โลกนี้สีชมพู

[ยัง มี พุง]

มันเป็นรักในอุดมคตินะ

รักแรก รักเดียว รักสุดท้าย

เคยคิดเล่นๆมั้ยว่าถ้าเราได้อยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับใครซักคนที่เรารักจนแก่เฒ่า

เราจะเลือกจากไปก่อนเค้า รึให้เค้าล่วงหน้าไปสู่สัมปรัยภพก่อนเรา?

หากเราเลือกก่อน แล้วเค้าที่อยู่ข้างหลังจะเป็นยังไง?

หากเราเลือกทีหลัง เราจะเป็นยังไง?

บางครั้งการที่คนเรากลัวความตาย อาจไม่ได้หมายความว่ากลัวที่จะไม่ได้อยู่บนโลกนี้

หากแต่กลัวที่จะไม่ได้เจอคนที่รักไปตลอดกาลกระมัง

ถ้าแบบนี้ ตูก็ตัดใจเลือกไม่ลงเหมือนกัน

แม้ว่าจะเคยเจอเรื่องแบบนี้มาแล้วก็ตาม

[เดอะบุ๋ม]

เคยคิดค่ะ

อยากไปก่อน จะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวด
ไม่ต้องทนคิดถึง
ไม่ต้องเศร้าเป็นบ้า

ซึ่งเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวดี

แต่สำหรับคนที่เรารัก
ยังไง ก็อยากให้เขาคงอยู่
ขอให้เค้าดำเนินชีวิตต่อไป อย่างมั่นคง หนักแน่น และยาวนาน ...




เจ๊ตาล มีเรื่องอะไรเอามาแปะ คั่นอารมณ์หน่อยสิคะ
เศร้าเตลิดไปแล้ว 

[ยัง มี พุง]

ปล่อยไปนานๆ จู๋นี้จะกลายเป็นจู๋โลกนี้สีดำเอาได้นะ

ยังไงก็แล้วแต่ ...

ถึงความรักจะทำให้คนเราเจ็บปวด ... แต่ความรักก็ทำให้คนเรามีความสุข

ถึงความรักจะทำให้เราหูหนวกตาบอด ... แต่ความรัก ก็สอนให้เห็นอะไรบางอย่าง

ถึงความรัก จะพรากคนบางคนจากไป ... แต่ความรักก็เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์เกิดมา

เหนือสิ่งอื่นใด ... ความรักก็ทำให้โลกเบี้ยวๆใบนี้หมุนได้ต่อไป

[Ah!]

ถ้าเลือกได้ ขอเลือกตายทีหลังคนที่ผมรักครับ
เพราะถ้าเค้าเป็นคนตายทีหลัง คงเศร้ามาก

[8e88]

ถ้าเลือกได้ ขอเลือกตายทีหลังคนที่ผมรักครับ
เพราะถ้าเค้าเป็นคนตายทีหลัง คงเศร้ามาก

คิดเหมือนกันครับ 
ปล่อยให้เขาตายไปก่อน แล้วเราค่อยหาใหม่อีกคน

[เดอะบุ๋ม]

อาจจะมากกว่า 1 คน 










พี่ฉึ่งมาแล้ว  สวัสดีค่ะ ท่านปรมาจารย์   

[Princekun]

มาต่อๆ... กับช่วงเล่าอดีตของ"คนที่พึงใจ"

ก็...เล่าถึงไปเจอทิม (ปกติเรียกกัน ทิม กะ "ลุง" จนชินละ) ที่จันทบุรีใช่มะ...

