สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[ning❤]

ตอนเด็กๆแม่ซื้อ puppet ให้
แต่หนิงไม่รู้ว่ามันมียี่ห้อ
ก็ทิ้งๆขว้างๆไปยังไงง่ะ 

[iannnnn]

คิดเหมือนเอกเลย

[จักรี]

  คิดถึงจังเลย  แม่จ๋าขอตังค์กินหนมหน่อย

[น้องเข่มเข๊ม]

ตอนนี้งานเสื้อแม่ลดลงแล้วแหละ...เค้านิยมเสื้อผ้าสำเร็จรูปกันทั้งนั้น

ตั้งแต่เรียนหนังสือมา แม่ตัดเสื้อผ้าให้ตลอด ตัดตั้งแต่อนุบาล - ปวช

ระยะหลัง ๆ (ที่ไม่ใช่ตอนนี้) งานเสื้อแม่เยอะมาก  เค้าขี้เกียจตัดเลยให้ไปซื้อเอง   



ส่วนเรื่องความประหยัดและพอเพียง บางทีเคยคิดว่า แม่ตูเค็มไปหรือเปล่า

แต่พอน้องเริ่มเรียนมหาลัย  รถที่มีก็เริ่มมีการซ่อมแซม ค่าเทอมตูอีก

แม่เค้ายิ่งทวีความประหยัดมัธยัสถ์มากขึ้นทวีคูณ 



เดี๋ยวนี้เวลาขอซื้ออะไร (ที่ไม่เกี่ยวกับอุปกรณ์การเรียน) จะรู้สึกลำบากใจ

ไม่อยากขอ...อยากประหยัดให้มากที่สุด  หาหมอหน้าเคยหาอาทิตย์ละครั้ง

ก็เปลี่ยนเป็น 2 อาทิตย์ครั้ง ส่วนเสื้อผ้า พวกเครื่องแต่งตัว ไม่ค่อยใส่ใจมาก

เพราะนอกจากชุดนักศึกษา  ตูก็ไม่ได้ใส่ชุดไหนเป็นพิเศษ

นอกจากจำเป็น ที่จะต้องซื้อจริง ๆ ถึงจะควักตังค์ซื้อสักที 

ค่าโทรศัพท์หอจะพุ่งกระฉูดแพงยิ่งกว่าค่าไฟซะอีก เดี๋ยวนี้ก็ไม่โทร

กะว่าจะใช้โทรกลับบ้าน หรือ โทรภายใน กทม. เท่านั้น 



ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ ที่จ่ายแบบไม่อั้น มันหนักไปทางเรื่องกิน   

[蓝月 (lán yuè)]

me too /

[มุมมืดของสังคม]

ผมว่าอย่างแม่เจ๊นัทนี่คือประหยัดสร้างสรรค์มากครับ

บางครั้งผมก็คิดเหมือนกันว่า เงินก็มี
ไม่เห็นต้องประหยัดอะไรขนาดนั้นเลย (แม่ผมน่ะนะ)
แต่พอมาอยู่คนเดียว ก็เริ่มเข้าใจแหล่ะครับ
ว่าบางทีมันฉุกเฉินมากๆ เงินที่บอกว่ามีมันก็ไม่พอ
ไอ้ที่ประหยัดไว้ มันจะช่วยได้เยอะด้วย

[Buob Marley]

อ่านนานมากกก
ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ และแอบรักพี่ระจัน

สงสัยต้องเล่ามั่ง

ผมเป็นพี่คนโตจากลูกชายสามคน และเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เกิดกรุงเทพกับเขา
ตอนผมเกิดพ่อแม่รู้สึกว่าจะทำงานอยู่กรุงเทพ พ่อคลอดเสร็จได้ไม่กี่วัน ทั้งพ่อทั้งแม่ก็ทิ้งไว้กับยายนั่นแหละ นมแม่ก็ไม่ได้กินนะ
ตั้งแต่นั้นยายก็ทำนมถั่วเหลืองให้กินตลอด เพราะว่าแพ้นมวัว แล้วตอนเด็กๆ เนี่ยปัญหาเยอะมาก เพราะเป็นคนแพ้ง่าย แค่มดกัดนี่บางทีอักเสบขนาดเข้าโรงพยาบาลเลยนะ

