที่ยว 

กลั่นแกล้งโอตาคุ   

[นักศิลปะ]

     - เด็กเหี้ย นักเลง ขาโจ๋

         กลุ่มนี้เป็นกลุ่มเด็กที่สูบบุหรี่ หนีเล่นเกม ดักตีแก๊งค์คู่อริ เข้่าซ่อง ฟันกะหรี่ และทำตัวอย่างไม่สมกับเป็นนักเรียนที่ดี (แต่บางคนเป็นนักเลงแต่ก็เรียนเก่งนะครับ) กลุ่มนี้จะชอบแกล้งกลุ่มออทิสติก แต่จะไม่ยุ่งกับเด็กเรียน หากได้เป็นแฟนกับเด็กเรียนแล้วจะกลายเป็นเด็กธรรมดา เด็กกลุ่มนี้เสื้อจะหลุดนอกกางเกง ชอบทำหน้าเบี้ยว ตะโกนคำด่าเหี้ยห่าตามระเบียงทางเดิน ตบหัวกัน ชอบไปรังแกรุ่นน้อง และมีมุขตลกที่ขำที่สุดในห้อง ในสายตาของผู้ใหญ่จะเป็นเด็กดื้อ เด็กสอนไม่จำ เด็กเลว เด็กไร้อนาคต

          จำนวนเื่พื่อนโดยประมาณ : 45 - 280 (กลุ่มใหญ่สุดของโรงเรียนผมตอนนี้มีตั้งแต่มอสองถึงมอห้า)
          เกรดเฉลี่ย : 1.00 - 3.80


ยุคผมไม่มีเกม 


วันก่อนเพื่อนที่ทำงานแซวว่า
เฮ้ย!!! ขอดูอก ขอดู ตูดหน่อย
มีบาโค๊ต หรือเปล่า
(จากข่าวที่รุ่นพี่ไทยวิฯ กระทำกับรุ่นน้อง
โดยการเอาซ้อมไปลนไฟร้อนๆ แล้วจี้เนื้อ)

เป็นเรื่องหนึ่ง ที่ผมอับอาย
แม้ว่าจะจากมาแล้วเกือบ 20 ปี
(แก่็กว่า ครูที่สอนปัจจุบัน เกินครึ่งโรงเรียน)

[มุมมืดของสังคม]

น้องชายจอยก็มีปัญหาเหมือนกัน
คือดูรู้เลย เค้าจะคิดว่าพ่อแม่รักจอยมากกว่า
เพราะตอนที่ จอยกลับมาอยู่กับพ่อแม่มันช่วง 16-17 กำลังแรง
จอยมีอาการมาตั้งแต่ตอนนั้น รวมกับร่างกายที่มันไม่ค่อยแข็งแรง
เค้าเลยพยายามให้ พยายามชดเชย

แต่ตอนนั้นน้องชายยังอยู่กับปู่ย่า ซึ่งเค้าไม่ได้รับเท่า มันก็เลยเกิดการเปรียบเทียบ
ทุกวันนี้จอยกับน้องเป็นเหมือน คนรู้จัก ไม่ได้สนิท หรือผูกพันกันทางสายเลือดอย่างที่ควรเป็น

เรื่องความสัมพันธ์พี่น้องนี่ผมมีเหมือนกันครับเซ็งมาก
พี่ผมมันไม่เอาคนอื่นเลยนอกจากแฟนมัน

เวลาอยู่ด้วยกันกับพี่เนี่ย ก็คุยกันเล่นมุขฮาเฮปกตินะครับ
แต่ถ้ามันมีปัญหากับพ่อแม่ปุ๊บ มันจะชอบพูดว่า "แล้วทีไอ้...(ชื่อผม) ล่ะ)"
แล้วคือปัญหานี้มันเป็นมาตั้งแต่ผมจำความได้ ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นอะไร

แล้วมันเป็นโรคจิตมาก ถ้าผมมีอะไร มันต้องมี
จะใช้เป็นใช้ไม่เป็น กูจะซื้อ กูจะเอา 
แล้วพ่อแม่จะต้องให้มันก่อนผม บางทีผมก็น้อยใจนะ
แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก คือพยายามเข้าใจมัน ทำใจเอา

แต่เชื่อไหมว่า เรื่องแบบนี้มันสั่งสม มันซึมซับโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย
ตอนเด็กผมก็ไม่ได้คิดอะไรนะ เพราะก็คือเด็กไง
แต่พอโตมา เฮ้ยกูคิดได้แล้ว แต่ทำไมพี่มันยังเหมือนเดิมเลย?
พอโตมามากๆ เริ่มเกลียดมัน เริ่มรุ้สึกอยู่ด้วยกันไม่ได้

แต่ที่บอกว่าฮาๆ ความจริงคือ ไม่สนิทกันเลย
เหมือนเพื่อนคุยกับเพื่อนจริง จากสายตาคนอื่นคือมันสนิทกันดี
แต่ความรู้สึกผมคือ ก็คือแค่เพื่อน ไม่ใช่พี่ใช่น้อง เหมือนคนไม่รู้จักกัน
ถ้าถามว่า พี่น้องแตกต่างกับคนอื่นยังไง ผมตอบไม่ได้...