เรื่องของเรื่องคือ พอดีช่วงนั้น ต้องไปทำงานที่ จ.จันทบุรี 1 อาทิตย์พอดี
ก่อนไปก็เลยนัดเจอกันเล็กๆน้อยๆ กะว่าดูหนังกันขำๆ...ตอนวันที่เป็นวันว่าง...
(ถ้าแฟนน้องมันรู้นะตูตายแน่เลย  )

ก็นัดเจอกันที่ห้างใจกลางเมืองจันทบุรี
(เหมือนมันจะมีอยู่ห้างเดียว 555)

ผมไปถึงก็โทรหาว่าน้องเขาอยู่ไหน ก็เลยได้ทราบว่า
วันนี้คงไม่ได้ดูหนังแล้ว
เพราะเดี๋ยว 4 โมงเย็นต้องนั่งรถออกจากจัน ไปทำงาน พอดีมีงานติดต่อเข้ามา
ตอนนี้น้องเขาอยู่ข้างบน กำลังกินข้าวอยู่กับ.....

.....

"แม่" (หือ เพิ่งเคยเจอก็เจอแม่เลยเหรอตู?)

ต่างคนก็ต่างเดินหาอีกคน
จนเจอหน้ากัน....วินาทีแรกในสมองคิดว่า โห...น่ารักจริงๆแฮะ
เราเป็นคนเรียกทักไปก่อน "ทับทิม!!!" เพราะอีกฝ่ายคงไม่ทันได้สังเกตุ
ก็คุยกันสนุกสนาน ระหว่างเดินขึ้นไปบนชั้นบนสุด...

ขึ้นไปถึงแม่นั่งอยู่... แนะนำเราให้แม่รู้จักละบอกว่าเป็นพี่... ที่มหาลัย
หลังจากนั้น แม่ของน้องทับทิมก็เริ่มเปิดฉากเข้าสู่กระบวนการ
"ซักฟอก" (อืม เรียนอะไรรู้จักได้ยังไง บลาๆ)
ก่อนที่แม่จะพูดถึงน้องด้วยความเป็นห่วงว่า ที่จริงกลัวน้องเขาจะไม่ทันคน
ผมก็คุยกับคุณแม่น้องเขาค่อนข้างจะจริงจังมากในเรื่องนี้อยู่
ในขณะที่บางทีก็แอบพูดทำนองแหย่เล่นๆให้ได้ยิน พร้อมชำเลืองตามอง

น้องเขาก็เขินๆขำๆนิดๆหละนะ
ก็กินๆกันจนเสร็จ ประมาณชั่วโมงนึงได้มั้ง...คุณแม่บอกว่าเดี๋ยวจะพาน้องไปละ
ผมก็เลยเดินลงมาส่งน้องกับคุณแม่ข้างล่าง แม่เดินนำลิ่วเลย
ส่วนผมเดินคู่กะทิม ก็เอามือเล่นหัวมันไปทีนึง พร้อมกับจิกแซวไป 1 ดอก "ตั้งใจทำงานนะ 55"
ก่อนจะขอแยกกันตรงประตูหน้าห้าง...ลาสวัสดีคุณแม่

แล้วก็เดินเล่นซักพักก่อนที่จะกลับไปตายรังที่โรงแรม

(เพิ่งมารู้ทีหลังว่า ปกติมันไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัว แต่มันไม่ได้ว่าอะไรเรานะ)
(ว่าไปตอนนั้นตูนี่กล้าเนอะพูดกะแม่เป็นชุดเลย)
(อีกอย่างพอกลับมาจากทำงานเพิ่งรู้ว่า ไอ้"ผีๆ"ในบอร์ดคนอื่นมันหมั่นใส้เราฉิบหาย เล่นไปเจอกันเดี่ยวๆซะขนาดนั้น)
(ตอนไปบอกจะเลี้ยงหนัง แล้วทิมบอกว่าทิมจะเลี้ยงจูปาจุ๊ปส์คืนละกัน... สรุปไม่ได้ดู...จนบัดนี้ก็ยังติดกันไว้ก่อน เคยแย๊บๆทวงจูป้าจุ๊ปส์เหมือนกัน)


จบเรื่องที่จันทบุรี...

