โลกนี้สีชมพู

[aCh.]

เหนื่อย.. พอหละกับงานวันเสาร์

มาต่อจากอันโน้น
จากนั้นก็เป็นไปตามสเตปทั่วไป >> แฟนกัน
จนชั้นใกล้จะย้ายโรงเรียนไปอีกโรงเรียนหนึ่ง
เพื่อเรียนมอปลาย(นั่น รู้จนได้ว่ามอไหน) ส่วนเขายังอยู่ที่เดิม แต่มีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องใน รร มากขึ้น
เราจึงไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่(จริงๆแล้วเพราะชั้นต้องอ่านหนังสือเยอะ ชั้นเลยเป็นคนที่ห่างเขาไปเอง)
จนชั้นย้ายไปอีกโรงเรียนนึง
ทุกอย่างจึงหายไปและจบลงเท่านั้น แต่ก็ยังเจอกันบ้างนานๆๆๆ ครั้ง
ตอนเดินกลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้คุยกันเลย ต่างแค่มองหน้า แล้วเดินผ่านกันไป..
เหมือนต่างคนจะหายไปจากชีวิตของอีกคนนึงไปแล้ว
แต่เขาก็ยังอยู่ในความทรงจำชั้นเสมอจนวันนี้...

จนเมื่อไม่นานมานี้ ชั้นได้ติดต่อกับเพื่อนๆในตอนนั้น
ทุกคนยังถามและล้อถึงเรื่องนี้กันอยู่บ้าง..
ชั้นไม่เจอเขามา 10 ปีแล้วและก็ไม่ได้ถามเรื่องเขากับใครเลย
ชั้นเลยเริ่มหาข้อมูลเขาอีกครั้ง และชั้นก็ได้ที่ทำงานเขามา พร้อมเบอร์โทร
รวมถึงอีเมลล์...
ชั้นคิดอยู่หลายวันว่าจะโทรไปหรือทำอย่างไรดี (เหมือนกลัวความผิด ^^)
แต่ชั้นไม่กล้า..จึงได้แค่ตัดสินใจแอดเอ็มไปเท่านั้น..
สำเร็จ!..เขารับแอด (ชื่อในเอ็มชั้นคนละชื่อกับที่เขารู้)
แต่ชั้นก็ยังไม่ได้เข้าไปคุยกับเขาหรอก แม้จะเห็นเขาออนอยู่
ชั้นปล่อยเวลาให้ผ่านไปหลายเดือน จนวันนึงชั้นจึงเข้าไปคุยกับเขา
' หวัดดี โ_ สบายดีมั้ย ' คำถามในการเปิดบทสนทนาของชั้น
' หวัดดี ก็สบายดีนะ '
ชั้นชวนเค้าคุยไปสักพัก
' นี่โ_ ที่คุยอยู่เนี่ย รู้หรือเปล่าว่าคุยกับใคร จำได้มั้ย '
แล้วชั้นก็เปลี่ยนรูป disply ไปเป็นรูปชั้นที่ทั้งตัวซึ่งเล็กมาก และมองหน้าไม่ค่อยชัดให้เขาดูแวบนึง
' จำได้สิ แฟนกัน จำได้อยู่แล้ว '
' ....  ' ชั้นอึ้งไปแปปนึง
' ล้อเล่นๆ นะ '
' แล้วใคร โ_ จำได้เหรอ '
' ...ลูกเกด '
'.... '
'ใช่มั้ยหละ เห็นมั้ย ๆ'
' อืม ใช่  '
ชั้นกับเขาคุยกันต่ออีกไม่นานก็จบการสนทนา
จนตอนนี้เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ แม้จะเจอเขาในเอ็ม ชั้นก็จะนานๆถึงทักเขาที
ชั้นแค่ดีใจที่ชั้นยังอยู่ในความทรงจำของเขาเท่านั้น
และที่สำคัญเขาก็ไม่เคยหายไปจากความทรงจำดีๆของชั้นเช่นกัน


กลับบ้านๆ เลิกงานจนได้ 55..

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

โอ! 