จำได้ว่าตอนนั้นก็มีความสุขมาก พอเริ่มรู้เรื่องก็ไปสวนยาง ไปนากับตากับยาย บางทีก็เดินไปเล่นอีกบ้านนึงที่ย้ายเปิดไว้ขายของ (หลังนั้นติดถนน)
ไอ้พวกงานสวนงานออกแดดเนี่ย ยายทั้งนั้นเลย ตาไม่ทำ ประมาณว่าพื้นฐานครอบครัวต่างกัน ยายลูกชาวบ้าน ส่วนตานี่ลูกหลานเจ้ามงเจ้าเมืองไรงั้นแหละ จะแอบติดเจ้ายศเจ้าอย่างพอสมควร
กิจกรรมที่ทำกับคุณตาตอนเด็กก็จะออกแนวบันเทิงเสียส่วนใหญ่ คุณตาชอบร้องเพลง บางทีก็แต่งร้องเองด้วย
เชื่อมั้ยว่าผมร้องเพลงท่าฉลอมได้ก่อนเพลงชาติอีก (ก่อนเข้าโรงเรียน)
อีกอย่างที่เด่นของคุณตาคือชอบเล่นกีฬา ท่านเป็นนักกีฬาตั้งแต่หนุ่มๆ ตอนนั้นก็จะได้ไปสนามกีฬากับคุณตาตอนเช้าบ่อยๆ

พอสามขวบก็ได้มาอยู่กับพ่อแม่ที่กทม. คือก่อนหน้านั้นเค้าจะไปเยี่ยมเวลาปิดเทอมน่ะ (พ่อแม่เป็นครูทั้งคู่)
ก็ไปเข้ารร.ที่กทม. แม่เล่าให้ฟังว่าไม่งอแงเลยแบบแม่พาไปดูรร.นะ พอกลับมาบ้านเนี่ยนั่งนับวันรอจะได้ไปรร.เลย ฮ่ะะๆๆ
ที่ตลกก็คือไม่ยอมพูดภาษากลาง พูดใต้อยู่ปีกว่า จนครูพูดได้ไปครึ่งอนุบาลแล้ว
เรื่องพูดใต้นี่เป็นความภาคภูมิใจอย่างนึงเลยนะ เวลาอยู่บ้านพ่อจะพูดใต้ตลอด ส่วนแม่นี่แล้วแต่อารมณ์ แล้วตอนเด็กคุณตาคุณยายก็พูดใต้ด้วยไง
เลยกลายเป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้องที่พูดได้
ตอนเด็กๆ เรียนเก่งครับ ไม่รู้แม่สอนยังไง ได้ที่หนึ่งตลอดเคยขนาดที่ว่าครั้งนึงที่ได้ที่สองแล้วไม่กล้าบอกแม่เลยล่ะ ฮ่ะะๆๆ

อย่างนึงที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะก็ตอนเข้าป.หนึ่งครับ แม่บอกอยากเรียนที่สาธิตจุฬามั้ย ก็อารมณ์พาไปดูอีกแหละ เราก็ประมาณว่าอื้มๆ หลังจากนั้นแม่ก็จับติวทุกวันเลย โชคดีที่ตอนนั้นชอบมากก เพราะข้อสอบเข้าของสาธิตจุฬาเนี่ยเป็นเชาว์หมดเลย แล้วแม่ก็ทำข้อสอบพวกนั้นแหละให้เราทำ

ลืมเล่า ตอนนั้นอยู่บ้านเช่า หลังเล็กมากครับ แต่บรรยากาศพอใช้ อยู่ซอยวัดบางพลัด เดือนละเก้าร้อย หรือพันหนึ่งนี่แหละ (จำได้คลับคล้ายคลับคลา) มีห้องนอน ห้องน้ำ ระเบียง ประมาณบังกาโลแบบโอเคๆ น่ะครับ


ต่อครับ ในสุดผมสอบเข้าสาธิตจุฬาได้เชื่อมะ 
คุณตาก็อารมณ์ว่าสงสารหลานครับ ไม่อยากให้ขึ้นรถเมล์ ลำบาก เลยให้พ่อไปเอารถของคุณตามาใช้
ตอนนั้นแม่มีน้องคนที่สองแล้วครับประมาณปีนึง ก็สูตรเดิมคือส่งไปเลี้ยงบ้านยาย แต่ก็ไม่ได้โตมากัยตา-ยายเท่าไหร่ มีลูกพี่ลูกน้องคุณตามาเลี้ยงแทน (เป็นยายนะครับ แต่อายุมากกว่าแม่ไม่เท่าไหร่) ก็เลยจะติดสปอยล์นิดๆ แทนครับ
ช่วงนี้พ่อแม่ก็เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวน่ะครับ เริ่มมีบ้านเป็นของตัวเอง แต่ว่า นู่นนนน พุทธมณฑลสายสามครับ
สมัยนั้นแถวนั้นนี่รถติดหล่ม ประปากับโทรศัพท์ไม่มีนะครับ ฮ่ะๆๆ

ก็โตมาเรื่อยๆ ครับ ไม่มีอะไรเป็นปม ก็เรียนโอเคมาตลอด มีปัญหากับอาจารย์บ้างนิดหน่อย ครั้งแรกที่เหตุการณ์เริ่มระอุครับ
ป.สี่ ผมโดนเชิญผู้ปกครอง ตอนอายุเท่านั้นมัเรื่องใหญ่มากเลยนะ อ.เขียนไปในสมุดจดการบ้านน่ะครับ ว่าผมแบบไม่ตั้งใจเรียนผลการเรียนตกต่ำ (4.00นะ ) จริงๆ แล้วคือผมเป็นโรคอะไรไม่รู้ทำการณ์บ้านแล้วไม่ส่ง
เขาก็จะเชิญไปเตือนเรื่องนี้แหละ แต่แม่ผมโกรธ อ.ประจำชั้น+ฝ่ายแนะแนวเลยโดนแม่ผมไปยกใหญ่

พอป.5 อันนี้เริ่มเกเรแล้วครับ ไม่ค่อยเรียน ติดเพื่อน หนีไปเล่นเกม ไม่ได้หนีเรียนนะ แต่แบบพ่อแม่รอจนค่ำทำนองนั้นแหละ คือบ้านมันไกลด้วย
การเรียนก็เริ่มตก แต่ก็ไม่ถึงกับแย่

จำได้ว่าเริ่มมีปัญหากับพ่อก็ตอนนั้นแต่ยังไม่หนักมาก

เอ๊ะพอก่อนดีกว่า
เดี๋ยวจะกลายเป็นเล่าเรื่องตัวเอง เรื่องพ่อแม่นี่หว่า


ตัดมาเลยละกัน
พ่อแม่เป็นครูครับ แต่เลี้ยงลูกต่างกันมาก
พ่อนี่หัวโบราณสุดๆ ผมเองก็ทะเลาะกับพ่อแรงๆ หลายครั้ง เพราะความรู้สึกผมคือพ่อผมไม่ได้สนใจผมสักเท่าไหร่ แบบประมาณว่าผมทำอะไรอยู่เขาก็ไม่เคยรู้ แล้วเขาจะเป็นที่ค่อนข้างเอาตัวเองเป็นใหญ่ครับ
อย่างนึงที่ทำให้ผมโกรธมากคือ ผมว่าพี่น้องพ่อไม่น่าคบครับ เอาเปรียบ และอะไรอีกหลายอย่าง แต่พ่อสนใจคนพวกน้นมากกว่าแม่ หรือว่าลูกครับ
ผมแค่คิดว่า ถึงจะเป็นพี่น้องกันก็เถอะ ถ้าทำกันอย่างนี้เป็นผมผมไม่คบนะ (กับน้องก็คิดงี้นะ แต่เรื่องน้องทีหลังดีกว่ายาวมากแล้ว)
ผมเคยทะเลาะกับพ่อขนาดโดนไล่ออกจากบ้านด้วยนะ แต่ผมก็เกเรอยู่หรอก

ส่วนแม่นะครับ แม่ไม่ค่อยชอบเด็กผู้หญิง แม่เลือกสอนม.ปลายชายล้วนมาตลอด จนย้ายมาสอนที่มหิดลฯ เพราะผมสร้างเรื่องเยอะเกิน
ผมก็จะสนิทกับลูกศิษย์แม่เยอะครับ ซึ่งเป็นเด็กเกเรเสียส่วนใหญ่ แต่แม่สนับสนุน คือแม่บอกว่าพวกนี้นิสัยดี คบได้
แม่ผมวัยรุ่นมากนะ ตอนช่วงผมวัยรุ่นแบบประมาณม.ต้นเนี่ย ผมโดนหลายเรื่องเลย
เช่น วาเลนไทน์ ควักตังให้เพิ่ม บอกว่าเผื่อซื้อดอกไม้ให้สาว
เช่น ผมไม่สบายระหว่างพาไปหาหมอ แม่ถามว่าช่วยตัวเองมากไปรึเปล่าเนี่ย
เช่น เจอหนังสือโป๊ในห้องแล้วเรียกมาถามว่า ยังไม่มีแฟนอะดิ คนมีแฟนแล้วเขาไม่อ่านกันหรอก
พอจะนึกออกมั้ยครับ ฮ่าๆๆ

จริงๆ ผมก็เกเรมาเรื่อยๆ ไม่เคยจะคิดได้หรอกนะ กับพ่อก็เพิ่งจะมาคุยกันได้บ้างไม่นานนี้หรอก ประมาณสองสามปี แล้วแหละ เหมือนเราก็เริ่มโต ก็เริ่มสงสารพ่อน่ะ เค้าแก่แล้ว เราเองก็ใจเย็นคิดเป็นมากขึ้นด้วยแหละ
จนมาครั้งนึงที่ชีวิตเปลี่ยนมากๆ คือโดนรีไทร์ตอนปีสองครับ ตอนนั้นปัญหามันเยอะมาก พ่อแม่รู้แค่ว่าผมโดนพักการเรียนเขาก็โอเค จริงๆ มีผมคนเดียวในบ้านที่รู้ว่าโดนรีไทร์แล้ว ช่วงที่ว่างอยู่เทอมนึงนั้นก็พยายามหาที่เรียนให้ตัวเองครับ อารมณ์ไม่กล้าบอกด้วย อยากแก้ปัญหาให้ได้ไประดับนึงก่อนด้วย ซึ่งจริงๆ แล้วถ้ารีบบอก เราก็คงมีทางออกที่ดีกว่านี้อะนะ
แต่ตอนนั้นมันก็คิดได้แค่นั้น

จนวันนึงที่มันต้องบอกแล้วครับ คือวันรุ่งขึ้นผมต้องลงทะเบียนที่บางมดแล้วครับ ผมจำได้เลยว่า ยืนแอบอยู่หลังเสาร์กอดเสาร์ไปก็บอกว่า แม่ครับขอตังสามพัน แม่ถามเอาไปทำอะไร เอาไปลงทะเบียนที่บางมด แม่ถามอ้าว แล้วไม่เรียนที่ศิลปากรแล้วเหรอ 
โดนรีไทร์แล้วครับ ....

เงียบไปพักนึง แม่ถามแค่คำเดียวว่าแล้วจะบอกพ่อมึงยังไง
ผมก็ได้แต่ตอบว่า ไม่ทราบครับ

แม่ไม่ว่าผมสักคำ ม.ปลายผมก็เรียนมาตั้งสี่ปีแล้ว เรียนมหาลัยได้สามเทอมโดนไทร์?
สงสารแม่ แม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คือแม่เป็นคนเก่ง มีคนนับถือ เสียเครดิตหมดเลย + อีกหลายๆ อย่าง

ที่มาเล่านี่จริงๆ จะมาอวดแม่นะครับ คิดถึงแม่ ผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน มีแต่จะโทรคุยกบส่ง sms คุยกัน (นี่บอกแล้วว่าแม่ผมทันสมัย)
อ่านจู๋นี้แล้วนึกถึงตอนเด็กๆ ที่ก่อนนอนจะราตรีสวัสดิ์แล้วหอมแก้มแม่ก่อนนอนทุกคืน พอโตหน่อยเสือกเขิน พอตอนนี้อยากก็ไม่กล้าแล้วครับ

แต่ว่าเดี๋ยวนี้บอกรักแม่บ่อยขึ้นนะ ไม่ค่อยเขินแ้ล้ว แต่ยังไม่กล้าหอมแก้มอยู่ดี ตอนนี้แก้มแม่เหี่ยวแล้วด้วยล่ะ แก่


ส่วนถ้าตามชื่อจู๋นะ ถ้าผมมีลูก ผมอยากจะสนิทกับลูกนะ ถ้าเป็นลูกชายขอให้มานั่งกินเบียร์เป็นเพื่อนพ่อได้ ลูกสาวขอให้จนโตแล้วพ่อมันก็ยังหอมแก้มได้
ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับ คงไม่กลัวลูกเกเรเท่าไหร่ แต่ว่าอย่าไปทำอะไรให้คนอื่นเดือดร้อน ก็น่าจะโอเค ลูกไม่ติดยา ก็พอใจแล้วครับ

ปล. เชื่อมั้ยล่ะว่าผมเกเรขนาดไหน ก็ไม่เคยเล่นพนันบอล ไม่เคยลองยา ไม่รู้เขาปล่อยเขาคุมยังไงเหมือนกัน
ปล.2 อีกอย่างนึงผมอยากให้ลูกพูดใต้เป็นนะ

[ยุนเอ]

เหมือนว่ายังเล่าไม่หมด อารมณ์ไม่ได้

ป่ะพี่บวบ ไปกินเหล้า เล่าความหลังกัน 

[Buob Marley]

หูยกิจกรรมคนแก่

ว่าแต่เมื่อไหร่อะ ตูสอบเสร็จวันศุกร์

[D869]

เล่าความหลัง

[iannnnn]

เหมือนว่ายังเล่าไม่หมด อารมณ์ไม่ได้

ป่ะพี่บวบ ไปกินเหล้า เล่าความหลังกัน 

ไอ้บวบมันเล่าไปรอบนึงแล้ว เอ็งดันไม่อยู่

[Buob Marley]

 

[Dew Susansaraly]

สมมุติว่ามีลูก  ก็คงต้องทำงานเลี้ยงลูกละครับ

ส่วนจะเลี้ยงยังไง  ต้องดูลูกเราเป็นหลัก  และไม่คิดจะเอาสูตรใคร  เพื่อนผมพ่อแม่ตามใจมันหยั่งกับอะไร  ก็ไม่เห็นจะเป็นเด็กมีปัญหา  บ้านผมขาดความอบอุ่นขนาดหนัก  ผมก็ยังคิดว่าผมไม่ใช่ปัญหาของสังคม  ฮา  ดังนั้นผมคิดว่าการเลี้ยงลูกไม่มีสูตรสำเร็จ  ต้องดูเด็กเป็นหลัก  เพียงแต่หวังว่าลูกจะเป็นคนดีเหมือนผม  ฮา

เรื่องลูกตัวเองตอนนี้จินตนาการไม่ออกเหมือนกัน  เพราะแม้แต่หน้าคุณแม่่ของลูก  ตัวผมเองก็ยังไม่มีวี่แววจะเห็นในเร็ววันนี้

[D869]

ไอ้บวบมันเล่าไปรอบนึงแล้ว เอ็งดันไม่อยู่

ถูก เล่าเหล้าคนเดียวด้วย

[Kums]

ตูเลยนอนฟังด้วยความง่วง