อ่อลืม... ปกติถ้าเดินกัน 2 ต่อ 2 ผมจะแอบแมนคือ เอามือ ป้องไว้หลวมๆด้านหลังอีกฝ่าย...
(คือเหมือนจะโอบเอว แต่ไม่ได้โดน แค่กันๆไว้ เผื่อหงายเงิบ หรือมีใครจะเข้ามา)

ไว้จะมาต่อ... เรื่องที่ "สวนสยาม"
(ยังมีได้อีก)

[เดอะบุ๋ม]

คนไหนเหรอปริ๊น คนที่ถ่ายรูปคู่พี่อั้มอะเหรอ 

[Princekun]

ทับทิม สตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก...

ช่วงนี้เล่าเรื่องของ "คนที่พึงใจ" อยู่

ส่วนคนที่บุ๋มทักนั้นมัน...


ไม่มีคำพูดละกัน

[ยัง มี พุง]

ในช่วงชีวิตตลอด 24 ปีที่ผ่านมาของตูเนี่ย

จะบอกว่าโชกโชนเรื่องความรักก็คงไม่ได้หรอก

เรียกว่าโลดโผนซะมากกว่า

แต่จะว่าไป เรื่องที่เล่าๆมาเนี่ย ส่วนมากเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาอย่างน้อยๆไม่ต่ำกว่า 3 ปี

(เมื่อสังขารโรยราก็เป็นเยี่ยงนี้แล เริ่มอยู่ตัว)

แต่ตอนช่วงปีที่แล้ว กลับมีเรื่องมาให้ตูจี๊ดหัวใจได้อยู่นะ

ไม่ได้จี๊ดแบ่บมีความสุขด้วย จี๊ดแบบ ...  

ความรักสีชมพูกะปิ อิน ซิดนีย์ (ซิดนั่น ซิดนู่น)

ช่วงนั้นเป็นช่วงระหองระแหงกับแฟนที่คบอยู่ (ณ.เวลานั้น)

พอดีได้ไปซิดนีย์ ช่วงนั้น ป่ามป๊าม.ยังไม่ได้ไปประจำถิ่นฐาน ณ. แดนจิงโจ้

เลยกะว่าจะไปเจอเพื่อนๆสองสามคน นัดแนะกันเรียบร้อย

ให้หิ้วหนังหิ้วคอมมาด้วย มาดูหนังเล่นไพ่กินไวน์ มองหลังคาโอเปร่า เฮ้าส์ไปด้วย

มีรุ่นพี่ของเพื่อนตามมาด้วย เค้าไปเรียนดอกเตอร์อยู่ที่นู่น

ก็ถือว่าเค้าเป็นคนเก่งนะ เพราะว่าเค้าเพิ่งอายุแค่ 25 แต่ว่ากำลังจะจบดอกเตอร์แล้ว

แถมตอนจบโทที่เมืองไทย ก็พ่วงจบเนฯมาด้วย

ตอนแรกก็ทึ่ง เออ วุ้ยพี่คนนี้เก่งว่ะ

ยามกลางวันที่เพิ่งเจอก็ดูเหมือนจะดี

ดูไปดูมา เอ๊ะๆเหมือนพี่เค้าจะเพี้ยนๆ

คุยไปคุยมาเอ๊ะรู้สึกลายออกความเค็มเริ่มแผ่ซ่านออกมา

ไอ้ความที่เราก็บ่นกับเพื่อนไปสิ

ว่าเพิ่งบอกเลิกกับแฟนก่อนมาล่ะ

เหมือนจะเข้าทางพี่ท่านเลยทันที

ชอตที่ ๑
นั่งจิบไวน์ไป ดูโอเปร่า เฮ้าส์ไป ตีไพ่กับเพื่อนชะนีสี่ห้าคนเมามันส์

พี่ท่านขออาบน้ำอ่ะ โอเค ไอ้เราก็ไม่คิดอะไร

เพราะว่าเข้าใจ นักเรียนนอกต้องประหยัด

อีกอย่างเราก็ไม่ได้เสียอะไรอยู่แล้ว

ยังใจดีไปเท ครีม บาธให้เค้าอีกนะ

"ชาตินี้จะมีโอกาสได้มีแฟนเป็นแอร์ฯกับเค้ามั่งมั้ยนะ?"