[ยัง มี พุง]

ไม่แก่แดดหรอกจ่ะ

ของตูยังม.สามเล๊ยยยย 

[ross]

ตามที่พี่ร่มบอกมาว่า ให้มาอ่านเรื่องราวความรักต่างๆ   เข้ามาแล้วนะพี่ แต่มันเยอะอ้ะ อ่านยังไม่หมดเลยเพราะความรักพี่ร่มเยอะมาก 

[eThics]

พี่ร่มฟุ่มเฟือยในความรัก

[ross]

ใช่  ฟุ่มเฟือย แถมปล่อยโอกาส   






พี่มีดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อเนอะพี่ร่ม (อย่าโกรธนะ )  

[Romzaikyu]

นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมดนะจ๊ะ  รออ่านฟ้อนสุดฉบับปีใหม่กันดู นั่นเรื่องใหญ่เลย


แต่เรื่องใช้โอกาสฟุ่มเฟือยนี่ พี่เชื่อว่าปัจจัยคนเราจะมาเป็นคู่กันได้มีอยู่ 3.1 อย่าง

1 คือจริงใจ ก่อนที่จะคบกันต้องมีอันนี้ก่อน พี่เลือกที่แสดงสันดานจริง ๆของตัวเองออกมาในทุก ๆ เรื่อง ทุก ๆ วงการ
   ไม่เฉพาะเรื่องนิสัยเสียนะ นิสัยดีด้วย ไม่เข้าใจบางคนกลัวจะแสดงตัวว่าเป็นคนดี อ่อนโยน อะไรเทือกนี้ แต่ส่วนใหญ่ไม่แสดงส่วนเลว
   คนเรามันปรับเข้าหากันได้นะ ถ้าอยากอยู่ร่วมกัน แต่ถ้าโกหกก็จบ จะแก้อะไรยังไงดีล่ะ

2 จริงจัง พี่เชื่อว่าการตกหลุมรักกัน ชอบพอกัน หรือ ปิ๊งปั๊ง อะไรทำนองนี้ บางทีมันง่าย (สำหรับใครที่ยากก็ดีแล้ว)
   แต่การที่สานสัมพันธ์ และ ความรู้สึกให้ต่อเนื่องยาวนานนั่น่ะยากกว่าเยอะ เหมือนตอนจบของหนังมักแฮปปี้ ต่อภาค 2 อาจเลิกกันไปแล้ว

3 จังหวะครับ อันนี้เป็นเรื่องที่อาศัยปัจจัยภายนอกมาเกี่ยวข้อง นอกจากคน 2 คน บางทีเรามีแฟน เค้ามีแฟน เพิ่งเลิกกับแฟน
   อาม่าเสีย เป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ แล้วไม่ได้กันก็มีอยู่เยอะ พอผ่านจังหวะนี้ไป ไม่ใช่แล้ว ไม่ได้กันซะงั้น
   แต่บางจังหวะเราพอประคอง ควบคุมมันได้บ้าง รักษาระยะทั้งด้านกายภาพ และ จิตใจไว้ ก็พอควร

และอีก .1 นั้น พี่แตกมาจาก 3 พี่ฝากไว้กับลมกับฟ้า กับอะไรที่เราควบคุมไม่ได้จริง ๆ บ้างก็เรียกว่าเนื้อคู่ soal mate พรหมลิขิต
(แต่ที่จริงพรหมไม่ได้ลิขิตไว้นะ ไปหาอ่านดู) คนเราคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันไปได้ เหมือนนิยายหลายเรื่อง แต่บางเรื่องก็สู้ชีวิตจริงไม่ได้


มีคู่หนึ่ง มาออกกล่องดำ ผู้ชายอายุใกล้ 60 ผู้หญิงก็ประมาณกัน อ่านประวัติเป็นแฟนกันมา 40 ปี แต่งงานมาปีกว่า 

เหตุคือเป็นแฟนกันมา แล้วแม่ฝ่ายชายไม่ชอบฝ่ายหญิง เพราะมีคนที่จัดไว้ให้แล้ว ก็มาบอกฝ่ายหญิงว่าฝ่ายชายมาหลอก มีคู่หมั้นอยู่แล้ว

ฝ่ายหญิงเสียใจหนีออกจากตำบลไป ฝ่ายชายตามหา 3 ปีไม่เจอ เลยนึกว่าตายไปแล้ว ก็เลยแต่งกับคนที่แม่จัดหาไว้ให้

พอมีลูกคนแรก เป็นลูกสาวก็ตั้งชื่อตามแฟนเก่า อันนี้บอกเมียไว้แล้วว่าแต่งตามใจแม่ แต่ก็เป็นสามีที่ดีนะ ครอบครัวอบอุ่น

ฝ่ายหญิงในที่สุดก้ไปได้สามีแก่กว่า ก็แต่งเป็นคุณนายมีความสุขในชีวิตไป แต่ไม่มีลูกด้วยกัน

วันหนึ่งฝ่ายหญิงกลับมาที่ตำบลบ้านเกิด เจอฝ่ายชายซึ่งตอนนั้นเป็นรองกำนันแล้ว ก็ตัดสินใจมาทัก เพราะผ่านไปเป็น 10 ปีแล้ว

ฝ่ายชายจำไม่ได้ เพราะเชื่อมาตลอดว่าแฟนตัวเองตายไปแล้ว ฝ่ายหญิงน้อยใจ คิดว่าที่แม่ฝ่ายชายเคยบอกนั้นจริง

ต่อมาฝ่ายหญิงกลับมาอยู่บ้านเกิดเพราะสามีตาย ก็มาเจอกันใหม่ คราวนี้ฝ่ายหญิงเล่าความจริงให้ฟัง และก็เข้าใจกันในที่สุด

ก็เลยกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกในวัยประมาณ 40 ใกล้ 50 และแล้ว ภรรยาฝ่ายชายก็ตายไปด้วยโรคมะเร็ง

พวกเขาก็เลยมาแต่งงานกันหลังจากที่รักกันมา... 40 กว่าปี


ป.ล. ลูกสาวคนโตฝ่ายชายก็ได้เจอซะที ว่าคนนี้เองที่มาของชื่อชั้น

[กวางจ้ะ]

นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมดนะจ๊ะ  รออ่านฟ้อนสุดฉบับปีใหม่กันดู นั่นเรื่องใหญ่เลย


แต่เรื่องใช้โอกาสฟุ่มเฟือยนี่ พี่เชื่อว่าปัจจัยคนเราจะมาเป็นคู่กันได้มีอยู่ 3.1 อย่าง

1 คือจริงใจ ก่อนที่จะคบกันต้องมีอันนี้ก่อน พี่เลือกที่แสดงสันดานจริง ๆของตัวเองออกมาในทุก ๆ เรื่อง ทุก ๆ วงการ
   ไม่เฉพาะเรื่องนิสัยเสียนะ นิสัยดีด้วย ไม่เข้าใจบางคนกลัวจะแสดงตัวว่าเป็นคนดี อ่อนโยน อะไรเทือกนี้ แต่ส่วนใหญ่ไม่แสดงส่วนเลว
   คนเรามันปรับเข้าหากันได้นะ ถ้าอยากอยู่ร่วมกัน แต่ถ้าโกหกก็จบ จะแก้อะไรยังไงดีล่ะ

2 จริงจัง พี่เชื่อว่าการตกหลุมรักกัน ชอบพอกัน หรือ ปิ๊งปั๊ง อะไรทำนองนี้ บางทีมันง่าย (สำหรับใครที่ยากก็ดีแล้ว)
   แต่การที่สานสัมพันธ์ และ ความรู้สึกให้ต่อเนื่องยาวนานนั่น่ะยากกว่าเยอะ เหมือนตอนจบของหนังมักแฮปปี้ ต่อภาค 2 อาจเลิกกันไปแล้ว

3 จังหวะครับ อันนี้เป็นเรื่องที่อาศัยปัจจัยภายนอกมาเกี่ยวข้อง นอกจากคน 2 คน บางทีเรามีแฟน เค้ามีแฟน เพิ่งเลิกกับแฟน
   อาม่าเสีย เป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ แล้วไม่ได้กันก็มีอยู่เยอะ พอผ่านจังหวะนี้ไป ไม่ใช่แล้ว ไม่ได้กันซะงั้น
   แต่บางจังหวะเราพอประคอง ควบคุมมันได้บ้าง รักษาระยะทั้งด้านกายภาพ และ จิตใจไว้ ก็พอควร

และอีก .1 นั้น พี่แตกมาจาก 3 พี่ฝากไว้กับลมกับฟ้า กับอะไรที่เราควบคุมไม่ได้จริง ๆ บ้างก็เรียกว่าเนื้อคู่ soul mate พรหมลิขิต
(แต่ที่จริงพรหมไม่ได้ลิขิตไว้นะ ไปหาอ่านดู) คนเราคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันไปได้ เหมือนนิยายหลายเรื่อง แต่บางเรื่องก็สู้ชีวิตจริงไม่ได้


มีคู่หนึ่ง มาออกกล่องดำ ผู้ชายอายุใกล้ 60 ผู้หญิงก็ประมาณกัน อ่านประวัติเป็นแฟนกันมา 40 ปี แต่งงานมาปีกว่า 

เหตุคือเป็นแฟนกันมา แล้วแม่ฝ่ายชายไม่ชอบฝ่ายหญิง เพราะมีคนที่จัดไว้ให้แล้ว ก็มาบอกฝ่ายหญิงว่าฝ่ายชายมาหลอก มีคู่หมั้นอยู่แล้ว

ฝ่ายหญิงเสียใจหนีออกจากตำบลไป ฝ่ายชายตามหา 3 ปีไม่เจอ เลยนึกว่าตายไปแล้ว ก็เลยแต่งกับคนที่แม่จัดหาไว้ให้

พอมีลูกคนแรก เป็นลูกสาวก็ตั้งชื่อตามแฟนเก่า อันนี้บอกเมียไว้แล้วว่าแต่งตามใจแม่ แต่ก็เป็นสามีที่ดีนะ ครอบครัวอบอุ่น

ฝ่ายหญิงในที่สุดก้ไปได้สามีแก่กว่า ก็แต่งเป็นคุณนายมีความสุขในชีวิตไป แต่ไม่มีลูกด้วยกัน

วันหนึ่งฝ่ายหญิงกลับมาที่ตำบลบ้านเกิด เจอฝ่ายชายซึ่งตอนนั้นเป็นรองกำนันแล้ว ก็ตัดสินใจมาทัก เพราะผ่านไปเป็น 10 ปีแล้ว

ฝ่ายชายจำไม่ได้ เพราะเชื่อมาตลอดว่าแฟนตัวเองตายไปแล้ว ฝ่ายหญิงน้อยใจ คิดว่าที่แม่ฝ่ายชายเคยบอกนั้นจริง

ต่อมาฝ่ายหญิงกลับมาอยู่บ้านเกิดเพราะสามีตาย ก็มาเจอกันใหม่ คราวนี้ฝ่ายหญิงเล่าความจริงให้ฟัง และก็เข้าใจกันในที่สุด

ก็เลยกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกในวัยประมาณ 40 ใกล้ 50 และแล้ว ภรรยาฝ่ายชายก็ตายไปด้วยโรคมะเร็ง

พวกเขาก็เลยมาแต่งงานกันหลังจากที่รักกันมา... 40 กว่าปี


ป.ล. ลูกสาวคนโตฝ่ายชายก็ได้เจอซะที ว่าคนนี้เองที่มาของชื่อชั้น

มานั่งพิสูจน์อักษร 

[Romzaikyu]

มานั่งพิสูจน์อักษร 

แก้แล้วก๊าบบบ  อ่านแล้วคอมเม้นท์สิยะหล่อน จะมาแอบอ้างให้มันยาวทำไม 

[กวางจ้ะ]

 

[ross]

เก่งจังกวาง  รสอ่านได้ 2 เรื่องเอง ถึงแค่เจ้าหญิง  อ่านแล้วหมั่นไส้ ถ้ารสเป็นผู้หญิงคนนั้นคงทำแบบส้ม  เอารองเท้าตีหัวเลย 

[ส้ ม ♥]

[Romzaikyu]

เรื่องสั้น ๆ โลกนี้สีชมพู ขณะนี้สี่โมงเย็น หน้าหนาว


เธอกับฉันนั่งกุมมือกันดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันสองคน

ฉันพูดขึ้นมาว่า "พระอาทิตย์ตกสวยดีนะ"

"ใช่" เธอตอบ

"ทำไมพระอาทิตย์ตกถึงสวยนะ" ฉันถาม

"อืม..." เธอคิด "ไม่รู้สิ" เธอตอบ

เราสองคนนั่งดูพระอาทิตย์ตกต่อไปอย่างเงียบ ๆ


"หรือเพราะท้องฟ้าตอนเย็นเป็นสีชนพูอ่อนนะ" ฉันตั้งข้อสังเกต

"ก็จริงนะ" เธอเห็นด้วย

เราสองคนนั่งดูพระอาทิตย์ตกต่อไปอย่างเงียบ ๆ


"เธอ.." ฉันพูดขึ้นมา

"มีอะไร" เธอถาม

"ไม่มีอะไร...ฉันรักเธอนะ"

เราสองคนนั่งดูพระอาทิตย์ตกต่อไปอย่างเงียบ ๆ





อยากบอกทุกคนบนโลกว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม

ไม่ว่าจะมีเนื้อเรื่องเป็นอย่างไรก็ตาม

[น้องเข่มเข๊ม]

   เป็นไงล่า 

[คุณหนูฟ้า]

ฟ้าสีชมพู 

ภาพประกอบ