โลกนี้สีชมพู

[เดอะบุ๋ม]

อย่างนี้ต้องให้บุ๋มต่อย.. 

ต่อยเต่ยอะไรกันคะ พี่สมต้น  ไม่มี๊ 

บุ๋มออกจะนุ่มนวล อ่อนโยน อ่อนหวาน


ไม่กล้าไปทำร้ายร่างกายใครเขาหรอก 

[st]

 

[ออยอิชี่]

ถ้าต่อย กลัวบุ๋มจะเจ็บมือ

เธอเจ็บ ฉันก็เจ็บ 

[เดอะบุ๋ม]

   พี่ออยอ่ะ  ฮานะ

[คุณชาย ( 737 )]

 หยอดซะจนขนมครกล้นเบ้าเลยชายออย 

[❤ ตูน ❤]

ต่อยเต่ยอะไรกันคะ พี่สมต้น  ไม่มี๊ 

บุ๋มออกจะนุ่มนวล อ่อนโยน อ่อนหวาน

ไม่กล้าไปทำร้ายร่างกายใครเขาหรอก 

พี่หมอ ต่อยกันไหมคะ 

[เดอะบุ๋ม]

เมื่อเธอไม่เอ่ย เมื่อฉันไม่เอื้อน
                                                   แล้วความรักของเรา จะเดินทางไปได้อย่างไรกัน...

ฉันและเธอเงียบ ต่างคนต่างไม่พูดจา
ฉันอึดอัดคับอก จึงตัดพ้อไปนิดหน่อย
และเธอ..ก็ตอบมา  ตอบคำ ถามคำ

เมื่อเธอเงียบ และฉันก็ไม่กล้า
ฉันไม่ชินกับการที่จะต้องเอ่ยปากก่อน
เพราะฉันไม่เคยทำ ..มันเลยยาก  ยากมาก

ปากฉันไม่อยากเรียกร้อง
แต่ใจฉัน มันเดือดร้อน ว๊าวุ่น
ฉันไม่ได้อยากให้มันป็นแบบนั้นนะ
ช่วยทีสิ ช่วยฉันเดินออกไปจากห้วงความรู้สึกแบบนี้ที
มันเงียบ เคว้ง  สนิท ฉันอยู่ในห้วงนี้เพียงลำพัง  เศร้าจัง..

ฉันไม่อยากโทษเธอ หรือโทษใครทั้งนั้น
เป็นเพราะตัวฉันเอง ฉันใจง่ายเอง
ฉันขอใจฉันคืนมาจะได้ไหม
เอามาเถอะ เอาคืนมา ขอให้เป็นเหมือนตอนที่ฉันยังไม่มีใจ
แบบนั้นสนุกกว่าเยอะเลยนะ

ได้โปรด อย่าแกล้งกัน
ได้โปรด...

สงสารกันบ้าง ขอแค่นี้   มากไปไหมคะ ...



16/07/2551 ออฟฟิศแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง

อะไรกันคะพี่สาว ไปเอามาจากไหน๊   

[Princekun]

พักเรื่องเศร้า...มาต่อกันแบบ "พึงใจๆ" ก่อนไหม?

[เดอะบุ๋ม]

จัดมาเลยจ่ะปริ๊น 

[st]

เริ่มเลยครับ... ชงกาแฟมาแล้ว จะจิ๊บกาแฟคอยอ่าน   

[ออยอิชี่]

พี่สมต้น สำเนียงเริ่มออก 

[เดอะบุ๋ม]

ยังไงเหรอคะพี่ออย

[st]

นั่นนะซิ... โปรยขยายความ 

[❤ ตูน ❤]

เริ่มเลยครับ... ชงกาแฟมาแล้ว จะจิ๊บกาแฟคอยอ่าน   

เหตุ น่าจะมาจากคำนี้

[Princekun]

ได้ครับ มา "พึงใจๆ" เนอะ....

หลังจากวันที่ไปหาน้องทับทิมที่จันทบุรี แล้ว....
กลับมาก็คุยๆกันตามปกติ ... ของชีวิตช่วงนั้น

จำได้ว่าช่วงนั้นนี่เห๊อออ เห่อ...

เพื่อน หรือพี่ๆที่ทำงาน มันจะรู้หมดเลยว่ารู้จักกับทับทิม อวดไว้เยอะ ว่ารู้จักไอดอล
แล้วก็มีแซวๆ แต่เราก็จะหันไปตอบแบบเดิมคือ "พี่น้องก๊านนน" (เสียงสูง)
เพิ่มดีกรีความน่าสงสัยให้คนรอบข้าง...


จนได้มาเจออีกครั้ง ครั้งที่ 2
คราวนี้น้องเขาต้องมาที่สวนสยาม มามีตติ้งก๊วนหญิงของปังย่า...
คือมีตติ้งเนี่ยเขามีแต่ก๊วนหญิงกะทีมงานของเกมส์ปังย่า...
แต่ว่าเราๆ "สมัชชาชาวผีเฝ้าบอร์ดทับทิม" ได้นัดแนะกันว่า
เอาละ เราจะมีผู้กล้าจำนวน 3 - 4 ตัว ไปโผล่ที่โน่นกัน...
โดยมีผม "ลุงแก่ๆ" และ น้องอีกคน เป็นแกนนำ...

ไม่ต้องสืบเลย... ผมไปสาย ตามปกติ (ใครนัดไปไหน สายนิดสายหน่อยตลอด)
ไปก็ได้ไปเจอทิมแป๊บๆ เพราะว่ากำลังทำกิจกรรมกับก๊วนหญิงกันอยู่....
ซักพัก มองๆไปก็จะเห็น "บรรดาผู้ติดตาม" คอยเดินตามชาวก๊วนหญิงคนอื่นอยู่ห่างๆ...
(แม่บ้าง พี่บ้าง แฟนบ้าง บลาๆๆ)

เราก็ไปรอ ด้วย แต่ไม่ได้ไปยืนกับก๊วนนั้น เราไปตั้งจุดของเราอีกจุด...
รอๆ หาอะไรเล่นไปพลางๆ เนื่องจากเสียเงินจ่ายค่าบัตรเข้ามาแล้ว  
แอบไปดูทิม เล่นเกมส์กิจกรรมบ้าง (แถมแซวกวนประสาทเด็กด้วย 555)
จนถึง ช่วงเวลาอิสระ ที่ทีมงานก๊วนหญิง ให้สาวๆไปเล่นอะไรก็ได้ตามสบาย...
ก็มาเจอทิม หาอะไรกินแถวนั้นพักเหนื่อย ก่อน...ที่ทิมจะบอกว่า

"ลุง...ไปเล่นบ้านผีสิงกัน"
....หืม....อือ.... หา!!! (กำลังกินอยู่ไม่ทันได้สนใจ ตอบ อือ ไปซะแล้ว)

คือเดิม แต่อดีต ผมไม่ค่อยได้เข้าบ้านผีสิง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองกลัวผีรึเปล่า....
ก็เกรงใจๆ หากจะเข้าไป แล้ว ผู้ชายอกสามศอก จะวิ่งร้องกรี๊ดๆ ออกมา

เลยท้วงว่า...จะดีเหรอ...เดี๋ยวลุงวิ่งร้องกรี๊ดออกมามันจะไม่เวิคนะ
เลยแล้วใหญ่... เด็กมันกะว่าจะแกล้งเราคืนซะงั้น...
ล้อมหน้าล้อมหลัง ให้ตูไปซื้อบัตร และเข้าแถวเข้าบ้าน จนได้....

ตอนนั้นทำใจ...เอาวะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด...  
ร้องเฮ้ยตกใจแค่ที 2 ที หน้าไม่แหกขนาดนั้นหรอก...

แล้วมันจะเป็นไงต่อไปละเนี่ย....

ก็สุดท้ายต้องเดินเข้าไปแน่แล้ว... ตอนนั้น มีผม กับน้องอาร์ม(ผีเฝ้าบอร์ดอีกตัว)
ที่เป็นผู้ชายอยู่ 2 คน... แล้วก็มีผู้หญิง 3 คนอยู่ตรงกลาง..
โดยอาร์มอยู่หน้าสุด ส่วนผมปิดท้าย... เด็กๆมันกะว่าจะให้เราเจอประเภท ผีวิ่งไล่ตาม แบบนั้น เต็มที่เลย..

โดยที่ ทับทิม อยู่ข้างหน้าผม....

เสียงกรี๊ดดังขึ้นตลอดทางเดินในบ้านผีสิง ในขณะที่ผู้ชาย 2 คนหัวกับท้ายขบวน...
หน้านิ่ง ไร้อารมณ์ ไร้ความกล้ว...
มีเพียงแต่เสียงกรี๊ดของสตรี 3 นางกลางแถวทั้งนั้นเลย  

และนั่นทำให้ผมรู้ความจริง 1 ข้อว่า....

....

จริงๆแล้ว "ทับทิมกล้วผีมากกกกกกกกกกก" ถึงมากที่สุด....
(ใครที่ติดตามดูรายการของน้องเขา ก็จะรู้ความจริงข้อนี้ด้วยครับ)

เพราะตั้งแต่เริ่มเดินไปได้ซักพัก... จะมีช่วงที่...เป็นพื้นยวบๆ และมีช่องอยู่ด้านล่างระดับขา...

ก็จะมีมือยื่นมาจับขากันมั่วซั่ว สะเปะสะปะ ใครโชคดีก็โดนจับไป...

แล้วความซวยก็ไปตกที่ทับทิม โดนมือจับขา... จริงๆผมก็ไม่ได้รู้อะไรหรอก เพิ่งเดินเข้าไป ยัง งงๆ อยู่
แต่เสียงทับทิมกรี๊ดลั่นอยู่ข้างหน้าเลย ...
กรี๊ดดดด..... พร้อม ทำท่าหวาดกลัว แล้วก็เพ้ออกมาว่า "ใครจับขาอ่ะ ไม่เอ๊าาาาา"

เราก็นะ... เดินอยู่ข้างหลัง ก็ต้องปลอบ "ไม่มีอะไรนะทิม มือกลน่ะ ไม่ใช่ของจริง"

พูดอยู่ 3-4 ทีกว่าชีจะทำใจเดินต่อได้... แต่ยังแอบเพ้อว่า "ไม่เอาจับขานะ ไม่เอาๆ"

แล้วเสียงกรี๊ดก็ยังดำเนินต่อไปตามทางเดินในบ้านผีสิง... โดยที่ไม่มีเสียงผู้ชายร้องเฮ้ยซักกะแอะ...
555

ทีนี้... ก็จะมีช่วงที่เดินๆ แล้วด้านบนจะมี "ผีกระหัง" บินวนว่อนพร้อมส่งเสียงหัวเราะชวนสยองอยู่ข้างบน...
ผมเงยหน้าขึ้นไปดู...ก่อนจะหันกลับลงมามองหาคนที่อยู่ข้างหน้า....

อ่าวเห้ย ทับทิมหายไปจากระนาบสายตา...

เพราะว่า เธอลงไปกองอยู่กับพื้นแล้วครับ... ยืนไม่ได้ นั่งยองๆอยู่กับพื้น กลัวไอ้ตัวที่บินอยู่จัด...
แล้วก็ร้องบอกว่ากลัวอ่ะๆ ไม่เอ๊าๆ อยู่ตลอดเลย (โห่...แล้วทำกล้าลากเราเข้ามา 555)
ผมว่าคงจะเดินไปต่อไม่ได้แน่ หากยังนั่งกองอยู่ตรงนี้

เลยก้มลงไปปลอบอีกรอบ... "ไม่มีอะไรนะทิม ลุงอยู่นี่ ลุกขึ้นๆ เดี๋ยวจะได้ออกไปข้างนอก"
แล้วก็ ผมเอามือ จับหัวไหล่ทั้ง 2 ข้างของเธอ ดึงให้ขึ้นมายืน พร้อมกับเอามือคอยลูบหัวปลอบเธอไปตลอดทางเดิน
และก็พูดว่า "ไม่มีอะไรๆ" จนออกมาได้...

วินาทีที่ออกมาได้... ผมหันไปแซวก่อนเลย "ไหงตอนเข้ากับตอนออกมันคนละสภาพกันวะ"
...ก่อนที่ อีกฝ่ายจะ หันมาพูดแบบเขินว่า "ก็คนมันกลัวนี่"
แล้วทุกคนก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

หลังจากนั้นก้ไปเล่นเครื่องเล่นอื่นอีก 2 - 3 ชิ้น ก่อนจะได้เวลากลับของสาวๆ เพราะทีมงานบอกว่าได้เวลากลับแล้ว

ผมเองก็ขอตัวกลับมั่ง ก็มานั่งนึกทบทวนเรื่องที่เกิดในวันนั้น แล้วก็ขำๆ
พอกลับได้กำลังจะถึงบ้านก็มี msg เข้าเครื่องผมมา เป็นเบอร์ของน้องเขา
พิมพ์มาเป็นภาษาอังกฤษ ข้อความประมาณว่า ...
"ขอบคุณนะ สนุกมากเลย อายมากเลยด้วย วันนี้อ่ะ"

ผมเห็นแล้วก็ขำอีกทีก่อนจะกลับเข้าบ้านมาตามปกติ...

จบภาคสวนสยาม...

รอต่อ... ภาค "รามคำแหง"
(มีอีกเรอะ!!! )