"..." (ถอยกรูดดดดดดดดดด)

ตูถอยใส่เกียร์แมวเต็มสตรีม

อันนี้ยังไม่น่าเกลียดเท่าไหร่แต่พอออกมานี่สิ

ตาล.ทาครีมแล้วเอาวางไว้พี่ท่านหยิบไปทา

แล้วขอโทษไอ้ครีมอันนั้นอ่ะL'occitane นะนั่นน่ะ

พี่ท่านปั่นใหญ่เลย เหมือนชีวิตนี้ไม่เคยได้ทาครีมมาก่อนในชีวิต

ตูเซ็ง

(อ้อ มีอีกชอต มาถึงห้องตูปุ๊บ พี่ท่านบอกเลยว่า

"พี่ขอขี้ได้มั้ย อยากขี้ห้องน้ำโรงแรมหรูๆ" )

*****************************

ชอต ๒

พี่ท่านก็พร่ำบ่นอยู่นั่นแหละ

ว่าไม่มีคนรักจริง คนที่รักเค้าตอนนี้

ก็เพราะว่าเค้ามีเงิน เค้าเรียนดอกเตอร์

(อ่ะคุณพี่ขา ไอ้ที่พี่พูดมามันก็จริงล่ะค่ะ)

คอยดูนะต่อไปพี่จะจีบผู้หญิงโดยไม่ใช้เงินซักบาท

แต่่ผ่านไปพักเดียว พี่ท่านเริ่มพร่ำอีก

ที่พี่พยายามทำทุกอย่าง

เรียนดอกเตอร์ (บลา บลา บลา)

เพราะว่าพี่อยากให้มีคนมาสนใจพี่เยอะๆ

เอ่อ ... พี่คะ ...

พี่พูดขัดกันเองนะคะเนี่ย

*****************************************

ชอต ๓

(โอ้ว อันนี้ มาหน้าด้านๆเลย)

"พี่จีบตาล.ได้มั้ย?"

(โอ๊ะ ... พี่คะ ... น่ากลัวมาก)

อย่าเลยพี่ ตาล.ไม่มีเวลาให้หรอก

(ตูก็อุตส่าห์ไม่อยากให้เสียน้ำใจ)

"เด๋วอีกหน่อยก็ได้บินมาบ่อยๆพี่รอได้"

(เอ้า ชิบหาย เอาไงดีวะกุ?)

พี่ก็มีอีกตั้งเยอะ เลือกเอาซักคนเหอะ คนที่มาชอบอ่ะ

"ก็เนี่ย พอพี่มีเราพี่ก็เลิกหมดแล้ว"

(วู๊ยยย พี่ อมโอเปร่า เฮ้าส์ข้างหน้าหนูมาพูดก็ไม่เชื่อ)

อู๊ยยยพี่ แต่ตาล.ยังไม่อยากจริงจังกับใครนะ

"ไม่เป็นไรพี่รอได้"

(แม้งเอ๊ยยยยยย)

พี่ต้องฟาดฟันกับอีกหลายสิบคนเลยนะ

"ไม่เป็นไร พี่มั่นใจพี่ดีที่สุด"

(เอ่อ ... พี่เคอะ ...)

ไม่นะพี่ มีดีกว่านะ

"ไม่เป็นไรพี่มั่นใจ"

(พี่คะ .. อะไรดลใจติ่งมั่นใจติ่งนี้ของพี่คะ?)

***************************

ชอต ๔

(อันนี้สืบเนื่องมาจากว่าตอนกลางวัน
บ่นกับเพื่อนว่าเบื่อบิน ซึ่งก็บ่นไปงั้น
เพราะให้ออกจริงๆก็ไม่ออกหรอก)

"เราก็ลาออกมาอยู่ที่นี่สิ จะได้ไม่ต้องบิน"

(เอ้า หาเรื่องมั้ยล่ะ กว่าตูจะสมัครผ่านมาได้
กว่าจะเทรนด์อีก แทบตายจะให้ตูลาออก)

ออกแล้วจะทำอะไรกิน?