ผมก็อยากให้มันดีกัน อยากรักกันเหมือนพี่น้องคนอื่น
เวลามองคนอื่นแล้วรู้สึกว่า ตัวเองมันกลวงมาก
มันเสแสร้งมาก แม่ผมเพิ่งรู้ความจริงเรื่องนี้ไม่นาน จากปากผมเอง
แม่ร้องไห้เลย แล้วตั้งแต่นั้นมา แม่จะชอบพูดว่า รักพี่สิ รักพี่สิ
เจ็บปวดนะครับ

ผมอยากเข้าใจมันนะ ผมว่าผมก็เข้าใจพี่ตัวเองนะ
แต่ว่า พี่น้องมันไม่เหมือนพ่อแม่กับลูก
แค่ตรรกะ เหตุผล มันทำให้ รักจริงๆ ไม่ได้หรอก

ป.ล. บวกกิ๊ง วิเคราะห์ได้เข้าเนื้อจริงๆ
บวกพี่โอ๋ เป็นพ่อที่เท่ห์มากกกกก

[psyfer]

กลายเป็นกระจู๋ปัญหาครอบครัวไปแล้ว 



เรื่องพี่น้องนี่มันพูดลำบากนะ ถ้าไม่รักไม่ผูกพันธ์
มันก็คนแปลกหน้าดี ๆ นี่เอง

[น้องสุกน้องใส]

กิ้วไม่รักน้อง  ใช่กิ้วพูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่รักน้องเท่าไหร่นักนะ 

รำคาณมัน รำคาณจริงๆ อาจจะเพราะน้องชายไม่ค่อยปกติซักเท่าไหร่นักด้วย (มันเป็นปัญหาช่วงที่พ่อกลับมาแล้วคงเอาโรคอะไรซักอย่างมาติดแม่กิ้วแล้วก็ท้องน้องพอดีด้วยอ่ะค่ะ  )

มันพูดมาก มันชอบถามอะไรซ้ำๆ มัน บลาๆๆๆๆ น่ารำคาณสุดๆ 
แต่กิ้วเลี้ยงเด็กได้ปกตินะ แต่นอ้งกิ้ว กิ้วเลี้ยงมันทั้งวันไม่ไหวจริงๆๆ

แต่เวลามันไปมีเรื่องกับเพื่อน เพื่อนแกล้ง ครูไม่ยุติธรรมกับมัน
กิ้วยอมไม่ได้นะ  น้องกิ้ว กิ้วแกล้งมันได้ กิ้วด่าได้ แต่คนอื่นอย่ามายุ่ง (ในที่นี้คือแบบผิดๆนะ)

ก็เลยไม่รู้ว่าตกลงรักมันรึเปล่าไอ้น้องคนนี้เนี่ย 


///แม่กิ้วจะพูดบ่อยๆว่า กิ้วไม่ต้องรอเลี้ยงป๊าม๊าแล้วก็น้องเลยนะ เพราะคงไม่ได้อยู่ให้เลี้ยง แล้วถ้าเิกิดวันไหนตื่นมาแล้วเจอม๊ากะน้องนอนตายอยู่อ่ะ อย่าเอามือมาจับนะ เรียกปอเต็กตึ๊งเลย เพราะเค้าจะใส่ถุงมือ
ทั้งนี้และทั้งนั้นแม่กิ้วไม่เคยบอกซักคำว่าเป็นอะไร ทำไมถึงไม่ให้กิ้วจับตัวม๊าๆกับน้องบ่อยๆ  ไม่เคยพูดเลยแหละ 

[psyfer]

แต่เวลามันไปมีเรื่องกับเพื่อน เพื่อนแกล้ง ครูไม่ยุติธรรมกับมัน
กิ้วยอมไม่ได้นะ  น้องกิ้ว กิ้วแกล้งมันได้ กิ้วด่าได้ แต่คนอื่นอย่ามายุ่ง (ในที่นี้คือแบบผิดๆนะ)

อ๊ะ แบบนี้ชั้นก็เป็น  /

แต่ชั้นว่าชั้นรักน้องนะ ไม่รู้ดิ่
แต่ความสัมพันธ์ ของชั้นกับน้อง เหมือนแก้วที่มันร้าวน่ะ
ถ้าตั้งไว้ มันก็คงอยู่ของมันอย่างนั้น ไม่พังทลายแต่ก็ไม่แตก
แต่ ถ้ามีอะไรที่มาแตะตรงจุดก็คง เพล้งง 

[น้องสุกน้องใส]

เออ กิ้วก็คงเหมือนป้าจอยมั้ง ถ้ามันดื้อกว่านี้อีกนิดเดียวนะ อีกนิดเดียวนะ กิ้วอาจจะฟิวส์ขาดบีบคอมันตายก็ได้นะ
แต่ถ้าคนอื่นมาทำมันก่อนนี่นะ กิ้วไปเล่นซะโรงเรียนโกลาหลเลยแหละ  :42:ทำมาแล้ว

กิ้วกลายเป็นคนประเภทว่าเรื่องไหนกิ้วเข้าใจกิ้วรับได้กิ้วก็จะโอเค  กิ้วเข้าใจกิ้วรับได้  ไม่โกรธ แต่ถ้าเรื่องไหนกิ้วทนไม่ได้จริงๆ กิ้วอาจจะขึ้นหน้าหนึ่งว่าเอามาม่าสาดหน้าสาด.. ใครเค้าเอาก็ได้จริงๆนะ

แล้วถ้ากิ้วจะทำ กิ้วไม่ได้ทำเพียงแค่อารมณ์แน่นอน 
ทั้งหมดทั้งมวลกิ้วจะคิดก่อนว่าจะทำอะไรบ้างเผื่อให้คุ้มค่าที่สุดแล้วค่อยทำ
กิ้วไม่เคยทำอะไรด้วยอารมณ์โกรธจริงๆนะ
////อ้าวนอกเรื่อง แต่มันเป็นผลพวงมาจากนิสัยนะ พ่อแม่กิ้วก็เป็นแบบนี้ 

[มุมมืดของสังคม]

เป๋แล้วจริงๆ

ก็ไม่มีลูกอ่ะ ต้องรอพี่โอ๋คนเดียว
รีบๆ มีลูกแล้วมาปั่นกันนะครับ

เข้าเรื่องลูกต่อดีกว่า
เรื่องเด็กเรียน เด็กเลวที่ว่า
พ่อแม่คนไหนก็ต้องอยากให้ลูกเป็นเด็กเรียน

เราเองอยู่มาทุกกลุ่ม โอตาคุนี่ก็อยู่ เล่นการ์ดอ่านการ์ตูน
แต่คือไม่เคยโดนรังแกนะ เพราะว่าเป็นพวกกว้างขวาง (แถไปทั่วน่ะ)
แต่บทบาทชัดคือมอปลาย กลุ่มเด็กกิจกรรม

ถามว่าพ่อแม่ชอบแบบไหน มันก็พูดยาก
แต่ว่าแน่นอน เด็กไม่เรียน เอาแต่เล่น นี่ไม่คงไม่มีพ่อแม่ไหนชอบ
แต่เด็กเรียนไม่เก่งนี่ อีกเรื่องนึงนะ ไม่รวมกัน

ตอนเป็นเด็กเรียน เกรดสูง พอ่แม่ก็ปลื้มอวดชาวบ้านได้ทั่ว
พอเป็นเด็กกิจกรรม มีคนรู้จัก พ่อแม่คนอื่นรู้จักก็ปลื้มอวดได้อีก
แต่มันไม่เหมือนกัน

ในความรู้สึกผมเองนะ พ่อแม่จะรู้สึกดีกับเด็กเรียนมากกว่า
ที่รู้จักสนใจ รู้จักห่วงเรื่องของตัวเอง รู้จักเห็นแก่ตัว
มากกว่าเด็กกิจกรรม ที่เสียสละ เป็นคนดี ทำเพื่อคนอื่น

พ่อแม่ชอบพูดนะว่า ไม่ต้องทำกิจกรรมมากนักก็ได้  ทำไมต้องไปช่วยชาวบ้านเขานักหนา
เป็นคนดีน่ะมันก็ดี  พอเราเดือดร้อนน่ะมีใครเขาช่วยเราไหม ดีแต่พอประมาณพอ
ตอนนั้นเนี่ย โมโหเลยนะ ทำไมพูดงี้ล่ะ เป็นคนดีไม่ดีเหรอ

พอโตมาแล้วกลับไปคิดนะ เออเข้าใจนะ
คือประเทศไทยเนี่ย มันไม่ใช่ประเทศที่คนดีจะเจริญหมด
คนดีตายมาก ตายง่าย อีกต่างหาก


เราคิดว่า กลุ่มเด็กกิจกรรม กับกลุ่มเด็กธรรมดามีเด็กเลวปนๆหน่อย
น่าจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกับสังคมไทย
เพราะเด็กกลุ่มเรียนรู้สังคม เรียนรู้คน
แล้วสร้างภูมิต้านทาน รู้จักเอาตัวรอดในสังคมได้
แต่ก็ไม่ไปสร้างปัญหาให้ใคร

แต่ถ้าผมเป็นพ่อแม่ ผมก็อยากให้ลูกเป็นเด็กเรียน
แต่ทำอย่างไร ให้ลูกรู้จักโลก ให้ลูกมีความคิด
นี่คือปัญหาใหญ่ถัดจากเลี้ยงให้มันโตล่ะมั้ง

โอยยาว...

[ยุนเอ]

เราเองอยู่มาทุกกลุ่ม โอตาคุนี่ก็อยู่ เล่นการ์ดอ่านการ์ตูน
แต่คือไม่เคยโดนรังแกนะ เพราะว่าเป็นพวกกว้างขวาง (แถไปทั่วน่ะ)
แต่บทบาทชัดคือมอปลาย กลุ่มเด็กกิจกรรม
// เหมือนกันเลย 

พอโตมาแล้วกลับไปคิดนะ เออเข้าใจนะ
คือประเทศไทยเนี่ย มันไม่ใช่ประเทศที่คนดีจะเจริญหมด
คนดีตายมาก ตายง่าย อีกต่างหาก
// ถูกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

[ning❤]

จากโพสพี่ก็อพ
จัดตัวเองไม่ถูกว่าจะอยู่กลุ่มไหนดี 
คือก็ไม่ได้เด็กเรียน หรือแนวไปเลย
คือไม่ชอบทำตัวเด่น ไม่ชอบคุยเสียงดังเวลาเรียนอะไรประมาณนี้
เพื่อนก็ไม่เยอะ ไม่ค่อยเฮฮา
หรือเพราะเป็นรร.ผู้หญิงล้วนก็ไม่รู้

กลุ่มเฮฮาเข้าถึงได้ยาก
มีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้หนิงเข้าถึงไม่ได้ 
คือยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็นไม่ได้


กลุ่มโอตาคุนี่ ที่รร.หนิงเรียก โลกการ์ตูนค่ะ 
ปัจจุบันมีสมาชิกเฉพาะชั้นหนิงประมาณ 10 คน
ชั้นอื่นอีกเท่าไหร่ไม่รู้

รุ่นหนิงจะแบ่งแยกพวกนี้ออกจากคนทั่วไปมากๆ คือแบบไม่ยอมรับ เป็นที่น่าตลก แบบที่พี่ก็อพว่าแหละ
แต่บางคนก็เรียนเก่ง จนถึงอ่อนแบบเอ๋อไปเลย



แต่หนิงก็เห็นบางรุ่นที่เค้ายอมรับในตัวพวกนี้ คือยอมเล่นด้วย คุยด้วย แต่ไม่คุยเรื่องการ์ตูน


นึกว่ามีแต่รร.หนิงที่ไม่ยอมรับพวกนี้ 

[ยุนเอ]

พวกโอตาคุนี้ มีประโยชน์มากเลยนะครับ 

ในการขอยืมอ่านการ์ตูน อัพเดตข่าวใหม่ๆ

[จักรี]

โอตาคุ นี่ อะไรเหรอ ครับ 

[psyfer]

ตูก็บ้าการ์ตูนนะ ไม่ยักกะโดนใครแกล้ง  {หมีโหด}

[ยุนเอ]

ถ้าแค่บ้าการ์ตูนไม่โดนแกล้งหรอก    (หุ่นเจ๊ ไม่มีใครกล้าหรอก)

แต่ถ้าคลั่งการ์ตูน ส่วนใหญ่จะโลกภายในเข้มแข็ง แต่โลกภายนอกจะดูน่าแกล้งไงเจ๊

[psyfer]

ถ้าแค่บ้าการ์ตูนไม่โดนแกล้งหรอก    (หุ่นเจ๊ ไม่มีใครกล้าหรอก)

แต่ถ้าคลั่งการ์ตูน ส่วนใหญ่จะโลกภายในเข้มแข็ง แต่โลกภายนอกจะดูน่าแกล้งไงเจ๊

- 

ตูไม่ได้บ้าหรอก เรียกว่าคลั่งได้เลยแหละ แต่พอดีมีพี่ชายจัดอยู่ในกลุ่มสุดท้ายของกิ๊งอ่ะ (ตอนนี้อยู่ในเรือนจำเรียบโร้ย)
เลยไม่มีใครกล้าแหยม