"มาอยู่กับพี่ที่นี่ไง"

(ธุระไม่ใช่แล้วคุณพี่ขาาาาาาาาา)

ไม่เอา ไม่ใช่ตังค์ตาล.

"เด๋วพี่ก็หาทางทำธุรกิจให้ก็ได้
มาทำรีเซฟชั่นที่นี่ก็ได้ เงินเดือนตั้งเจ็ดแปดหมื่น"

(ธุระ! ให้ตูออกจากแอร์ฯมาเป็นรีเซฟชั่นนี่นะ
ตูอุตส่าห์หนีมา)

ไม่เอาอ่ะ เป็นแอร์ฯแม่ยังเอาไปคุยได้
เงินที่ได้ก็พออยู่พอกิน

"แต่แม่พี่ชอบคนขยันนะ"

.
.
.
.
.
(อึ้ง)
.
.
.
.
.
(พี่เคอะ เกี่ยวอะไรกับแม่พี่ล่ะวะคะ?????)
ทำเอาตูงงเต๊กไปเลยทีเดียว

*******************************************

ชอต ๕
(คราวนี้เอาคุณแฟน.มาเกี่ยวด้วย)

"แฟนเราชื่อนนท์.เหรอ?"
ค่ะ ทำไมเหรอ?

"เรียนเนฯ รุ่นนี้เหรอ?"
ค่ะ ทำไมเหรอ?

"บ้านอยู่บางพลีเหรอ?"
ค่ะ แล้วทำไมเหรอ?

"ปล่าว พะดีมีเพื่อนเรียนเนฯอยู่
แล้วบ้านอยู่แถวๆบางพลีน่ะ"

เหรอคะ ... ไม่ต้องหานานนะ

บ้านอยู่ในเซียงกง

เข้าทางซอย นิลเพ็ชร์ ก็ได้

ซอยของบ้านพี่นนท์.เค้าเลย

จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาอ่ะนะ

"แล้วแฟนเราเค้าหน้าตาเป็นไง"

อืม ... คล้ายๆปั๊บ. โปเตโต้น่ะ

"พี่ไม่รู้จักว่ะโปเตโต้เนี่ย"

อืม ...

"แต่มันผมยาวไม่ใช่เหรอปั๊บ.เนี่ย"

(เอ้า เมื่อกี้บอกว่าไม่รู้จัก)

ก็ไม่ยาวเท่าไหร่หรอก
แต่ว่าไว้เครา

"ไว้เคราด้วย? เรียนเนฯไว้เครา เก๋านะเนี่ย"

(แล้วไงล่ะฟระ?)

อืม สักแขนด้วย

"เรียนเนฯแล้วสักแขนนี่นะ"

แล้วไงอ่ะ? ตาล.ก็รู้ว่าเค้าคงไม่ได้
เป็นอัยการหรอก คงทำงานอยู่บ้าน

"คนเรียนเนฯก็อยากนั่งบัลลังก์กันทั้งนั้นแหละ"

(ตาล.ว่าพี่คนเดียวมั๊งคะ?)

ไม่ใช่พี่นนท์.คนนึงล่ะ

และแล้ววันต่อมา
ตาล.ก็ชิ่งเลยค่า
ไม่อยู่แล้วค่า ไม่เจอ
ไม่ให้เบอร์ ไม่ให้เมลล์ด้วย

***********************************

แต่จนแล้วจนรอด
เมื่อวานนี้ออนเอ็มเจอเพื่อนที่ซิดนีย์
พี่ท่านก็เอามาคุยเลยค่า

"พี่คิดถึงเราตลอดเลยนะตั้งแต่กลับไป"
(พี่คะ .. ยังเน่าได้อีก)

"ชีวิตพี่เปลี่ยนไปนะตั้งแต่เจอเราน่ะ"
(พี่คะ อย่าฆ่าหนูด้วยวิธีนี้เลย)

"พี่อยากให้เรามาอยู่ที่นี่กับพี่"

พี่คะ ... ถึงตาล.เบื่อบิน
แต่ตาล.ก็ยังชอบเที่ยวนะ
แล้วถ้าเกิดตาล.เลิกทำงาน
ตาล.ก็จะกลับไปอยู่เมืองไทยเท่านั้น

"ก็มาอยู่ที่นี่สองปีไง พี่ก็ไม่อยู่ที่นี่จนตายหรอก
ก็มาอยู่ที่นี่กับพี่จนพี่จบดอกเตอร์แล้วกลับเมืองไทย
พร้อมกัน"

(เอ่อ ... พี่คะ ... คนที่บางพลีเค้ายังไม่ชวนหนูเลยนะ
ขนาดว่าถ้าเป็นเค้าชวนหนูยังไม่ไปเลย
แล้วพี่เป็นใครคะ?)

"แล้วเราเลิกกับแฟนรึยัง?"
ยังค่ะ ... จริงๆก็ดีกันแล้ว
แล้วก็ดีกว่าเมื่อก่อนด้วย

(แหม ... ไม่อยากบอกว่า
เป็นเพราะพี่นะเนี่ย
ไม่งั้นหนูไม่แจ้นกลับมาคืนดีไวขนาดนี้)

"ให้โอกาสพี่ได้มั้ย? พี่มั่นใจว่าพี่ทำได้ดีกว่า"
คือ ... ตาล.ดีกับแฟนแล้วอ่ะค่ะพี่

"พี่อยากให้เราลองคิดดูนะ เพราะมัน
ไม่ใช่ปัญหาระหว่างเรากับพี่เลยนะ"

(เริ่มเดือดแล้ว อะไรกับกุนัก???)

ค่ะ มันไม่ใช่ปัญหาระหว่างตาล.กับพี่
แต่ตาล.ก็ไม่ได้มีปัญหากับพี่นนท์.เค้าเหมือนกัน

"พี่รักเราจริงๆนะ"

พี่คะ เจอกันแค่วันเดียวพี่จะบอกว่ารักนี่นะ?
แล้วตาล.คบกันเค้ามาเกือบปี จะให้มาเลิกเพราะว่า
มาเจอพี่แค่วันเดียวนี่นะคะ?
ตอนนั้นตาล.อาจจะบอกเลิกเค้าไป
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตาล.อยากเลิกจริงๆนี่นา
ถ้าพี่รักตาล.จริงก็ขอบคุณ
แต่ตาล.ก็รักพี่นนท์.เค้าจริงๆเหมือนกัน

ฮ่วย ...

น่ากลัวมากผู้ชายคนนี้

ไปซิดนีย์ทีไรระวังซ้ายขวาตลอด กลัวโดนดักตีหัวจากดอกเตอร์  
  //ตัดหน้า 6 คน

[เดอะบุ๋ม]

อ่านแล้วคิดถึงไอ้หลอดเลยค่ะเจ๊  

[ณต]

คนเรียนเมืองนอก
ไม่ได้เป็นแบบไอ้หลอดทุกคนนะ 

[psyfer]

กวางรับผิดชอบเลยทำตูร้องไห้ 

[กวางจ้ะ]

เรื่องพี่ตาลน่ากลัวง่ะ

เหมือนพวกโรคจิตที่คอยตามหลอกหลอน 

[❤ ตูน ❤]

  เรื่องของกวาง อ่านแล้วเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ
ตูอยู่ที่ทำงาน ร้องไห้ไม่ได้ เศร้าไป ยาวไปเลย

นึกถึงหนังสือเล่มนึง ที่ประโยคสุดท้าย เป็นจดหมายที่เขียนสั้น ๆ เอาไว้
ฝากเอาไว้ให้ผู้หญิงคนนึง .. ที่เค้ารัก ก่อนที่เค้าจะประสบอุบัติเหตุ

.. จะคิดถึง ห่วงใย แม้ไกลกัน สัญญา ..




เรื่องตาลก็  แต่มาเจอดอกเตอร์เข้าไป เปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน