ฟอนต์ฟอรั่ม

โครงการตอบปัญหาธรรมะ "ทางก้าวหน้า" ประเภทประชาชน ครั้งที่ ๑ พ.ศ. ๒๕๕๐
http://www.dmc.tv/forum/index.php?showtopic=8822

ผมเข้าสอบไม่ได้ครับ (เป็นคนจัดงาน)
ใครมาสอบผมจะ หาหนังสือให้กับออกเงินค่าสมัครให้ (1ทีมนะ)

 :39: ตาลาย

 :39:

หรือว่าทำ link ดี  :44:

ธัมมชโย  นี่ทางก้าวหน้าเหรอครับ :08:

ทำไมหรอครับ  :09:

ผมว่า ธัมมชโย  สอนพุทธศาสนา เพี้ยน  นะครับ
ถ้าเป็นร้องเพลงก็เหมือนร้องผิดคีย์  เสียงเพี้ยน :42:

ไม่รู้สินะ ลองเอาหนังสือที่จะใช้สอบไปอ่านดูละกัน จะได้รู้ด้วยกันว่าเพี้ยนตรงไหนจะได้ช่วยกันปรับ
แต่ถ้าเห็นว่าดี ก็มาสอบด้วยกัน :25:
กำลังหาทีมครับ

ไม่ละครับ ขอบคุณครับ :40:

คุยกับ ตั้งแล้ว ตั้งบอกว่าจะแข่งด้วย ไม่รู้ว่าชัวร์ป่าว
ทีนี้ก็ขาดอีก 2 คนมาร่วมทีมครับ
ทีมจาก ฟ๐นต์ฟ๐รั่ม

ผมออกค่าสมัครให้ครับ 

ผม...
ปลงละทิ้งทางโลกย์แล้วครับ
เงินทองตายไปก็เอาไปไม่ได้  :30:

เข้าไปช่วย ตั้งเขียน ก็ได้ครับ  :42:

ผมสู้เสมอครับ หาเพื่อนๆ อีกสองคนมาร่วมแรงแข็งขัน รายได้ส่วนหนึ่งหักค่าใช้จ่าย มอบให้เว็บฟอนต์หมดเลยเอ้า(เอาไปมีตติ้งกัน)

ที่คิดทีมไว้คือ
1.ตั้ง
2.ครูนิด
3.ป้าแป้ง

ครูนิดนี่ยังติดต่อไม่ได้
ป้าแป้งด้วย ช่วงนี้ยังไม่เห็นออนเลย  :16:

Quote from: ชาร์ป on 06 Jan 2007, 23:11 น.
ที่คิดทีมไว้คือ
1.ตั้ง
2.ครูนิด
3.ป้าแป้ง

ครูนิดนี่ยังติดต่อไม่ได้
ป้าแป้งด้วย ช่วงนี้ยังไม่เห็นออนเลย  :16:

ครูนิดอยู่ตั้ง พิจิตร นู่นหนา...

ผมว่าน้องเต่า พี่จักรีนี่ก็เก่งนะ

พี่จักรี >>  :39:
เต่า >> ละจากทางโลกย์ เรียบร้อย

:16:

ขึ้นอยู่กับกิจธุระของแต่ละตัวบุคคลด้วยจะ

ดรีมทีม...
พี่กัมส์
สาม
เคน

:02:

 :25: :25: :25:

ตั้งชื่อทีมด้วยครับ

 :12: :12: :12: :12:

ดรีมทีมสุดๆ :30:

 :01: เหมือนจะเคยสอบเลยค่ะ

สนใจครับ  {หมีโหด}/

อยากลองสอบมั้ง จะได้รื้อฟื้นอารมณ์ ท่องจำข้อสอบตอน มต้น ม ปลาย

ทดสอบ

ใครไม่ได้ทำผิด
ก.กัมส์ไม่ได้ตั้งใจเหยียบมดให้ตาย
ข.สามเดินข้ามกองหนังสือ
ค.เคนเกิดมาเป็นเกย์ จนพ่อหดหู่
ง.ผิดทุกข้อ

ค  {หมีโหด}

ก.ไก่

ก่อนอื่นนะครับ   ช่วยปรับทัศนะคติของผม เกี่ยวกับวัดพระธรรมกายหน่อย นะครับ  เพราะมีหลายอย่าง
ที่ ผมได้ยินมาแล้วรู้สึกว่า มันไม่ใช่   ซึ่ง ขอความช่วยเหลือจาก คุณชาร์ป หรือ ผู้ที่มีความรู้จริง ช่วยหน่อย
และขออภัยผู้ที่มีศรัทธาแรงกล้าต่อธรรมกายถ้าหากมีความคิดเห็นส่วนหนึ่งส่วนใดที่ทำให้ต้องขุ่นข้องหมองใจ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
ต่อไปนี้ ผม จะขอใช้คำที่พี่แอนเคยพูด บ่อยๆ  คือคำว่า  "เขาว่า"

          เขาว่า คนที่ไปทำบุญหลายคนใช้เงิน เพื่อซื้อพื้นที่ สำหรับนั่งสมาธิจริงมั้ย ที่เป็นอย่างนั้น เพราะเชื่อกันว่าเป็นการใช้เงินเพื่อ ซื้อพื้นที่

สวรรค์ชั้นดุสิตจริงหรือ .....?
         
           เขาว่า .... ธรรมกายสอนให้นั่งสมาธิแล้วเพ่งไปที่ใจกลางสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แล้วบอกว่ามันเป็นที่สุดของสมาธิทั้งที่มันเป้นแค่สมถะ จริงหรือ

เปล่า ? (ขอโทษทีครับที่แถมความเห็นลงไปนิดนึง)
........................................
             ส่วนเรื่องคำสอนผมไม่รุ้ว่าบิดเบือนรึเปล่า นะครับ เพราะผมไม่ได้เข้าไปศิกษาเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมกายอย่างจริงจัง
แต่ที่ได้ยิน  เขาว่า    ธรรมกายบิดเบือนแก่นของศาสนา ที่ว่าด้วยเรื่องนิพพาน   เพราะ เท่าที่ผมรู้และผมเชื่อ
นิพพานคือการหลุดพ้น หลุดพ้นจากวัฏสงสาร การเวียนว่ายตายเกิด คือสูญ ไปเลยอะไรประมาณนี้ น่ะครับ 
แต่ธรรมกาย ไม่บอกอย่างนั้น ซึ่งบอกในทำนองว่าด้วยผลตอบแทนจากการทำบุญ สุขสบาย มีความสุข
ขึ้นสวรรค์อะไรประมาณนี้ จึงทำให้ ได้รับความศรัทธาจากผู้คนที่ยังคงมีกิเลส ซึ่งไม่รุ้ตัว ใช้เงินมากมายเพื่อจะให้ได้ซึ่งนิพพาน.......
หรือเพราะกลัวว่าถ้าไม่บิดเบือนจะไม่มีคนมาทำบุญก็ไม่รู้ (อันนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะครับ....ใครเห็นตรงข้ามด่าได้ตามสบาย...)
                     

          พอแค่นี้ก่อนนะครับ  อย่างไรก็รบกวนผู้รู้หรือพี่ชาร์ปมาช่วย ปรัปอคติ ของผมหน่อย  ชี้แจงหน่อยนะครับ


         ด้วยความเคารพ ไม่ได้มีเจตนา อื่นใดแอบแฝง เพราะผมเชื่อว่า เราทุกคน เป็นศิษย์ มีครู  แต่ในเรื่องนี้ แม้เราจะมีครูที่ต่างกัน
แต่ครูใหญ่ของเราคือคนเดียวกัน  นั่นคือ พระพุทธเจ้า   ฝากไว้แค่นี้ก่อนครับ ขอบคุณครับ   :46:   
     

         

                 

.

คิดเห็นเหมือนคุณแจคครี่ครับ  {หมีโหด}

แต่ไม่รู้จะแอนตี้ไปทำไม ไม่ใช่เงินเรา  :42:

แก่นของศาสนา     ไม่ว่าจะนิกายไหน ต้อง ยึดแก่นเดียวกันครับ ผมเชื่ออย่างนั้น.......
                 
                   

ที่เห็น ๆ อยู่ ก็เปลือกนิ  :42:

ธรรมกายเป็นยังไงผมไม่ทราบครับ
รู้แต่ธรรมศาสตร์ มีแต่สาวน่ารัก :22:

เคยแต่สอบข้อเขียนถ้าจำไม่ผิดตอน ม.4

Quote from: iannnnn on 07 Jan 2007, 02:26 น.
ธรรมกายเป็นยังไงผมไม่ทราบครับ
รู้แต่ธรรมศาสตร์ มีแต่สาวน่ารัก :22:

พี่แอน....  :34:
จริงครับจริง...  :43:

อย่างเช่น เอ๋  :19:

ต้องรู้อันที่ถูกก่อนน่ะครับ ถ้าไม่รู้อันถูกชัดเจนเป๊ะๆก็จะไม่เข้าใจว่ามันผิดอย่างไร

ก่อนจะตอบคำถาม
ผมว่าพี่จักรีน่าจะลองมาศึกษาที่วัดดูก่อนนะครับ
ดูจากคำถามแล้วเป็นคำถามที่ฟังมาจากคนอื่นทั้งนั้น เขาว่า < เขาไหนครับ

มันเหมือนกับเรื่องวางระเบิดฟิวเจอร์ฯ เลย
เขาว่า มันวางระเบิดฟิวเจอร์คนเดินห้างเจ็บเพียบ
พออีก ทางฟิวเจอร์เองมาแถลงข่าวเลยว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซึ่ง
มันก็ไม่มีจริงๆเพื่อนผมก็ไปเดินซื้อของตามปกติ

:39:

ตอบนะครับ

คนที่ไปทำบุญหลายคนใช้เงิน เพื่อซื้อพื้นที่ สำหรับนั่งสมาธิจริงมั้ย ที่เป็นอย่างนั้น เพราะเชื่อกันว่าเป็นการใช้เงินเพื่อ ซื้อพื้นที่สวรรค์ชั้นดุสิตจริงหรือ .....?

ไม่จริงครับ ที่วัดไม่เคยบังคับใครทำบุญเลย

ธรรมกายสอนให้นั่งสมาธิแล้วเพ่งไปที่ใจกลางสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้วบอกว่ามันเป็นที่สุดของสมาธิทั้งที่มันเป้นแค่สมถะ จริงหรือ

ผมเองไม่เคยได้ยินคำว่า เป็นที่สุดของสมาธิเลยครับ จากปากครูบาอาจารย์
สมาธิที่เรียกว่า สมถะ คือ สมาธิระดับพื้นฐานทั่วๆไป 40 วิธี ของที่วัดก็จัดเป็น 1 ใน 40 วิธี
คือดูนิมิตแสงสว่าง
สมาธิที่เรียกว่า วิปัสสนา คือสมาธิในระดับของพระอริยบุคคล สามารถพิจารณาอริยสัจ4 เข้าสู่พระนิพพาน

ส่วนเรื่องคำสอนผมไม่รุ้ว่าบิดเบือนรึเปล่า นะครับ เพราะผมไม่ได้เข้าไปศิกษาเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมกายอย่างจริงจัง
แต่ที่ได้ยิน ธรรมกายบิดเบือนแก่นของศาสนา ที่ว่าด้วยเรื่องนิพพาน   เพราะ เท่าที่ผมรู้และผมเชื่อ
นิพพานคือการหลุดพ้น หลุดพ้นจากวัฏสงสาร การเวียนว่ายตายเกิด คือสูญ ไปเลยอะไรประมาณนี้ น่ะครับ 
แต่ธรรมกาย ไม่บอกอย่างนั้น ซึ่งบอกในทำนองว่าด้วยผลตอบแทนจากการทำบุญ สุขสบาย มีความสุข
ขึ้นสวรรค์อะไรประมาณนี้ จึงทำให้ ได้รับความศรัทธาจากผู้คนที่ยังคงมีกิเลส ซึ่งไม่รุ้ตัว ใช้เงินมากมายเพื่อจะให้ได้ซึ่งนิพพาน.......
หรือเพราะกลัวว่าถ้าไม่บิดเบือนจะไม่มีคนมาทำบุญก็ไม่รู้

http://www.dhammakaya.or.th/meditation/dhammakaya_scriptures_th.php
ผมคิดว่า มนุษย์ทุกวันนี้ บิดเบือนตนเองมากกว่า
แล้วยังจะมาโทษพระโทษเจ้าว่าบิดเบือนคำสอน

ไปๆมาๆ มันก็เข้าข่ายที่ว่า

อยากรู้ว่าเกมนี้มันส์อย่างไร ก็ต้องไปเล่นเองมานั่งดูคนอื่นเค้ามาเล่ามันก็ไม่ได้
อยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับธรรมกาย ก็มาบวชเลยครับ
มาลุยด้วยตัวเองเลยศึกษาเองเลย
ที่วัดไม่มี yuri ครับ

ปล.บวชภาคฤดูร้อนที่วัดเริ่มรับสมัครละ ระยะบวชประมาณ 2 เดือน  :42:

ลิงค์เสียครับ

แล้วถ้าอยากบวชที่วัดนี้มีเงื่อนไขอะไรพิเศษที่แตกต่างจากวัดทั่วไปไหมครับ

 :09: ผมยังเปิดดูได้อยู่เลยครับ

Quotehttp://www.dhammakaya.or.th/meditation/dha...riptures_th.php

ลิงก์ที่ไหนเขามี 3 จุดกันล่ะครับ

อ้าว  :42: ลืมดู

ขอบคุณครับ
แก้แล้วครับ
http://www.dhammakaya.or.th/meditation/dhammakaya_scriptures_th.php

Quoteแล้วถ้าอยากบวชที่วัดนี้มีเงื่อนไขอะไรพิเศษที่แตกต่างจากวัดทั่วไปไหมครับ

ต้องท่องคำขานนาคได้เองครับ
ถ้าท่องไม่ได้จะไม่ผ่านการรับสมัครครับ

วันหลังผมจะมาขอคำชี้แนะประเด็นหลักๆ  คงอาจจะหลังจากการทำความเข้าใจ กับลิ้งที่พี่ชาร์ปให้มา
ทั้งหมดก่อน

        และขอออกตัวนิดนึงครับว่า ผม เองก็เคยลองฝึกวิธี แบบธรรมกายอยุ่ช่วงหนึ่งเหมือนกัน
        เพราะช่วงนั้นผมอยุ่ มัธยม อาจารย์ ที่สอนสังคมกับภาษาไทย ผม เขา ศรัทธาธรรมกายมาก
จึงเกณฑ์ นักเรียนไปทำบุญ นั่งสมาธิ และ ไปบวช ที่วัด โดยบอกว่า ถ้าใครไม่ไป ไม่ให้จิตพิสัย 
ซึ่งนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่ถูกต้องและ อาจจะลามไปจนถึงทำให้ผมเริ่มอคติต่อธรรมกาย...
แต่ผมไม่ปฏิเสธ อะไร เพราะผมก็อยากลองเหมือนกัน....ผมไป ครั้งแรก รุ้สึกขนลุกเลย คือคนหลายร้อย
คนนั่งสมาธิกัน เงียบมาก อืม.. ในใจก็คิดว่า อืมดีๆเป็นการ ฝึกสมาธิที่ดี แต่หลายอย่างที่
ที่มันไม่ใช่ก็ตามมาเรื่อยๆ ในความคิดผม....เมื่อมีคนมากก็ย่อมเกิดปัญหา ซึ่งผมเชื่อว่าเกิดจาก
คนที่ไม่เต็มใจมาแต่ถูกบังคับให้มาอย่างโรงเรียนผมตอนนั้น......

      --- หลังจากกลับมาจากธรรมกาย ผมได้เรียนรู้อะไรมาหลายอย่างรวมทั้งจิตใจที่เป็นสมาธิด้วย
           
         และอีกหลายอย่างที่ผมได้เรียนรู้จากที่นั่น คือ ศรัทธาของคน ที่ แรงกล้าและเอ่อล้น...จนน่ากลัว
น่ากลัวว่าสักวันหนึ่ง  ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดเรื่องการเข้าใจผิดที่เกิดจากศรัทธาแรงกล้าเหล่านี้
จะก่อเกิดปัญหา ตามมา.....   ซึ่งปัญหาต่างๆที่ผมได้ยินมาเรื่อยๆ มันทำให้ผมรุ้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้มาก.....

      * ที่พี่ชาร์ปบอกว่า ทางวัดไม่ได้บังคับ ~~ แต่ก็ไม่ได้ปรับหรือแนะนำ ผู้ที่ทำบุญเลยเหรอครับทั้งที่น่าจะทำได้
หรือมองว่า ไม่ใช่กิจ.....

     ---- พอกลับมาผมก็ไม่ได้คิดอะไรกับคำสอนมากนักเพราะผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้ มันเป็นเรื่องที่รู้ได้เฉพาะ
ตนจริงๆ  หรืออาจเป็นเพราะว่าผม ใช้เวลาช่วงสั้นในการศึกษาและปฏิบัติก็ไม่รุ้นะ... เพราะสำหรับผมการ
นั่งสมาธิกำหนดจิต ไปที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อให้เกิดสมาธิ นั้นเป็นเรื่องที่ผมถูกสอนมาจนเป็นพื้นฐาน
ว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้เกิดสมาธิได้จริง.....

    ---- อย่างโพสต์ ที่ แล้ว ที่ผมอ้าง คำว่า "เขาว่า" นั้น เพื่อที่จะได้ไม่ก่อให้เกิดปัญหาที่ตามมาทีหลัง ......
ซึ่งแน่นอน ที่คนเราอาจจะรับรุ้ข่าวสาร มาต่างๆนานา ผิดๆถูกๆ ถ้า
ผมเชื่อตามนั้นทั้งหมดผมคงไม่อ้าง คำนี้แน่นอน......

   ---- พอแค่นี้ก่อนครับ  เรื่องชวนผมไปบวชที่นั่น ผมคงปฏิเสธนะครับ
เพราะผมมีจุดประสงค์และทางปฏิบัติของผมอยุ่แล้ว  และที่สำคัญ ผมไม่ชอบยูนิฟอร์มสงค์ที่นั่น  :42:   

อีกอย่างครับ จุดมุ่งหมายของ โพสต์แรก คือการปรับอคติที่ผมมีต่อธรรมกาย...ที่ผมต้องการปรับ
เพราะผมสนใจหัวข้อตอบปัญหาธรรมนี้แหละครับ สมมตินะครับ ว่า ผม เข้าใจว่า นิพพาน คือการหลุดพ้น...
แต่ทางธรรมกายไม่ได้บอกอย่างนั้น  แล้วผมจะตอบคำถามถูกมั้ยครับ....??

หรือ จะให้ผมไปอ่านหนังสือแล้วยึดตามหนังสือ แล้วเอามาตอบ ~~

หรือว่าจะมองผมเป็นบัวในตรมที่ สอนอะไรไปบอกอะไรไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น จึงไม่เลือกที่จะชี้แนะผม 
ถ้าคิดอย่างนั้นก็ต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยแล้วกันนะครับ...............


.......................................................................................................

(+2) จักรี เลขสวยดี




อคติจากคนนอกที่มองเข้าไปยังคำว่า "ธรรมกาย"
ก็คือความอึดอัดเวลาคุยกับผู้ศรัทธานี่แหละครับ
อารมณ์ประมาณว่า มึงจะอะไรกันนักกันหนานักวะ

จ่าที่ผมเคยต้องเป็นลูกมือแก ชวน (จริงๆ คือบังคับ) ไปนั่งสมาธิอย่างบ่อย แต่ไม่เคยไป
เวลาต้องออกไปไหนทีแกก็เปิดเทปเพลงธรรมกายตลอดเวลา (ขอต้อย หมวกแดง ได้ไหมครับ)
พอเห็นแววตาผม (ที่แสดงออกค่อนข้างชัดว่าพยายามจะต่อต้านความอึดอัดนี้) แกก็แสดงอาการไม่พอใจละ

เชื่อว่าชาร์ปเป็นคนเข้าใจง่าย ก็คงเข้าใจฟิลนี้และไม่ถือสากันนะครับ


ที่โพสต์นี้เพื่ออยากเสนอว่า ทางธรรมกายน่าจะมีกุศโลบายอะไรสักอย่าง
ที่คัดกรองความศรัทธา ไม่ให้เกิดเป็นความงมงาย
แล้วสาระที่เชื่อว่ามีอยู่ให้ตักตวงนั่น จะสามารถเผยแพร่ได้อย่างเต็มที่กว่านี้ครับ




ป.ล.
อันนี้ไม่ค่อยเกี่ยวกัน แต่อ่านบทความใน ผจก รายสัปดาห์
เจอมอตโต้เด็ดของทั่นพุทธทาสภิกขุบอกว่า "อย่าบ้าบุญกันนักเลย (http://www.manager.co.th/mgrWeekly/ViewNews.aspx?NewsID=9500000001291)"
โคตรเจ๋งเลยครับ

จริง ๆ คือไม่ค่อยชอบวัดที่มีเงินเยอะ โดยส่วนตัว  {หมีโหด}

มันดูไม่ วัดๆ ยังไงไม่รู้

ธรรมกายบิดเบือนคำสอนเกี่ยวกับนิพพาน
ซึ่งถือเป็นปลายยอดของพุทธศาสนา
พวกเรามนุษย์เดินดิน ส่วนมากก็จะปฏิบัติกันอยู่แถวๆฐานของพุทธศาสนาน่ะครับ
ส่วนนิพพานเป็นปลายยอด  เหมือนเส้นชัย  แต่มันไปถึงยากครับ  มันไม่ใช่เรื่องของคนธรรมดาๆน่ะครับ(หมายถึงพุทธศาสนิกชนทั่วๆไป)

คือมันเป็นเรื่องของพระ(คนที่บวชเรียน)น่ะครับที่จะต้องศึกษา และปฏิบัติ
ส่วนคนอย่างเรา(คนที่ไม่ได้บวชเรียน)เขาแค่ให้ปฏิบัติกันแบบง่ายๆน่ะครับ พวกศีล5 นั่งสมาธิก๊อกๆแก๊กๆ

แต่พระธรรมวินัยที่พระสงฆ์ต้องปฏิบัติมันจะยุ่งยากกว่ามาก 

ทีนี้ ไอ้นิพพานนี่มันส่วนยอด  เราไม่เกี่ยวอยู่แล้ว

แต่ปลายยอดของมันคือสาระสำคัญของมันจริงๆน่ะครับ
อธิบายไม่ถูก
ถ้าโครงสร้างมันผิดเพี้ยน มันจะเพี้ยนไปกันใหญ่
เหมือนกับถ้าเราเปลี่ยนเป้าหมายซะแล้ว  มันก็จะกลายไปเป็นอีกเรื่องไปเลย

นิพพานเป็นเป้าหมาย ของพุทธศาสนา เป็นสภาวะที่เหมือนกับหมดเชื้อปะทุน่ะครับ

ซึ่งลองนึกภาพว่ามันเป็นยอดดอยน่ะครับ  เราต้องขึ้นไปถึงยอดดอย เราจึงจะบอกได้ว่า  ถึงยอดแล้ว
แต่ธรรมกายสอนให้ขึ้นมาแค่ครึ่งดอย แล้วบิดเบือนบอกว่า
มาถึงยอดดอยแล้ว  ทั้งๆที่มันยังไม่ถึง

มันเสียหลักการ แล้วทำให้ยอดด้วน  ถ้ามันผิดไปเรื่อยๆ มันก็จะด้วนไปเรื่อยๆน่ะครับ

อยากรู้เรื่องแบบชัดเจน ไปฟังท่านเจ้าคุณ พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต)
แกตอบดีกว่า
แต่ว่ายาวมาก
http://rabob.tripod.com/tmk.html

:40:
ไอ้ สอนให้เป็นคนดี อะไรทำนองนั้น มันเบสิกๆน่ะ  มันเพี้ยนตรงยอดนู้น ซึ่งบางทีมันมาไม่ถึงเรา หรือเราไม่มีทางไปถึงอยู่แล้ว
แต่ว่า
คือถ้ายอดมันยังอยู่ ลูกหลานเราหรือคนรุ่นต่อไปก็จะยังมีทางให้ไปถูกน่ะครับ(ถ้าอยากจะไปนะ)
แต่ถ้ายอดมันด้วนเสียแล้ว มันหมดหนทางไปเลยนะครับ

แล้วจะมานั่งใต้ต้นไม้คิดกันใหม่นี่  มันเป็นไปไม่ได้นะครับ  ไม่มีทางคิดได้กันเองใหม่ได้หรอก
จริงๆนะ

จำเป็นไหมว่าต้องบวช ถึงจะไปนิพพานได้  :09:

คุ้นๆว่า ในพุทธประวัติ ก็มีตั้งหลายคนนะ
แต่คงเปรียบเทียบกับสมัยนี้ไม่ได้
เพราะสมัยนั้น คนเรามุ่งแสวงหาสัจธรรม
มุ่งแสวงหานิพพานกันอยู่แล้ว

จำเป็นไหม กินข้าวจะต้องใช้ช้อน
ไม่ใช้ก็ได้นะครับ แต่มันจะลำบากหน่อย

อยากเป็นสถาปนิก ไม่ต้องเข้ามหาวิทยาลัย เป็นสถาปนิกได้ไหมครับ
สำหรับบางคนมันก็ได้นะครับ  ไม่ใช่ว่ามันจะไม่ได้ไปเสียทีเดียว
แต่มันจะยาก  สู้เข้าโรงเรียนดีกว่าครับ

 :09:

ไม่รู้ว่าต้องบวชหรือเปล่าถึงจะนิพพานได้
แต่ที่แน่ๆ ต้องฝึก ต้องปฏิบัติครับ

อย่างณัฐว่าแหละครับ เข้าโรงเรียนเหมาะกว่า

สมมติเรา พายเรือข้ามฝั่ง แต่ในเรือเรามีสัมภาระมากมาย ....การพายเพื่อให้ถึงฝั่งก็จะยากมากด้วย (แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้) ดังนั้น ถ้าเราโยนสัมภาระเหล่านั้นลงจากเรือ ให้หมด การพายให้ถึงฝั่งย่อมทำได้ง่ายกว่า....


เรื่อง ท่านปยุตโต ผมถือว่าท่านเป็นปราชญ์ทางธรรมคนหนึ่ง ดูจากฉายา ก็รุ้ว่าทานมาทางสายธรรม...

ณัฐอธิบายแจ่มแจงแวงจริงๆ
เรื่องยอดด้วน


นิพพานช่างเป็นเรื่องน่าพิศวงจริงๆนะครับ
ตอนเด็กๆเคยอ่านหนังสือของหลวงปู่ชา
(ชอบคำสอนของท่านมาก ดังที่เคยเล่าให้ฟังเรื่องตายแล้วไปไหน)

ท่านบรรยายไว้ว่า วันหนึ่ง ท่านธุดงค์ไปแทบไม่ได้พบเจอผู้คนมานาน
ปฏิบัติอย่างหนักหน่วงในหุบเขา ไม่รู้วันรู้คืน ไม่รู้หลับรู้ตื่น
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ จนกระทั่ง ท่านนั่งสมาธิไปนาน
ใต้ผาหินแห่งหนึ่ง นานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว
จนในจิตใจไม่เหลือสิ่งใดให้คิด ให้นึกถึงแล้ว (นั่งนานจนคิดไปหมดทุกเรื่องแล้ว)
แม้แต่ความกังวล ความสงสัยใดๆ ว่าตนเองต้องการนิพพานหรือไม่นิพพนานไหมก็ยังหายจากใจไปหมด
ไำม่มีสิ่งใดเหลือติดค้างอยู่ในใจเลย

ท่านค่อยๆลืมตา มองไปรอบข้าง เห็นบาตรวางอยู่ เห็นย่าม
เห็นกาน้ำ เห็นโขดหิน เห็นพุ่มหญ้า ท่านบรรยายว่า
ทุกสิ่งทุกอย่างกลมกลืนเป็นสิ่งเดียวกัน ไม่มีสิ่งใดแตกต่างกัน แม้แต่ร่างกายท่าน

ไม่มีสิ่งใดต้องสงสัยอีกต่อไปแล้ว


เป็นที่พูดกันทั่วไปภายหลังว่า นั่นคือการบรรลุอรหันต์
(ท่านไม่ได้พูดเอง) และเหมือนตอนเด็กจะเคยได้ยินใครเรียกว่าอรหันต์องค์สุดท้าย
จำได้ว่าตอนท่านเสีย ไม่เกินสิบปีมานี้เอง
ในหลวงราชินีเสด็จมาพระราชทานเพลิงศพด้วยตนเอง
ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่าย ที่อุบลด้วยนะครับ


ไม่ใช่อะไรครับ ที่เล่ามา ภาวะที่ท่านบรรยายไว้นั้น
เมื่อตอนผมอยู่มัธยม ไปดูหนัง เรื่องหนึ่งที่พระเอกชื่อนีโอ
ฉากไคลแม็กซ์ ที่นีโอค่อยๆลืมตาขึ้นมา แล้วเห็นผนัง-ศัตรู-สรรพสิ่งทุกอย่าง
กลายเป็นเหมือนกันหมด ผมจึงเข้าใจว่าที่หลวงปู่ชาเห็นคืออะไร  :42:

ผมบวกพี่จักรี ด้วยครับ

ที่บ้านผม ติดเคเบิ้ลวัด ธรรมกายด้วยครับ
นั่งดู ธัมชโยพูด ท่ามกลางสานุศิษย์เสมอๆ(พร้อมทำตาเหลือก)

ไม่ได้ดูจริงจังสักหน(ได้ 5-10 นาที) ก็เปลี่ยน
ลูกสาวผมชอบดูตอนเป็น (อนิเมชั่น กินผัก)
ละแวกบ้านผมเป็น สาวกวัดธรรมกายกันบานเลย

อย่างไรเสีย

เรื่อง นิพพานเป็นอัตตา
หรือนิพพานเป็นอนัตตา

ธรรมกายว่าไว้อย่างไรครับพี่ชาร์ป

ผมถามด้วยความเคารพจริงๆ
เพื่อจะได้แจ้งใจ ว่าไม่ได้ฟังจากแถวอื่นที่อื่น

Quote from: 'ระจัน on 09 Jan 2007, 15:45 น.
ผมบวกพี่จักรี ด้วยครับ

ที่บ้านผม ติดเคเบิ้ลวัด ธรรมการด้วยครับ
นังดู ธัมชโยพูด ท่ามกลางสานุศิษย์เสมอๆ(พร้อมทำตาเหลือก)

ไม่ได้ดูจริงจังสักหน(ได้ 5-10 นาที) ก็เปลี่ยน
ลูกสาวผมชอบดูตอนเป็น (อนิเมชั่น กินผัก)
ละแวกบ้านผมเป็น สาวกวัดธรรมกานกันบานเลย

อย่างไรเสีย

เรื่อง นิพพานเป็นอัตตา
หรือนิพพานเป็นอนัตตา

ธรรมกานว่าไว้อย่างไรครับพี่ชาร์ป

ผมถามด้วยความเคารพจริงๆ
เพื่อจะได้แจ้งใจ ว่าไม่ได้ฟังจากแถวอื่นที่อื่น

:33:



แต่ถ้าตั้งใจ ป้าคงหน้าแตก  :03:

Quote from: แป้งหวาน on 09 Jan 2007, 15:55 น.
:33:



แต่ถ้าตั้งใจ ป้าคงหน้าแตก  :03:

บวกพี่ จิ้มจุ่มนาโน ด้วย
บวกป้าด้วย

ผมหน้าแตก  :05:

55555 แซวเล่น ในบ่ายน่าเบื่อและปวดท้องเช่นนี้

ปล. นั่งรออ่านกระจู๋ต่อ  :25:

อ่านมาสักพักก็เข้าใจ
ผู้บรรลุนิพพาน มองโลกได้แบบเมทริกซ์

:42:
เข้าใจล่ะ

บุญที่ธรรมกายแบ่งกันเป็นชั้นๆ ครับ
บางคนถึงกับกู้เงินมาทำบุญ
เพราะเชื่อว่าการทำบุญเป็นการลงทุน...  :01:

พิธีกรรมแต่ล่ะครั้งใช้งบประมาณเหยียบล้านครับ
เค้าพยายามจะแสดงความศรัทธามากจนดูเกินเลยไปหน่อยนึง
เคยไปนอนอยู่ในนั้น 2 คืน
มีพระแผนก Maya นั่งคุม rendering งานอยู่ในห้องแอร์ด้วยครับ  :08:
เดี๋ยวนี้คงมี Dualcore เรียงเป็นตับ...  :42:


...

ชอบที่ลุงณัฐว่า...
:46:

ยังคงรออ่านครับ
นี่เป็นกระจู๋ศาสนาเปรียบเทียบที่น่าอ่านกว่าของคุณชัยวุธเป็นไหนๆ

Quote from: ภูกระดึง on 09 Jan 2007, 13:05 น.
ไม่รู้ว่าต้องบวชหรือเปล่าถึงจะนิพพานได้
แต่ที่แน่ๆ ต้องฝึก ต้องปฏิบัติครับ

อย่างณัฐว่าแหละครับ เข้าโรงเรียนเหมาะกว่า

{หมีโหด}/


สมัยพุทธกาล ที่คนฟังพระพุทธเจ้าแสดงธรรมเสร็จ
ก็บรรลุอรหันต์ได้ เนื่องจากคนสมัยนั้น มีการบำเพ็ญเพียรกันขนาดหนัก
มีการฝึกสมาธิกันเป็นกิจวัตร จนได้ฌานกันอยู่แล้ว
พระอาจารย์ของผมท่านบอกว่า อย่างพวกโยคีที่อินเดีย
บางท่านฝึกสมาธิจนถึงขนาดว่า ให้ผู้หญิงไปลูบลึงค์ ก็ไม่รู้สึกอะไร

แต่อย่างในปัจจุบัน ปัญหาก็คือ
เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่า โรงเรียนไหนที่จะเหมาะกับจริตของเรา
จนกว่าจะได้เข้าไปเรียน แล้วจะฝึกปฎิบัติ
แล้วอีกอย่างนึง คนสมัยนี้จะหาคนที่ตั้งใจ
ปฎิบัติธรรม ไปให้ถึงพระนิพพานได้เนี่ย ยากยิ่งกว่ายาก
แต่จะหาครูบาอาจารย์ ที่จะคอยชี้แนะให้ไปถึงได้ยิ่งยากกว่า
เพราะคนที่จะบอกได้ว่า คนๆนั้น ''รู้'' ก็คือคนที่ "รู้" แล้วเท่านั้น

กรณีของธรรมกาย หรือแม้กระทั่งกรณีของท่านพุทธทาส
ก็ยังมีคนบอกว่า ท่านพุทธทาสสอนผิด

ผมไม่อาจก้าวล่วงไปวิจารณ์ ทั้งธรรมกาย หรือ ท่านพุทธทาส
เพราะตัวผมเอง ก็ไม่ได้  "รู้" จริง
ก็ได้แค่พยายามเป็น พุทธศาสนิกชนที่ดี
ที่แม้จะไม่ค่อยดีนัก
ปฎิบัติธรรมบ้างในบางโอกาส

ผมยังเชื่ออยู่ว่า แค่การเข้าใจ ไม่เพียงพอ เราไม่สามารถ "รู้" ได้
้จากการถกเถียงหาข้อยุติ หรือจากการอ่านท่องพระไตรปิฎก
แต่เราจะ "รู้" ได้จากการปฎิบัติเท่านั้น

กรณีของกระจู๋นี้ผมว่าเป็นเรื่องของเจตนาดี
ที่จะชักชวนผู้คนให้สนใจ พระพุทธศาสนา
ส่วนที่ว่า จะผิดจะถูกในส่วนยอด
เชื่อว่าผู้มีปัญญาแต่ล่ะท่าน คงมีสติ รับรู้ และแยกแยะได้ในที่สุด


ป.ล. คิดต่อนะครับว่า ถ้าต้องบวช นี่เป็นสาเหตุนึงใช่ไหมครับ
ที่ผู้หญิงจะไม่มีโอกาสไปถึงนิพพาน

อันนี้ผมก็ว่าไปตามหลักการน่ะนะ

อะแฮ่ม..
นิพพานในพุทธศาสนาก็ไม่ได้เป็นเรื่องยากเย็นอะไรเลย
เพียงแต่มันเป็นเหมือนเส้นผมบังภูเขา 
บางคนก็ใช้เวลาปฏิบัตินาน บางคนก็ปฏิบัติเร็ว บางคนก็เจ็ดปี บางคนก็แค่เจ็ดวัน บางคนก็เจ็ดนาที
แล้วแต่สติปัญญาของแต่ละคน

นิพพาน
มันเป็นสภาวะที่ก้าวข้ามไปแล้วทั้งใช่ และไม่ใช่  ไม่มีทั้งเอา และไม่เอา  คือไม่มีทั้งตอบรับ และ ปฏิเสฐ(เขียนไงวะ) ไม่มีทั้งอร่อย และไม่อร่อย  ไม่มีทั้งชอบ และไม่ชอบ
คือมันจะแทงกั๊กอยู่ตรงกลางพอดี  ไม่ใช่ว่าอรหันต์ที่ไหนไม่สนใจผู้หญิงโป๊ๆเพราะว่าไม่ชอบนะครับ
เพียงแต่ว่า ท่านจะมองคนละแบบกัน คนที่เข้าใจธรรมมะ(ชาติ) เข้าใจความทุกข์ เขาจะมองเห็นคนละแบบกับพวกเราน่ะ
ไม่ใช่ทั้งอยากได้ และไม่อยากได้

บางทีคนเราไม่เอาอะไรก็เพราะรังเกียจ แต่อรหันต์ท่านไม่ได้รังเกียจผู้หญิงโป๊ๆน่ะครับ
แต่ว่า คือ ไม่ติด ทั้งสองฟาก คือ  ทั้งชอบ  และไม่ชอบ  น่ะ
เพราะความเข้าใจที่ถูกต้อง  ทำให้ไม่มีทั้งชอบ และไม่ชอบ  น่าจะเรียกว่าแบบนี้มากกว่า

คนเราเปลี่ยนวิธีคิด  พฤติกรรมมันก็จะเปลี่ยน  เพราะพฤติกรรมมันเป็นผลมาจากวิธีคิด


ขจัดความไม่รู้เกี่ยวกับความทุกข์ออกไปหมดมันก็หมด  ไม่รู้หมดไป มันก็รู้  แค่นั้นเอง

จะว่ายากมันก็ยาก  จะว่าง่ายมันก็ง่าย(เพียงแต่มันทิ่มแทงจิตใจปุถุชนคนเดินดินทั่วไปแบบสุดๆ)
แล้วก็ไม่มีข้อจำกัด บุรุษ และ สตรี ก็เหมือนๆกัน คนตาบอดหรือหูหนวกก็เหมือนๆกัน

เพียงแต่ว่าเขาไม่ให้ผู้หญิงบวชพระในตอนหลังเพราะกลัวว่ามันจะยุ่ง คุมกันลำบาก
แต่ความจริงแล้วก็เหมือนกัน


แหม ผมก็ว่าไปตามหลักการนะครับ  ไม่ได้เป็นคนธรรมะธรรมโม อะไรหรอก  555


อันนี้ชัดเจน ลองไปอ่านเล่นกันดูครับ  ของท่านเจ้าคุณเหมือนเดิม
http://rabob.tripod.com/tmk2.htm

Quote from: iamnot on 09 Jan 2007, 23:56 น.
ป.ล. คิดต่อนะครับว่า ถ้าต้องบวช นี่เป็นสาเหตุนึงใช่ไหมครับ
ที่ผู้หญิงจะไม่มีโอกาสไปถึงนิพพาน

น่าสนใจมากๆ อันนี้
สมัยก่อน โอเค ผู้หญิงเป็นเพียงตัวประกอบไม่มีบทพูดในประวัติศาสตร์
เขาเลยโฟกัสไปแต่ที่ผู้ชาย - แต่ในวันนี้ ผู้หญิงสามารถไปถึงนิพพานได้แล้วหรือยัง
(สมมติว่าตีความคำว่านิพพานไปทางอื่นที่ไมได้แปลว่าหลุดพ้นจากการเกิดก็ตามสบาย)

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 02:15 น.

น่าสนใจมากๆ อันนี้
สมัยก่อน โอเค ผู้หญิงเป็นเพียงตัวประกอบไม่มีบทพูดในประวัติศาสตร์
เขาเลยโฟกัสไปแต่ที่ผู้ชาย - แต่ในวันนี้ ผู้หญิงสามารถไปถึงนิพพานได้แล้วหรือยัง
(สมมติว่าตีความคำว่านิพพานไปทางอื่นที่ไมได้แปลว่าหลุดพ้นจากการเกิดก็ตามสบาย)

ผมจะตอบในทัศนะของผม

เรื่องนี้ไม่ได้เห้นกันในชาติเดียวครับ   เข้าใจใช่มั้ยครับ  .....

เกิดเป็นหญิง เป็น ชาย เกิดเป็นสัตว์ เกิดเป็น สิ่งมีชีวิตบนสังสารวัฏนั้ ย่อมมีโอกาศบรรลุธรรมต่างกัน
มากน้อย ยากง่าย แล้วแต่บุญกรรม ที่ทำกันมา สั่งสม จนถึงพร้อม ที่จะบรรลุธรรม...

เหมือนที่พระพุทธเจ้า ก่อนที่จะทรงตรัสรู้ ท่านได้เสวยชาติมานับไม่ถ้วน.....สั่งสมกรรมดี มา
จนถึงพร้อม

สมัยพุทธกาล  ในช่วงพระพุทธเจ้าเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาด้วยตัวเอง.....ในสมัยนั้น
ถือว่าเป็นสมัยที่ศาสนาพุทธรุ่งเรืองถึงที่สุด ซึ่งไม่แปลกที่
จะมีเหล่าพุทธศาสนิกชนตบเท้าขึ้นธรรมเนียบ อรหันต์กันเยอะมาก ไม่เฉพาะแต่นักบวชเท่านั้น...

ปัจจุบัน เป็นช่วงที่ พุทธศาสนาดำเนินมาไกลมากนับ กว่า 2500 ปี  
พระธรรมคำสอน รวมถึงพุทธประวัติ ต่างๆ ก็ค่อย เลือนหาย บ้างก็ถูกบิดเบือนไป
ซึ่งอันนี้ ไม่มีใครรู้ชัดว่า มากน้อยแค่ไหน  พระไตรปิฎก ถูกชำระ ครั้งแล้วครั้งเล่า ........
แต่  ประเทศไทยถือว่าเป้นประเทศที่พุทธศานา แข็งแรงที่สุด แข็งซะจนศรีลังกา
ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น ใจกลางแห่งพุทธศานา ได้มาอัญเชิญพระไตยปิฎกจากไทยเลยทีเดียว....

ผมชื่อเหลือเกินว่า อรหันต์ ยังมีอยุ่ อย่างแน่นอน และเชื่อว่า โสดาบัน ที่เป็นคนธรรมดาอย่างเราก็มี
ซึ่งผมเห็นว่า พวกท่านเหล่านั้นไม่มีเหตุผลใดที่ต้องแสดงตน ...

การบิดเบือน  

     การบิดเบือน...มักไม่เกิดขึ้นในขั้นที่เรียกว่าทานศิล เราไม่สามารถรู้ได้โดยง่ายนักหรอกว่าบิดเบือนอย่างไร เพราะแท๊บจะลอกคำสอน ในพระไตปิฎกมาเป๊ะๆ
     ส่วนใหญ่ การบิดเบือน จะอยุ่ในขั้นภาวนา    ซึ่งอันนั้นมันละเอียดอ่อนมาก...

---------------

นี่ถ้าเราไม่สนใจว่าจะเป็นโสดาบันหรืออรหันต์อะไรนั่น
ซึ่งไกลตัวจากเราแน่ๆ ละก็นะ จะขอถามแบบกวนตีนหน่อยครับ

แสดงว่าชาตินี้ สังสารสัตว์ (ทำไมต้องใช้คำยากๆ ด้วย :08:) ที่เกิดมาเป็นเพศเมีย
หรือเป็นสัตว์อื่นๆ ที่ไม่ได้เป็นมนุษย์ผู็มีใจประเสริฐ ก็อดบวชใช่ไหมครับ
ต้องรอคิวตีตั๋วไปชาติหน้า เผื่อเกิดมาเป็นมนุษย์เพศชายตามขนบก่อน
แล้วค่อยหาบันไดไปนิพพานอีกที

จริงๆแล้ว ผมก็ไม่ได้รุ้จริงขนาดชี้ชัดได้ว่า มันต้องเป็นอย่างนั้น แต่ ผม เชื่อว่า เมื่อ ถึงพร้อมแล้วไม่ว่าจะอยุ๋ในสภาพไหนก็บรรลุได้ด้วยกันทั้งนั้นครับ  แต่ คน เนี่ยถือว่ามีโอกาศที่ดีที่สุดที่จะบรรลุได้
จริงๆผู้หญิงก็สามารถทำได้เช่นกันนะครับ ผมเชื่ออย่างนั้น......และสมณะเพศ อย่าง ชี พราห์ม ก้ยังมีนะ ....

แล้วผู้ที่นับถือต่างศาสนาล่ะครับ
หมายความว่า นาย A เป็นคนดีสุดยอดม้อดดี้
แต่เกิดที่ประเทศเปรู และไม่รู้จักพระพุทธเจ้า
นาย A จะสามารถบรรลุมั่งได้หรือไม่ (ด้วยวิธีการที่แตกต่างกันออกไป)

ย้ำว่านาย A เป็นคนดีมาก สุดยอดม้อดดี้

ทัศนะส่วนตัว........
ตามความคิดของผม นะครับ ซึ่งจริงๆแล้วผมไม่อยาก พูดถึงศาสนาอื่นอ่ะนะ

แต่ขอพูดนิดนึง ว่า จุดมุ่งหมายมันคนละอย่างกัน สมมติ ว่าศาสนา AA เป้นศาสนา ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อการ
ไปเป็นอยุ่บนสวรรค์   ศาสนา BB ก็เหมือนกันเพื่อ ให้ไปอยุ่สวรรค์อีกชั้นหนึ่ง อะไรก็ว่าไป ศาสนาพุทธไม่
ต้องการเกิดอีก ไม่ว่าจะเกิดเป้นเทวดา เป้น เทพ อะไรต่างๆ คือต้องการให้หลุดพ้น...


  อยุ่ที่ว่านาย A นับถือและปฏิบัติตน ตามหลักของศาสนาไหน  ซึ่งเรื่องบรรลุหรือไม่นั้น ผมไม่รุ้ว่าอาการ
บรรลุ ของศาสนานั้นๆมันจะเป็นเช่นไร การเป้นคนดี อาจจะไม่พอสำหรับการก้าวข้ามไปยังจุดสูงสุดของ
หลักศาสนาหรือเปล่า....

แต่ยังยืนยัน ว่า เมื่อถึงพร้อม แล้ว ใครก็สามารถบรรลุได้เช่นกัน  ถ้าพูดถึงเรื่องชาติภพ กรรมเวร แล้วเดี๋ยว
จะกลายเป้นว่า ผมมีความคิดเห็นเข้าข้าง พุทธศานา....ซึ่งการถึงพร้อม ในความคิดผม ในหลักพุทธศานา
แล้วคือ การ สั่งสมบุญบารมี ก่อกรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว และชดใช้กรรมชั่วที่เคยสร้างไว้ ในภพชาติต่างๆ
แล้ว......ซึ่งแน่นอนไม่สามารถเป็นไปได้ในชาติภพเดียว บางที่อาจจะหลายชาติหลายภพเลยก็ได้กว่าจะ
ถึงพร้อม อย่างนั้น....
พอเกิดมาชาติ ที่อะไรๆชดใช้และบำเพ็ญเพียรหรืออะไรต่ออะไรที่ดีงามมาได้ถึงระดับหนึ่งแล้ว ก็จะเกิด
เป็นเรื่องที่ผมเรียกว่าผลกรรมและการสั่งสมคุณความดี รวมถึงการปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ จะพาเราเข้าใกล้การปฏิบัติตน ทุกสิ่งทุกอย่างจะเอื้อ ต่อการบรรลุ
ที่นี้ก็อยุ่ที่ตัวเรา  บางคนทำกรรมดีมาหลายชาติหลายภพ ไม่ก่อกรรมชั่วเลย แถมต้องชดใช้กรรมที่ตน
เคยก่อไว้จนหมด ชาติต่อจากนี้ ก็จะถึงเวลาแห่งการปฏิบัติ และชาติต่อไปก็จะเอื้อต่อการปฏิบัติยิ่งๆขึ้นไป
จนกว่าจะบรรลุ
ซึ่งผมคิดว่าแต่ละศาสนาย่อมมีทางของตัวเอง....

ตอบละเอียดดีนะครับ.....

ขอยกคำพูดของคุณดังตฤณ
เจ้าของหนังสือหลายเล่ม ที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา
เค้ากล่าวไว้ว่า

"ยุคเราลำบากกว่าพุทธกาลหน่อยหนึ่ง
ตรงที่ไม่มีพระพุทธเจ้าแบบเป็นตัวบุคคลมาชี้ถูกชี้ผิด
หรือระบุตรงๆว่าใครปฏิบัติมาถึงไหน
ควรจะพัฒนาให้ก้าวหน้ากว่าที่เป็นอยู่ได้อย่างไร
แม้พระศาสดาจะตรัสสั่งเสียให้คำสอนของพระองค์เป็นตัวแทนสืบไป
ก็หาชาวพุทธได้น้อยนักที่จะอ่านคำสอนดั้งเดิมของท่านอย่างทั่วถึงด้วยความเคารพ
แถมอ่านคัมภีร์เล่มเดียวกันก็อาจตีความแตกต่างกัน คิดเห็นไม่ลงรอยกัน

เมื่อการสืบทอดพุทธศาสนาผ่านไป 2500 ปีเศษ
ปัจจุบันมีเกณฑ์การวัดความคืบหน้าแตกแยกไปมากมายหลายหลาก
เช่นบางกลุ่มเชื่อในเรื่องของสีแสง
บางกลุ่มเชื่อในเรื่องของนิมิตแบบต่างๆ
บางกลุ่มเชื่อในความหยั่งรู้รูปนามเป็นขั้นเป็นลำดับตายตัว "



ป.ล. ส่วนตัวผมเองคิดว่าอุปสรรคอันใหญ่หลวงคือ
พระไตรปิฎกเป็นภาษาบาลี แต่เราเป็นคนไทย
ถ้าเราไม่เข้าใจบาลี ก็ไม่สามารถเอาพระไตรปิฎก
มาอ้างอิงได้เวลาที่ปฎิบัติแล้วเกิดติดขัด
ก็ต้องอาศัยครูบาอาจารย์อีกที

ผมสงสัยว่า แล้วพระไตรปิฎกฉบับแปลไทย
มีหรือเปล่าครับ แล้วนำมาใช้อ้างอิงได้หรือเปล่า
ถ้าไม่ได้ ทำไมไม่สังคายนาให้เป็นภาษาไทย

เยี่ยมเลยครับ ถกกันถึงนิพพาน

ผมเคยอ่านหนังสือ ความว่าง ของท่านพุทธทาส
คล้ายในนั้นจะมีบทหนึ่ง ว่าด้วยการ ตกกะไดพลอยโจร
คือเมื่อรู้ตัวว่าจะตายแล้วเรารู้ตัว และจิตเราว่างจริงๆ
(ไม่มีแวบ คิดถึงลูกเต้า เมียขวัญ ลิเวอร์พูล แมนยูฯ อะไรพันนี้)
ก็นิพพานได้เหมือนกัน

ผมอ่านมาเกิน 20 ปีแล้ว
ถ้าจำเพี้ยนไป คงไม่แปลก
ถ้ามีหนังสือเล่มนั้นมาอ้างได้จะดูน่าเชื่อถือ
พยายามหาอยู่ครับ

ผมจำกลอนได้ บทนึงด้วย

จงทำงานทุกชนิด ด้วยจิตว่าง
ยกผลงานให้ความว่าง ทุกอย่างสิ้น
กินอาหารด้วยความว่าง อย่างพระกิน
ตายเสร็จสิ้นแล้วในตัว แต่หัวที

//หัวที (ถิ่นใต้) คือ ก่อน หรือ แรกเริ่ม

:12:


แสดงว่า นิพพาน (ของพุทธ) หรือไปสวรรค์ (ของศาสนาอื่นๆ เป็นอาทิ)
ก็อาจจะเป็นเพียง "สัญลักษณ์" ที่เหมือนเป็นเส้นชัยของการทำดีเฉยๆ
นั่นคือ เขียนไว้งั้นๆ ให้คนที่อุตส่าห์มาถึงขนาดนี้แล้ว ได้มีอะไรไว้จับเป็นธงชัย
(เชื่อว่าถ้าคนไปถึงตรงนั้นแล้วคงไม่ได้อะไรกับพระเจ้าหรือนิพพานหรอก เขาปล่อยทิ้งไปตั้งกะโสดาบันแล้ว)



ทั้งนี้มองในมุมของคนที่ไม่เชื่อเรื่องชาติภพครับ และงวดนี้ไม่ได้กวนตีน

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 11:52 น.
:12:


แสดงว่า นิพพาน (ของพุทธ) หรือไปสวรรค์ (ของศาสนาอื่นๆ เป็นอาทิ)
ก็อาจจะเป็นเพียง "สัญลักษณ์" ที่เหมือนเป็นเส้นชัยของการทำดีเฉยๆ
นั่นคือ เขียนไว้งั้นๆ ให้คนที่อุตส่าห์มาถึงขนาดนี้แล้ว ได้มีอะไรไว้จับเป็นธงชัย
(เชื่อว่าถ้าคนไปถึงตรงนั้นแล้วคงไม่ได้อะไรกับพระเจ้าหรือนิพพานหรอก เขาปล่อยทิ้งไปตั้งกะโสดาบันแล้ว)



ทั้งนี้มองในมุมของคนที่ไม่เชื่อเรื่องชาติภพครับ และงวดนี้ไม่ได้กวนตีน

อันนี้ผมไม่เห็นด้วยแฮะ
นิพพานไม่ใช่"สัญลักษณ์"  แน่ๆ

อืมม์ ถกกันเรื่องนิพพาน นึกขึ้นมาได้เลย

อาจารย์ที่ผมเคารพนับถือ เคยบอกไว้เหมือนกันว่า
ลำพังศีลห้า ยังถือไม่ได้ครบทุกวัน
การที่จะมาเถียงกันว่า นิพพานเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
เสียเวลาเปล่า  :46:

ไม่เสียเวลาเปล่าหรอกครับ ลองดู
:22:
.......................................

    นิพพาน ตามความหมายของท่านพุทธทาสภิกขุ ในหัวข้อเรื่อง หลักธรรมสําคัญในพุทธศาสนา หน้า๑๘๔ ท่านได้ให้ความหมายที่กระจ่างชัดถูกต้องดีงาม  ซึ่งตรงกับความเห็นความเข้าใจของผู้เขียน  จึงขออาราธนานำมาแสดงเป็นปฐมบทไว้ดังนี้

        "นิพพาน  หมายถึง เย็นหรือดับลง  เย็นเหมือนไฟที่เย็นลง  หรือของร้อนๆอะไรก็ตามมันเย็นลง  นั่นแหละคืออาการที่นิพพานล่ะ......
เพราะฉนั้นคําว่านิพพานนั้นที่เป็นภาษาชาวบ้านแท้ๆ  มันหมายถึงของที่ร้อนให้เย็นลงเท่านั้น  แต่แล้วเราจะหมายความเพียงเท่านั้นไม่ได้ นั่นมันเป็นเรื่องของวัตถุ  ส่วนนิพพานในเรื่องของธรรมะหรือทางศาสนามันหมายถึง เย็นลงแห่งไฟกิเลส ไฟกิเลสคือ ราคะ โทสะ โมหะ จนเย็นสนิท จึงจะเรียกว่านิพพาน."

        ดังนั้นก่อนอื่นจึงควรทำความเข้าใจในพระนิพพานอย่างถูกต้องดีงามเสียก่อนว่า เป็นสภาวะที่ดับกิเลสหรือกองทุกข์ หรือกล่าวเน้นลงไปได้ว่า สภาวะที่ปราศจากอุปาทานทุกข์อันเร่าร้อนเผาลน
อันเกิดขึ้นเนื่องแต่อาสวะกิเลส,ตัณหา,อุปาทานนั่นเอง 
จึงเป็นเหตุปัจจัยให้เกิดความสุข สงบ สงัด อันบริสุทธิ์ยิ่ง    ส่วนอื่นๆเป็นเพียงผลข้างเคียงอันพึงบังเกิดขึ้นเท่านั้น

ตามกฎพระไตรลักษณ์ จากพุทธพจน์ ที่ตรัสว่า

"สังขารทั้งปวง        ไม่เที่ยง          ( อนิจจตา )

   สังขารทั้งปวง        เป็นทุกข์         ( ทุกขตา )   

          ธรรมทั้งปวง         เป็นอนัตตา"    ( อนัตตตา )      

        สังขาร สิ่งที่เกิดแต่เหตุปัจจัยปรุงแต่ง ในไตรลักษณ์จึงหมายรวมถึงทุกสรรพสิ่ง ทั้งรูปธรรม, นามธรรม, กุศลธรรม, อกุศลธรรม, ทั้งโลกียธรรม และโลกุตรธรรม ขันธ์๕ ฯลฯ. อันล้วนแต่เกิดแต่เหตุปัจจัยทั้งสิ้น ยกเว้นเพียง สภาวธรรมหรือสภาวธรรมชาติ ดังมี "นิพพาน" อันเป็น"สภาวธรรม"อย่างหนึ่งที่เรียกว่าเป็น อสังขตธรรม คือสิ่งที่ไม่มีปัจจัยไปปรุงแต่ง, หรือสิ่งที่มิได้เกิดแต่เหตุปัจจัยใดๆนั่นเอง หรือก็คือ สภาวธรรมชาติ ทั้งหลายนั่นเอง

        ธรรมในพระไตรลักษณ์หมายถึงสภาวธรรมหรือธรรมชาติอันครอบคลุมทุกสรรพสิ่งอันย่อมหมายรวม พระนิพพาน ด้วย ดังกล่าวข้างต้น

ขยายความพระไตรลักษณ์ เพื่อความเข้าใจในพระนิพพาน

        ๑. อนิจจตา ความไม่เที่ยง แปรปรวน ผันแปร ไม่คงที่ ไม่ยั่งยืน ภาวะที่เกิดแล้วต้องเสื่อมหรือแปรปรวนไป

        ดังนั้นสังขารทั้งปวง ไม่เที่ยง จึงหมายถึง สังขารสิ่งที่ถูกปรุงแต่งขึ้นอันล้วนเกิดแต่เหตุปัจจัย จึงล้วนไม่เที่ยง มีการผันแปร ปรวนแปรเป็นอาการธรรมดาไปตามเหตุปัจจัยที่มาประชุมรวมกันนั้น ไม่สามารถควบคุมบังคับให้เป็นไปตามใจปรารถนาได้อย่างแท้จริง  การควบคุมบังคับได้บ้างไม่ได้บ้าง ไม่ถือว่าควบคุมบังคับได้อย่างแท้จริง

        ๒. ทุกขตา ความทนอยู่ไม่ได้ เป็นสภาวะที่สุดของการแปรปรวน กล่าวคือ ต้องสลายตัวดับไปเป็นที่สุด, เป็นภาวะที่เกิดจากการถูกบีบคั้นจํายอมจากสภาวะของอนิจจตาที่แปรปรวนเป็นธรรมดาอยู่ตลอดเวลาที่เกิดขึ้น  มองไม่ออกให้พิจารณาอะตอมที่มีอิเลคตรอนวิ่งรอบๆอย่างแปรปรวนอยู่ตลอดเวลา จนดับไปเป็นที่สุด

       อันเนื่องจากเกิดแต่เหตุปัจจัยต่างๆหลากหลายมาประชุมกัน  แต่ก็ไม่ใช่สิ่งๆเดียวกันอย่างแท้จริงนั่นเอง จึงมีความไม่สมบูรณ์แอบแฝงอยู่ จึงต้องแปรปวน และจนดับไปเช่นนี้เป็นธรรมดา   เป็นสภาวธรรมหรือกฎธรรมชาติหรืออสังขตธรรม อันมีความเที่ยงและคงทนต่อทุกกาล(อย่าสับสนกับสังขาร ที่ไม่เที่ยง คงทนอยู่ไม่ได้)

        ความแปรปรวนและการดับไปเหล่านั้น จึงเป็นเหตุปัจจัยที่ทำให้เกิดเป็นอุปาทานทุกข์แก่ผู้เข้าไปอยากด้วยตัณหา จึงไปยึดด้วยอุปาทานตามความพึงพอใจของตัวของตน

        ดังนั้น สังขารทั้งปวง เป็นทุกข์ จึงหมายถึง สังขารหรือสิ่งที่ถูกปรุงแต่ง หรือมีการปรุงแต่งขึ้น  อันล้วนเกิดแต่เหตุต่างๆมาเป็นปัจจัยกัน จึงไม่เที่ยง จึงทนอยู่ไม่ได้ ต้องดับไปในที่สุด ไม่สามารถควบคุมบังคับบัญชาได้อย่างแท้จริง,  สังขารทั้งหลายจึงเป็นทุกข์ถ้าไปอยากหรือไปยึดเพราะไม่สามารถควบคุมบังคับบัญชาได้ตามใจปรารถนาอย่างแท้จริง

        ๓. อนัตตตา ธรรม หรือสภาวธรรม หรือสภาวธรรมชาติทั้งหลายล้วนไม่มีตัวไม่มีตนที่เป็นแก่นแกนถาวรอย่างแท้จริง  จึงหมายครอบคลุมถึงสังขารทั้งหลายทั้งปวงด้วย เพราะในบางขณะนั้นถึงจะมีตัวตนก็จริงอยู่ แต่ล้วนเกิดแต่เหตุปัจจัยอันไม่เที่ยงมาประชุมกันชั่วขณะระยะหนึ่งเท่านั้น  จึงย่อมต้องแปรปรวนจนคงอยู่ไม่ได้ตลอดไป  ดังเพราะว่าเกิดแต่เหตุปัจจัย  ดังนั้นจึงต้องแปรปรวนและดับไปตามเหล่าเหตุปัจจัยนั้น  ตัวตนที่ถึงแม้มีอยู่ขณะนั้นก็จริงอยู่จึงต้องดับไปในที่สุด  ไม่เป็นแก่นแกนอย่างแท้จริงถาวรตลอดไป

        ดังนั้นธรรมทั้งปวง เป็นอนัตตตา จึงหมายถึง ธรรมหรือสิ่งทั้งหลายทั้งปวงซึ่งหมายครอบคลุมทุกๆสรรพสิ่งโดยไม่มีข้อยกเว้น ว่าโดยตามความจริงขั้นสูงสุดแล้ว(ปรมัตถ์) ไม่มีตัวไม่มีตนที่เป็นแก่นแท้ๆ ล้วนเกิดแต่เหตุปัจจัย,   นิพพานหรือสภาวธรรมชาติทั้งหลายอันเป็นอสังขตธรรม ที่ไม่มีเหตุปัจจัยมาปรุงแต่ง แต่ก็ล้วนเป็นอนัตตาเป็นเพียงสภาวธรรม(อ่านรายละเอียดในอนัตตา ที่แจงสภาพทั้งที่มีตัวตนและไม่มีตัวตน),   เมื่อเหตุปัจจัยดับ ธรรม(สิ่ง)นั้นก็ดับ, ดังนั้นจึงมีตัวตนขณะมีเหตุปัจจัย  หรือไม่มีตัวตนเมื่อเหตุปัจจัยดับ  หรืออาจกล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่ามีตัวตนอยู่แค่ชั่วขณะระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น  ขึ้นอยู่กับพิจารณาในมุมมองขณะใด แต่ที่สุดเมื่อเหตุปัจจัยดับ ธรรมหรือสิ่งนั้นก็ต้องดับไปด้วย  ท่านจึงกล่าวว่าไม่มีแก่นสารหรือไม่มีแก่นแกนแท้ๆ  จึงไม่มีค่าให้ไปยึดไปอยาก กล่าวคือเพราะไม่สามารถคงทนอยู่ได้อย่างถาวรแท้จริง ไม่สามารถควบคุมบังคับให้เป็นไปตามใจปรารถนาได้อย่างแท้จริง จึงเป็นเหตุปัจจัยให้เกิดอุปาทานทุกข์ขึ้นเป็นที่สุด

        ธรรมทั้งหลาย เป็นอนัตตา จึงหมายครอบคลุมถึงทุกสรรพสิ่งในอนันตจักรวาลล้วนเป็นอนัตตาโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

        "พระนิพพาน" เป็นอสังขตธรรมหรือสภาวธรรมชาติเท่านั้น จึงไม่เป็นอนิจจตาและไม่เป็นทุกขตา(เพราะท่านหมายเฉพาะสังขาร) แต่เป็นอนัตตา(เพราะเป็นธรรมอย่างหนึ่งหรือสภาวธรรมอย่างหนึ่ง),  และมีการกล่าวไว้อย่างชัดเจนดังคํากล่าวที่ได้ยินกันเสมอๆว่า

นิพพานเป็นอนัตตา

        นิพพาน ก็คือ สภาวะนิโรธ ที่แปลว่าการดับทุกข์  คือสภาวะที่ไม่คับแค้น ไม่ข้องขัดใจ  หรือสภาพที่ไม่เร่าร้อน เผาลน กระวนกระวาย อันล้วนเนื่องมาจากไฟของ โมหะ โลภะ โทสะ  หรือถ้าพิจารณาในแนวทางปฏิจจสมุปบาท ก็คือ ไม่เร่าร้อนเผาลนด้วยไฟของ กิเลส(อาสวะกิเลส) ตัณหา อุปาทาน อันยังให้เกิดอุปาทานขันธ์๕ในชรา  อันเป็นอุปาทานทุกข์หรือความทุกข์ที่แท้จริงชนิดที่สามารถดับได้ด้วยธรรมของพระองค์ท่านนั่นเอง

        จากที่กล่าวว่า นิพพานเป็นธรรมชนิดอสังขตธรรมหรือสภาวธรรม(ธรรมชาติ)อันจริง แท้ แน่นอน, ถ้าไม่โยนิโสมนสิการโดยละเอียดและแยบคาย มักจะยังความสงสัยหรือวิจิกิจฉาในที่สุดว่า สภาวธรรมหรือสภาวธรรมชาติอื่นๆ ดังเช่น ฝนตก ฟ้าร้อง พระอาทิตย์ขึ้นและตก แม้แต่ธรรมะ ฯลฯ. ก็ไม่ล้วนเป็นดั่งเช่นนิพพานหรือ? คือไม่เป็นอนิจจังและทุกขังดังเช่นนิพพาน?  เพราะต่างก็ล้วนเป็นสภาวธรรมชาติอันจริง แท้ แน่นอนทั้งนั้น!    ความจริงแล้วอสังขตธรรมหรือธรรมชาติเหล่านั้นก็ล้วนเป็นอนัตตาเช่นกัน  กล่าวคือปรากฏการณ์เหล่านั้นก็ยังคงมีอยู่เช่นนี้ตลอกกาลนาน   ส่วนสังขาร(สิ่งที่ถูกปรุงแต่งขึ้น)ของธรรมชาติทั้งหลายเหล่านั้น อันเกิดขึ้นล้วนแต่จากการปรุงแต่งของเหตุปัจจัยอยู่นั่นเอง จึงยังมีการเกิดๆดับๆคือไม่เที่ยง เกิดแล้วต้องดับไปอยู่ตลอดเวลา  ลองพิจารณาพระอาทิตย์ขึ้น  ฝนตก ลมพัด แม้แต่ธรรมคําสอนทั้งหลายทั้งปวง กล่าวคือสภาวธรรมทั้งหลายนั้นแม้ยังคงมีความจริง แท้ แน่นอน  แต่ก็คงล้วนเป็นอนัตตาไม่มีตัวไม่มีตน ที่หมายถึง ไม่เป็นแก่นแกนแท้จริง เป็นเพียงสภาวธรรมหรือสภาวะแห่งธรรมชาติหรือปรากฏการณ์ธรรมชาตินั่นเอง   แต่เมื่อปรากฎขึ้นเป็นตัวเป็นตนของสังขาร คือการเกิดของสังขารของสภาวธรรมที่กล่าวถึงนั้น หมายถึงเมื่อเป็นสังขารสิ่งปรุงแต่งแล้ว ดังเช่น ฝนที่กำลังตกลงมาเป็นเม็ดฝนให้สัมผัสได้นั้น  จะเห็นว่าเกิดแต่เหตุต่างๆมาเป็นปัจจัยกัน  เช่น  นํ้า ความร้อนจากดวงอาทิตย์ การระเหย  การรวมตัว  อุณภูมิที่แตกต่างกัน  การกลั่น  แรงดึงดูดของโลก ฯลฯ. ที่เกิดขึ้นต่างๆเหล่านั้นมาเป็นปัจจัยกัน  อันเมื่อเกิดเป็นปรากฎเป็นตัวตน จึงเป็นสังขารขึ้น   จึงยังคงต้องมีการเกิดๆดับๆเป็น อนิจจัง ทุกขัง,  ลองโยนิโสมนสิการที่จุดนี้ เพราะยากแก่การเข้าใจ ยากต่อการบรรยายเป็นคำพูดภาษาสมมุติใดๆ  พระอนัตตาจึงเป็นปัญหาที่ถกเถียงและเข้าใจได้ยากกันมาโดยตลอด

ขอเบิ้ล
.............................................

นิพพาน
จุดหมายปลายทางของชีวิต

คำนำ
เรื่องพระนิพพาน มิใช่เป็นเรื่องที่พูดให้จบหรือให้เข้าใจกันได้ด้วยคำพูดเพียงสองสามคำ, เพราะฉะนั้นผู้ศึกษาจะต้องอ่านทบทวนไปมา และทำการศึกษาคิดค้น ตีความและเทียบเคียง หยั่งให้ถึงความหมายของศัพท์ และประโยคไปโดยลำดับจริงๆ ไม่อ่านอย่างสะเพร่าลวกๆ หรือข้ามไปทั้งที่ไม่เข้าใจ, จึงจะมีความรู้จักตัวพระนิพพานชัดเจนเพิ่มขึ้นเป็นลำดับๆ จนกว่าจะลุถึงได้จริงๆ ด้วยการ ปฏิบัติธรรม ทางใจ, ต่อไปนี้เป็นแนวการคิดค้นหาความเข้าใจ หรือคุณค่าของพระนิพพาน เพื่อก่อให้เกิดฉันทะในการบรรลุพระนิพพานแรงกล้ายิ่งขึ้นบ้าง ไม่มากก็น้อย.

พระนิพพานไม่ใช่เป็นจิต, ไม่ใช่เป็นเจตสิกหรือสิ่งที่เกิดขึ้นกับจิต โดยอาศัยจิตนั้น, ไม่ใช่มีรูปร่าง, เป็นก้อน เป็นตัว อันเป็นประเภทรูปธรรม, ไม่ใช่บ้านเมือง ไม่ใช่ดวงดาว หรือดวงโลกในโลกใดโลกหนึ่ง, และยิ่งกว่านั้น พระนิพพานไม่ใช่สิ่งที่มีความเกิดขึ้นมา, ไม่ใช่สิ่งที่มีความดับลงไป, หรือทั้งเกิดและดับสลับกันไปในตัว, ไม่ใช่สิ่งที่มีความดับลงไป, หรือทั้งเกิดและดับสลับกันไปในตัว, แต่พระนิพพานเป็นสภาวะแห่งธรรมชาติชนิดหนึ่ง และเป็นสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ไม่ต้องตั้งต้นการมีของตนขึ้นเหมือนสิ่งอื่นๆ แต่ก็มีอยู่ได้ตลอดไป และไม่รู้จักดับสูญ เพราะไม่มีเวลาดับหรือแม้แต่แปรปรวน.

สิ่งทั้งหลายอื่นซึ่งมีอยู่ นอกจากพระนิพพานแล้ว; แรกที่สุด มันต้องมีการเกิดขึ้น มันจึงจะมีอยู่ได้ และต้องดับไปในที่สุด แม้จะช้านานสักเพียงไรก็ตาม และยังต้องแปรไปๆ ในท่ามกลางด้วย, เพราะสิ่งนั้นมันมีการเกิดขึ้น. แม้ที่สุดแต่ดวงอาทิตย์ ซึ่งวิทยาศาสตร์ บอกว่ามีอยู่นานก่อนสิ่งใดในสากลจักรวาล มันจะต้องกลายเป็นไม่มีสักวันหนึ่ง และเราจะไม่ได้เห็นมันในเวลาเช้า และลับหายจากสายตาไปในเวลาเย็น เช่น เดี๋ยวนี้, แม้ ดิน น้ำ ไฟ หรือความร้อน ลม หรืออากาศ ก็เช่นกัน จักต้องถึงสมัยหนึ่ง ซึ่งมันจะไม่มีอยู่, เพราะสิ่งเหล่านี้ มีการเกิดขึ้นมา และเกิดขึ้นได้เป็นขึ้นได้โดยต้องอาศัยสิ่งอื่น.

ส่วนสิ่งที่เรียกว่า พระนิพพาน ไม่เป็นเช่นนั้น; ไม่มีการเกิดขึ้น ทำไมจะต้องมีการอาศัยสิ่งอื่น, เมื่อตัวเองมีของตัวเองได้ มันจึงไม่รู้จักดับ, และจะมีอยู่ตลอดไปโดยไม่มีที่สุดหรือเบื้องต้น และเหตุนี้เอง พระนิพพานจึงไม่ใช่สิ่งที่ใครจะกล่าวได้อย่างมีเหตุผลเลยว่า พระนิพพานนั้นเป็นอดีต, อนาคต หรือเป็นปัจจุบัน ได้เลย, ทั้งนี้เพราะความมีอยู่แห่งพระนิพพานนั้น แปลกกับความมีอยู่ของสิ่งอื่น อย่างสุดที่จะกำหนดมากล่าวได้. พระนิพพานมีอยู่ตลอดกาล อันไม่มีที่สุด, มีเป็นของคู่เคียงกับกาลเวลาอันไม่มีที่สิ้นสุด, แต่หากว่ากาลหรือเวลาจะเป็นสิ่งที่สิ้นสุดลงในวันหนึ่งได้ พระนิพพานก็ยังหาเป็นเช่นนั้นไม่.

พระนิพพาน เป็นสิ่งที่เปิดโอกาสเตรียมพร้อมอยู่เสมอ สำหรับที่จะพบกันเข้ากับดวงจิตของคนเราทุกๆ คน. หากแต่ว่า ดวงจิตของเราตามธรรมดา มีอะไรบางอย่างเข้าเคลือบหุ้มเสียก่อน ไม่เปิดโอกาสให้พบกันได้กับพระนิพพานเท่านั้น, พระนิพพานจึงไม่ปรากฏแก่เราว่ามีอยู่ที่ไหน ทั้งที่พระนิพพานอาจเข้าไปมีได้ในที่ทั่วไป ยิ่งเสียกว่าอากาศ ซึ่งเรากล่าวกันว่ามีทั่วไปเสียอีก. เมื่อเราไม่อาจกำหนด หรือเคยพบกับพระนิพพาน ก็เลยคิดไปว่า พระนิพพานไม่ได้มีอยู่ดังที่ท่านกล่าว เข้าใจว่าเป็นการกล่าวอย่างเล่นสำนวนสนุกๆ ไป. คนตาบอดมาแต่กำเนิดย่อมไม่รู้เรื่องแสงสว่าง หรือสีขาว แดง ทั้งที่มันมีอยู่รอบตัว หรือถึงตัวฉันใด, ผู้บอดด้วยอวิชชาซึ่งห่อหุ้มดวงจิต ก็ไม่รู้เรื่องพระนิพพาน ไม่อาจคาดคะเน พระนิพพานฉันนั้น, จนกว่าเขาจะหายบอด.

เราเกิดโผล่ออกมาจากท้องแม่สู่โลกนี้ บอดเหมือนกันหมดทุกคน จึงไม่อาจรู้เรื่องพระนิพพานได้ตั้งแต่แรกเกิด. ยิ่งผู้ที่มีตาเนื้อ ตาเนื้อก็บอดเสียอีกด้วยแล้ว ไม่อาจรู้จักแสง หรือสี ก็ยิ่งร้ายไปกว่านั้น. บอดตาไม่อาจรักษาได้ แต่บอดใจหรือบอดต่อพระนิพพานนั้นรักษาได้. ผู้ที่ตาบอด แต่ถ้าเขาหายบอดใจ เขาก็ประเสริฐกว่าผู้ที่แม้ไม่บอดตา แต่บอดใจ. นี่เราจะเห็นได้ชัดๆ ว่าแสงแห่งพระนิพพานส่องเข้าไปถึงได้ในที่ที่แสงสว่างในโลกส่องเข้าไปไม่ถึง. ดวงจิตของคนตาบอดอาจพบกับพระนิพพานได้ไม่ยากไปกว่าของคนตาดีๆ. แต่ว่าทุกๆ คนที่ตาของเขายังเห็นแสงและสีได้ ก็ไม่ยอมเชื่อหรือสำนึกว่า ตาของตนบอด, ตาข้างนอกของเขาแย่งเวลาทำงานเสียหมด ตาข้างในจึงไม่มีโอกาสทำงาน แม้ที่สุดแต่จะรู้สึกว่าตาข้างในของฉันยังบอดอยู่ก็ทั้งยาก, และยิ่งขึ้นไปกว่านั้น อาจไม่รู้สึกด้วยซ้ำไปว่ามีตาข้างในอยู่อีกดวงหนึ่ง ซึ่งเป็นดวงสำคัญที่สุดด้วย.

เมื่อเขาแก้ปัญหาชีวิตอันยุ่งเหยิง ซึ่งเป็นวิสัยส่วนของตานอกได้หมดจนสิ้นเชิง เขาก็ยังต้องพบกับความยุ่งยากอยู่อีก และเขาไม่ทราบว่า นั่นมันเป็นวิสัยส่วนของตาใน, ก็แก้ไขมันไม่ได้, ทำให้ว้าวุ่นไป โทษนั่น โทษนี่ เดาอย่างนั้น เดาอย่างนี้ ก็ไม่อาจพบกับความสุขอันแท้จริงเข้าได้เลย. นี่ ! จะเห็นได้แล้วว่า เพราะแก้มันไม่ถูก คือไม่ได้ใช้ตาในแก้, ที่ไม่ใช้เพราะตาในยังบอด, ที่ยังบอดเพราะยังไม่ได้รักษา. ที่ยังไม่ได้รักษา ก็เพราะตนยังไม่รู้เลยว่า ตาในมีอีกดวงหนึ่ง, เป็นตาสำหรับพระนิพพาน คือความสุขอันเยือกเย็นแท้จริงของชีวิต.

ใจของเราบอดเพราะอวิชชา คือความโง่หลงยิ่งกว่าโง่หลงของเราเอง นั่นเอง. เปรียบเหมือนเปลือกฟองไข่ที่หุ้มตัวลูกไก่ในไข่ไว้, เหมือนกะลามะพร้าวที่ครอบสัตว์ตัวน้อยๆ ซึ่งเกิดภายใต้กะลานั้นไว้, ฯลฯ, เหมือนเปลือกแข็งของเมล็ดพืช ซึ่งหุ้มเยื่อสารในสำหรับงอกของเมล็ดไว้, แม้แสงสว่างมีอยู่ทั่วไป มันก็ไม่อาจส่องเข้าไปถึงสิ่งนั้น, จิตที่ถูกอวิชชาเป็นฝ้าห่อหุ้ม ก็ไม่อาจสัมผัสกับพระนิพพานอันมีแทรกอยู่อย่างละเอียดยิ่งกว่าละเอียดในที่ทั่วไป  ตลอดถึงที่ที่แสงอาทิตย์ส่องลงไปไม่ถึง ฉันใดก็ฉันนั้น.

เมื่อใดเปลือกฟองไข่ กะลามะพร้าว เปลือกแข็งนั้นๆ ได้ถูกเพิกออก หรือทำลายลง. แสงสว่างก็เข้าถึงทั้งที่ไม่ต้องมีใครขอร้อง อ้อนวอน หรือขู่เข็ญบังคับมันเลย, นี่ฉันใด. เมื่อฝ้าของใจกล่าวคือ อวิชชา อุปาทาน ตัณหา อันเป็นฝ้าทั้งหนาและบาง ทั้งชั้นนอก ชั้นกลาง ชั้นใน ถูกลอกออกแล้วด้วย "การปฏิบัติธรรม" แสงและรสแห่งพระนิพพานก็เข้าสัมผัสกันได้กับจิตนั่น เมื่อนั้น ฉะนั้น. เราจึงเห็นได้ชัดเจน, เห็นได้อย่างแจ่มแจ้งทันทีว่า พระนิพพานไม่ใช่จิต, ไม่ใช่เจตสิกอันเกิดอยู่กับจิต, ไม่ใช่รูปธรรม, ไม่ใช่โลกบ้านเมือง, ไม่ใช่ดวงดาว. ไม่ใช่อยู่ในเรา, ไม่ใช่เกิดจากเรา, ไม่ใช่อะไรปรุงขึ้น ทำขึ้น. มันเป็นเพียงสิ่งที่เข้าสัมผัสดวงใจเรา ในเมื่อเราได้ดำเนินการปฏิบัติธรรม ถึงที่สุด เป็นการเปิดโอกาสให้แก่พระนิพพานได้เท่านั้น.

คัดจาก หนังสือ ชุมนุมเรื่องสั้น พุทธทาสภิกขุ  พิมพ์ ครั้งที่ ๔ พ.ศ. ๒๕๓๘ โดย สำนักพิมพ์สุขภาพใจ 

อ้อ ยากต่อการอธิบายเป็นภาษามนุษย์นี่เอง
ถึงว่าสิครับ ผมอ่านไม่รู้เรื่องเลยจนมาถึงบรรทัดสุดท้ายของโพสต์บน

Quote from: iamnot on 10 Jan 2007, 12:11 น.
อืมม์ ถกกันเรื่องนิพพาน นึกขึ้นมาได้เลย

อาจารย์ที่ผมเคารพนับถือ เคยบอกไว้เหมือนกันว่า
ลำพังศีลห้า ยังถือไม่ได้ครบทุกวัน
การที่จะมาเถียงกันว่า นิพพานเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
เสียเวลาเปล่า :46:

ด้วยความเคารพ พี่ๆทุกคนครับ

       เราถกกันครั้งนี้ต่าง เกิดจากความคิดเห็นส่วนตัว ทัศนะที่เกี่ยวข้อง ผมเปิดใจ ที่จะรับรุ้ความรู้ใหม่ๆ
จากทุกท่าน และ ผมก็เห็นว่ามันเป็นการดี ที่ เราจะได้มาแลกเปลี่ยน ซึ่งกันและกัน แม้เราจะไม่รู้เลยว่า
ทุกอย่างที่โพสต์ออกไปมันจะถูกผิดมากน้อยแค่ไหน ไม่มีใครรู้แน่ชัดหรืออาจมีแต่มันไม่มีประโยชน์
ที่คนรุ้ จะออกมาโต้ หรือแสดงความคิดเห็น ต่างๆ นั่นก็เป็นเพราะ ว่าเขาอาจละแล้ว ซึ่งทุกสิ่งก็เป็นได้
เพราะเรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่รุ้ได้เฉพาะตนจริงๆ

ดังนั้น ถ้าหากมันไม่ผิดจาก พื้นฐานที่ควรรู้ และสิ่งที่ไม่รู้ แล้วอยากรุ้  ผมก็เห็นสมควรที่จะให้มีการแสดง
ความคิดเห็นได้ เพราะมันอาจจะเป็นเหตุให้ผู้ที่สนใจได้ศึกษาให้รุ้จริงต่อไป ครับ....

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 12:22 น.
อ้อ ยากต่อการอธิบายเป็นภาษามนุษย์นี่เอง
ถึงว่าสิครับ ผมอ่านไม่รู้เรื่องเลยจนมาถึงบรรทัดสุดท้ายของโพสต์บน

ผมถึงยึดว่า
ถ้าจิตว่างก็มีโอกาสนิพพาน

คือคิดแบบเข้าข้างตัวเอง
แต่จิตเราไม่ว่างหรอก ถ้าไม่เข้าสู่กระบวนการฝึกฝน

ถ้าอยากจริงๆ
มันก็ต้องเริ่มจาก ศีล สมาธิ แล้วปัญญาก็เกิด

เช่นนั้นเอง

ด้วยความเคารพ

ที่อาจารย์ผมบอกน่ะ หมายความว่า
อย่าเสียเวลามาถกเถียง ในเรื่องที่ตัวเอง ก็ยังไม่ "รู้"
ให้เอาเวลาไปปฎิบัติซะ ไม่ได้หมายความว่า นิพพานเป็นเรื่องเสียเวลา

ด้วยความเคารพอีกที
อ่านมาทั้งหมด ผมก็ยังไม่ "รู้" อยู่ดีครับว่านิพพานเป็นยังไง

แทนที่เราจะมาถกกันว่า นิพพานเป็นยังไง
เรามาเสนอแนะหนทาง ที่จะไปถึงนิพพานจะเหมาะกว่าไหม
อย่างเช่น มหาสติปัฏฐานสูตร ผมอยากให้มีคนเอาบาลี มาแปล
ประโยคต่อประโยคให้อ่านจัง

วิธีเข้าถึงนิพพาน อย่างง่าย

คิดดี ทำดี  :46:

ก็เนี่ยไง


ถ้ามองตามการตีความของพี่ระจัน ..เอ๊ย .. ของทั่นพุทธทาส (ผมว่าโอเคสุดแล้วนะ)
แสดงว่าคำถามที่ผมลองถามมาในหน้าที่แล้วว่าตกลงนิพพานมันเป็น "อะไรสักอย่าง" ใช่ไหม
แบบเดียวกับที่ศาสนาอื่นเขาก็มีวิธีบรรลุเป็นของตัวเอง แต่คอนเซปต์ต่างกันออกไป
แย่างนั้นเขาเรียกว่าเป็นการ "นิพพาน" แบบที่ตีความไปตามศาสนาของแต่ละศาสนาหรือเปล่า



ส่วนเรื่องที่ลุงณตบอก
ผมว่าพระพุทธศาสนามีความเท่อย่างนึงคือ ความรู้ นี่แหละครับ
โอเค (เดี๋ยวศาสนิกชนอื่นมาว่าผมอีก) ศาสนาอื่นๆ อาจจะใช้คอนเซปต์ "เชื่อฉัน อย่าหลงไปเชื่อใคร"
ก็คือเอาศรัทธาเป็นที่ตั้งเพื่อบรรลุ

แต่ของพระพุทธศาสนานี่ถ้ารู้ไว้ก็ดีนี่ครับ

หรือเปล่า?

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 12:42 น.
ก็เนี่ยไง


ถ้ามองตามการตีความของพี่ระจัน ..เอ๊ย .. ของทั่นพุทธทาส (ผมว่าโอเคสุดแล้วนะ)
แสดงว่าคำถามที่ผมลองถามมาในหน้าที่แล้วว่าตกลงนิพพานมันเป็น "อะไรสักอย่าง" ใช่ไหม
แบบเดียวกับที่ศาสนาอื่นเขาก็มีวิธีบรรลุเป็นของตัวเอง แต่คอนเซปต์ต่างกันออกไป
แย่างนั้นเขาเรียกว่าเป็นการ "นิพพาน" แบบที่ตีความไปตามศาสนาของแต่ละศาสนาหรือเปล่า



ส่วนเรื่องที่ลุงณตบอก
ผมว่าพระพุทธศาสนามีความเท่อย่างนึงคือ ความรู้ นี่แหละครับ
โอเค (เดี๋ยวศาสนิกชนอื่นมาว่าผมอีก) ศาสนาอื่นๆ อาจจะใช้คอนเซปต์ "เชื่อฉัน อย่าหลงไปเชื่อใคร"
ก็คือเอาศรัทธาเป็นที่ตั้งเพื่อบรรลุ

แต่ของพระพุทธศาสนานี่ถ้ารู้ไว้ก็ดีนี่ครับ

หรือเปล่า?

ก็เนี่ยไง การตีความแบบนี้แหละ
ที่พระเถระบางท่านบอกว่า ท่านพุทธทาส ตีความผิด
(เรื่องนี้ผมไม่ "รู้" จริง ดังนั้นขอเว้น)

ป.ล. ใครเริ่มเรียกผมว่า ลุง ฟะ  :07:

เท่าที่เรียนรู้มานะครับ

พระพุทธเจ้า มี กาลามสูตร 10 อย่า "เชื่อ" โดยไม่ไตร่ตรอง (ตีความเองว่าหมายถึงคิดแล้วรู้)

ของที่อื่นที่ รู้ๆ มา ก็ เชื่อก่อนแล้วความรู้จะตามมา

หรือเปล่า ?

"อย่าเชื่อ เพราะผมหน้าตาดี"

Quote from: iamnot on 10 Jan 2007, 12:34 น.
ด้วยความเคารพ

ที่อาจารย์ผมบอกน่ะ หมายความว่า
อย่าเสียเวลามาถกเถียง ในเรื่องที่ตัวเอง ก็ยังไม่ "รู้"
ให้เอาเวลาไปปฎิบัติซะ ไม่ได้หมายความว่า นิพพานเป็นเรื่องเสียเวลา

ด้วยความเคารพอีกที
อ่านมาทั้งหมด ผมก็ยังไม่ "รู้" อยู่ดีครับว่านิพพานเป็นยังไง

แทนที่เราจะมาถกกันว่า นิพพานเป็นยังไง
เรามาเสนอแนะหนทาง ที่จะไปถึงนิพพานจะเหมาะกว่าไหม
อย่างเช่น มหาสติปัฏฐานสูตร ผมอยากให้มีคนเอาบาลี มาแปล
ประโยคต่อประโยคให้อ่านจัง

ด้วยความเคารพ พี่ iamnot ครับ

แนะนำ สถานที่ฝึก ในแนวทาง สติปัฏฐาน   ครับ

http://www.jarun.org/

เว็บนี้ ผู้จัดทำ ได้ทำให้เป็นประโยชน์ทานโดยส่วนรวม จริงๆ ดำเนินการมา 5 เวอร์ชั่นแล้ว นี่เป้นเวอร์ชั่นที่ 6

ลองเข้าไป อ่าน ตามบอร์ดดู ครับ

ที่ผมแนะนำเพราะว่า มันเว็บที่เกิดจากกุศลจิต จริงๆ ทีมงานทุกคนที่ร่วมกันทำ ไม่เคยหวังและได้เงินทองอะไรตอบแทน ได้เพียงแค่ ญาติธรรม ผู้ปฏิบัติซึ่งเป็นกัลญามิตรกัน  ที่มีค่ายิ่งกว่า

ลอง ศึกษาดู ถ้าไม่ถูกกับจริต ก็ หันไปฝึกแบบอื่นได้ไม่ ว่ากัน.....

ปล.สังเกตุดูไม่มีโฆษณาแฝงใดๆในเว็บทั้งสิ้น ทั้งสิ้ง ไม่เชื่อลองเปลียบเทียบกับเว็บธรรมกาย....

สังเกต

เมื่อปีที่แล้ว มีญาติที่ผมรักมากสองคน
ตายไปจากโลกนี้ คือ ตา(แท้ๆ) และ ยาย(น้องของยายแท้ๆ)

ในงานสวดอภิธรรม ทั้งสองครั้ง
ผมมานั่งคิดว่า เป็นไปได้ไหม
ที่คนเราตายไปแล้ว ดับสูญไปเลย
เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แบบหายวาบไปเลย

แบบนั้น นิพพานเป็น อัตตา หรือ อนัตตา
ก็ไม่มีผล  :22:

จนกว่าตายกันแหละครับ

โดยส่วนตัวเชื่อว่า วิญญาณคือพลังงานอย่างนึงที่ไม่มีวันศูนย์หาย แต่รอวันเกิดใหม่
เหมือนอย่างเมื่อก่อน มีต้นไม้เยอะ มีสัตว์บกสัตว์น้ำเยอะ

แต่ก็โดนฆ่าเพื่อกิน โดนโค่นเพื่อปลูกสร้างใช้ประโยชน์
พลังงานเหล่านั้นก็เลยเกิดใหม่ มาเป็นมนุษย์ คนจึงล้นโลก ในขณะที่ สิ่งอื่นรอบข้างก็ลดน้อยลง

แล้วธรรมชาติก็ปรับระบบรีเซ็ทโลก ทำลายคนนับแสนเพื่อให้วิญญาณไปเกิดใหม่เป็นต้นไม้ และสัตว์

:33: ไม่ได้เกี่ยวกับศาสนาเลย  :33:

ผมคิดว่า ทุกสิ่งเกิดมาแล้วแตกดับไปครับ

มนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นมาในระบบของจักรวาล

Quote from: แป้งหวาน on 10 Jan 2007, 14:00 น.
โดยส่วนตัวเชื่อว่า วิญญาณคือพลังงานอย่างนึงที่ไม่มีวันศูนย์หาย แต่รอวันเกิดใหม่
เหมือนอย่างเมื่อก่อน มีต้นไม้เยอะ มีสัตว์บกสัตว์น้ำเยอะ

แต่ก็โดนฆ่าเพื่อกิน โดนโค่นเพื่อปลูกสร้างใช้ประโยชน์
พลังงานเหล่านั้นก็เลยเกิดใหม่ มาเป็นมนุษย์ คนจึงล้นโลก ในขณะที่ สิ่งอื่นรอบข้างก็ลดน้อยลง

แล้วธรรมชาติก็ปรับระบบรีเซ็ทโลก ทำลายคนนับแสนเพื่อให้วิญญาณไปเกิดใหม่เป็นต้นไม้ และสัตว์

:33: ไม่ได้เกี่ยวกับศาสนาเลย  :33:

สูญนะครับ  :43:

แนวคิดป้าแป้งเหมือนอ่าน ชาแมนคิงเลย

Quote from: 'ระจัน on 10 Jan 2007, 13:31 น.

ผมมานั่งคิดว่า เป็นไปได้ไหม
ที่คนเราตายไปแล้ว ดับสูญไปเลย
เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แบบหายวาบไปเลย

แบบนั้น นิพพานเป็น อัตตา หรือ อนัตตา
ก็ไม่มีผล  :22:

ความคิดเห็นแบบนั้นเรียกตามศัพท์ทางพุทธศาสนาเรียกว่า "อุทเฉททิฏฐิ"
เป็นมิจฉาทิฏฐิ ที่ ถือว่าเป็นความคิดที่สุดโต่งไปข้างหนึ่ง และไม่ใช่ความเชื่อตามพระพุทธศาสนาครับ

ถ้าพระพุทธเจ้าสอนว่าคนเราเกิดมาแล้วก็ตายสูญกันไปเลย
มันก็คือไม่มีการกระทำ ไม่มีผลของกรรม
การทำอะไรทุกอย่างก็แค่สักว่าทำ ตายแล้วก็จบกัน

คำสอนเรื่องนิพพานก็คงไม่มี...

เพราะทุกคนเกิดมา เดี๋ยวตายก็สูญกันไป (เบื่อโลกมากก็เอามีดปาดคอตัวเองก็จบ)

:27:

ไม่เข้ามาวันเดียวเป็นกระจู้ กรณีธรรมกายไปสะละ  :05:
ก่อนอื่นนะครับขอพิมพ์สิ่งที่อยู่ในใจก่อน

ผมกลัวว่าต่อไป กระจู้ก็จะเหมือนเป็น กระทู้ในพันทิป
งัดเรื่องๆนู้นเรื่องนี้ เถียงกันไปมาไม่รู้จักจบตั้งแต่ปี 2542 - ปัจจุบัน
ต่อไปผมไม่รู้ว่าจะปั่นบอร์ดนี้อย่างมีความสุข ได้ต่อไปหรือป่าว
ผมอยากแค่ชวนคนมาสอบ ปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าเอง  :05: :05: :05:

แต่เดี๋ยวผมนั่งอ่านตั้งแต่หน้า 3 ก่อนนะครับ
ยาวและเยอะมากๆ

รอคุณ tmd มา แสนนานครับ ถูกใจครับ  
 
            ชาวตะวันตกหลายคนเชื่ออย่างนั้นครับ  คือตายแล้วสูญ ไปเลย  จึงทำอะไร หลายๆอย่างได้โดยไม่คิด ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้  ผมว่าเรื่องวัฒนธรรมการฟรีเซ็กนี่ก็น่าใช่   แต่พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็จะมีความรับผิดชอบ เองโดยส่วนตัว

กระจู๋นี้ได้แต่อ่าน เพราะไม่มีความรู้ลึกซึ่งด้านพระพุทธศาสนา
...
เรื่องพระไตรปิฎก มีของมหาวิทยาลัยมหิดลที่ได้ทำเอาไว้เรียบเรียงโดยผู้ชำนาญการภาษาบาลี
...
เรื่องศาสนา เรื่องนิพพาน เรื่องศรัทธา ผมเชื่อว่าแต่ละศาสนามีจุดคล้ายกันอยู่ที่ว่า มันไม่ใช่สิ่งที่เข้าใจได้ด้วยการพูด แต่ต้องด้วยการทำ
และต้องไม่ปักใจฝังใจกับสิ่งนั้น แต่ต้องก้าวข้ามไปเอง

Quote from: tmd on 10 Jan 2007, 14:19 น.

ความคิดเห็นแบบนั้นเรียกตามศัพท์ทางพุทธศาสนาเรียกว่า "อุทเฉททิฏฐิ"
เป็นมิจฉาทิฏฐิ ที่ ถือว่าเป็นความคิดที่สุดโต่งไปข้างหนึ่ง และไม่ใช่ความเชื่อตามพระพุทธศาสนาครับ

ถ้าพระพุทธเจ้าสอนว่าคนเราเกิดมาแล้วก็ตายสูญกันไปเลย
มันก็คือไม่มีการกระทำ ไม่มีผลของกรรม
การทำอะไรทุกอย่างก็แค่สักว่าทำ ตายแล้วก็จบกัน

คำสอนเรื่องนิพพานก็คงไม่มี...

เพราะทุกคนเกิดมา เดี๋ยวตายก็สูญกันไป (เบื่อโลกมากก็เอามีดปาดคอตัวเองก็จบ)

:27:

ถ้าแบบนั้น เอาพุทธศาสนาวางไว้ข้างๆ ก่อน
ก็มีสิทธิ์คิดได้ ใช่ไหม

Quote from: tmd on 10 Jan 2007, 14:19 น.

ความคิดเห็นแบบนั้นเรียกตามศัพท์ทางพุทธศาสนาเรียกว่า "อุทเฉททิฏฐิ"
เป็นมิจฉาทิฏฐิ ที่ ถือว่าเป็นความคิดที่สุดโต่งไปข้างหนึ่ง และไม่ใช่ความเชื่อตามพระพุทธศาสนาครับ

ถ้าพระพุทธเจ้าสอนว่าคนเราเกิดมาแล้วก็ตายสูญกันไปเลย
มันก็คือไม่มีการกระทำ ไม่มีผลของกรรม
การทำอะไรทุกอย่างก็แค่สักว่าทำ ตายแล้วก็จบกัน

ผมไม่เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมครับ แล้วก็ไม่เชื่อเรื่องชาติภพด้วยแหละ
นี่คือเป็นการสุดโต่ง และเป็นมิจฉาทิฏฐิใช่ไหม
(พระพุทธตั้งบอกว่า อย่าเชื่อเพียงเพราะผมหน้าตาดี)

เพราะเชื่อในตอนนี้ว่าเวลาเราตายไปก็จบครับ หยอดเหรียญเล่นต่อไม่ได้

Quote from: จักรี on 10 Jan 2007, 14:27 น.
ชาวตะวันตกหลายคนเชื่ออย่างนั้นครับ  คือตายแล้วสูญ ไปเลย  จึงทำอะไร หลายๆอย่างได้โดยไม่คิด ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้  ผมว่าเรื่องวัฒนธรรมการฟรีเซ็กนี่ก็น่าใช่   แต่พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็จะมีความรับผิดชอบ เองโดยส่วนตัว

ส่วนตัวคิดว่าไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน
กับการไม่เชื่อแล้วต้องปล่อยชีวิตให้เหลวแหลกครับ
เหมือนกับว่ามันไม่เป็นเหตุเป็นผลซึ่งกันและกัน
(ตูหิว มีร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดอยู่ปากซอย แต่ตูไม่อยากกิน ไม่ได้แปลว่าตูไม่หิว... ตัวอย่างอะไรของมันวะ)


ตรงนี้ผมพยายามคุมประเด็นให้อยู่ในเรื่องนิพพาน และการตั้งคำถามกับคำว่านิพพาน
ว่าถ้าใครคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้จักหรือมีความเชื่อตามมายาคติแบบอินเดียมาก่อน
เขาจะสามารถหลุดพ้น หรือไปถึงปรมัตถ์ได้ไหม
ถ้าเขาไม่รู้เรื่องชาติภพ (ศาสนาอื่นก็ เขาไม่รู้เรื่องข่าวดีของพระเจ้า)
เขาจะมีสิทธิ์อย่างชาวพุทธเพศชายที่ผ่านการบวชไหม



ใครที่เพิ่งเข้ามารู้จักกันแล้วมาอ่านอาจดูเหมือนชวนทะเลาะนะ แต่ไม่ใช่
ละไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเราข้ามเรื่องของการชวนทะเลาะไปเลยละกันครับ
อยู่ที่นี่ดีอย่างตรงที่สามารถพูดกันตรงๆ แบบร่าเริงได้.. ก็จริงใจดี {หมีโหด}

Quote from: ^-FakE-^ on 10 Jan 2007, 14:09 น.
สูญนะครับ  :43:
แนวคิดป้าแป้งเหมือนอ่าน ชาแมนคิงเลย

ว๊ายเขิน เขียนผิดอีกแล้ว :42:
ปล. ชาแมนคิงไม่เคยอ่าน แต่เคยเห็นที่ช่อง 9 หรือ ไอทีวีนี่แหละ แว๊บๆ ประมาณว่า ที่มันเป็นพวกต่อสู้โดยใช้เวทมนต์ เล่นแร่แปรธาตุอะไรงี้เป่า?

ปล. อันนี้ถามเพื่อความเข้าใจนะ เพราะป้าก็ไม่แน่ใจ
ดูเหมือนว่า คำสอนของพระพุทธเจ้าเนี่ย พูดถึงเรื่องสัจจะ หลักธรรมมะ และบอกว่ากรรมคือการกระทำกรรมดีก็ส่งผลดี กรรมชั่วก็ให้โทษ ไม่มีเรื่องชาตินี้ ชาติหน้า

ส่วนเรื่องชาตินี้ ชาติหน้า นรก สวรรค์ เทวดา อิทธิปาฎิหาร และการบำเพ็ญเพียรเป็นร้อยๆชาตินั้น เกิดมาจากการสังคายนาในครั้งต่อๆมา ที่เอาความเชื่อไตรภูมิมาเสริมเพื่ออธิบายเรื่องหลักธรรมให้เป็นรูปธรรมได้ง่ายขึ้น

อีกอย่างบทสวดต่างๆ(อ่านแบบที่แปลแล้ว มาจากบาลี) ก็ไม่พูดเรื่องว่าทำดีขึ้นสววรค์ทำชั่วตกนรก สั่งสมบุญบารมีได้ระดับนึงก็จะไปเสวยสุขที่ดาวดึงค์ ส่วนใหญ่บทสวดเหมือนจะบอกให้หมั่นทำความดี มีสติ ทดแทนคุณพ่อแม่ อะไรประมาณนี้...รึเปล่า?

คือป้าก็ไม่ได้แตกฉานเรื่องพุทธศาสนาหรอกนะ  :42:

เคยได้ยินมาแบบป้าเหมือนกัน
แต่อันนี้ตูดันเชื่อ

อ่านสีแดงนะ

วันหลังผมจะมาขอคำชี้แนะประเด็นหลักๆ  คงอาจจะหลังจากการทำความเข้าใจ กับลิ้งที่พี่ชาร์ปให้มา
ทั้งหมดก่อน

        และขอออกตัวนิดนึงครับว่า ผม เองก็เคยลองฝึกวิธี แบบธรรมกายอยุ่ช่วงหนึ่งเหมือนกัน
        เพราะช่วงนั้นผมอยุ่ มัธยม อาจารย์ ที่สอนสังคมกับภาษาไทย ผม เขา ศรัทธาธรรมกายมาก
จึงเกณฑ์ นักเรียนไปทำบุญ นั่งสมาธิ และ ไปบวช ที่วัด โดยบอกว่า ถ้าใครไม่ไป ไม่ให้จิตพิสัย 
ซึ่งนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่ถูกต้องและ อาจจะลามไปจนถึงทำให้ผมเริ่มอคติต่อธรรมกาย...
แต่ผมไม่ปฏิเสธ อะไร เพราะผมก็อยากลองเหมือนกัน....ผมไป ครั้งแรก รุ้สึกขนลุกเลย คือคนหลายร้อย
คนนั่งสมาธิกัน เงียบมาก อืม.. ในใจก็คิดว่า อืมดีๆเป็นการ ฝึกสมาธิที่ดี แต่หลายอย่างที่
ที่มันไม่ใช่ก็ตามมาเรื่อยๆ ในความคิดผม....เมื่อมีคนมากก็ย่อมเกิดปัญหา ซึ่งผมเชื่อว่าเกิดจาก
คนที่ไม่เต็มใจมาแต่ถูกบังคับให้มาอย่างโรงเรียนผมตอนนั้น......

      --- หลังจากกลับมาจากธรรมกาย ผมได้เรียนรู้อะไรมาหลายอย่างรวมทั้งจิตใจที่เป็นสมาธิด้วย
           
         และอีกหลายอย่างที่ผมได้เรียนรู้จากที่นั่น คือ ศรัทธาของคน ที่ แรงกล้าและเอ่อล้น...จนน่ากลัว
น่ากลัวว่าสักวันหนึ่ง  ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดเรื่องการเข้าใจผิดที่เกิดจากศรัทธาแรงกล้าเหล่านี้
จะก่อเกิดปัญหา ตามมา.....   ซึ่งปัญหาต่างๆที่ผมได้ยินมาเรื่อยๆ มันทำให้ผมรุ้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้มาก.....

      * ที่พี่ชาร์ปบอกว่า ทางวัดไม่ได้บังคับ ~~ แต่ก็ไม่ได้ปรับหรือแนะนำ ผู้ที่ทำบุญเลยเหรอครับทั้งที่น่าจะทำได้
หรือมองว่า ไม่ใช่กิจ.....

การทำบุญก็ใช้หลัก บุญกิริยาวัตถุ 10 อยู่แล้วครับ
และก็บอกอานิสงส์ของการทำบุญ
ไม่มากไปจนเดือดร้อน ไม่กู้ ไม่ยืนเงินคนอื่นมาทำบุญ

     ---- พอกลับมาผมก็ไม่ได้คิดอะไรกับคำสอนมากนักเพราะผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้ มันเป็นเรื่องที่รู้ได้เฉพาะ
ตนจริงๆ  หรืออาจเป็นเพราะว่าผม ใช้เวลาช่วงสั้นในการศึกษาและปฏิบัติก็ไม่รุ้นะ... เพราะสำหรับผมการ
นั่งสมาธิกำหนดจิต ไปที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อให้เกิดสมาธิ นั้นเป็นเรื่องที่ผมถูกสอนมาจนเป็นพื้นฐาน
ว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้เกิดสมาธิได้จริง.....

    ---- อย่างโพสต์ ที่ แล้ว ที่ผมอ้าง คำว่า "เขาว่า" นั้น เพื่อที่จะได้ไม่ก่อให้เกิดปัญหาที่ตามมาทีหลัง ......
ซึ่งแน่นอน ที่คนเราอาจจะรับรุ้ข่าวสาร มาต่างๆนานา ผิดๆถูกๆ ถ้า
ผมเชื่อตามนั้นทั้งหมดผมคงไม่อ้าง คำนี้แน่นอน......

   ---- พอแค่นี้ก่อนครับ  เรื่องชวนผมไปบวชที่นั่น ผมคงปฏิเสธนะครับ
เพราะผมมีจุดประสงค์และทางปฏิบัติของผมอยุ่แล้ว  และที่สำคัญ ผมไม่ชอบยูนิฟอร์มสงค์ที่นั่น  :42: 

ไม่เป็นไรครับ  :42:

อีกอย่างครับ จุดมุ่งหมายของ โพสต์แรก คือการปรับอคติที่ผมมีต่อธรรมกาย...ที่ผมต้องการปรับ
เพราะผมสนใจหัวข้อตอบปัญหาธรรมนี้แหละครับ สมมตินะครับ ว่า ผม เข้าใจว่า นิพพาน คือการหลุดพ้น...
แต่ทางธรรมกายไม่ได้บอกอย่างนั้น  แล้วผมจะตอบคำถามถูกมั้ยครับ....??

ก็บอกอย่างนั้นแหละครับ นิพพานคือการหลุดพ้น ไม่ต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีก และเป็นอัตตา

หรือ จะให้ผมไปอ่านหนังสือแล้วยึดตามหนังสือ แล้วเอามาตอบ ~~

หรือว่าจะมองผมเป็นบัวในตรมที่ สอนอะไรไปบอกอะไรไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น จึงไม่เลือกที่จะชี้แนะผม 
ถ้าคิดอย่างนั้นก็ต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยแล้วกันนะครับ

ไม่หรอกครับ ผมอยู่ที่ไหนก็เจอแบบนี้ประจำมีคนมาถามตลอดแหละครับ

Quote from: จักรี on 10 Jan 2007, 14:27 น.
รอคุณ tmd มา แสนนานครับ ถูกใจครับ  
 
            ชาวตะวันตกหลายคนเชื่ออย่างนั้นครับ  คือตายแล้วสูญ ไปเลย  จึงทำอะไร หลายๆอย่างได้โดยไม่คิด ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้  ผมว่าเรื่องวัฒนธรรมการฟรีเซ็กนี่ก็น่าใช่   แต่พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็จะมีความรับผิดชอบ เองโดยส่วนตัว

เท่าที่เคยดูหนัง  :42: ชาวตะวันตก โดยเฉพาะพวกนับถือคริส(เอ๊ะมันแล้วแต่นิกายรึเปล่า?)  เมื่อก่อนเค้าจะถือเรื่องผัวเดียวเมียเดียวเป็นหลัก แม้แต่การหย่าร้างก็เป็นบาปไม่ใช่รึ? พวกเค้าไม่มีวัฒนธรรมการฟรีเซ็กซ์ แต่ว่า ถ้าจะหาเศษหาเลยจะเน้นไปทางพวกหญิงงามเมืองหรือโสเภณีแบบนี้มากกว่า

การเปลี่ยนความเชื่อคน นี่ ยากนะครับ ผมจึงทำได้แค่ แสดงความคิดเห็นที่เข้าใจและเสนอแนะพอสมควร ซึ่งนั่นก็ ไม่รุ้เหมือนกันว่า จะถูกผิดประการใด...

และจริงๆผมก็ไม่ได้หมายความว่า การเชื่อว่าตายแล้วสูญไป นี่ จะทำให้คนใช้ชีวิตเหลวแหลก เพียงอย่างเดียวนะครับ ยังหมายถึงการใช้ชีวิตเต็มที่ ไม่ได้คิดอะไรมากในการกระทำ  ซึ่งนั่นก็อาจมีทั้งดีและไม่ดี ด้วย

ผมถึงเชื่อนักเชื่อหนา
เชื่อเอาจริงเอาจัง
ว่าถ้าจิตว่าง มันถึงนิพพานได้  :35:

แต่ผมก็ไม่เชื่อชาติภพเหมือนกัน
(อันนี้ส่วนบุคคล เถียงกันตายไปข้างนึงก็ยืนยันแบบเดิม)


หยั่งป้าบอก
วันชลประทานฯ
และ สวนโมกข์
วัดสวนแก้ว

สวดพระอภิธรรม ถึงมีบทแปลด้วย
บาลีพอแปลไทย ดูไม่สามารถไล่ผีได้เลย
แต่กระจ่างใจตนดีครับ


ชาร์ป ผมว่าพูดคุยแบบนี้ก็ก้าวหน้าได้ดีนะครับ

ถ้าไม่ได้เชื่อว่ามีนิพพานอะไรนี้เลยละครับ  :42:

แค่เอาหลักธรรมคำสอน ต่างๆมาเป็นหลักกระบวนการในการคิด กล่อม หลอก หลอน ตัวเอง

ให้ไม่ไปวิ่งไล่ฆ่าใคร ไม่ไปรังแกใคร ไม่ไปขโมยเงินใคร

ให้รู้จักเผื่อแผ่ ให้รู้จักเมตตา ให้รู้จักสงสาร

แค่เห็นความเป็นไปในตัวตน และทำหน้าที่ตามวัฐสังขารของตัวเองให้ดีที่สุด

จะว่าไม่ยึดติดก็ไม่ได้ 
จะให้ปล่อยวางก็ไม่ดี
ทำตัวตามสบาย ในมโนธรรมนี้ละครับ  :22:

ศาสนา แบบ ง่ายๆ ไปรึเปล่านี้ (ศาสนาไม่ได้ยุ่งยากหรอก คนเรานั้นละทำให้ยุ่งยากไปเอง)

Quote from: ^-FakE-^ on 10 Jan 2007, 14:48 น.
ถ้าไม่ได้เชื่อว่ามีนิพพานอะไรนี้เลยละครับ  :42:

แค่เอาหลักธรรมคำสอน ต่างๆมาเป็นหลักกระบวนการในการคิด กล่อม หลอก หลอน ตัวเอง

ให้ไม่ไปวิ่งไล่ฆ่าใคร ไม่ไปรังแกใคร ไม่ไปขโมยเงินใคร

ให้รู้จักเผื่อแผ่ ให้รู้จักเมตตา ให้รู้จักสงสาร

แค่เห็นความเป็นไปในตัวตน และทำหน้าที่ตามวัฐสังขารของตัวเองให้ดีที่สุด

จะว่าไม่ยึดติดก็ไม่ได้ 
จะให้ปล่อยวางก็ไม่ดี
ทำตัวตามสบาย ในมโนธรรมนี้ละครับ  :22:

ศาสนา แบบ ง่ายๆ ไปรึเปล่านี้ (ศาสนาไม่ได้ยุ่งยากหรอก คนเรานั้นละทำให้ยุ่งยากไปเอง)

เห็นด้วยครับ

นั่นแหละเป๊ะ!! :12:


เท่านี้นาย A ก็ไปนิพพานได้แล้ว (บอกแล้วว่ามันเป็นสัญลักษณ์)

Quote from: ชาร์ป on 10 Jan 2007, 14:44 น.
อ่านสีแดงนะ



ก็บอกอย่างนั้นแหละครับ นิพพานคือการหลุดพ้น ไม่ต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีก และเป็นอัตตา

อันนี้แหละครับ ที่มีปัญหาให้ถกกัน
:12:

ธรรมกายว่า อัตตา
ผมในฐานะ ไปเอา ออมสิน ที่วัดสวนโมกข์ บ่อยๆ ว่าเป็น อนัตตา

ก็ว่ากันไป ดีไหม ?

ครับผม

http://www.pantown.com/board.php?id=12241&name=board4&topic=2&action=view   :08:

อ่านไม่รู้เรื่องเลยครับ  :46:

อัตตา อนัตตา  :22:

Quote
การบิดเบือน...มักไม่เกิดขึ้นในขั้นที่เรียกว่าทานศิล เราไม่สามารถรู้ได้โดยง่ายนักหรอกว่าบิดเบือนอย่างไร เพราะแท๊บจะลอกคำสอน ในพระไตปิฎกมาเป๊ะๆ
     ส่วนใหญ่ การบิดเบือน จะอยุ่ในขั้นภาวนา    ซึ่งอันนั้นมันละเอียดอ่อนมาก... .ซึ่งผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่คนธรรดาทั่วไปทำไม่ได้อ่ะครับ
เป็นระดับของ พระอริยเจ้าแล้ว(โสดาบันขึ้นไป)

ภาวนาในระดับของคนปกติทำ ให้ใจหยุดนิ่งๆสงบๆ แค่นี้ก็ไฮโซแล้วครับ

แล้ว พี่ชาร์ปคิดว่า ธรรมกาย บิดเบือนในส่วนของภาวนามั้ยครับ

ไม่ทราบครับ
เพราะไม่ได้ศึกษาทางด้านวิชาการเลย และก็มันปวดหัว

แต่ผมชอบวิธีการนั่งสมาธิแบบนี้อ่ะครับ
ไม่เครียด ไม่เคร่ง สบายๆ ทำใจนิ่งๆที่ศูนย์กลางกาย

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 14:36 น.
(พระพุทธตั้งบอกว่า อย่าเชื่อเพียงเพราะผมหน้าตาดี)

อันนี้เป็นมิจฉาทิฏฐิอย่างร้ายแรง ห้ามสวรรค์ห้ามนิพพานเลยนะครับ ล้อเล่น....

Quoteตรงนี้ผมพยายามคุมประเด็นให้อยู่ในเรื่องนิพพาน และการตั้งคำถามกับคำว่านิพพาน
ว่าถ้าใครคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้จักหรือมีความเชื่อตามมายาคติแบบอินเดียมาก่อน
เขาจะสามารถหลุดพ้น หรือไปถึงปรมัตถ์ได้ไหม
ถ้าเขาไม่รู้เรื่องชาติภพ (ศาสนาอื่นก็ เขาไม่รู้เรื่องข่าวดีของพระเจ้า)
เขาจะมีสิทธิ์อย่างชาวพุทธเพศชายที่ผ่านการบวชไหม

ไม่ได้รู้จักหรือมีความเชื่อเรื่องนิพพานตามคำสอนของพุทธะ
ก็คงคล้าย ๆ กับคนที่ไม่รู้ทางไป

อุปมาเหมือนเราจะไปเชียงใหม่

ถ้าเราไม่มีความเชื่อซะแล้วว่าเชียงใหม่มีอยู่...
เชียงใหม่มันอยู่ที่ไหน
และจะเดินทางไปถึงมันได้อย่างไร...

ผมคงไม่ต้องตอบว่าเขาจะไปถึงเชียงใหม่ได้ไหม

Quoteถ้าเขาไม่รู้เรื่องชาติภพ จะมีสิทธิ์ไหม

ถ้าเขาไม่เชื่อว่ามีชาติภพ หรือเชื่อว่าตายแล้วสูญแล้ว
เขาจะแสวงหานิพพานให้เหนื่อยปล่าวไปทำไม
เพราะเมื่อตายไป สภาวะอย่างนั้นมันก็เป็นนิพพานตามความคิดของเขา อยู่นั่นเอง

ปล. ชาวพุทธเพศชายที่ผ่านการบวช ไม่ใช่ชนกลุ่มเดียวที่จะมิสิทธิ์ทำนิพพานให้แจ้ง
ความจริงคือ มนุษย์ทุกประเภท ไม่ว่าหญิงหรือชาย บวชหรือไม่บวช ศาสนาไหนก็มีสิทธิ์ทั้งนั้นแหละ

:40:

แต่การบวชมันจะเร็วกว่า อ่ะครับ

เหมือนนั่งรถเมล์ไป เชียงใหม่ กับเดินไปเชียงใหม่

ผมเชื่อในพุทธศ่าสนากับกฎแห่งกรรม แบบวิทยาศาสตร์ แต่ก็ไม่เชื่อเรื่องชาตินี้ชาติหน้านะ
เชื่อว่ากรรมคือผลของการกระทำ และผลของการกระทำนั้นมันส่งผลในชาตินี้แหละ
อย่างเช่น ง่ายๆเลย หากคุณไม่ตั้งใจเรียน โกงเงินค่าเทอมพ่อแม่มา มันคงไม่ส่งผลไปชาติหน้า
ให้คุณเกิดมาเป็นขอทาน แต่ผลมันคงเกิดในชิวิตนี้แหละ อย่างแรกก็เรียนไม่จบ ไม่มีงาน
และอาจจะได้เป็นขอทานไปจริงๆก็ได้
ส่วนหลักความเชื่อมันคงไม่มีใครมาฟันธงได้ว่า หลักนี้ถูก หลักนี้ผิด มันคือการตีความ
มันอยู่ที่การมองของแต่ละคน อย่างถ้านิพพานคือเป้าหมาย ความเชื่อ-การตีความ มันก็คือเส้นทางต่างๆ
ที่จะไปยังเป้าหมายนั้นได้ ยกตัวอย่างว่า ถ้าหากคุณอยากไปกินข้าวที่เซ็นทรัลลาดพร้าว เพราะมันมีร้าน
ที่โคตรอร่อยอยู่ คุณจะเลือกไปทางไหนล่ะ มันก็อยู่ที่ว่าบ้านคุณอยู่ไหนล่ะ หากบ้านคุณอยู่แถวราม
คุณก็ไปทางลาดพร้าวนั่นคือทางของคุณ แต่จะไปว่าทางที่มาจากวิภาวดีมันผิดก็ไม่ได้เพราะมันก็ไปได้
เหมือนกัน เพราะถ้าบ้านผมอยู่หลักสี่ผมก็ใช้ทางนี้ แต่มันก็อาจมีทางไปได้อีกมากมายที่เราไม่รู้ แต่เรา
ก็คิดว่าทางไปมันต้องมีแค่ 2-3 ทางนี้เท่านั้น มันจะรู้ได้จริงๆก็ต่อเมื่อ ได้ลองไปมันทุกทางมาจริงๆแล้ว
คือเหมือนกับคุณรู้แปลนของกรุงเทพจนทะลุปรุโปรง และได้เคยไปมาหมดทุกทางจริงๆ
แต่ในอีกแง่นึงก็มีบางคนที่ต้องการจะไปแต่เอาเข้าจริง ไปได้ครึ่งทาง อาจจะขี้เกียจหรืออาจเหลือบ
ไปเห็นร้านอาหารข้างทางแล้วคิดว่ากินแค่ตรงนี้ก็พอแล้วมั้ง แต่บางคนก็มีความอดทนไปกินถึงเซ็นทรัลได้

จะว่าไปมันก็คล้ายๆกับ
การตั้งความปรารถนาจะเป็น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอ่ะครับ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นตำแหน่งที่คนจะมาเป็นก็ได้ขอให้ทำตามเงื่อนไขได้ครบ
1.สร้างบารมี 30 ทัศ
2.ใช้เวลาสั่งสมบารมี 20 อสงไขยแสนมหากัป/60อสงไขยแสนมหากัป/80อสงไขยแสนมหากัป

ทำได้ครบก็เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้
ถ้าเกิดไม่ครบก็ไล่ระดับกันลงมาตาม บารมีที่สั่งสมมา
เช่น
พระปัจเจกกพุทธเจ้า / เป็นพระุพุทธเจ้าแบบไม่สอนคนอื่นแต่ ปรินิพพานเข้าสู้พระนิพพานได้
พระอรหันต์สาวก / ชุดที่ได้เอตทคะ(สะกดไม่ถูก) เป็นเลิศในด้านต่างๆ
พระอรหันต์ / ไม่ได้เป็นเลิศในด้านต่างๆ แต่สามารถกำจัดกิเลส เข้าพระนิพพานได้
ชุดพระอริยเจ้า ตั้งแต่อะไรไม่รู้จนไปถึง
โสดาบัน / จะเกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ ก็เข้าพระนิพพาน

สรุปจะเข้าพระนิพพานได้ ก็ต้องสั่งสมบารมีกันนานเลย
ปุ๊บแป้บจะเข้าถึงได้เลยนี่ ผมว่าเป็นไปไม่ได้

ส่วนการสร้างบุญ ปฏิบัติตามหลักของพระพุทธเจ้า
ก็เหมือนการสั่งสมบารมีแหละครับ ไม่สามารถเข้าถึงพระนิพพานในชาตินี้ได้
แต่ระยะเวลาการสรา้งบารมีมันก็สั้นลงเรื่อยๆ

Quote from: ☆MUMจ้า™☆ on 10 Jan 2007, 15:24 น.
ผมเชื่อในพุทธศ่าสนากับกฎแห่งกรรม แบบวิทยาศาสตร์ แต่ก็ไม่เชื่อเรื่องชาตินี้ชาติหน้านะ
เชื่อว่ากรรมคือผลของการกระทำ และผลของการกระทำนั้นมันส่งผลในชาตินี้แหละ
อย่างเช่น ง่ายๆเลย หากคุณไม่ตั้งใจเรียน โกงเงินค่าเทอมพ่อแม่มา มันคงไม่ส่งผลไปชาติหน้า
ให้คุณเกิดมาเป็นขอทาน แต่ผลมันคงเกิดในชิวิตนี้แหละ อย่างแรกก็เรียนไม่จบ ไม่มีงาน
และอาจจะได้เป็นขอทานไปจริงๆก็ได้
ส่วนหลักความเชื่อมันคงไม่มีใครมาฟันธงได้ว่า หลักนี้ถูก หลักนี้ผิด มันคือการตีความ
มันอยู่ที่การมองของแต่ละคน อย่างถ้านิพพานคือเป้าหมาย ความเชื่อ-การตีความ มันก็คือเส้นทางต่างๆ
ที่จะไปยังเป้าหมายนั้นได้ ยกตัวอย่างว่า ถ้าหากคุณอยากไปกินข้าวที่เซ็นทรัลลาดพร้าว เพราะมันมีร้าน
ที่โคตรอร่อยอยู่ คุณจะเลือกไปทางไหนล่ะ มันก็อยู่ที่ว่าบ้านคุณอยู่ไหนล่ะ หากบ้านคุณอยู่แถวราม
คุณก็ไปทางลาดพร้าวนั่นคือทางของคุณ แต่จะไปว่าทางที่มาจากวิภาวดีมันผิดก็ไม่ได้เพราะมันก็ไปได้
เหมือนกัน เพราะถ้าบ้านผมอยู่หลักสี่ผมก็ใช้ทางนี้ แต่มันก็อาจมีทางไปได้อีกมากมายที่เราไม่รู้ แต่เรา
ก็คิดว่าทางไปมันต้องมีแค่ 2-3 ทางนี้เท่านั้น มันจะรู้ได้จริงๆก็ต่อเมื่อ ได้ลองไปมันทุกทางมาจริงๆแล้ว
คือเหมือนกับคุณรู้แปลนของกรุงเทพจนทะลุปรุโปรง และได้เคยไปมาหมดทุกทางจริงๆ
แต่ในอีกแง่นึงก็มีบางคนที่ต้องการจะไปแต่เอาเข้าจริง ไปได้ครึ่งทาง อาจจะขี้เกียจหรืออาจเหลือบ
ไปเห็นร้านอาหารข้างทางแล้วคิดว่ากินแค่ตรงนี้ก็พอแล้วมั้ง แต่บางคนก็มีความอดทนไปกินถึงเซ็นทรัลได้

ด้วยค่วมเคารพ ครับ พี่มัม
---
แล้วทุกคนรู้เหรอครับว่าร้าน(สมมติเป้นร้าน A )อยุ่ตรงไหน ถ้ามีคนคนเดียวที่รู้ แล้วบอกทางมาร้านA
เอาไว้  ที่มาได้ด้วยทางต่างๆ ส่วนคนที่เชื่อก็มาถูก  และ น่าจะไปถูกมาหลายรายแล้ว  แต่ถ้ามีคนเข้าใจผิดว่าร้าน A ไม่ได้อยุ่ที่เซ็นทรัล ลาดพร้าวละ และไม่เชื่อตามนั้นด้วย
     แต่เข้าใจผิด หรือตีความผิด  ไม่เท่าไร ดันไปบอกคนอื่น ให้เชื่อตามตนอีก
แบบนี้จะยิ่งแย่ นะครับ ... 

(นิพพานไม่ใช่ร้านอาหาร ที่ บังเอิญก็อาจผ่านไปเจอได้ นะครับ)

 :46:  ได้ความรู้ ความคิดเห็นเยอะเลย

แล้วใครจะมาแข่งมั้งละครับ  :05:

ตอนแรกๆมี
1.ตั้ง // ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะมาแข่งอยู่ป่าว
2.พี่เอ //ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะมาแข่งอยู่ป่าว
3. ยังไม่มี

:05:

กำลังอ่านตั้งแต่ หน้า 3-8 แล้วจะมาไล่ตอบนะครับ
หรือว่าไม่ต้องแล้ว  :09:

อยากแข่ง
แต่เป็นคนไม่มีธรรมะในจิตใจ  :05:

Quote from: จักรี on 10 Jan 2007, 15:40 น.

ด้วยค่วมเคารพ ครับ พี่มัม
---
แล้วทุกคนรู้เหรอครับว่าร้าน(สมมติเป้นร้าน A )อยุ่ตรงไหน ถ้ามีคนคนเดียวที่รู้ แล้วบอกทางมาร้านA
เอาไว้  ที่มาได้ด้วยทางต่างๆ ส่วนคนที่เชื่อก็มาถูก  และ น่าจะไปถูกมาหลายรายแล้ว  แต่ถ้ามีคนเข้าใจผิดว่าร้าน A ไม่ได้อยุ่ที่เซ็นทรัล ลาดพร้าวละ และไม่เชื่อตามนั้นด้วย
     แต่เข้าใจผิด หรือตีความผิด  ไม่เท่าไร ดันไปบอกคนอื่น ให้เชื่อตามตนอีก
แบบนี้จะยิ่งแย่ นะครับ ...  

(นิพพานไม่ใช่ร้านอาหาร ที่ บังเอิญก็อาจผ่านไปเจอได้ นะครับ)

ก็เหมือนสมัยนี้ไงที่มีความเชื่อในเรื่องทางไปสู่นิพพาน หรืออรหันต์ ที่แตกต่างกันไป ส่วนตัวผมเอง
ก็คงจะไปบอก หรือไปว่าคนที่เค้าศรัทธา(ยกเว้นไอ้ที่มันเกินเลยไปจนถึงขั้นงมงายไร้เหตุผล)ไม่ได้หรอกว่าทางไหนที่ถูกหรือผิด เพราะตัวผมเองก็ยังไม่ได้บรรลุถึงนิพพาน แม้แต่ความหมายจริงๆของมัน
ก็ยังไม่รู้เลยว่าที่เข้าใจน่ะจริงๆแล้วมันถูกหรือเปล่า คนที่บอกได้จริงๆคงเป็นคนที่ไปถึงจุดนั้นแล้วจริงๆ
ตัวอย่างของคนที่ตีความผิดจนเกินเลยไปถึงขั้นงมงายสมัยนี้ก็มีให้เห็นกันเยอะ อย่างเรื่องทำบุญ
บางคนถึงขนาดขายรถขายกิจการเพื่อทำบุญกันไปก็มี จบบ้านแตกกันไปก็มี(อันนี้เห็นมากับตา)
แถมยังไปพยายามยัดเยียดความเชื่อนั้นให้คนอื่นอีก ก็เหมือนอย่างที่จักรีบอกว่า
"แต่เข้าใจผิด หรือตีความผิด  ไม่เท่าไร ดันไปบอกคนอื่น ให้เชื่อตามตนอีก
แบบนี้จะยิ่งแย่ นะครับ" นั่นแหละ ผมไม่ได้บอกว่าทุกทางที่ไปมันจะถูกนะ แต่หมายความว่ามันมี
มากมายหลายทาง ทางตันก็มี ทางที่เสียก็เยอะ แต่ว่าไอ้ที่เราจะรู้ว่าถูกหรือผิดน่ะมันต้องทดลอง

ส่วนที่บอกว่า(นิพพานไม่ใช่ร้านอาหาร ที่ บังเอิญก็อาจผ่านไปเจอได้ นะครับ)
มันหมายถึงว่าสมมุติทางที่จะไปถึงนิพพานคือการทำความดี มันก็ไม่ใช่ว่าทุกคนที่ทำความดี
มันจะสามารถไปถึงนิพพานได้ทุกคน เพราะบางคนอาจจะพอใจที่จะหยุดอยู่แค่การทำความดีแค่ระดับนึง
แต่บางคนอาจจะยังไม่สามารถตัดกิเลสบางอย่างได้ เพราะเค้าอาจจะพบว่าเค้ายังพอใจในกิเลสนี้อยู่
ที่บอกว่าบังเอิญก็คือเรื่องนี้แหละ

จู๋แห่งปี...   :46:
ไม่ขอแสดงความคิดเห็นครับ...  :46:

ดีแล้วครับ  :46:

Quote from: ลั่นฟ้า on 10 Jan 2007, 18:39 น.
อยากแข่ง
แต่เป็นคนไม่มีธรรมะในจิตใจ  :05:

Open Book แข่งครับ

www.onopenbooks.com น่ะรึ



(จักรีช่วยตูด้วย)

9 หน้าผ่านไป ชาร์ป ก็ยังไม่ได้ทีมไปแข่ง  :30:
เป๋กันมาไกลเลย.....

Quote from: iannnnn on 10 Jan 2007, 23:08 น.
www.onopenbooks.com น่ะรึ



(จักรีช่วยตูด้วย)

:30: :30: :30: :30:


ตูก็ยัง งง มุข พี่เลยครับ   .....

open book  :07:  เอาหนังสือเข้าห้องสอบ.....

ขอบใจมาก :05: (+2)

Quote from: iamnot on 10 Jan 2007, 23:13 น.
9 หน้าผ่านไป ชาร์ป ก็ยังไม่ได้ทีมไปแข่ง  :30:
เป๋กันมาไกลเลย.....

เป๋ แบบได้ใจ  เป๋ออกมาจากข้างใน
เป๋ แบบว่ารุ้สึกดี เป๋แบบว่า ..... ดี ใจที่ ใครๆไม่ถอดทิ้ง พุทธศาสนา...

จู๋เป๋แบบมีสาระแห่งปี........


ปล. เมื่อกี้ คุยกับชาร์ปมาครับ แต่พอดีผมออกไปกินข้าว  เขาเลย พิมพ์ทิ้งไว้ให้ผมอ่าน จับใจความได้ว่าเขาไม่สบายใจ     

          ดังนั้น ผมฝากบอก ชาร์ปผ่านบอร์ด เลยนะครับว่า   "อย่าคิดมากครับ และผมเชื่อว่า  ถ้าไม่มีขาจร แบบเกรียนๆ ผมว่า จะคุยแรงแค่ไหนก็ได้ครับ เพราะเราเข้าใจ และเคารพในความคิดเห็นซึ่งกันและกันครับ "

         

ชอบจู๋นี้จัง ไม่ขออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรอก

แต่อยากจะแสดงความรู้สึกบางอย่างกับบุคคลที่ผมรู้สึกดีด้วย
tmd หรือที่ผมเรียกว่าเณรธี ความเห็นของบุคคลคนนี้สามารถสะกดผมให้นิ่งอ่านได้
และไม่มีอารมณ์กบฏเมื่ออ่านจบ

หากติดตามมาตลอดจะรู้ว่าความเห็นของ tmd นั้น

- โดยพื้นฐานเป็นผู้ที่เรียนและรู้เรื่องในพุทธศาสนามานาน แต่ตอบแบบไม่ผยองในความรู้
- ไม่สั้นไม่ยาว พอดีกลมกล่อมอ่านได้ข้อคิด หากคิดตาม
- คำตอบเหมือนคำถาม ไม่ยัดเยียดให้โอกาสได้คิดตาม
- เป็นธรรมชาติเข้ากับสถานการณ์ใช้การเปรียบเทียบให้เข้าใจได้ง่ายๆ
- ไม่มุ่งหวังจะได้เป็นผู้ชนะจากคำตอบของตัวเอง เข้าใจธรรมชาติของสังคมหมู่มาก


รักจัง  :27:

ว๊ายยยยยยยยย.....

Quote from: นายโอ้เอ้ on 11 Jan 2007, 00:28 น.
รักจัง  :27:

:14:

ศาสนาพุทธสอนอย่างเดียวคือความทุกข์
เพราะเขาคิดว่า ชีวิตไม่มีเรื่องอะไรสำมะคัญเท่ากับความทุกข์อีกแล้ว
ไอ้ความทุกข์นี่จะมีมากมีน้อยก็แล้วแต่คน  แต่ที่แน่ๆ มันมีทุกคน
นิพพานคือจุกมุ่งหมายของพุทธศาสนา
คือการกำจัดทุกข์ไปให้หมดโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือเชื้อตกค้างอยู่อีกเลย
เหมือนไฟดับ พอไฟมันดับแล้วมันก็หายไปเลยอย่างไงยังงั้น

การดับทุกข์ในพุทธศาสนาไม่ใช่การนั่งแสวงหาความสุขเป็นครั้งๆคราวๆอย่างที่เราทำๆกัน
เพราะถึงที่สุดแล้ว เมื่อความสุขนั้นหมดไปมนุษย์ก็จะทุกข์อีก

พระพุทธศาสนาจึงไม่เอาทั้งความสุขและความทุกข์
คือตัดทิ้งทั้งสองฝาก  เมื่อมีความสุขก็ไม่ยึดติดกับมัน มีความทุกข์ก็ไม่ไปทุกข์กับมัน
อยู่ตรงกลางท่าเดียว
ที่ไม่เป็นทุกข์ หรือสุข ก็เพียงเพราะเข้าใจในความจริงของธรรมชาติ
ไอ้ความจริงของธรรมชาตินี้มันก็มีของมันอยู่แล้ว ไม่มีพระพุทธเจ้า ไอ้ความจริงนี้มันก็มีของมันอยู่
มันไม่เคยง้อใคร
ฉะนั้นใครที่ค้นพบความจริงนี้ได้ก็ถือว่าเหมือนๆกัน
แต่พระพุทธเจ้าท่านค้นพบด้วยตัวเอง ส่วนที่บรรลุตามมานั้น เป็นเพราะคำชี้แนะของท่านทั้งนั้น
ไอ้ตัวความจริงนี้ไม่มีแบ่งเชื้อชาติ ไม่แบ่งเพศ คนตาบอดหรือแขนด้วน ฝรั่งหรือคนไทย ยากจนหรือเศรษฐี มีสิทธิ์เข้าถึงทุกคน
นั่นคือสภาวะที่หมดความทุกข์โดยสิ้นเชิง  ตั้งชื่อสภาวะนี้ให้เรียกกันง่ายๆว่า  นิพพาน

นิพพานเป็นจุดหมายปลายทางของพุทธศาสนา
เป็นสภาวะที่ถ้าใครไม่เคยพบก็คงจะเข้าใจได้ยาก
ฉะนั้น ท่านจึงต้องอธิบายถึงสภาวะนี้ไว้อย่างยืดยาวมากในพระไตรปิฎก อธิบายไว้โดยละเอียด เพื่อให้ผู้ที่ศึกษาเข้าใจถูกต้องและไม่ผิดพลาด

เพราะเมื่อเขาอธิบายไว้โดยละเอียดนี่เอง  วัดพระธรรมกายโดยการนำของธัมมะชโย สอนผิดพลาดไปจึงเห็นได้แบบชัดเจน
แต่พุทธศาสนิกชนทั่วไปกลับไม่รู้ไม่เห็นเพราะไม่มีความเข้าใจในพุทธศาสนาเพียงพอซะอีก มันเลยยุ่งมาจนถึงทุกวันนี้ครับ

นี่แหละคอนเซปต์ของนิพพานที่อ่านแล้วเข้าใจและเห็นด้วยจริงๆ (+2)

ผม เพิ่มเติม ความรุ้ ที่ผมได้มา นิดนึงครับ  หลวงพ่อสดวัดปากน้ำ ท่าน เจริญสมถะ จนได้ธรมกายก็จริง แต่ช่วงสุดท้ายของท่านได้หันมาฝึก สติปัฏฐาน ๔   จึงได้บรรลุ แต่ ศิษย์ส่วนใหญ่เห็นท่านฝึกแบบสมถะมาโดยตลอด จึงไม่เชื่อว่า หลวงพ่อสดฝึกแบบ  สติปัฏฐาน ๔  จึงหลุดพ้นได้   พอพูดถึงเรื่องนี้ ลูกศิษย์ธรรมกายถึงกับ ไม่พอใจ  ............แต่ผม จะขอยกมาพูดให้ฟัง แต่ไม่ได้ให้เชื่อ นะครับแล้วแต่จะวิเคราะห์แล้วกัน.......


ความคิดเห็นส่วนตัวคิดว่า แต่ละคนล้วนมีวิบาก ของใครของมัน .....ยกตัวอย่างอย่างพระพุทธเจ้า
ซึ่งกว่าจะค้นพบทางสายเอก ต้องหลงเดินทางผิด บำเพ็ญทุกข์กิริยา มาแรมปี และพอคิดได้หันมา
เสวยอาหารอีกครั้ง จนทำให้เกิดวิกฤตศรัทธาจากปัญจวัคคีทั้ง 5 เกิดขึ้นและแยกย้ายกันหนีจากท่านไป   และกลับมาอีกครั้งหลังท่านตรัสรูธรรม.....เป็นต้น....

 :12:  อ่านกระจู๋นี้ สลับกับเล่นหมากรุกไป



ทำให้รู้ ผมเดินผิดไปหลายตาเลยยยยยยยยย  :05:

ท่านอรรกถาจารย์สมัยเก่าก่อน ได้อธิบายความเปรียบเทียบไว้แบบนี้

คนเรานั้นกินขี้ปี้นอนทุกวันนี้ก็ถือว่าแก้ไขความทุกข์กันไปตามยถากรรม

อุปปมา เหมือนคนเป็นโรค  อีสุกอีสัย 
มีความสุขอยู่กับการเกาแกะสะเก็ดแผลไปวันๆ ตรงนั้นหายคัน ตรงนี้ก็คันขึ้นมาอีก ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน ยิ่งคันก็ยิ่งเกา เกาๆๆๆสะเก็ดแผลดกันอยู่แบบนี้

แต่ท่านผู้ที่ถึงพบนิพพาน อรหันต์แล้วก็เหมือนกับ ผู้ที่หายจากโรค อีสุกอีสัย นี้แล้ว
ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเกาสะเก็ดแผลไปวันๆอีกต่อไป  ครับ

Quote from: จิ้มจุ่มนาโน on 11 Jan 2007, 01:45 น.
ท่านอรรกถาจารย์สมัยเก่าก่อน ได้อธิบายความเปรียบเทียบไว้แบบนี้

คนเรานั้นกินขี้ปี้นอนทุกวันนี้ก็ถือว่าแก้ไขความทุกข์กันไปตามยถากรรม

อุปปมา เหมือนคนเป็นโรค  อีสุกอีสัย 
มีความสุขอยู่กับการเกาแกะสะเก็ดแผลไปวันๆ ตรงนั้นหายคัน ตรงนี้ก็คันขึ้นมาอีก ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน ยิ่งคันก็ยิ่งเกา เกาๆๆๆสะเก็ดแผลดกันอยู่แบบนี้

แต่ท่านผู้ที่ถึงพบนิพพาน อรหันต์แล้วก็เหมือนกับ ผู้ที่หายจากโรค อีสุกอีสัย นี้แล้ว
ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเกาสะเก็ดแผลไปวันๆอีกต่อไป  ครับ

เข้าใจอารมณ์ครับ  :05a:

อีสุกอีใส เนี้ย เป็นตอนโตแล้วทรมานมั่กๆ

ตามจริงผมไม่ติดใจธรรมกาย ในกรณี นิพพานเ็ป็น อัตตา นะครับ
เพราะ มหายาน ก็ว่าไว้แบบนั้น แถมมีหลากหลายกันไปอีก ตามแต่นิกาย

พิจารณาโดยแยบคายแล้ว ผมยึดมั่นใน อนัตตา ก็เท่านั้นเอง พันนั้นเอง

โดยองค์รวม ทั้งโลกแล้ว ศาสนามีตั้งเยอะ หลักการหลักธรรมก็ว่ากันไป
แต่ต่างกัน


กรณีธรรมกาย
และของคณะสงฆ์ ไทย
มีปัญหา ตรงที่ว่า ธรรมกาย คือ มหายาน หรือ เถรวาท

ผมขออย่างหนึ่งเวลาคุยกันได้มั้ยครับ

เวลาเรียกหลวงพ่อธัมมะ ขออย่าเรียก ธัมมชโย เฉยๆเลยครับ
ยังไงท่านก็เป็นพระนะครับ ถึงจะไม่มีความเคารพในตัวท่าน
แต่ขอเคารพในความเป็นพระภิกษุ ด้วยครับ
เรียกว่า หลวงพ่อธัมมะ < น่าจะเหมาะสมสุด

Quote from: ชาร์ป on 11 Jan 2007, 11:18 น.
ผมขออย่างหนึ่งเวลาคุยกันได้มั้ยครับ

เวลาเรียกหลวงพ่อธัมมะ ขออย่าเรียก ธัมมชโย เฉยๆเลยครับ
ยังไงท่านก็เป็นพระนะครับ ถึงจะไม่มีความเคารพในตัวท่าน
แต่ขอเคารพในความเป็นพระภิกษุ ด้วยครับ
เรียกว่า หลวงพ่อธัมมะ < น่าจะเหมาะสมสุด

พี่ชาร์ปขอ ผมก็จัดให้
หลวงพ่อธัมมะ

ความจริงผมพยายามเลี่ยงการกล่าวถึงชื่อ ท่านนะครับ

เรียกว่า หลวงพ่อเฉยๆ ก็ยังดีครับ

 :01: :01: :01: :46:

ในความคิดเห็นส่วนตัว
 - หากเรื่องบุญเรื่องกรรม และชาตินี้ ชาติหน้ามีจริง ในระดับของมิติและเวลาที่เราคิดในปัจจุบัน ทำไมคนเราถึงไม่สามารถระลึกชาติ (หรือสำนึกถึงสิ่งที่กระทำ) ในชาติก่อนได้ง่าย ๆ (ที่มีระลึกชาติได้ ก็ไม่รู้จะเชื่อได้แค่ไหน ว่าเป็นเรื่องจริง)

 - คิดว่านิพพานน่าจะเป็นสภาวะของจิต

ชอบเณรธีด้วยคน "ถ้าเราไม่เชื่อว่ามันมี เราย่อมไปไม่ถึง"  :12:

ช่างละม้ายกับที่ไฮเซนต์เบิร์ก(ใช่หรือเปล่าไม่รู้ มั่วนิดหน่อย  :42:)บอกไว้ว่า "สรรพสิ่ง ล้วนเกิดมาเพราะเราไปสังเกต"

ไม่เกี่ยวกับการสอบธรรมะ แต่มั่ว ๆ ตอบไป  :30:

ขอพูดถึง พระนิพพานในแบบผมมั้งนะ

นิพพานคือ การกำจัดทุกข์ให้หมดไปโดยสิ้นเชิง เหมือนไฟที่ดับหมดไปเลยยังไงยังงั้น
คำตอบคือ ใช่ครับ

การกำจัดทุกข์ ในทางพระพุทธศาสนา ไม่ใช่การนั่งแสวงหาความสุขเป็นครั้งๆ คราวๆ อย่างที่เราทำๆ กัน
คำตอบคือ มีบางส่วนใช่ และบางส่วนไม่ใช่ครับ ตรงนี้ ต้องซักความเข้าใจเพิ่มเติมนิดนึงว่า ที่เราทำๆ กันนั้น เขาหมายถึงทำอะไร
ถ้าหมายถึงว่า เมื่ออยากได้ ก็แสวงหาสิ่งของต่างๆ ให้ได้มาสมอยาก เช่น ลาภ ยศ สรรเสริญ สุขในกามคุณ 5 ต่างๆ ถ้าเข้าใจอย่างนี้ ถือว่า เข้าใจได้ถูกต้องน่ะครับ เพราะสุขในกามคุณ 5 เหล่านี้ เป็นของชั่วคราว ได้มาแล้ว เดี๋ยวก็เบื่อไม่พอ อยากได้ของใหม่ หรือ ได้มาแล้ว เดี๋ยวก็ใช้หมดไป แล้วก็อยากได้มาใหม่ ดังนั้น สุขแบบนี้ เขาเรียกว่า กามสุข ไม่ใช่ นิพพานสุข ตรงนี้เข้าใจได้ถูกต้องครับ
แต่ถ้าเข้าใจว่า ที่เราทำๆ กันนั้น รวมทาน ศีล ภาวนาไปด้วย อย่างนี้ถือว่า เข้าใจผิดครับ เพราะพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ (ไม่ใช่องค์เดียว) สอนไว้ชัดเจนว่า ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ทำตามนี้จึงจะไปนิพพานได้ วัดพระธรรมกาย ก็สอนให้ทำแบบนี้ แน่นอน มันไม่ได้หมายความว่า ทำแบบนี้ปุ๊บ พ้นทุกข์ปั๊บ มันต้องค่อยๆทำๆ ค่อยๆ สั่งสมบารมีกันไป หนทางร้อยลี้ ต้องมีก้าวแรก และก้าวต่อๆไป ไม่ใช่ก้าวเดียวถึง แน่นอน ตอนยังไม่ถึง มันก็สุขชั่วคราว เพราะมันยังไม่ถึงนี่ แต่ขอให้ทำตามนี้ คือ ทาน ศีล ภาวนา ถึงเมื่อไหร่ มันก็กลายเป็น นิพพานสุขน่ะครับ

พระพุทธศาสนาสอนว่า ต้องไม่เอาทั้งความสุข และความทุกข์ ไม่ยึดติดกับความสุข และความทุกข์ แต่อยู่ตรงกลาง เข้าใจความจริงของธรรมชาติ
คำตอบ หลักการถูกครับ แต่วิธีการนั้นต้องขยายความ ถ้าไม่ขยายความจะเกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อนได้
การเข้าใจความจริงของธรรมชาตินั้น ไม่ใช่แค่ นึกๆ เอาครับ แต่ต้องฝึกฝนทั้งทาน ศีล ภาวนา ฝึกทำทาน คือ ฝึกละความโลภ คุณลองคิดดูว่า คนที่วันๆ คิดแต่ว่า ฉันจะมีสติกับทุกเรื่อง อะไรผ่านมาฉันก็มีสติ แต่ฉันจะไม่คิดช่วยเหลือใคร ใครเดือดร้อนฉันก็แค่รับรู้ว่า ใครเดือดร้อนก็พอแล้ว ถามว่า ทำถูกไหม คำตอบของผมคือ ทำถูกครับ ถ้าเขาบวชเป็นพระ
ที่ตั้งใจบำเพ็ญตนให้หลุดพ้น แต่ถ้าเขายังเป็นชาวบ้าน ถือว่า ผิดอย่างยิ่งครับ
ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดา แล้วคิดจะฝึกแบบนี้ ก็ต้องทำทั้งทาน ศีล ภาวนา คือ ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส จะโดยการฝึกสติอย่างเขาก็ได้ แต่ต้องละชั่ว ทำดี อย่างที่วัดพระธรรมกายทำอยู่ด้วยครับ

คนจน คนรวย มีสิทธิ์เข้าถึงนิพพาน ไม่แบ่งชนชั้น เชื้อชาติ
คำตอบ ถูกต้องครับ แต่ไม่ใช่หมายความว่า ต้องห้ามทำดี (ทำทาน) แต่ต้องทำดี คือ ทำทาน ด้วยครับ เพราะเป็นหนึ่งในองค์ประกอบ คือ ทาน ศีล ภาวนา

คุณอาจจะถามว่า อ้าวแล้วถ้าทำแต่ ศีล กับ ภาวนา ล่ะได้มั้ย ทานไม่ต้องทำ
คำตอบคือ ได้ เมื่อเราตั้งใจสละทุกสิ่ง ออกบวชเป็นพระ เข้าป่าไป ตั้งใจบำเพ็ญตนให้หลุดพ้น แต่ถ้าเรายังเป็นชาวบ้านอยู่ ทานนี่ต้องทำครับ ไม่ทำแล้วจะเอาอะไรกิน

โอเค  เอาประเด็นหลักที่ผมสงสัยมาช้านาน นะครับ .....เกี๋ยวกับเรื่องวัดพระธรรมกาย  ผมไม่รุ้ว่า ที่อื่นก็
น่าจะมี บ้าง  แต่ไม่มากขนาดนี้ น่ะนะ   มันเกี่ยวกับเรื่องทำทาน มั้ย? ที่พุทธศาสนิกชนต่างแห่แหนกันเข้า
ไปทำทาน โดยใช้เงิน มากมายขนาดนี้ครับ ทั้งที่ ไม่ว่าจะเป็นวัดไหนถ้าขึ้นชื่อว่า ศาสนาพุทธ  ต้องสอนให้
ทำทานอยุ่แล้ว....แต่ ทำไม ที่นี่ถึงผิดจากที่อื่นครับ  รบกวนชาร์ปช้วยชี้แจงหน่อยนะครับ ถ้ารุ้เหตุผล.....

ขอบคุณครับ...

เป็นประเด็นเดียวกับที่ผมเคยสงสัยเมื่อสมัยที่เป็นเรื่องครึกโครมหลายปีก่อนนู้น
ไม่รู้ว่าตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปหรือยังครับ ถ้าเปลี่ยนแล้วก็ขออภัย

มารอฟังเหมือนกัน

จานบินอะนะ  {หมีโหด}

สงสัยเหมือนกันครับว่า

ทำบุญ ทำทาน บริจาค แบบนั้น (ขออภัยถ้าดูไม่สุภาพ)

กับเอาเงินตรงนั้นไปสงเคราะห์บ้านคนชรา  มูลนิธิอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่มูลนิธิไฮโซว์ ไปประชันกัน

ไม่พูดถึงจำนวนบุญที่จะได้นะครับ (คุ้นๆ ว่ามีบัญชีสะสมบุญด้วย)

อะไรน่าจะมีประโยชน์กว่ากัน  :46:

ปัญหาสังคม ความยากจน การเอารัดเอาเปรียบ จริงๆแล้วมาจากไหน
ทำไมถึงคนจน
นอกจากเรื่องกฏแห่งกรรมแล้ว ส่วนหนึ่งก็มาจากพฤติกรรมของคนไม่ดี
แล้ว ถาม ว่า การให้เงินแก่คนจน ใช้แป้บเดียวก็หมด
ถามว่า ทำให้เค้าเป็นคนดีได้ไหม
จริงๆแล้ว ก็ไม่ได้
ดังนั้น การช่วยเหลือจริงๆ
ต้องให้ความรู้ ให้เห็นธรรมะจึงจะแก้ได้อย่างถาวร
ถาม ว่า ถ้าคนเป็นคนดีในสังคม มีน้อย แล้วคนชั่วมีมาก
สังคมเป็นเหมือนเดิม เพราะคนชั่วปกครองคนดี
แต่การที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมได้ก็คือ ทำให้คนดีมากกว่าคนชั่ว
แล้วถาม ว่า จะสร้างคนดีได้ทีละเยอะๆก็ต้องสอนทีละเยอะ
และ ถ้าชวนคนมาเยอะๆมากฝึกเพื่อจะเป็นคนดี ที่แคบๆไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก
เค้าก็ไม่มาหรอก และที่วัดเราก็ไม่ได้ทำ เพื่อโชว์หรือสวยหรูแต่อย่างใด
เห็นได้ชัดจากการขจัดรายละเอียดตกแต่งของอาคารสถานที่ไปเยอะ
และ เมื่อก่อนเรา ก็สร้างศาลารับคนแค่ ห้าร้อยคน คือศาลาจาตุมหาราชิกา
ต่อมาคนมาหมื่นก็สร้างให้รับได้หมื่น คือ สภาจาก
แต่มาคนมาแสน ก็ต้องสร้างให้ได้แบบแสน
เรื่อง จานบิน จริงๆแล้วก็ไม่ได้หมือนจานบินแต่อย่างใด
เพราะรูปทรงนี้ก็เป็นทรงที่ดัดแปลงมาจากสถูปเจีย์หลายๆที่ในอินเดีย

ส่วนเรื่องบัญชีบุญ ก็เป็นกุสโลบาย ให้โยม ทำบุญ ก็เหมือนกับพระเดินบิณฑิตบาตร เพื่อให้โยมทำบุญทุกๆวัน
แต่จริงๆๆ ท่านไม่มาบิณ ก็มีโยมไปถวายที่วัด
และจริงๆ ทางวัดก็ไม่ได้บังคับให้ใครทำบุญด้วย ขึ้นอยู่กับความพอใจของ ผู้บริจาค

พูดเรื่อง ทางก้าวหน้า คนสอบปีละแสนๆๆ
มีคนรักษาศีล ห้า ไม่ฆ่า ไม่ลัก ไม่ประพฤคิผิดในกาม ไม่พูดเท็จ ไม่กินเหล้า ไม่โกงกินสังคม เพิ่มขึ้นทุกๆปี อย่างการสอบที่มีในตอนนี้อ่ะครับ
เป็นการชักชวนให้คนทั่วๆไป หันมาสนใจในเรื่อง ศีลธรรม
มาวัดความรู้ในด้านศีลธรรมด้วยการแข่งปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าครับ

และ ที่วัดก็ยังมี การบริจาคช่วยเหลืออุทกภัย
วัดภาคใต้ ภัยหนาว ภัยแล้ง ซึนามิ  ด้วยครับ
ของซึนามินี่ ที่จัดงานปล่อนโคม 2 ครั้งที่วัดเป็นคนดำเนินการเอง
น้ำท่วม 2-3 เดือนที่ผ่านทางวัดเองก็ช่วยเหลือมาโดยตลอด
วัดที่ภาคใต้ โดนระเบิด ไม่มีคนใส่บิณฑบาตรทำบุญ
ทางวัดเองก็ส่งคนไปช่วยด้วย

อืม .... ครับ 


       แนวคิด ดีครับ   ถ้ามองทางโลก .....ผมเข้าใจว่า เป็นกุศโลบายที่ดี

       ผม กังวลอยุ่นิดนึง ครับ เรื่อง กุศโลบาย   เนี่ย ไหนว่าเป็นวัดที่ดำเนินไปในแนวทางคำสอนของศาสดา
แต่ ผมกลับรุ้สึกว่ามันเหมือนโรงธรรมทาน มากกว่า วัด ......พระพุทธเจ้าสอนถึงเรื่อง บัว สี่เหล่า บุคคลที่ควรสอนสี่จำพวก การ ใช้กุศโลบายการสอนคนเยอะๆ  แบบนี้ดูมันขัด กันโดยสิ้นเชิงนะครับ.....

สมมติสอนคน 100 คน เข้าใจถูกต้อง ซะ 50 คน อีก 50 คนเข้าใจผิด ทำทานจนหมดเนื้อหมดตัว
แบบนี้ก็ไม่ไหวนะครับ  ทางที่ดีหาวิธี คัดเลือก 50 คนจาก 100 คนก่อนไม่ดีกว่าเหรอครับ
ถึงค่อยหว่านคำสอนที่คิดว่าถูกต้องไป....  การยืนอยุ่กับที่ดีกว่าเดินไปแล้วหลงนะครับ
จะกลับมาจุดเดิมก็ยากแล้วด้วย เพราะศรัทธามันแรงเหลือเกิน .....

แล้วเรื่องการเผยแผ่ธรรม ที่ จัดดำเนินการทุกปี นี่ ผมเห็นด้วย ในด้านที่อยาก ให้คนเข้าใจและเป็นคนดีกันมากๆ    แต่ถ้า หลักการที่จะนำมาเผยแผ่ นั้น มันไม่ใช่.......มันอาจจะดี แต่มันไม่ถูกต้องละครับ ....
การปลูกฝังเยาวชน ให้เข้าใจแบบนั้น มันไม่ยิ่งแย่กว่าเหรอครับ ..... ถ้าอย่างไรก็ลองพิจารณาหลักสูตรที่ใช้สอบดูหน่อยละกันนะครับ ถ้าเพียงแค่ปลูกฝังความรู้พื้นฐานที่ดีงามมันก็ยังโอเค แต่ ถ้ามีลึกลงไปแล้วผิดเพี้ยน นี่มันจะแย่เป้นทวีคูณ .....

เรื่อง การให้ธรรมเป้นทานสูงสุดจริงๆครับ ทานใหนไม่ยิ่งใหญ่เท่าธรรมทาน  ถ้า วัดธรรมกายสอนอย่างนั้นจริง 

ผมถือว่า ล้มเหลวครับ.....

วัด ในนิยามของจักรีนี้เป็นแบบไหนครับ
จำเป็นต้องมียอดฟ้า ใบระกาไหม หรือต้องเอากระจกแปะๆ

สมัยพุทธกาล
พระพุทธเจ้าสอนได้หมดทุกคนหรอครับ ?
เวลาพระพุทธเจ้าแสดงธรรมสมมุติคนฟัง 1 พันคน ก็ไม่ได้บรรลุธรรมทั้ง 1000 คน
บางคนก็บรรลุอรหันต์
บางคนก็โสดาบัน
บางก็เฉยๆ
บางก็ไม่เข้าใจ
บางก็ด่าซ้ำอีก
ขนาดพระพุทธเจ้าสอนนะครับ
แล้วเวลาพระพุทธเจ้าสอนท่านก็สอน พร้อมๆกันเยอะๆคน
จะให้มาแบ่งแยกคนมานั่งฟังธรรมนี่จะทำยังไงครับ

อ้าวใคร บัวในตมทางนี้เลยครับบบ
อ้าวใครเหนือน้ำ ทางนี้ครับบบ

แบบนี้หรอ?

เรื่องทำทานหมดตัวนี้ วัดไม่เคยสอนครับ
แล้วไปเห็นใครเค้าทำหมดตัวหรอครับ
ถ้าเกิดเค้าอยากทำหมดตัว ที่วัดก็ไม่ได้มีคนคอยตรวจสอบทรัพย์สินนะครับ
ว่าทั้งตัวมีเท่าไรแล้ว จะรู้ได้อย่างไรว่าหมดตัว?

แล้วได้ลองศึกษาทางวัด อย่างละเอียดอย่างยังครับว่าเค้าสอนอะไร
นอกจาก ทางหนังสือพิมพ์ กับ เขาที่เล่ามา

หลักการที่บอกว่าไม่ดีไม่ถูกต้องนี้ หลักไหนครับ
เพี้ยนตรงไหนครับ

ถ้าวัดล้มเหลว วัดพระธรรมกายมันก็น่าจะยุบไปตั้งแต่ปี 2542 แล้วครับ

ด้วยความเคารพครับ

 :42:


ด้วยความเคารพครับ



- ผมไม่ได้มอง วัดเป็น เพียงรูปธรรม ที่ต้องมีเอกลักษณ์ นะครับ  ผมมองถึงวิธีจัดการ และระเบียบแบบแผน....ที่มีอยุ่ของกุศโลบายที่ว่ามา ข้างต้น 

- และที่ผมแสดงความคิดเห็นมา เป็นไปในแนวทางการตั้งข้อสงสัย.... ผมมิอาจสรุปและตัดสินว่าอะไรผิดถูกได้ แต่เพียงแค่ให้คำแนะนำและชี้ให้เห็นโทษที่อาจเกิด ถ้ามันไม่ถูกต้อง...จริง... และการใช้เงินเพื่อเป็นรางวัลคงไม่ใช่กุศโลบายที่ทางวัดพึงกระทำ ......


   ผมเชื่อเพียงแต่ว่าพระพุทธเจ้าเลือกสอนคนที่จริต แต่ละคน ก็ใช้สอนแตกต่างกันไป.....และคนที่ท่านตัดสินใจสอน ทุกคนท่านย่อมรุ้แล้วว่าคนผู้นี้ มีโอกาสสำเร็จได้.....



ถ้าวัดล้มเหลว วัดพระธรรมกายมันก็น่าจะยุบไปตั้งแต่ปี 2542 แล้วครับ

ครูสอนศิษย์    แต่ศิษย์สอบตก  ครูก็ ไม่เห็นต้องตายนี่ครับ.....

การล้มเหลว ในด้านการสอน ครับ  ปัจจุบัน การทำบุญทำทานที่นั่นเป็นไปอย่างไรบ้างครับ

ถ้ายังมี คนที่มาทำบุญด้วยเงินทองมหาศาล อยุ่ทั้งที่สอนว่าการทำบุญทำทานต้องเป็นไปตามอัตภาพ และยังสอนถึง การให้ธรรมเป็นทานแล้วละก็   สำหรับผมแล้ว นั่นแหละการล้มเหลวทางด้านการสอนคน ละครับ....


ปล.ทั้งหมดทั้งมวลที่โพสต์ลงไป มิได้มีเจตนาเพื่อเอาชนะ นะครับ โปรดเข้าใจ....

ในที่สุดก็อยากขอโพสในนี้ด้วยครับ
อันที่จริงแล้วผมเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ศึกษาพุทธศาสนาอย่างจริงจัง
เพราะความที่อคติแต่เด็กที่ทำให้ผมแหยงๆ (เรียนโรงเรียนวัดครับ มีพระรูปนึงทำให้ผมหมดศรัทธา)

เอาเข้าจริงผมเริ่มกลับมาสลายกำแพงในใจตัวเองจริงๆ
ก็ตอน ม.ต้น ตอนนั้นหาที่ยึดเหนี่ยวแล้วก็ถึงลองอ่านหนังสือดู
ผมก็ไม่ค่อยอยากแสดงความคิดเห็นเท่าไหร่
เนื่องเพราะว่าผมพบว่าผมปฎิบัติตามหลักธรรมที่ว่าไม่ค่อยจะได้
ผมพยายามอดทน และนิ่งเฉย แต่ผลปรากฎว่ามันทำให้ผมเป็นบ้าแทน (น่าจะมีอะไรผิดพลาด)

สาระสะคัญ
ผมว่าถ้าตัดเอาความเป็นหน้าตา (รูป) ของพุทธศาสนาออกไป
ก็น่าจะเหลือ การดับทุกข์ให้สิ้นไป เป็นหลัก
เพราะว่าคนเราประกอบไปด้วยทุกข์
การมีความสุขตลอดไปก็เป็นไปไม่ได้ เสียความสุขไปก็เป็นทุกข์อีก (นั่น...)
วิธีการตามความเข้าใจของผมน่าจะเป็นการเข้าถึงจิตเดิมแท้(Essence of mind )
ของตัวเราเอง(มั้ง)ครับ เมื่อเข้าใจความเป็นไปของจิตใจ ก็เหมือน
รู้ว่าจะถอดแรม เสียบHDD ตรงไหน
ก็จะดับทุกข์ หยุดกิเลส และเข้าสู่ความสงบของจิตใจได้

ประมาณนั้น
โดยส่วนรวม เรายังมีกิเลสกันมากมาย
อยากได้ macbook อยากได้ 400D อยากได้ Wii
อยากเที่ยว อยากมีแฟ...

อืม

ไปละ เดี๋ยวขอ edit อีกหน่อย

..... :39:   

เพิ่มเติม

Quote
- และที่ผมแสดงความคิดเห็นมา เป็นไปในแนวทางการตั้งข้อสงสัย.... ผมมิอาจสรุปและตัดสินว่าอะไรผิดถูกได้ แต่เพียงแค่ให้คำแนะนำและชี้ให้เห็นโทษที่อาจเกิด ถ้ามันไม่ถูกต้อง...จริง... และการใช้เงินเพื่อเป็นรางวัลคงไม่ใช่กุศโลบายที่ทางวัดพึงกระทำ

ถ้าไม่เหมาะสมแล้ว ทำไม พระเจ้าอยู่หัวสนับสนุน มอบโล่รางวัลที่หนึ่งมาตลอด
สอง ถ้าไม่เหมาะสม แล้ว ทำไม เจ้าประคุณสมเด็จมหารัชมังลาจารย์ เปรียญธรรมเก้าประโยค ท่านเป็นประธานที่ปรึกษา
ถ้าไม่เหมาะสมแล้ว ทำไม ผอ โรงเรียนต่างทั้งภาครัฐและเอกชนต่างส่งนักเรียนเข้าสอบเข้าศึกษา
ถ้าไม่เหมาะสม ทำไมองค์กรสำคัญต่างๆถึงมอบโล่ให้
ในการสอบธรรมปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าที่ผ่านมา
ก่อนจะจัดในระดับประชาชน

Quoteถ้ายังมี คนที่มาทำบุญด้วยเงินทองมหาศาล อยุ่ทั้งที่สอนว่าการทำบุญทำทานต้องเป็นไปตามอัตภาพ และยังสอนถึง การให้ธรรมเป็นทานแล้วละก็   สำหรับผมแล้ว นั่นแหละการล้มเหลวทางด้านการสอนคน ละครับ....

การทานมี 3 แบบ
ทานบารมี การให้ธรรมดา
อุปทานบารมี ให้เลือดเนื้อเป็นทาน
ปรมัตถบารมี ให้ชีวิตเป็นทาน

การทำทานนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ เอาบารมีมาทำให้สิ้นไปซึ่งกิเลส
พระพุทธเจ้าทำมาแล้ว สี่อสงไขยแสนมหากัปป์
และพรพะพุทธองค์ก็สอนโยมว่า ทำทานให้ทำเต็มกำลัง คือ ไม่เดือดร้อนตัวเอง และยังมีสอนให้เก็บบำรุงบิดามารดา บำรุงญาติ สงเคราะห์สังคมอีก
โยมเค้ามาทำบุญมหาศาล เพราะ เค้าทำแบบไม่เดือดร้อน
ทำตามอัตถภาพของเค้า ไม่เห็นมีใครมาโว้ยวายเลยว่า มาทำบุญที่วัดนี้แล้ว หมดตัว

 :38:

ขอโทษทีครับชาร์ป ผมกดแก้ไขวะ  :05:


มีที่พิมพ์ไว้มั้ยครับเอามาลงใหม่ นะ   

///

:39: จักรีผมพิมพ์นานนะครับ

 :38:  กึ๋ยย ว่าจะกลับมาอ่าน มาอีกที หายเกลี้ยงเลย

Quote from: tao on 11 Jan 2007, 17:43 น.
ในที่สุดก็อยากขอโพสในนี้ด้วยครับ
อันที่จริงแล้วผมเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ศึกษาพุทธศาสนาอย่างจริงจัง
เพราะความที่อคติแต่เด็กที่ทำให้ผมแหยงๆ (เรียนโรงเรียนวัดครับ มีพระรูปนึงทำให้ผมหมดศรัทธา)

เอาเข้าจริงผมเริ่มกลับมาสลายกำแพงในใจตัวเองจริงๆ
ก็ตอน ม.ต้น ตอนนั้นหาที่ยึดเหนี่ยวแล้วก็ถึงลองอ่านหนังสือดู
ผมก็ไม่ค่อยอยากแสดงความคิดเห็นเท่าไหร่
เนื่องเพราะว่าผมพบว่าผมปฎิบัติตามหลักธรรมที่ว่าไม่ค่อยจะได้
ผมพยายามอดทน และนิ่งเฉย แต่ผลปรากฎว่ามันทำให้ผมเป็นบ้าแทน (น่าจะมีอะไรผิดพลาด)

สาระสะคัญ
ผมว่าถ้าตัดเอาความเป็นหน้าตา (รูป) ของพุทธศาสนาออกไป
ก็น่าจะเหลือ การดับทุกข์ให้สิ้นไป เป็นหลัก
เพราะว่าคนเราประกอบไปด้วยทุกข์
การมีความสุขตลอดไปก็เป็นไปไม่ได้ เสียความสุขไปก็เป็นทุกข์อีก (นั่น...)
วิธีการตามความเข้าใจของผมน่าจะเป็นการเข้าถึงจิตเดิมแท้(Essence of mind )
ของตัวเราเอง(มั้ง)ครับ เมื่อเข้าใจความเป็นไปของจิตใจ ก็เหมือน
รู้ว่าจะถอดแรม เสียบHDD ตรงไหน
ก็จะดับทุกข์ หยุดกิเลส และเข้าสู่ความสงบของจิตใจได้

ประมาณนั้น
โดยส่วนรวม เรายังมีกิเลสกันมากมาย
อยากได้ macbook อยากได้ 400D อยากได้ Wii
อยากเที่ยว อยากมีแฟ...

อืม

ไปละ เดี๋ยวขอ edit อีกหน่อย

คือ เห็นพระรูปเดียวไม่ดี แล้วเหมาว่าพระไม่ดีหมดนี่ใช้ได้ไหมนี่
เหมือนคนไทย ทำผิดกฏหมายคนเดียวแล้วเหมาว่าคนไทยเลว
อย่างนี้ ไม่ไหว
ทั้งคนและพระ มีทั้งดีและไม่ดี ไม่ว่าปัจจุบัน หรือ สมัยพุทธกาล
ดังนั้น การมองคนให้เห็นตัวจริง พระจริง ต้องทีความทางกาย วาจา ใจ ของแตล่ะท่าน รายบุคคล
อย่า เหมานะครับ

การดับไปของทุกข์นี่เป็นคำสอนของพระพุทธศาสนา เป็น หัวใจสำคัญ พระพุทธเจ้าสอนไว้ ตัดออกไม่ได้หรอกครับ
เมื่อก่อนพวกพราหมณ์ทรมารกายเพราะอยากดับทุกข์ พระพุทธเจ้าก็บอกว่าไม่ใช่หนทางดับทุกข์
บางพวกลุ่มหลงกามรมณ์ แล้วคิดว่าทำให้หมดทุกข์ พระองค์ก็บอกว่า ยังไม่ใช่ทางหมดทุกข์
ดังนั้น ท่านจึงบอกไว้ว่า ทางสายกลาง เป็นหนทางในการดับทุกข์
ดัง นั้น การจะตัด เอาหน้าตาของพระพุทธศาสนาออก ก้เหมือนว่าไม่ได้เดินตามทางที่พระพุทธองค์สอนหรอกครับ
และอยากดับทุกข์ แต่ไม่รู้วิธีดับทุกข์ ว่า ทำยังไง
แล้วจะดับทุกข์ได้ไงล่ะครับ

Quote
วิธีการตามความเข้าใจของผมน่าจะเป็นการเข้าถึงจิตเดิมแท้(Essence of mind )

จิตที่ดังเดิมที่พระพุทธเจ้าสอนนี่คืออะไร
คือ จิตที่ไม่ประกอบด้วยกิเลส
เมื่อมีกิเลสจึงให้ให้เกิดสังขาร เมื่อมีสังขารจึงทำให้เกิดวิญญาณ ต่อมาก็มีนารูป สฬายตนะ ผัสสะ เวทนา ตัณหา อุปทาน ภพ ชาติ ชรา มรณะ เป็นต้น
ดังนั้นจะเข้าถึงแก่นแท้ของตนเองก็ต้องทำกิเลศให้หมดไป
ด้วยสร้างบารมีทั้งสามสิบทัศ
หรือ ย่อง่ายๆ ก็ ทาน ศีล ภาวนา เป็นต้น
ทานเป็นการสั่งสมเสบียงเพื่อให้เกิดชาติหน้าจะได้มีทุนใช้จ่ายสร้างบารมี
ศีล เป็นเครื่องรับประกันว่าจะมาเกิดเป็นมนุษย์อีกรอบ ไม่ไปเกิดในนรกหรือเป็นสัวืเดรัจฉาน
ภาวนา นอกจากจะได้ระดับของสติปัญญาแล้ว ยังเป็นเครื่องมีในการบรรลุธรรมอีก

ดังนั้น จะเข้าถึงแก่นแท้ ของตนเอง ของพระพุทธศาสนาต้องปฏิบัติครับ
ถ้าไม่ปฏิบัติแต่มาคิดเอาลอยๆ อย่างนี้ไม่สามารถเข้าถึงแก่นได้หรอก
อย่างมากก็เฉียดๆเปลือกศาสนา ตืนมากเลย
ก็จะดับทุกข์ หยุดกิเลส และเข้าสู่ความสงบของจิตใจได้
การดับทุกข์ ไม่ได้เป็นแค่การหยุดกิเลส
แต่ คือ การดับกิเลสครับ หรือ ง่ายๆๆเรียกกำจัดกิเลส
ด้วยญาณเป็นเครื่องตรัสรู้ธรรม  เรียกว่า อาสวขยญาณ ครับ
เป็นหนึ่งในวิชชาสามของพระพุทธเจ้า

อ่อ อธิบายให้เข้ากับยุคสมัยหน่อยนะครับ
คอมพิวเตอร์ประกอบด้วย สองอย่างหลักๆ
หนึ่งฮารด์แวร์
สองซอฟแวร์
ระหว่างฮารด์แวร์และซอฟแวร์ นี่ ซอฟแวร์สำคัญกว่า
เพราะซอฟแวร์เป็นตัว ควบคุมฮาร์ดแวร์ให้ทำงาน

เหมือนมนุษย์ ประกอบด้วย สองอย่างหลักๆคือ กายหรือ ฮารด์แวร์นี่ล่ะ อย่างที่สสองก็คือใจ หรือ ซอฟแวร์ไง
บางครั้ง คอมทำงานไม่ได้ ติดไวรัส ทำให้ระบบรวนไปหมด
บางที ข้อมูลหาย
เพราะซอฟแวร์ติดไวรัส
มนุษย์ก้เหมือนกัน บางครั้งไม่สมารถควบคุมตัวเองได้เพราะใจ ติดไวรัส หรือ เรียกว่ากิเลสนี่ละครับ
ตัวอย่างเช่น เราไม่สามารถ ควบคุมความโกรธ โลภ หลงของตัวได้
ทั้งๆที่รู้แล้ว ว่า ทั้งสามอย่างนั้นมีเมื่อไหร่ก็เป็นทุกข์
แต่เราก็ควบคุมไม่ได้
ดังนั้น เมื่อใจหรือซอฟแวร์มีไวรัส
ก้ต้อง กำจัดไวรัสด้วยโปรแกรมต่างๆ
เช่น โปรแกรมแอนตี้ไวรัส เป็นต้น
จะกำจัดกิเลสก้เหมือนกันละครับ ต้องอาศัยโปรแกรมในการสร้างบารมี
ที่เรียกว่า ทาน ศีล ภาวนา นั่นเอง
การกระทำทั้งหมดทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจตนาครับ

สมกับที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่า
ภิกขเว เจตนาหัง กัมมัง วทามิ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราย่อมกล่าว ว่า เจตนานั่นละคือ กรรม
ทำทานมากแต่เจตนาไม่ดีก็ได้บุญน้อย
ทำทานน้อยเจตนาดีก็ได้บุญมาก

ครับ ผิดไปแล้วครับ  แต่อย่างไรก็จะตอบ ตามนั้นละกันครับ

แอบอ้างจากที่ลบไปครับ  :05:(ขอโทษ)แบบไหนหรือครับ จักรียังไม่ได้อธิบายผมเลย?

กุศโลบาย ที่ชาร์ปบอกว่า การสอนคนเพื่อที่จะให้ประเทศชาติมีคนดีเยอะๆ เพื่อที่จะให้คนดีได้ปกครองคนไม่ดี มันดีนะครับ ทางวัดจึง ต้องสอนคนทีละเยอะๆส่วนอันนี้ผมรุ้สึกว่ามันไม่ดีนะครับ....มันเหมือนเป็นองค์กร ที่สร้างขึ้นมาเพื่ออบรม มากกว่าวัดครับ...ถึงแม้ว่าจะมองเป็นกิจของวัดที่ต้องช่วยสังคมก็เถอะ.....


แอบอ้างจากที่ลบไปครับ  :05:(ขอโทษ)
แล้วใช้อะไรดีครับเพื่อที่ให้คนสนใจ
ให้สละเวลาทำงาน มานั่งอ่านหนังสือสอบ แล้วมาสอบปัญหาธรรมะ? 

ผมว่า ใช้หลักสูตร กระทรวงศึกษาไปเลยครับ แล้วให้องค์กรรัฐจัด ....อย่างน้อยมันก็น่าจะมีประโยชน์ ในการเรียนด้วย


แอบอ้างจากที่ลบไปครับ  :05:(ขอโทษ)
ความเชื่อนี้ ได้ศึกษาเพิ่มเติมด้วยหรือป่าวครับ?
เวลาพระพุทธเจ้าท่านสอน อย่างนี้บอก ไปขั้นต้น
เลือกจริตสอน ก็ถูกครับ
แต่ถ้ามาทีละเยอะๆอย่างชนิด 1000 คนจะนั่งแยกยังไงละ ?


ผมไม่อยากเปิดหนังสือมานั่งหาข้อสรุป นะครับ ....

ดังนั้น สิ่งที่ผมศึกษามาผมจะไม่บอกว่ามันถูกต้อง  ..... 
หรือชาร์ปกำลังจะบอกว่า ธรรมกายทำอย่างพระพุทธเจ้า คือสอนคนที่ละเยอะๆ ทั้งที่ มันไม่ใช่สมัยพุทธกาล อย่างนั้นเหรอครับ 

เราต้อง เข้าใจว่า สมัยนั้น เป้นสมัยที่พระพุทธศาสนาเจริญที่สุดนะครับ.....


แอบอ้างจากที่ลบไปครับ  :05:(ขอโทษ)
ยกตัวอย่าง เศษรฐีในสมัยพุทธกาล อย่าง
อนาธเศษรฐี ทำบุญทีละเป็นหลายๆโกฏิ
1 โกฏิ = 80ล้าน
ได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็น ยอดอุบาสก
แสดงว่านี่ก็ผิดด้วยสิครับ


แน่ใจเหรอครับ ว่าเพราะเหตุนี้ ถึงได้รับยกย่อง......?


แต่ผมก็ไม่ได้ว่าการสอบ ไม่ดีนะครับ ผมกลับเห็นด้วยด้วยซ้ำ เพียงแต่เสนอแนะแนวทางที่ตรงข้ามกันดูให้ พึงระวัง เท่านั้นเองครับ....

Quoteกุศโลบาย ที่ชาร์ปบอกว่า การสอนคนเพื่อที่จะให้ประเทศชาติมีคนดีเยอะๆ เพื่อที่จะให้คนดีได้ปกครองคนไม่ดี มันดีนะครับ ทางวัดจึง ต้องสอนคนทีละเยอะๆส่วนอันนี้ผมรุ้สึกว่ามันไม่ดีนะครับ....มันเหมือนเป็นองค์กร ที่สร้างขึ้นมาเพื่ออบรม มากกว่าวัดครับ...ถึงแม้ว่าจะมองเป็นกิจของวัดที่ต้องช่วยสังคมก็เถอะ.....

แล้ววัดของจักรีเป็นยังไงครับ  :39:

Quoteผมว่า ใช้หลักสูตร กระทรวงศึกษาไปเลยครับ แล้วให้องค์กรรัฐจัด ....อย่างน้อยมันก็น่าจะมีประโยชน์ ในการเรียนด้วย

เคยพยายามแล้วครับ  :39:

Quoteผมไม่อยากเปิดหนังสือมานั่งหาข้อสรุป นะครับ ....
ดังนั้น สิ่งที่ผมศึกษามาผมจะไม่บอกว่ามันถูกต้อง  .....
หรือชาร์ปกำลังจะบอกว่า ธรรมกายทำอย่างพระพุทธเจ้า คือสอนคนที่ละเยอะๆ ทั้งที่ มันไม่ใช่สมัยพุทธกาล อย่างนั้นเหรอครับ
เราต้อง เข้าใจว่า สมัยนั้น เป้นสมัยที่พระพุทธศาสนาเจริญที่สุดนะครับ.....

กิเลสตัวเดิมแหละครับ  :39:

Quoteแน่ใจเหรอครับ ว่าเพราะเหตุนี้ ถึงได้รับยกย่อง......?

ครับ  :39: เทือกนี้แหละครับ  :39:

ด้วยความเคารพ

ขอเสริมจึ๋งนึง   :25:

ยกตัวอย่าง เศษรฐีในสมัยพุทธกาล อย่าง
อนาธเศษรฐี ทำบุญทีละเป็นหลายๆโกฏิ
1 โกฏิ = 80ล้าน
ได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็น ยอดอุบาสก
แสดงว่านี่ก็ผิดด้วยสิครับ

เค้าทำบุญ 80 ล้าน แจกให้คนทั่วไป ทั่วๆกันนะ

และเรียนขออนุญาติกล่าวว่า

ที่คนทั่วๆ ไป อาจจะเช่น พี่แจคคี่ หรือ บุคคลอื่นๆ กังขานั้น
อาจจะเป้นเพราะ จากความรู้สึก หรือจากที่ได้เรียนรู้มา
คงจะคิดคล้ายๆ กันว่า
"วัด" เป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชนทั่วไป
"วัด" ไม่น่าจะคล้ายๆ องค์กรลับบางอย่าง
"วัด" ไม่น่าจะเก่งการตลาด ขนาดนี้

เอ่อ..

อคติส่วนบุคคลละมั้ง  :46:
แต่ก็ยังไม่ได้ไปเจอของจริงกับตัวเอง พูดไปก็ไม่ดีหรอก
ถ้าวันไหนได้ไปสัมผัสแล้วศึกษาอย่างจริงจังจะมาถกด้วยครับ  :22:

Quoteที่คนทั่วๆ ไป อาจจะเช่น พี่แจคคี่ หรือ บุคคลอื่นๆ กังขานั้น
อาจจะเป้นเพราะ จากความรู้สึก หรือจากที่ได้เรียนรู้มา
คงจะคิดคล้ายๆ กันว่า
"วัด" เป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชนทั่วไป
"วัด" ไม่น่าจะคล้ายๆ องค์กรลับบางอย่าง
"วัด" ไม่น่าจะเก่งการตลาด ขนาดนี้

เอ่อ..

อคติส่วนบุคคลละมั้ง   :46:

ครับ

Quoteถ้าวันไหนได้ไปสัมผัสแล้วศึกษาอย่างจริงจังจะมาถกด้วยครับ

โทรเรียกได้เลยครับ ถ้ามาวัด
จมล.มาละกัน สำหรับเบอร์โทร

แล้วพี่เอ แข่งปัญหาทางก้าวหน้า ด้วยมั้ยครับ  :25: :25: :25:

วันไหน อย่างไรละ  :25:

ใช่ครับ มันเป็นอคติครับ .......... ผมอคติ จากการศึกษาธรรมกายมาบ้าง ครับ


และกำลังจะเปิดใจศึกษา เรื่อยๆครับ  

...ผมพยายาม ออกมานอกบ้านที่ผมอยุ่ตอนนี้  เพื่อจะได้ เห็นบ้านหลังใหญ่ขึ้น และ ดูว่ามันผุผังหรือไม่ดีตรงไหน    และหันไปดูบ้านหลังอื่นบ้าง ......
ซึ่งทุกหลังผมสามารถเข้าไปอยุ่ได้เหมือนกันหมด ....
ผมเคยอยุ่บ้านอื่นมาแล้วรุ้สึกว่ามันไม่เหมาะกับตัวเองจึงมาอยุ่บ้านหลังนี้ แต่เจ้าของบ้านหลังนี้สอนผมให้ ออกมาดูบ้านหลังอื่นๆได้ ...... แม้ว่าผมจะมีอคติต่อบ้านหลังตรงข้ามแค่ไหนก็ตาม   .....  

และหวังว่า คนอื่นคงทำแบบผมบ้าง......

ขอบคุณครับ

๗ มกราคม – ๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐ รับสมัคร
๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ วันสอบ ณ วัดพระธรรมกาย ประเทศไทย
๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ ประกาศผลสอบ
๓ มีนาคม ๒๕๕๐ พิธีมอบโล่เกียรติยศ ประกาศนียบัตร

///

แต่สอบเป็นทีมครับ ขาดอีก 2  :25:

ปล.อ่านกระจู้นี้จนลืมว่าเป็นกระจู้ สอบปัญหาธรรมะ กันไปแล้วหรอ

มาบ้านพี่มั้ยจ๊ะแจ็คกี้ :27:















ขอเป๋แก้เครียดหน่อยเถอะ :46:

โดยส่วนตัว ผมมองว่า กิจกรรมหลายๆอย่าง
ที่ทางวัดพระธรรมกายได้ทำ เป็นเรื่องที่ดี และน่าสนับสนุน
อย่างโครงการที่ คุณชาร์ป นำมาโพสในจู๋นี้เป็นต้น
(ว่าแต่ว่า ได้ทีมหรือยังนิ )

ผมคงไม่ก้าวล่วงวิจารณ์คำสอนอะไร
เพราะตัวผมเองก็ไม่ได้รู้อะไรมาก
แต่ผมเชื่อในวิจารณญาณของผู้มีปัญญา
ในการที่จะแยกแยะถูกผิด
โดยที่ไม่ได้ใช้ความรู้สึก มาเหมารวม

ผมเพียงรู้ว่า พระหลายๆรูปในวัดนี้
มีความรู้เรื่องบาลีและศึกษาพระไตรปิฎกอย่างแตกฉาน
ดูจากผลสอบเปรียญธรรม ในแต่ละปี
และอีกหลายๆรูป ก็ตั้งใจปฎิบัติธรรมอย่างเต็มที
หลายๆท่านได้ออกมาศึกษาปฎิบัติธรรมต่อ
กับสายวัดป่าต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวัดหนองป่าพง
หรือวัดป่าบ้านตาด

ผมเชื่อลึกๆว่า อีกสักสามสิบปี
พระเหล่านี้นี่แหละ ก็จะเป็นกำลังสำคัญ
ให้พระพุทธศาสนา ในอนาคต  :46:

Quote from: ☆MUMจ้า™☆ on 11 Jan 2007, 20:19 น.
มาบ้านพี่มั้ยจ๊ะแจ็คกี้ :27:

อย่าพูดเล่นครับพี่มัม  เครียดอยุ่ครับ


























น้องมิวอยุ่ด้วยใช่มั้ยครับ   ไป ไป  :04:

Quote from: ☆MUMจ้า™☆ on 11 Jan 2007, 20:19 น.
มาบ้านพี่มั้ยจ๊ะแจ็คกี้ :27:















ขอเป๋แก้เครียดหน่อยเถอะ :46:

ไป  :25: แต่มีคำถามอย่างเดียว

ห้องน้องมิวอยู่ไหนครับ  :25b:

// ชาร์ป
ต้องอ่านอะไรมั้งอะ

ได้ไปเที่ยวด้วยใช่มะ ไปๆ  :25:

พี่มัมเขาชวนผม   :34:

Quote from: จักรี on 11 Jan 2007, 20:25 น.
พี่มัมเขาชวนผม   :34:

ไม่เป็นไรเอไม่ถือ  :25:

งั้นเรามาเป็น 3 คนผัวเมียกันเถอะ :27:
























ว้อยยยยยยย :41: ธรรมมะๆ :46:

นั่นซิ ตูกำลังจะบวชแล้วเชียว  :34:

ปล้ำกันไปเหอะ ไปนั่งกับน้องมิวดีกว่า  :33:

หนังสือคัมภีร์ปฏิรูปมนุษย์ ภาคครอบครัวอบอุ่น ครับ
ได้รับตอนสมัคร

เป็นหนังสือของหลวงพ่อทัตตะ
ที่เกี่ยวกับธรรมะอันเป็นหลักการและวิธีการแก้ปัญหาครอบครัว
หลักธรรมที่ใช้ก็
ฆราวาสธรรม กฎแห่งกรรม คุณสมบัติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หน้าที่พ่อแม่
หน้าที่สามีภรรยา คุณสมบัติของแม่พระในบ้าน (โอวาทวันแต่งงานนางวิสาขา)
หลักการเลี้ยงดูบุตร (เคารพ วินัย อดทน)

เทือกๆนี้อ่ะครับ
ตอนสอบสามารถเอาหนังสือเข้าไปเิปิดได้ด้วยได้ครับ

เที่ยววัดเดี๋ยวพาเที่ยวเองครับ  :42:

โอเช 1 ที่ confirm

:12:


:14: อ๊ะ ไปไม่ได้แล้ว

ติดตรุษจีน   :44:

กลับบ้านไปแจกอั่งเปา

ขอ อำ ภัย  :46:

ไม่เป็นไรครับ  :42:

พุทธบุตร ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว
ไม่ว่าเราจะมีพื้นฐานธรรมะ และความเชื่อ (ศรัทธา) แตกต่างกันอย่างไร
แต่เราชาวพุทธ ก็เป็นลูกพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเดียวกัน

แม้เราจะแตกต่างกันในความคิด แต่เราจะไม่แตกแยกและแตกความสามัคคีกัน

ขอให้ทุกท่าน ได้ประพฤติปฏิบัติธรรมกันเถิด อย่าได้มามัวเถียง ว่าใครผิด ใครถูกเลย
ปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงแล้ว จะรู้เองว่า ความคิดความเชื่อ กับ ความเป็นจริงที่ได้จากการปฏิบัติ มันเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร

สู้เราสามัคคีกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน แล้วลงมือปฏิบัติให้เกิดผลขั้นสูงสุดกับตนเองเสียที เมื่อนั้นเราจะก็จะรู้ความจริงที่เกิดจากการปฏิบัติด้วยตนเองไงครับ

การสอบตอบปัญหาธรรมะ เป็นสิ่งที่ดี ควรสนับสนุน ผมขอร่วมอนุโมทนาบุญด้วยครับ
แล้วจะไปสมัครสอบด้วยนะครับ

ใครมีอะไรดี ๆ ก็มาแนะนำ กันนะครับ

ชอบความเห็นข้างบนที่ซู้ดดดด

ต่อครับ
เกี่ยวกับข้อคิดเห็นต่อพระพุทธศาสนา
เอาให้จบ...

ผมเป็นคนที่ปฏิบัติอย่างที่ว่าไม่ได้เท่าไหร่จริงๆ
อันดับแรก ผมกำลังอยู่ในสังคมที่มีการสนับสนุนให้เกิดกิเลส
(เรียนสูง ทำงานได้ตังค์เยอะๆ เอาไว้ทำแบ้วอะไรก็ไม่รุ้)
อันดับที่สอง ผมเสพติดการปั่นบอร์ด  :30:
และอันดับสุดท้าย ผมขี้ลืม

ถ้าจะเอาหลักธรรมแบบทั่วๆ ไป เช่นวุฒิธรรม สัทธรรม ฯลฯ
ก็เป็นคล้ายๆ common sense ที่จะสามารถพิจารณาได้โดยสติใช่มั้ยครับ
(ยกเว้นกรณีไร้สติ)
แต่ตรงที่ยากคือการจัดการความทุกข์ ...
เอาจริงๆ ความทุกข์เข็ญใจของผมเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องที่สุด
นั่นคือผมเป็นพวกคิดมาก คิดไปเรื่อย ดูทีวีอยู่ดีๆก็เครียดได้
ประมาณว่า เบื่อโลกทุนนิยม  :30:
หรือบางทีก็นั่งทำงานวิชาสุขศึกษา แล้วก็นั่งคิด กูจะทำไปเพื่ออะไรวะ
ซักพักก็จะคิดได้ แล้วก็นั่งทำต่อจนเสร็จ
เอาล่ะ...
มันทุกข์ตรงไหนวะ... มันทุกข์ตรงที่ผมชอบไปทุกข์แทนคนอื่นครับ
บางทีรู้สึกว่ากูจะนั่งเรียนหนังสือ เอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ทางอ้อมโดยการบริโภคงั้นเรอะ
(มากร์ส ว่า ทุนนิยมจะล่มสลาย หากชนชั้นกรรมมาชีพลุกขึ้นมาต่อสู้ แต่มันคงอีกนาน)

วิธีการแก้ไขตามหลักการ...
คือการหยุดคิดซะ...
สงบจิตสงบใจ...
(ผมเริ่มคิด ถ้าูสงบได้หมดนี่แล้วจะเอากิเลสที่ไหนไปหากินวะ)
พยายามสวดมนต์ และทำสมาธิครับ
แต่ก็ไม่เป็นผล ผมยังเอาชนะตัวเองไม่ได้

ทุกวันนี้ก็ยังมีปัญหากับตัวเองเป็นพักๆ
เวลามันเศร้ามากๆ มันจะคิดอะไรไม่ออก เรียกสติไม่ขึ้น อยากฆ่าคน ฯลฯ
เสร็จแล้วซักพักจะจางหายไปเอง...
(ไม่น่าเรียกโรคจิตนะ)

พิมพ์เหนื่อยชิบหาย  :01:
ไร้สาระจริงๆ  :05:

I Think, There for I am

:42:

คำของใครแล้วนะ ลองคิดซิ

ถ้าไม่มีความคิดก็ไม่มีตัวตนใช่ป่ะครับ
แล้วมันจะ think ให้พอดีนี่ยากมากเลยครับสำหรับผม  :08:

อ่านคำถามและคำตอบของจาพนมกับหลวงพี่ชาร์ปคุยกันแล้ว (+ คนละ 1) ยังรู้สึกไม่เคลียร์
เหมือนว่าความเกรงใจกันมันทำให้ยังตอบคำถามชี้ออกมาไม่สว่างใจครับ

ผมไม่ผิดใช่ไหมที่สงสัย และตั้งคำถาม?




เข้าใจว่าที่จาพนมพยายามจะสื่อ คือ อารมณ์วัดแบบหีนยาน มันต้องออกแนวพอเพียงไม่ใช่เหรอครับ
(ทั้งนี้ ไม่ทราบว่าธรรมกายเป็นสับเซ็ตของหีนยานหรือเปล่านะครับ)
แต่แนวทางแบบมีโปรโมชั่น มีการตลาด มีการดัดแปลงต่อยอดออกไปนี่ มันไม่ใช่ หรือเปล่าครับ

ถ้า "น หนู" หายไปเนี่ยเป็นเรื่องเลยนะยักษ์  :30:

ทำไมความบังเอิญในการเกิดมาของคนบนก้อนหินโสโครกที่ชื่อว่าโลก จึงได้วุ่นวาย มากมายเรื่องราวขนาดนี้  :39:

    ไม่เช่นนั้นโลกเราจะมีคนอย่างฮิตเลอร์ ซัดดัม บิลลาดิน จอร์จดับเบิ้ลยูบุช ทักษิณ เฟ ริน เกิดขึ้นมาหรือครับ  :35:

Quote from: ชายคลอง on 12 Jan 2007, 10:36 น.
    ไม่เช่นนั้นโลกเราจะมีคนอย่างฮิตเลอร์ ซัดดัม บิลลาดิน จอร์จดับเบิ้ลยูบุช ทักษิณ เฟ ริน เกิดขึ้นมาหรือครับ  :35:

เข้าใจผิดมาตลอดว่า เฟ ริน เป็นแอนดรอย  :38:

เมื่อไหร่ PLUTO เล่ม 4 จะออกเสียที  :07:

อย่าเป๋  เซ่เพ่.... :07:

Quote from: ชาร์ป on 11 Jan 2007, 14:55 น.
ขอพูดถึง พระนิพพานในแบบผมมั้งนะ

นิพพานคือ การกำจัดทุกข์ให้หมดไปโดยสิ้นเชิง เหมือนไฟที่ดับหมดไปเลยยังไงยังงั้น
คำตอบคือ ใช่ครับ

การกำจัดทุกข์ ในทางพระพุทธศาสนา ไม่ใช่การนั่งแสวงหาความสุขเป็นครั้งๆ คราวๆ อย่างที่เราทำๆ กัน
]คำตอบคือ มีบางส่วนใช่ และบางส่วนไม่ใช่ครับตรงนี้ ต้องซักความเข้าใจเพิ่มเติมนิดนึงว่า ที่เราทำๆ กันนั้น เขาหมายถึงทำอะไร
ถ้าหมายถึงว่า เมื่ออยากได้ ก็แสวงหาสิ่งของต่างๆ ให้ได้มาสมอยาก เช่น ลาภ ยศ สรรเสริญ สุขในกามคุณ 5 ต่างๆ ถ้าเข้าใจอย่างนี้ ถือว่า เข้าใจได้ถูกต้องน่ะครับ เพราะสุขในกามคุณ 5 เหล่านี้ เป็นของชั่วคราว ได้มาแล้ว เดี๋ยวก็เบื่อไม่พอ อยากได้ของใหม่ หรือ ได้มาแล้ว เดี๋ยวก็ใช้หมดไป แล้วก็อยากได้มาใหม่ ดังนั้น สุขแบบนี้ เขาเรียกว่า กามสุข ไม่ใช่ นิพพานสุข ตรงนี้เข้าใจได้ถูกต้องครับ
แต่ถ้าเข้าใจว่า ที่เราทำๆ กันนั้น รวมทาน ศีล ภาวนาไปด้วย อย่างนี้ถือว่า เข้าใจผิดครับ เพราะพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ (ไม่ใช่องค์เดียว) สอนไว้ชัดเจนว่า ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ทำตามนี้จึงจะไปนิพพานได้ วัดพระธรรมกาย ก็สอนให้ทำแบบนี้ แน่นอน มันไม่ได้หมายความว่า ทำแบบนี้ปุ๊บ พ้นทุกข์ปั๊บ มันต้องค่อยๆทำๆ ค่อยๆ สั่งสมบารมีกันไป หนทางร้อยลี้ ต้องมีก้าวแรก และก้าวต่อๆไป ไม่ใช่ก้าวเดียวถึง แน่นอน ตอนยังไม่ถึง มันก็สุขชั่วคราว เพราะมันยังไม่ถึงนี่ แต่ขอให้ทำตามนี้ คือ ทาน ศีล ภาวนา ถึงเมื่อไหร่ มันก็กลายเป็น นิพพานสุขน่ะครับ

พระพุทธศาสนาสอนว่า ต้องไม่เอาทั้งความสุข และความทุกข์ ไม่ยึดติดกับความสุข และความทุกข์ แต่อยู่ตรงกลาง เข้าใจความจริงของธรรมชาติ
คำตอบ หลักการถูกครับ แต่วิธีการนั้นต้องขยายความ ถ้าไม่ขยายความจะเกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อนได้
การเข้าใจความจริงของธรรมชาตินั้น ไม่ใช่แค่ นึกๆ เอาครับ แต่ต้องฝึกฝนทั้งทาน ศีล ภาวนา ฝึกทำทาน คือ ฝึกละความโลภ คุณลองคิดดูว่า คนที่วันๆ คิดแต่ว่า ฉันจะมีสติกับทุกเรื่อง อะไรผ่านมาฉันก็มีสติ แต่ฉันจะไม่คิดช่วยเหลือใคร ใครเดือดร้อนฉันก็แค่รับรู้ว่า ใครเดือดร้อนก็พอแล้ว ถามว่า ทำถูกไหม คำตอบของผมคือ ทำถูกครับ ถ้าเขาบวชเป็นพระ
ที่ตั้งใจบำเพ็ญตนให้หลุดพ้น แต่ถ้าเขายังเป็นชาวบ้าน ถือว่า ผิดอย่างยิ่งครับ
ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดา แล้วคิดจะฝึกแบบนี้ ก็ต้องทำทั้งทาน ศีล ภาวนา คือ ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส จะโดยการฝึกสติอย่างเขาก็ได้ แต่ต้องละชั่ว ทำดี อย่างที่วัดพระธรรมกายทำอยู่ด้วยครับ

คนจน คนรวย มีสิทธิ์เข้าถึงนิพพาน ไม่แบ่งชนชั้น เชื้อชาติ
คำตอบ ถูกต้องครับ แต่ไม่ใช่หมายความว่า ต้องห้ามทำดี (ทำทาน) แต่ต้องทำดี คือ ทำทาน ด้วยครับ เพราะเป็นหนึ่งในองค์ประกอบ คือ ทาน ศีล ภาวนา

คุณอาจจะถามว่า อ้าวแล้วถ้าทำแต่ ศีล กับ ภาวนา ล่ะได้มั้ย ทานไม่ต้องทำ
คำตอบคือ ได้ เมื่อเราตั้งใจสละทุกสิ่ง ออกบวชเป็นพระ เข้าป่าไป ตั้งใจบำเพ็ญตนให้หลุดพ้น แต่ถ้าเรายังเป็นชาวบ้านอยู่ ทานนี่ต้องทำครับ ไม่ทำแล้วจะเอาอะไรกิน

เรื่อง การทำทาน จัดว่าเรื่องเล็กครับในพุทธศาสนา เหมือนว่ามีๆเยอะก็แบ่งๆกันไป
หรือช่วยเหลือกัน

มันก็แสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าใครไม่รู้จักแบ่งปันก็เป็นคนที่คับแคบ ใครเสียสละก็นับว่ามีจิตใจสูงส่ง (ว่าไปนั่น)
เรื่องใหญ่คือ  ธรรมกายสอนให้คนเดินแค่ครึ่งดอย แล้วโมเมบอกว่าถึงยอดแล้ว
อันนี้มันผิดพลาดในรายละเอียด ของวิธีการปฏิบัติ

จะบอกอย่างไงก็ได้ครับ แต่วิธีการปฏิบัติมันผิด มันก็ได้ผลไม่ตรงเป้า แต่ได้ไม่ตรงเป้าแล้วบอกว่าตรงเป้าเนี่ยแหละครับ มันเรื่องใหญ่

เหมือนจะโทรศัพท์หาเพื่อน เบอร์ 086-1234567
แต่กดผิดเป็น  086-1234569
ผิดเลขท้ายตัวเดียว แบบนี้ก็จะโทรไปหาอีกคนเลยนะครับ


ง่ายๆ  คือว่ามีคน10คนเดินมาเป็นคนเอเชียเสีย9ฝรั่ง1
อย่างไรเสียเราก็ดูออกครับว่าคนไหนเป็นฝรั่ง คนไหนเป็นเอเชีย

แต่ธรรมมะของธรรมกาย มองปุ๊บก็สะดุดตาปั๊บเลยครับ
อย่างของท่านพุทธทาส หรือของหลวงปู่ชา อะไรแบบนี้ แม้ว่าลีลาจะต่างกัน แต่ก็ฟังรู้ครับว่าหลักการมันตรงกัน
แต่ของธรรมกายนี่ผมฟังปุ๊บ สะดุดทันทีเลย แบบว่ามัน......  กิ๊ง~* เลยครับ

http://www.siripong.net/index6.php


มีประเด็นมาให้ถกกันอีกแล้วครับ   

เดี๋ยวไว้ผมจะกลับมา แสดงความคิดเห็น  แป๊ะไว้ก่อน

เห็นแล้วกิเลสในความอยากแสดงความคิดเห็นมันฟุ้งจริงๆ........

เฮ้อ.... :01:

พรมน้ำมนต์ด้วย  :38:
ในภาพกิจกรรมมหาสังฆทานอะไรนั่นน่ะ

เอาลิงก์มาฝากครับ

http://www.84000.org

พระไตรปิฎกออนไลน์ ครับ
รู้สึกว่าจะใช้ฉบับสยามรัฐ

Quote from: iannnnn on 12 Jan 2007, 01:40 น.
เข้าใจว่าที่จาพนมพยายามจะสื่อ คือ อารมณ์วัดแบบหีนยาน มันต้องออกแนวพอเพียงไม่ใช่เหรอครับ
(ทั้งนี้ ไม่ทราบว่าธรรมกายเป็นสับเซ็ตของหีนยานหรือเปล่านะครับ)
แต่แนวทางแบบมีโปรโมชั่น มีการตลาด มีการดัดแปลงต่อยอดออกไปนี่ มันไม่ใช่ หรือเปล่าครับ

คือ อย่างนี้นะครับ หลังจากพุทธเจ้าปรินิพพานไปไม่นานประมาณร้อยกว่าๆปี 
พุทธศาสนาก็แบ่งเป็นสองนิกาย คือ เถรวาท(หินยาน)  และมหาสังคิกะ (มหายาน) จากนั้นในช่วงยุคสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช (สามร้อยปีกว่าเป็นประมาณได้) พุทธศาสนาก็แตกเป็นตั้งสิบแปดนิกายแน่ะ 
เยอะมาก แต่ต่อมาก็ค่อยๆหายไปจนเหลือแค่สองนิกายหลักๆ
คือ หินยานหรือเถรวาท และมหายานล่ะครับ
ปรัชญาผ่านหินยาน คือ การปฏิบัติธรรมหรือสร้างบารมีจนเข้านิพพานไป
เป็นแบบเอาตัวข้าเป็นหลัก ส่วนคนอื่นเป็นอย่างไร ค่อยว่ากันหลังจากเราได้ก่อน
พูดง่ายๆ คือ หนึ่งอั๊วะ สอง ยู

ปรัชญามหายาน คือ การปฏิบัติธรรมและสร้างบารมีที่จะเอาสัตว์ไปให้หมด คือ
เข้านิพพานให้หมดก่อนแล้วอ๊วะ จึงจะเข้า น่าสรรเสริญมาก
แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดไปจากสิ่งที่พุทธเจ้าสอนคือ แทนที่นิพพานจะสูงสุด
แต่ตอนหลังมีพระรูปหนึ่ง ชื่อ ว่านาคารชุน
มาเขียนตำราเพิ่มไปในพระไตรปิฎกของผ่ายมหายาน
จนทำให้ความเชื่อว่าสิ่งที่ดีที่สุดในมหายาน คือ สุญญตา หรือ ความว่างเปล่า นั่นเอง

แล้วถามว่า แล้ว ไอ้ปรัชญานี่มันเกี่ยวอะไรกับที่คุณจพนมถาม
คือ เกี่ยวสิครับ เพราะว่า
การสร้างบารมีจะไปนิพพานนี่ ถือเป็นเศรษฐกิจเพียงพอหรือไม่
หรือ ว่าเป็นการค้ากำไรเกินควรไหม
บางคนบอกว่า ทำบุญนิดๆแต่อธิษฐานเยอะเป็นการค้ากำไรเกินควร จริงๆแล้วไปดูแบบอย่างในพระไตรปิฏกนะครับ
แค่ถวายผ้าขี้ริ้วผืนเดียว
เค้ายังอธิษฐานจิตว่าให้ได้บรรลุธรรมที่พระคุณเจ้าได้บรรลุ (พระรูปนั้นเป็นพระอรหันต์) อย่างนี้เค้าไม่เรียกว่า ค้ากำไรเกินควรหรือเปล่าครับ
จริงๆแล้วเค้าเรียกว่า ฉลาดในการอธิษฐานจิต
เป็นอธิษฐานบารมี หนึ่งในบารมีสิบทัศ ที่พระพุทธองค์ก็ทรงทำ

ดังนั้น การสร้างบารมีเพื่อไปนิพพานหน่ะ
ไม่มีคำว่าพอเพียงหรอกครับ
ตราบใดที่ยังมีกิเลสอยู่
แต่เมื่อกิเลสหายไปนั่นล่ะถึงจะเรียก ว่า
สร้างบารมีอย่างพอเพียง

พุทธเจ้าท่านจริงตรัสสอน
ว่า น้ำหยดทีละหยดๆ ยังเต็มตุ่มได้ฉันใด
บุญอันบุคคลสั่งสอมทีละน้อยก็เต็มเปี่ยมได้ฉันนั้น
คือ ท่านสอนว่าอย่าดูหมิ่นบุญว่ามีประมาณน้อยน่ะครับ
ส่วนการสร้างบารมีจะเป็นไปในรูปแบบไหนนั้น
ก็มีอยู่สามอย่าง ทาน ศีล ภาวนา จำให้แม่นนะครับ :33:

ส่วนถามว่าวัดพระธรรมกายนี่เป็นส่วนหนึ่งของหินยานไหม
ตอบครับ ว่า ถูกต้องอย่างแรง
เพราะทะเบียนที่จดทะเบียนเป็นวัดก็ระบุว่า
เป็นวัดฝ่ายเถรวาทละครับ

ส่วนคำถามนี้
"แต่แนวทางแบบมีโปรโมชั่น มีการตลาด มีการดัดแปลงต่อยอดออกไปนี่ มันไม่ใช่ หรือเปล่าครับ"

ต้องถามว่า ระหว่างเดินทางไปที่ต่างๆนี่เคยเห็นป้ายโฆษณาข้างทางไหม
หลายๆๆป้ายข้างทางนั้น
ก็เป็นหนึ่งในการโปรโมทวัดต่างๆเช่น
เชิญสาธุชนผู้ใจบุญทอดผ้าป่า ฝังลูกนิมิตร ทำบุญตักบาตร
บวชสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นต้น
ไปดูเลยครับมีทุกจังหวัด
ยิ่งสามแยกใหญ่ๆละใช่เลย แล้วถามกลับไปหน่อยว่า
เค้าทำกันทั้งประเทศแล้ว เมื่อวัดพระธรรมกายทำบ้าง แล้วมันต่างกันตรงไหนครับ (เดี๋ยวนี้มีหลายๆวัดเค้าทำเว็บด้วยนะ โฆษณาไหมนี่ เหอๆ)

พูดถึงเรื่องการโฆษณานี่
เวลาเค้าโฆษณาเหล้าเบียร์ บุหรี่ วายวอด เชิญคนทำความชั่ว
หรือ ชวนคนไปเที่ยวผลับเที่ยวบาร์ ไปดูหนังละคร คนส่งคอนเสริดอะไรนี่
ไม่เป็นมีใครว่าไรเลย
แต่พอวัดเชิญคนมาทำความดี
รักษาศีลภาวนากลับมีคนบอกว่าเป็นการตลาด
โอ้ พระเจ้าจาร์ท มันยอดมาก ต้องไปนั่งคิดใหม่น่ะครับ ว่า เราจะมองวัด ต้องมองตรงไหนถึงจะมีประโยชน์สูงสุด
วัดแปลว่าอะไร รู้ไหมนี่ แล้วมาวัดหน่ะมาทำไม มาวัดอะไร
มาวัดว่าวัดดีหรือไม่ดี หรือ
ว่า มาวัดใจตัวเองว่ามีความดีขนาดไหน
ลองตรองดูนะครับแล้วจะเข้าใจ
เอาละอย่าโกรธนะครับ อาจจะอธิบายให้หายง่วงไปหน่อย เหอๆ :42:

ไม่โกรธครับ ไม่โกรธเด็ดขาด :12:


จริงๆ ผมก็ไม่ชอบวัดแบบโปรโมชั่นน่ะครับ
เลยเรียกวัดเหล่านี้เองว่า วัดถุนิยม
มันอารมณ์ไม่ค่อยจะเหมือนวัดในอุดมคติสักเท่าไหร่ หรือตูคาดหวังไปเอง

นี่ไม่ได้หมายถึงธรรมกายนะ คือวัดถุนิยมเดี๋ยวนี้มีกระจายเต็มประเทศเลย
เห็นแล้วมันน่าหนักใจน่ะครับที่ถึงเวลาแล้วเม็ดเงินในวัดมันสะพัดมาก
เห็นเด็กวัดที่ไม่เด็กแล้ว แต่เป็นระบบวัดครึ่งนึงกรรมการครึ่งนึงแล้วสะท้อนใจ
ยิ่งพอถึงหน้างานบุญที่พยายามโปรโมตเรื่องยอดบริจาค ที่นี่สูงกว่าที่นั่นอะไรงี้
เหนื่อยครับ

เลยย้อนกลับไปนึกถึงบทความนี้อีกรอบ

Quote from: iannnnn on 09 Jan 2007, 01:47 น.

ป.ล.
อันนี้ไม่ค่อยเกี่ยวกัน แต่อ่านบทความใน ผจก รายสัปดาห์
เจอมอตโต้เด็ดของทั่นพุทธทาสภิกขุบอกว่า "อย่าบ้าบุญกันนักเลย (http://www.manager.co.th/mgrWeekly/ViewNews.aspx?NewsID=9500000001291)"
โคตรเจ๋งเลยครับ

พระมีหน้าที่ สอนญาติโยม สอนศีลธรรม
และ ไม่มีเงินเดือนครับ
แต่ต้อง สร้างสถานที่ต่างๆให้โยมมาใช้
พระเป็นอายุ พระพุทธศาสนา ถ้าพระไม่เชิญชวนโยมมาทำบุญ
แต่ต้องสอนศีลธรรม
ต้องการอาหาร มีผ้าไตรจีวร ผ้าห่ม เครื่องนอน ค่าน้ำ ค่าไฟ ฯลฯ

ถ้าไม่ชวนมาทำบุญ แล้ว พระจะอยู่อย่างไร
เมื่อพระอยู่ไม่ได้
แล้วพระพุทธศาสนาจะอยู่อย่างไร
เมื่อก่อนบอกว่า พระบวชเข้าป่าก็บอกว่าเห็นแก่ตัวไม่ยอมสอนโยม
พอสอนโยมก็บอกว่า ไม่รู้จักพอดี

แล้วนี่ โยม ไม่มาเป็นพระเองก็ไม่รู้
ถึงจะ่บวช 7 15วัน 1 เดือน

แล้วไปเห็นอะไรมา ก็เป็นเพียงเห็นนะครับ
ถามว่าเห็นทุกขั้นตอน ทั้งระบบหรือ เห็นแค่เปลือก แค่กระพี้
แล้ว ค่อยตัดสินใจครับ

อีกอย่าง ปกติโยมๆทั่วๆไปเข้าวัด เดือนละกี่ครั้ง หรือ ปีละกี่ครั้งครับ
อย่างมากก็ วันเกิด งานประเพณี วันสำคัญของทางพระพุทธศาสนา
แต่พระท่านก็ต้องฉันทุกวันครับ  :39:

มั่วแต่เถียงกันไปมา และชอบคิดนู้นคิดนี้ต่างๆนาๆ

"ไม่ชอบวัดรวย ชอบทำบุญวัดจนๆ"
วัดรวย วัดจนก็กินข้าวเหมือนกันนะครับ

อย่างผม ชวนคนมาสอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า
ออกเงินค่าสมัครให้(เฉพาะชาวฟ๐นต์) การสอบก็ open book
ยังไม่มีใครจะอยากไปเลยครับ (คนที่ติดงานจริงๆผมก็เข้าใจครับ)

ชวนไปมิตติ้งเลี้ยงฟูจิ ง่ายกว่าเยอะครับ  :39:

ในความเห็นผม...
การใช้เทคโนโลยี การโฆษณาชวนเชื่อในทำบุญ
เป็นการถอยร่นก้าวหนึ่งของการสอนคนครับ

คงเป็นการยากที่จะให้คนสมัยนี้ เกิดมีความคิดวาบขึ้นในสมองว่า
"กูจะไปปฏิบัติธรรม" หรือ "ไปสวนโมกข์กันมั้ย"
แน่ล่ะ มันเป็นความพ้ายแพ้ของศาสนาต่ออำนาจทุนที่รุนแรงยิ่ง
การถอยมาก้าวหนึ่ง เพื่อจะดึงคนเข้าใกล้ศาสนามากขึ้นจึงเป็นความจำเป็นอย่างหนึ่ง

อย่างไรก็ดี...
วัดส่วนใหญ่เหมือนจะโดนทุนกลืนไปซะเอง
แทนที่จะแย่งชิงพื้นที่ของจิตใจคนกลับมา  :01:

Quote from: tao on 13 Jan 2007, 17:50 น.
ในความเห็นผม...
การใช้เทคโนโลยี การโฆษณาชวนเชื่อในทำบุญ
เป็นการถอยร่นก้าวหนึ่งของการสอนคนครับ

คงเป็นการยากที่จะให้คนสมัยนี้ เกิดมีความคิดวาบขึ้นในสมองว่า
"กูจะไปปฏิบัติธรรม" หรือ "ไปสวนโมกข์กันมั้ย"
แน่ล่ะ มันเป็นความพ้ายแพ้ของศาสนาต่ออำนาจทุนที่รุนแรงยิ่ง
การถอยมาก้าวหนึ่ง เพื่อจะดึงคนเข้าใกล้ศาสนามากขึ้นจึงเป็นความจำเป็นอย่างหนึ่ง

อย่างไรก็ดี...
วัดส่วนใหญ่เหมือนจะโดนทุนกลืนไปซะเอง
แทนที่จะแย่งชิงพื้นที่ของจิตใจคนกลับมา  :01:

ทำบุญนี่ไม่ได้หมายถึงแต่การทำทานนะครับ
บุญในที่นี้หมายถึง
บุญกิริยาวัตถุ 10 การประกอบเหตุแล้วทำให้เกิดบุญ 10 อย่าง

Quoteการใช้เทคโนโลยี การโฆษณาชวนเชื่อในทำบุญ
เป็นการถอยร่นก้าวหนึ่งของการสอนคนครับ

ไม่ใช่ชวนเชื่อครับ
เพราะอานิสงส์แห่งบุญ พระพุทธเจ้าท่านเป็นผู้บอกครับ
ว่าทำบุญแบบนี้แล้วได้อะไร แบบนั้นได้อะไร
และไม่เฉพาะบุญครับ บาปก็ด้วย
ทำบาปแบบนี้แล้วได้อะไร แบบนั้นแล้วได้อะไร
ี้เท่ากับว่า
เต่าบอกว่าพระพุทธเจ้าโฆษณาชวนเชื่อ ให้คนทั่วๆไปหลงเชื่อในคำสอนด้วยนะครับ  :44:

เทคโนโลยีมีมาเพื่ออะไรครับ?
ก็เพื่อคอยอำนวยความสะดวกของมนุษย์ครับ
สถาบันอื่นๆใช้เทคโนโลยีก็บอกว่าเป็นความก้าวหน้า
เช่น
ทหาร หมอ ครู (ไม่อยากนับศาสนาอื่น)
พอศาสนาพุทธใช้มั้งบอกว่า เป็นความถอยหลัง  :39:

ผมว่าก้าวหน้านะครับ
พอเราสนใจธรรมะอยากฟังธรรมะ
ปกติก็ต้องไปที่วัดใช่มั้ยครับ
แต่เดี๋ยวนี้เราเปิดจาก internet ได้ 24 ชมด้วย
ถ้าเกิดเราสงสัยอะไรตรงไหนก็สอบถามได้ด้วย (เช่นกระจู้นี้)  :22:
ซึ่งจริงๆตั้งกระจู้มาเพื่อ
ชวนคนมาแข่งตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า  :05:

Quote from: จิ้มจุ่มนาโน on 12 Jan 2007, 10:56 น.
เรื่อง การทำทาน จัดว่าเรื่องเล็กครับในพุทธศาสนา เหมือนว่ามีๆเยอะก็แบ่งๆกันไป
หรือช่วยเหลือกัน

มันก็แสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าใครไม่รู้จักแบ่งปันก็เป็นคนที่คับแคบ ใครเสียสละก็นับว่ามีจิตใจสูงส่ง (ว่าไปนั่น)
เรื่องใหญ่คือ  ธรรมกายสอนให้คนเดินแค่ครึ่งดอย แล้วโมเมบอกว่าถึงยอดแล้ว
อันนี้มันผิดพลาดในรายละเอียด ของวิธีการปฏิบัติ

จะบอกอย่างไงก็ได้ครับ แต่วิธีการปฏิบัติมันผิด มันก็ได้ผลไม่ตรงเป้า แต่ได้ไม่ตรงเป้าแล้วบอกว่าตรงเป้าเนี่ยแหละครับ มันเรื่องใหญ่

เหมือนจะโทรศัพท์หาเพื่อน เบอร์ 086-1234567
แต่กดผิดเป็น  086-1234569
ผิดเลขท้ายตัวเดียว แบบนี้ก็จะโทรไปหาอีกคนเลยนะครับ


ง่ายๆ  คือว่ามีคน10คนเดินมาเป็นคนเอเชียเสีย9ฝรั่ง1
อย่างไรเสียเราก็ดูออกครับว่าคนไหนเป็นฝรั่ง คนไหนเป็นเอเชีย

แต่ธรรมมะของธรรมกาย มองปุ๊บก็สะดุดตาปั๊บเลยครับ
อย่างของท่านพุทธทาส หรือของหลวงปู่ชา อะไรแบบนี้ แม้ว่าลีลาจะต่างกัน แต่ก็ฟังรู้ครับว่าหลักการมันตรงกัน
แต่ของธรรมกายนี่ผมฟังปุ๊บ สะดุดทันทีเลย แบบว่ามัน......  กิ๊ง~* เลยครับ

เรื่อง การทำทาน จัดว่าเรื่องเล็กครับในพุทธศาสนา เหมือนว่ามีๆเยอะก็แบ่งๆกันไป
หรือช่วยเหลือกันมันก็แสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าใครไม่รู้จักแบ่งปันก็เป็นคนที่คับแคบ ใครเสียสละก็นับว่ามีจิตใจสูงส่ง (ว่าไปนั่น)
This is correct speaking. I have nothing to say about.

Quoteเรื่องใหญ่คือ  ธรรมกายสอนให้คนเดินแค่ครึ่งดอย แล้วโมเมบอกว่าถึงยอดแล้ว
อันนี้มันผิดพลาดในรายละเอียด ของวิธีการปฏิบัติ

จะบอกอย่างไงก็ได้ครับ แต่วิธีการปฏิบัติมันผิด มันก็ได้ผลไม่ตรงเป้า แต่ได้ไม่ตรงเป้าแล้วบอกว่าตรงเป้าเนี่ยแหละครับ มันเรื่องใหญ่เหมือนจะโทรศัพท์หาเพื่อน เบอร์ 086-1234567แต่กดผิดเป็น  086-1234569ผิดเลขท้ายตัวเดียว แบบนี้ก็จะโทรไปหาอีกคนเลยนะครับง่ายๆ  คือว่ามีคน10คนเดินมาเป็นคนเอเชียเสีย9ฝรั่ง1
อย่างไรเสียเราก็ดูออกครับว่าคนไหนเป็นฝรั่ง คนไหนเป็นเอเชียแต่ธรรมมะของธรรมกาย มองปุ๊บก็สะดุดตาปั๊บเลยครับอย่างของท่านพุทธทาส หรือของหลวงปู่ชา อะไรแบบนี้ แม้ว่าลีลาจะต่างกัน แต่ก็ฟังรู้ครับว่าหลักการมันตรงกัน
แต่ของธรรมกายนี่ผมฟังปุ๊บ สะดุดทันทีเลย แบบว่ามัน......  กิ๊ง~* เลยครับ

However, this thing I have to. Please listen carefully.

การสอนปฏิบัติสมาธิในพระพุทธศาสนามี ในขึ้นของสมถะ หรือ การทำใจให้สงบนี่มี ๔๐ วิธีน้อง ย่อ ๆ คือ อนุสสติ ๑๐ อย่าง พุทธานุสสติ (นึกถึงพระพุทธเจ้า) ธัมมานุสติ (นึกถึงพระธรรม) นึกถึงพระสงฆ์ อานาปานสติ เป็นต้น  อันที่สอง เรียกว่า อสุภะ ๑๐ อย่าง พวกดูศพคนตายประเภทต่างๆกันไปนะครับ อันที่๓ คือ กสิน ๑๐ คือ เอาสีต่างๆมาเป็นนิมติในการทำสมาธิ เช่น สีแดง แสงสว่าง สีขาว เหลือง เขียวเป็นต้น ส่วน ที่เหลือ ก็เป็นพิจารณาอาหารที่กินเข้าไป รูปฌาน ๔ ธาตุ ๔ ครับ และทุกวิธีก็นำไปสู่การตรัสรู้ธรรมทั้งนั้น เมื่อ ได้ขั้นสมถะ ก็ใช้สมถะเป็นบาทในการเข้าถึง ฌาน ๔ อรูปฌาน ๔ แล้วไปเข้าถึงขั้น วิปัสสนา คือ การเห็นแจ้ง ด้วยการพิจารณา ขันธ์ ๕ อายตนะ ๑๒ ธาตุ ๑๘ อินทรีย์ ๒๒ อริยสัจจ ๔ ปฏิจจสมุปบาท ครับ

การสอนธรรมะขั้นสูง ต้องมีพื้นฐานธรรมะที่ดีก่อน แล้วก็ต่อยอดไป พระพุทธเจ้าท่านสอนพระปัญญาน้อยรูปหนึ่ง ให้พิจารณาผ้าขาว แล้ว ท่องว่า ระโช อะระนังๆๆๆ แปลว่า ผ้านี้ไม่สะอาดหนอๆๆ เปลื้อนหนอๆๆ ก็เป็นขึ้นสมถะ หลังจากนั้น ท่านก็พัฒนาระดับสมาธิ จนเป็นพระอรหันต์ หรือ เข้าพระธรรมกายอรหัตตผลนั่นเอง

วัดพระธรรมกายสอนให้ทำสมาธิแบบนึกถึงพระพุทธรูป หรือ พุทธานุสสตินี่ ผิดตรงไหนครับ และ สอนให้นึกถึงดวงสว่าง หรือ อาโลกสิน นี่ ผิดตรงไหน ไม่ถูกตรงไหน เอางี้นะครับไปดูในพระไตรปิฏกจริงๆ เลยดีกว่าอ่ะ

ใน พระสุตตันตปิฎก  ทีฆนิกาย  ปาฏิกวรรค
"ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวาชะก็ผู้ใดแลมีศรัทธาในพระตถาคตตั้งมั่น เกิดแต่มูลราก ตั้งมั่นอย่างมั่นคง อันสมณพราหมณ์ เทวดามารพรหมคือใคร ๆ ในโลกให้เคลื่อนย้ายไม่ได้ ควรจะเรียกผู้นั้นว่า เราเป็นบุตรเกิดแต่พระอุระเกิดจากพระโอษฐ์ของพระผู้มีพระภาค เกิดจาก พระธรรม พระธรรมเนรมิตขึ้น เป็นทายาทของพระธรรมดังนี้. ข้อนั้นเพราะเหตุไร. เพราะคำว่า ธรรมกายก็ดีพรหมกายก็ดี ธรรมภูตก็ดี พรหมภูตก็ดีเป็นชื่อของพระตถาคต."(เล่ม ๑๕ หน้า ๑๕๐ฉบับ มหามกุฎราชวิทยาลัย)

อันนี้ในอรรถกา
"ก็อรรถแห่งภควานั้น ข้าพเจ้ากล่าวไว้แล้ว ในนิเทศแห่งพุทธานุสสติในปกรณ์วิเศษ ชื่อว่า . วิสุทธิมรรคนั่นเทียว.ก็โดยลำดับแห่งถ้อยคำเพียงเท่านี้ พระอานนท์เมื่อแสดงธรรมตามที่ได้สดับมา ชื่อว่า ย่อมทำธรรมกายของพระผู้มีพระภาคเจ้าให้ประจักษ์ไว้ด้วยคำว่า เอวมฺเม สุตํ ในพระสูตรนี้ ด้วยคำนั้นแหละ ท่านพระอานนท์ชื่อว่าให้ประชาชนผู้กระวนกระวายเพราะไม่ได้เห็นพระบรมศาสดาให้เบาใจว่าปาพจน์ (คือพระธรรมวินัย) นี้มีพระบรมศาสดาล่วงไปแล้วหามิได้พระธรรมวินัยนี้ เป็นพระบรมศาสดาของท่านทั้งหลายดังนี้."
(เล่ม ๒๔ หน้า ๒๒ มหามกุฎราชวิทยาลัย)

อรรถกถาวักกลิสูตรที่ ๕
      บทว่า ปูติกาเยน ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงพระวรกายของพระองค์ แม้จะมีสีงามดังสีทองคำอย่างนั้น ก็เพราะหมายความว่า (มีของปฏิกูล) ไหลออกประจำ.ในบทว่า โย โข วกฺกลิ ธมฺมํ นี้ พึงทราบอธิบายว่า ๑-พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดพระธรรมกายที่ตรัสไว้ว่า ขอถวายพระพรมหาบพิตร ธรรมกายแลคือพระตถาคต  ความจริงโลกุตตรธรรม๙ อย่าง (มรรค ๔ ผล ๔ นิพพาน ๑) ชื่อว่า พระกายของพระตถาคต.
(เล่ม ๒๗ หน้า ๒๘๓ มหามกุฎราชวิทยาลั)ย

"บัดนี้ เพื่อแสดงสมบัติคือรูปกายและธรรมกายของพระผู้มีพระภาคเจ้าท่านพระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายจึงกล่าวคาถานี้ว่า  พระผู้มีพระภาคเจ้า ไม่มีผู้เสมอเหมือนใน  พระรูป ในศีล สมาธิ ปัญญาและวิมุตติ ทรงเสมอกับพระพุทธเจ้าที่ไม่มีใครเสมอในการประกาศพระธรรมจักร."
(เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๒มหามกุฎราชวิทยาลัย)

นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งท่านนั้นนะครับ จริงๆมีอีกหลายที่ และประโยคสำคัญที่พระพุทธองค์ตรัสว่า "ธรรมกาโย อะหัง อิติปิ แปลว่า เราคือ ธรรมกาย"  
เอาละครับ คราวนี้ น่าจะรู้แล้วนะครับ  ว่า วัดพระธรรมกายไม่ได้โมเม

อีกอย่าง สมัยหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านก็เคยโดนคณะสงฆ์ ส่งลูกศิษย์เอกหลวงปู่มั่นมาตรวจสอบว่า สิ่งที่ท่านสอนหน่ะเป็นจริงหรือไม่ ทั้งนี้หลังจากเข้าไปนั่งสมาธิด้วยกัน พอออกมาลูกศิษย์หลวงปูมั่น ท่านก็บอกว่า "ที่หลวงปู่วัดปากน้ำสอนนั่นเป็นของจริง"ไปหาหนังสือ ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในประเทศไทย และประวัติหลวงพ่อวัดปากน้ำอ่านดูได้



ทั้งนี้ที่วัดพระธรรมกาย มี พระที่จบประโยคเก้ามากที่สุดในประเทศไทย มีโรงเรียนปริยัติธรรม และมียอดสอบได้ที่หนึ่งติดต่อกันมาหลายปี มีสำนักศึกษาปริยัติธรรม สอนพระไตรปิฎกอย่างจริงๆจัง แล้วถ้ามีการสอนผิด ทำไมเหล่าเปรียญธรรมเก้าประโยค และประโยคต่างๆอีกหลายร้อยจะไม่รู้ และถ้าสอนผิดหลักไป ทำไมจะไม่รู้ เพราะศึกษากันอย่างจริงจังมาตลอด

หลวงพ่อชา ท่านสอนเรื่องอานาปานสติ เป็นหนึ่งในอนุสสติ ๑๐ ที่กล่าวไว้ข้างบน วัดพระธรรมกายสอนเรื่องพุทธานุสสติ ก็เป็นหนึ่งในอนุสสติ แล้ว วิธีการต่างแต่เป้าหมายเดียวกันครับ ทั้งนี้ เมื่อไปอ่านหนังสือหลวงปู่ชาดีๆ ท่านก็เคยพูดถึงดวงธรรมเหมือนกันล่ะครับ

เอาล่ะนะครับ คงประจักษ์แล้ว จริงๆๆ ถ้าจะอธิบายไปมากกว่านี้ วันนี้คงพิมพ์ไม่หมดจริงๆ เอาไว้สงสัยแล้วก็จะตอบให้ล่ะกัน

สรุป วัดพระธรรมกายไม่ได้โมเม  มีแต่คนว่าวัดโมเมนั่นล่ะ โมเม!!!! :07:

อืมอีกอย่าง ที่โพสมาว่า หลวงพ่อพุทธทาส บอกว่า อย่าบ้าบุญนักเลย !!!!! น่าขันจริงๆๆ ...แต่ท่านบวชเอาบุญตลอดชีวิต ท่านเผยแพร่ธรรมะพุทธเจ้านี่ไม่ได้เพื่อเอาบุญหรือ หรือว่า ที่ท่านเผยแผ่คำสอนพุทธเจ้า เพื่ออะไร ท่านลงทุนทำขนาดนี้เพื่ออะไรอ่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะบุญแล้ว   ไปอ่านบทความท่านให้จบนะครับ แล้วค่อยมาคุยกัน

วิชาการจนได้   :44:

 :42:

:42:

ท่านพุทธทาสบวชเพื่อบุญหรอกเหรอเนี้ย  :42:

งั้นเอางี้ๆ มีประเด็นนิดนึงครับ

พระพุทธรูปที่เอาไปประดับสถานธรรมขนาดยักษ์ เพื่อรองรับพุทธศาสนิกชน
ปริมาณมาก มากทั้งพุทธศาสนิกชน และ พระพุทธรูป ไม่ทราบราคาเพราะนานแล้วลืม  :31:

ทำไมต้องระดมทุนจำนวนมากเพื่อพระพุทธรูปมาประดับละครับ  :46:

ด้วยความเคารพ

// อ่าๆ นั่งๆ อยู่รู้สึกถึงอารมณ์ ม ราม กับ เอแบค  :08:

Quote from: ^-FakE-^ on 13 Jan 2007, 19:26 น.
:42:

ท่านพุทธทาสบวชเพื่อบุญหรอกเหรอเนี้ย  :42:

งั้นเอางี้ๆ มีประเด็นนิดนึงครับ

พระพุทธรูปที่เอาไปประดับสถานธรรมขนาดยักษ์ เพื่อรองรับพุทธศาสนิกชน
ปริมาณมาก มากทั้งพุทธศาสนิกชน และ พระพุทธรูป ไม่ทราบราคาเพราะนานแล้วลืม  :31:

ทำไมต้องระดมทุนจำนวนมากเพื่อพระพุทธรูปมาประดับละครับ  :46:

ด้วยความเคารพ

// อ่าๆ นั่งๆ อยู่รู้สึกถึงอารมณ์ ม ราม กับ เอแบค  :08:

สร้างพระพุทธรูป ไม่ได้เพื่อประดับครับ
แต่สร้างเพื่อบุญและ
ปักหลัก รากฐานพระพุทธศาสนา
เหมือน คริสต์ เค้าก็มีกรุงวาติกัน
อิสลามก็มีเมกกะ
พุทธเรา เคยมีก็ถูกเค้าทำลายเรียบ  :39:
็
พระธาตุดอยสุเทพ ก็เป็นแผ่นทอง
โชเดวากอง ที่พม่า ก็เป็นแผ่นทอง
และเจดีย์ ก็เป็นที่บรรจุ พระบรมสารริธาตุ ของพระพุทธเจ้า

พระพุทธเจ้าตามเขาต่างที่ต่างจังหวัดที่สร้างสูงๆ
เพื่ออะไร
ก็เพื่อให้คนแถวนั้นอยู่ในบุญกุศล เช่นเวลาทำนา ทำสวน
ก็มองเห็นพระพุทธรูป ก็นึกถึงบุญได้ ไม่ทำบาป

อย่างในชาดกต่างๆ เค้าก็สร้างกันยิ่งใหญ่อลังการ
สูง 10 40 100 โยชน์( 1โยชน์ 16 กิโล)
บางทีก็แข่งกันสร้างใหญ่

ดังนั้น สร้าง พระพุทธรูป แทนพระองค์ท่าน ก็ไม่เห็นแปลกนี่ครับ
ส่วนเรื่องการบริจาคก็ไม่ได้บังคับใครมาทำ
เค้าก็ทำด้วยความเต็มใจนะ
และ
ทางวัดเองสร้างแล้วก็เอาไปทำอย่างอื่นก็ไม่ได้
ขายก็ไม่ได้ เซ้งต่อก็ไม่ได้ ไม่รู้ใครจะเอา
แต่มีไว้เพื่อเป็นหลักเป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา
และที่สร้างใหญ่เพราะ คนเยอะครับ
งานที่วัดบางทีคนมาทำบุญเป็น 3-4 แสนครับ
ถ้าเกิดสร้างเล็กนี่ . . .   :08: พอนึกภาพออกนะครับ
นึกภาพนี่ตามก็ได้
พระธาตุดอยสุเทพขนาดเท่า ฝ่ามือ
แต่มีคนเข้าไปกราบไหว้กัน 1000 คน+  :08:

ส่วนเรื่องรูปทรง ก็ดัดแปลงจากสถูปอินเดียครับ
มองเห็นได้รอบด้าน เลยสร้างเป็นทรงกลม(มองจากข้างบน)

พุทธมลทน คน 1 แสน+ก็จุไม่ได้แล้วครับ

ธรรมกาย กับสันติอโศก ...
อยู่ด้วยกันได้มั้ยครับ  :42:

สำหรับที่วัดพระธรรมกายได้ครับสบายมาก
แต่ สันติอโศก ไม่รู้จะยอมป่าว   :33:

เฮือก  :08:

เร่... แกเข้ามาในนี้ได้เหรอ  :25:

Quote from: tao on 13 Jan 2007, 20:45 น.
เร่... แกเข้ามาในนี้ได้เหรอ  :25:

กระจู้นี้ . . .เออ ไม่ใช่ของร้อนนะครับ    :26:

ถามต่อครับ

อยากรู้ว่าธรรมกายสอนให้คิดบุญเป็น cost จริงๆ รึเปล่า
เช่นว่าทำบุญกับพระอรหันต์ ได้บุญเท่านี้ๆ ได้ถึงสวรรค์ชั้นนี้ๆ
ถ้าทำบุญกับพระชั้นนี้ จะได้บุญเท่านี้ๆ

ถึงกับมีคนกู้เงินไปทำบุญ เพราะอยากได้บุญจัด
ธรรมกายจัดการกับความเห็นผิดเหล่านี้อย่างไรครับ

Quote from: tao on 13 Jan 2007, 20:50 น.
ถามต่อครับ

อยากรู้ว่าธรรมกายสอนให้คิดบุญเป็น cost จริงๆ รึเปล่า
เช่นว่าทำบุญกับพระอรหันต์ ได้บุญเท่านี้ๆ ได้ถึงสวรรค์ชั้นนี้ๆ
ถ้าทำบุญกับพระชั้นนี้ จะได้บุญเท่านี้ๆ

ถึงกับมีคนกู้เงินไปทำบุญ เพราะอยากได้บุญจัด
ธรรมกายจัดการกับความเห็นผิดเหล่านี้อย่างไรครับ

อานิสงส์การให้ทาน อ่ะครับ
เป็นหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่แล้ว
ทำทานกับสัตว์ 100 ชาติ
คนไม่มีศีล 1000 ชาติ
คนมีศีล5 10000 ชาติ
ฯลฯ

เรื่อง กู้เงิน จริงๆมันก็ไม่เข้ากับหลัก
เหตุแห่งการทำทานแล้วได้บุญมาก < อยู่แล้วครับ
1.เจตนาบริสุทธิ์
2.วัตถุบริสุทธิ์
3.บุคคลที่เราทำบุญด้วย

พระพุทธเจ้าแบ่งมานานแล้วครับเต่า  :39:

ส่วนเรื่องคนวัด ที่ไปกู้เค้ามาทำบุญนี้ ได้แต่บอกครับตามหลักข้างบน
ทางวัดตรวจสอบไม่ได้อะครับว่า
เค้ากู้มาป่าวแล้วไม่รับ
และเท่าที่ผมรู้จัก คนที่มาทำบุญที่วัดนี่
ไม่เคยเห็นเค้ากู้กันอ่ะครับ เห็นแต่เค้าเก็บเงิน

แต่ว่าเรื่องนี้คุ้นว่าเคยคุยแล้วนี่  :09:

ไม่ได้แสดงความเห็น แต่ต้องการตั้งคำถามครับ

อาจารย์ผมที่อยู่ธรรมกาย กับคนบางคนที่อยู่ธรรมกายแล้วรู้จัก ทำไมอยู่ที่เดียวกัน ไปงานเดียวกัน แต่คนนึงดูอยู่ในศีลธรรม อีกคนดูบ้าบุญ
ถ้าเราไม่ได้พูดถึงว่าการทำบุญทำทานจนหมดตัวแล้วไปหยิบยืมคนอื่นมาทำบุญ ไม่ได้พูดถึงการเงินของคนนึงไปมีผลถึงอีกคนนึง
การที่บริจาคเงินจนหมดตูดแล้วออกไปแสวงบุญอันนี้ถือว่าผิดหรือไม่ครับ

ผมไม่ชอบเรื่องวัตถุนิยมในพุทธแบบไทยๆเหมือนกัน วัดที่จังหวัดผมอยู๋
วัดนึงสร้างรูปพระเกจิที่มรณภาพไปแล้ว แบบรูปทองเหลืองสูง5เมตร และกำลังระดมทุนสร้างตึกมาครอบ
วัดนึงเจ้าอาวาสพยายามทำนุบำรุงสิ่งที่มีอยู่เดิม แต่ไม่สร้างอะไรเพิ่ม และพยายามชี้ให้คนเห็นว่าไม่ควรไปกราบไหว้บูชาจุดธูปขอหวยจาก"ห้องส้วม"ของอดีตพระเถระ

วัดแรก คนอนุโมทนาสาธุ
วัดที่สองคนนินทาว่าเจ้าอาวาสคนใหม่อิจฉาที่มีคนไปนับถือกราบไหว้ส้วม

............................
แต่วัดอื่นๆดีครับ สงบ แต่คนก็ไม่ได้เข้าัมากมาย.... วัดที่นี่ดีอย่างนึงคือไม่ค่อยจัดงานวัดกัน :42:


ถ้าวัดธรรมกายไม่ดีเลย ทำไมยังมีคนจำนวนมากที่ยังติดตามอยู่ อันนี้ก็น่าแปลก
และเป็นส่วนที่ผมไม่เข้าใจ

เอ่อ....  :42:

อืม...

งั้นคำถามนี้ครับ เป็นคำถามขนมขบเคี้ยวที่ผมเอาไว้เคี้ยวเล่นๆ

ถ้าพูดกันถึงสิทธิในการถือครองทรัพยากรของมนุษย์ชอบธรรมหรือไม่...
ทำไมถึงปักรั้วแล้วบอกว่า นี่บ้านกู ... สัตว์ป่า ช้าง หมี วัว ควาย เลยต้องไปอยู่ที่อื่น
ตามหลักการ และความเป็นจริงในประวัติศาสตร์ มนุษย์เอาเปรียบและเบียดเบียนสัตว์
โดยระบบมานับตั้งแต่การปฏิวัติือุตสาหกรรม ซึ่งใข้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อ
ตอบสนองความจำเป็นขึ้นพื้นฐานของมนุษย์ (จริงๆเหรอวะนั่น)
ตรงจุดนี้ถามว่า

ถ้าผมนั่งรถทัวร์จากเชียงใหม่มาวัดที่ปทุมธานีทุกวันอาทิตย์เพื่อปฏิบัติธรรม
เจตนาบริสุทธิ์ และตั้งใจสร้างกุศล
แต่ปัจจัยของการเดินทางนั้น น้ำมัน ความสิ้นเปลืองของทรัพยากรในการทำพิธี
สร้างโบสถ์ ศาลา เพื่อปฏิบัติธรรม...
... เจตนาบริสุทธิ์ แล้วเบียดเบียนสัตว์เพิ่มขึ้นอีก จะนับได้ว่าเป็นความเห็นผิดหรือไม่ครับ

...

จากข้อสังเกตที่ว่า ถ้านั่งอยุ่ที่บ้านก็ทำสมาธิได้ เดินไปวัดใกล้ๆ บ้านก็ได้
กินง่าย อยู่ง่าย ใช้ทรัพยากรน้อยลง และแบ่งปันพื้นที่บนโลกให้สัตว์เดรัจฉานมากขึ้น
แทนที่จะกินไก่เชสเตอร์กริล(เ็ห็นพึ่งมาเปิดใหม่แข่งกับร้านไก่ย่างหน้าธรรมกาย)

หรือว่าสัตว์เดรัจฉาน ไม่มีสิทธิ์ในการครอบครองทรัพยากรครับ

(กรุณาอย่าคิดมาก)

สารภาพว่าเข้ามาเพื่อเก็บดาวเท่านั้น  :08:
แล้วก็เลื่อนๆ ผ่านไปอย่างผ่านๆ
ขอโทษครับ
:05:

Quote from: tao on 13 Jan 2007, 20:45 น.
เร่... แกเข้ามาในนี้ได้เหรอ  :25:

เจ๊เข้ามาได้

ผมก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ  :11:

เป็นคำถามที่ดีครับ
มองในแง่นั้น วัดอื่นๆ ก็คล้ายคลึงกับธรรมกาย
วัดธรรมกาย มีให้คนมาทำกิจกรรมอย่างนี้เป็นช่วงๆ เดินทางจากที่ไกลๆมา
แต่คิดว่าวัดธรรมกายไม่มีงานวัด

วัดอื่นๆมีกระจายทั่วไป ให้คนเดินทางจากรอบๆมา...
แต่ก็ยังมีการให้คนมาทอดผ้าป่าจากที่ห่างไกล(กรุงเทพ-อุดร ประมาณนั้น)
มีงานวัด ฝังลูกนิมิต งานลอยกระทง ประกวดสาวงาม สาวน้อยตกน้ำ

.....
แทนที่จะมองอย่างนั้น ถ้าลองคิดว่า ถ้าเอาเฉพาะคำสอนมาเทียบกันอย่างเดียว มีตรงจุดไหนที่ผิดปกติไหม

Quoteการที่บริจาคเงินจนหมดตูดแล้วออกไปแสวงบุญอันนี้ถือว่าผิดหรือไม่ครับ

ไม่ครับ
ยกตัวอย่าง
เด็กๆ ไม่มีเงินเดือน เวลาจะทำบุญก็ต้องขอเงินพ่อแม่มาทำบุญ

ในการที่ทำทานจนหมดแล้วไปชวนคนอื่นทำบุญต่อก็เหมือนกรณีข้างบนครับ
ไม่ผิดศีล ไม่ผิดธรรม
แต่ถ้า
ไปขโมยมา ก็ผิดเต็มๆ ถ้ากู้ ยืน มาก็จัดเป็นวัตถุไม่บริสุทธิ์ครับ

Quoteวัดนึงสร้างรูปพระเกจิที่มรณภาพไปแล้ว แบบรูปทองเหลืองสูง5เมตร
และกำลังระดมทุนสร้างตึกมาครอบ

เหมือนกับการสร้างอนุสาวรีย์อ่ะครับ
เพื่อบอกว่า บุคคลท่านมีพระเดชพระคุณ ต่อทางวัดนั้นๆ
คนรุ่นหลังมาก็รู้ ก็รับทราบ ถึงพระคุณท่าน

Quoteถ้าวัดธรรมกายไม่ดีเลย ทำไมยังมีคนจำนวนมากที่ยังติดตามอยู่ อันนี้ก็น่าแปลก
และเป็นส่วนที่ผมไม่เข้าใจ

เหมือนหนังอ่ะ บางทีกระแสะวิจารณ์ว่าหนังนั้นไม่ดี ห่วย
แต่ทำรายได้ ได้เยอะมาก
เราจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อไปดูหนังเรื่องนั้นอ่ะครับ

Quote from: tao on 13 Jan 2007, 21:20 น.
อืม...

งั้นคำถามนี้ครับ เป็นคำถามขนมขบเคี้ยวที่ผมเอาไว้เคี้ยวเล่นๆ

ถ้าพูดกันถึงสิทธิในการถือครองทรัพยากรของมนุษย์ชอบธรรมหรือไม่...
ทำไมถึงปักรั้วแล้วบอกว่า นี่บ้านกู ... สัตว์ป่า ช้าง หมี วัว ควาย เลยต้องไปอยู่ที่อื่น
ตามหลักการ และความเป็นจริงในประวัติศาสตร์ มนุษย์เอาเปรียบและเบียดเบียนสัตว์
โดยระบบมานับตั้งแต่การปฏิวัติือุตสาหกรรม ซึ่งใข้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อ
ตอบสนองความจำเป็นขึ้นพื้นฐานของมนุษย์ (จริงๆเหรอวะนั่น)
ตรงจุดนี้ถามว่า

ถ้าผมนั่งรถทัวร์จากเชียงใหม่มาวัดที่ปทุมธานีทุกวันอาทิตย์เพื่อปฏิบัติธรรม
เจตนาบริสุทธิ์ และตั้งใจสร้างกุศล
แต่ปัจจัยของการเดินทางนั้น น้ำมัน ความสิ้นเปลืองของทรัพยากรในการทำพิธี
สร้างโบสถ์ ศาลา เพื่อปฏิบัติธรรม...
... เจตนาบริสุทธิ์ แล้วเบียดเบียนสัตว์เพิ่มขึ้นอีก จะนับได้ว่าเป็นความเห็นผิดหรือไม่ครับ

...

จากข้อสังเกตที่ว่า ถ้านั่งอยุ่ที่บ้านก็ทำสมาธิได้ เดินไปวัดใกล้ๆ บ้านก็ได้
กินง่าย อยู่ง่าย ใช้ทรัพยากรน้อยลง และแบ่งปันพื้นที่บนโลกให้สัตว์เดรัจฉานมากขึ้น
แทนที่จะกินไก่เชสเตอร์กริล(เ็ห็นพึ่งมาเปิดใหม่แข่งกับร้านไก่ย่างหน้าธรรมกาย)

หรือว่าสัตว์เดรัจฉาน ไม่มีสิทธิ์ในการครอบครองทรัพยากรครับ

(กรุณาอย่าคิดมาก)

เออ ผมชอบข้าวไก่อบกล่องละ 59 บาท ชอบ  :44:
แต่ข้าวร้าน สเต๊กหมูนุ่มๆ อร่อยกว่านะถูกกว่า นะข้างๆ ทางเข้าอ่ะ
นอกเรื่อง  :17:

แล้วคนถามคิดมากมั้ยครับ ?  :42:

ตั้งใจมาทำบุญ = เจตนาบริสุทธิ์
เงินที่ใช้ไปไม่ได้ไปโกง ขโมย ฯลฯ = วัตถุบริสุทธิ์
คนที่เราทำบุญด้วยมีศีล = บุคคลบริสุทธิ์

Quoteจากข้อสังเกตที่ว่า ถ้านั่งอยุ่ที่บ้านก็ทำสมาธิได้ เดินไปวัดใกล้ๆ บ้านก็ได้

ปกติทำป่าวครับ  :42:

ถามนี่ก่อน ทำไมเด็กต่างจังหวัดไม่เรียนมหาลัยต่างจังหวัดละ ?
มาเรียนกรุงเทพทำไม?

ผมว่าจะไม่ถามแล้วนะครับ  :08:

ไม่ใช่ๆ อันนี้ผมเอาไว้เคี้ยวเล่นๆ จริงๆ ครับหมอแมว

Quoteตั้งใจมาทำบุญ = เจตนาบริสุทธิ์
เงินที่ใช้ไปไม่ได้ไปโกง ขโมย ฯลฯ = วัตถุบริสุทธิ์
คนที่เราทำบุญด้วยมีศีล = บุคคลบริสุทธิ์

ตรงเนี้ยแหละครับ ที่ผมสงสัย
ที่เราว่ามันบริสุทธิ์ มันอยู่บนพื้นฐานของตรรกที่เรากำหนดขึ้นหรือเปล่า
ว่ามนุษย์มีสิทธิ เหนือกว่าธรรมชาติ ในการใช้ทรัพยกรเืพื่อทำอะไรก็ได้
ยังจะเห็นได้ว่าสวนโมกข์ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใหญ่ๆ สำหรับอำนวยความสะดวกมนุษย์
และไม่เป็นศัตรูกับธรรมชาติ

ถ้าเกิดทำบุญกับสัตว์โลก กับหมา กับแมว
ถึงมันจะกัดกัน แต่มันเป็นไปตามวิถีธรรมชาติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ถูกมั้ยครับ
ดังนั้นจะพบว่า คำถามของผมที่แท้จริงแล้วคือ
การสร้างกุศลกับมนุษย์ (ในที่นี้หมายถึง human being ที่เป็น creature)
ซึ่งเป็นพระสงฆ์ แล้วได้บุญมากกว่าสร้างกุศลกับสัตว์โลก
... ยุติธรรมหรือไม่...

ส่วนตรงนี้ไม่ตรงประเด็นครับ

Quoteปกติทำป่าวครับ   :42:

ถามนี่ก่อน ทำไมเด็กต่างจังหวัดไม่เรียนมหาลัยต่างจังหวัดละ ?

ผมเป็นคนช่างสงสัยมากไปหน่อยครับ
ยังมีอะไรให้เอาไว้ถกเล่นๆ อีกเยอะเลยครับ

ยอมรับว่าที่ผ่านมาอ่านผ่านๆ เก็บดาวก็เท่านั้น แต่พอเดาได้ว่าคุยอะไรกัน  :42:

ผมมองในมุมของตัวเองแล้วกัน
กินข้าวข้างทางก็อร่อย  กินข้าวโรงแรมก็อร่อย
ต่างกันตรงอรรถรสและความพึงพอใจส่วนบุคคล

แต่การกินไม่ว่าที่ไหนก็ให้ผลลัพธ์เหมือนกัน คือหายหิว และมีชีวิตต่อได้

หมดแล้ว ชีวิตผมมันก็แค่นี้แหละ  :46:

ชีวิตพี่จะกินอย่างเดียวไม่ได้นะครับ  :38:
ต้องคำนึงถึง reproduction ด้วยครับ   :42:

แล้วที่ไปภูสอยดาวละโอ้เอ้  :26:

อะ จู๋ธรรมะ  นึกว่าพักชมโฆษณาก็แล้วกันนะ :38:

ถ้าใครเรียนการขายมาจะรู้ว่าการที่คนเราจะซื้อสินค้ามีปัจจัยหลักอยู่ 2 ตัว คือ need กับ want ถ้าเมื่อไหร่ที่เราสามารถเปลี่ยน want ของลูกค้าให้เป็น need ได้ เมื่อนั้นสินค้าเราจะขายดี เป็นที่ต้องการของตลาด

คนส่วนใหญ่จะทำตัวน่า want และน่า need
แต่แปลกครับ
พอเป็นแฟนกันแล้วจาก need เหลือ want > don't want > useless  :42:

พาเป๋

:42:

.. นึกไม่ออก

หึ้ยยยยย คัน  :01:

รู้สึกร้อนๆ ชอบกล











อ้อ ตูไม่ได้เปิดพัดลม :42:

ตอบเต่า

เออ ผมไม่ใช่พวกนักคิดอะครับ เต่า
เพราะมันจะได้แต่ คิด ไม่ไปไหนสักที
ผมเป็นผู้ศึกษาด้วย ปฏิบัติไปด้วยอ่ะครับ
ไม่ได้คิดอย่างเดียว
คิดถูกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคิดผิดนี่โทษมันก็ไม่ใช่น้อย
ผมว่า
เราเอาคำสอนของพระพุทธเจ้ามาปฏิบัติก่อนดีกว่าครับ
ศีล 5 ถือให้ครบ ฯลฯ

การหาเรื่องต่างๆมานั่งถกกันเล่นๆ
มันก็ดูเหมือนผู้มีความรู้คุยกัน ไฮโซ
แต่ผมว่ามันเสียเวลาอ่ะ และมันก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรเพื่มเติม
ปั่นกระจู้เผยผิว ระบายอารมณ์ ฯลฯ ยังดีกว่า

ที่ผมตอบคำถามนี่ เพราะมีคนสงสัยเกี่ยวกับวัดพระธรรมกายครับ
ผมในฐานะอยู่วัด ก็จะตอบแก้ข้อสงสัยให้อ่ะครับ


มาถึงที่หน้า 15 นี่ ผมยังไม่ได้ใครไปแข่งปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าเลยยย  :05:

Quoteคือ อย่างนี้นะครับ หลังจากพุทธเจ้าปรินิพพานไปไม่นานประมาณร้อยกว่าๆปี  
พุทธศาสนาก็แบ่งเป็นสองนิกาย คือ เถรวาท(หินยาน)  และมหาสังคิกะ (มหายาน)
จากนั้นในช่วงยุคสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช (สามร้อยปีกว่าเป็นประมาณได้) พุทธศาสนาก็แตกเป็นตั้งสิบแปดนิกายแน่ะ  
เยอะมาก แต่ต่อมาก็ค่อยๆหายไปจนเหลือแค่สองนิกายหลักๆ
คือ หินยานหรือเถรวาท และมหายานล่ะครับ
ปรัชญาผ่านหินยาน คือ การปฏิบัติธรรมหรือสร้างบารมีจนเข้านิพพานไป
เป็นแบบเอาตัวข้าเป็นหลัก ส่วนคนอื่นเป็นอย่างไร ค่อยว่ากันหลังจากเราได้ก่อน
พูดง่ายๆ คือ หนึ่งอั๊วะ สอง ยู

นิกายต่างๆในพระพุทธศานา ไม่ได้ค่อยๆหายไปหรอกครับ ที่หายไปเป็นเพราะเกิดจากการสังคายนาโดยพระเจ้าอโศก ที่ต้องการ กำจัดพวก เดรถี
และพุทธศานาไม่เคยสอนให้ ตูต้องสำเร็จก่อนแล้วถึงกลับมาช่วยเอ็ง  
ซึ่งเคยมี ผู้ที่โสดาบัน ยังสามารถ แนะนำคนอื่นได้  อย่างน้อยก็แนะนำไปในทางที่ถูกต้อง

Quote
ปรัชญามหายาน คือ การปฏิบัติธรรมและสร้างบารมีที่จะเอาสัตว์ไปให้หมด คือ
เข้านิพพานให้หมดก่อนแล้วอ๊วะ จึงจะเข้า น่าสรรเสริญมาก
แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดไปจากสิ่งที่พุทธเจ้าสอนคือ แทนที่นิพพานจะสูงสุด
แต่ตอนหลังมีพระรูปหนึ่ง ชื่อ ว่านาคารชุน
มาเขียนตำราเพิ่มไปในพระไตรปิฎกของผ่ายมหายาน
จนทำให้ความเชื่อว่าสิ่งที่ดีที่สุดในมหายาน คือ สุญญตา หรือ ความว่างเปล่า นั่นเอง

แล้วถามว่า แล้ว ไอ้ปรัชญานี่มันเกี่ยวอะไรกับที่คุณจพนมถาม
คือ เกี่ยวสิครับ เพราะว่า
การสร้างบารมีจะไปนิพพานนี่ ถือเป็นเศรษฐกิจเพียงพอหรือไม่
หรือ ว่าเป็นการค้ากำไรเกินควรไหม
บางคนบอกว่า ทำบุญนิดๆแต่อธิษฐานเยอะเป็นการค้ากำไรเกินควร จริงๆแล้วไปดูแบบอย่างในพระไตรปิฏกนะครับ
แค่ถวายผ้าขี้ริ้วผืนเดียว
เค้ายังอธิษฐานจิตว่าให้ได้บรรลุธรรมที่พระคุณเจ้าได้บรรลุ
(พระรูปนั้นเป็นพระอรหันต์) อย่างนี้เค้าไม่เรียกว่า ค้ากำไรเกินควรหรือเปล่าครับ
จริงๆแล้วเค้าเรียกว่า ฉลาดในการอธิษฐานจิต
เป็นอธิษฐานบารมี หนึ่งในบารมีสิบทัศ ที่พระพุทธองค์ก็ทรงทำ

เอ่อ.....คงจะตีความหมายของการอธิฐานจิตผิดแล้วครับ
การอธิฐานจิต หมายถึงการ ตั้งต้นจิตที่ดี เพื่อจะนอบน้อมไปในทางนั้นๆ  ดั่งคำที่ว่า  ให้เมตตา จึ่งได้ เมตตา  
ที่ ยาจก อธิษฐานจิตแค่ใช้ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวนั้น เกิดจาก การตั้งต้นจิตที่ดีแล้วนอบน้อมตามหลักธรรม คือปฏิบัติถูกต้อง
จึ่งได้ บรรลุ  ไม่ใช่สมัยนี้ อะไร อะไรก็อธิษฐานจิต ซึ่ง ไม่แตกต่างอะไรกับ คำขอ หรืออ้อนวอน .....
มันผิดหลักพระพุทธศาสนาอย่างสิ้นเชิงครับ

และยิ่งพูดถึงการใช้ปัญญาเพื่อหาหนทางที่ให้ได้มาซึ่งนิพพาน ในรูปแบบที่บอกมาข้างต้น คือ การ ทำบุญเพื่อหวังนู่นหวังนี่
นั้น  ในทางพระพุทธศาสนา มันคือ โลภะ...

Quote
ดังนั้น การสร้างบารมีเพื่อไปนิพพานหน่ะ
ไม่มีคำว่าพอเพียงหรอกครับ
ตราบใดที่ยังมีกิเลสอยู่
แต่เมื่อกิเลสหายไปนั่นล่ะถึงจะเรียก ว่า
สร้างบารมีอย่างพอเพียง

พุทธเจ้าท่านจริงตรัสสอน
ว่า น้ำหยดทีละหยดๆ ยังเต็มตุ่มได้ฉันใด
บุญอันบุคคลสั่งสอมทีละน้อยก็เต็มเปี่ยมได้ฉันนั้น
คือ ท่านสอนว่าอย่าดูหมิ่นบุญว่ามีประมาณน้อยน่ะครับ
ส่วนการสร้างบารมีจะเป็นไปในรูปแบบไหนนั้น
ก็มีอยู่สามอย่าง ทาน ศีล ภาวนา จำให้แม่นนะครับ

ไม่ถูกซะทีเดียวครับ
พระพุทธเจ้าท่านสอนว่า การทำบุญไม่ยิ่งใหญ่เท่าการเจริญสติ      การปฏิบัติตนตามทางสายเอก สติปัฏฐาน ๔ โดย มีอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน จะสามารถบรรลุ มรรคผลได้ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง  
อินทรีย์พละอย่างกลาง  7 เดือน   อย่างอ่อน 7 ปี   ......   ยกตัวอย่าง พระสารีบุตร ปฏิบัติเช้นนี้ด้วยอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน ก็ได้อรหันต์มรรค.......

สรุปง่ายๆการทำบุญอย่างเดียวไม่ทำให้บรรลุมรรคผลได้ครับ

Quote
ส่วนถามว่าวัดพระธรรมกายนี่เป็นส่วนหนึ่งของหินยานไหม
ตอบครับ ว่า ถูกต้องอย่างแรง
เพราะทะเบียนที่จดทะเบียนเป็นวัดก็ระบุว่า
เป็นวัดฝ่ายเถรวาทละครับ

อันนี้ขอไม่ตอบ....

Quote
ส่วนคำถามนี้
"แต่แนวทางแบบมีโปรโมชั่น มีการตลาด มีการดัดแปลงต่อยอดออกไปนี่ มันไม่ใช่ หรือเปล่าครับ"

ต้องถามว่า ระหว่างเดินทางไปที่ต่างๆนี่เคยเห็นป้ายโฆษณาข้างทางไหม
หลายๆๆป้ายข้างทางนั้น
ก็เป็นหนึ่งในการโปรโมทวัดต่างๆเช่น
เชิญสาธุชนผู้ใจบุญทอดผ้าป่า ฝังลูกนิมิตร ทำบุญตักบาตร
บวชสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นต้น
ไปดูเลยครับมีทุกจังหวัด
ยิ่งสามแยกใหญ่ๆละใช่เลย แล้วถามกลับไปหน่อยว่า
เค้าทำกันทั้งประเทศแล้ว เมื่อวัดพระธรรมกายทำบ้าง แล้วมันต่างกันตรงไหนครับ
(เดี๋ยวนี้มีหลายๆวัดเค้าทำเว็บด้วยนะ โฆษณาไหมนี่ เหอๆ)

** อันนี้พุทธศาสนาไม่ได้สอนให้เอาตัวเราไปเปรียบเที่ยบกับคนอื่นนะครับ

Quote
พูดถึงเรื่องการโฆษณานี่
เวลาเค้าโฆษณาเหล้าเบียร์ บุหรี่ วายวอด เชิญคนทำความชั่ว
หรือ ชวนคนไปเที่ยวผลับเที่ยวบาร์ ไปดูหนังละคร คนส่งคอนเสริดอะไรนี่
ไม่เป็นมีใครว่าไรเลย
แต่พอวัดเชิญคนมาทำความดี
รักษาศีลภาวนากลับมีคนบอกว่าเป็นการตลาด
โอ้ พระเจ้าจาร์ท มันยอดมาก ต้องไปนั่งคิดใหม่น่ะครับ ว่า เราจะมองวัด ต้องมองตรงไหนถึงจะมีประโยชน์สูงสุด
วัดแปลว่าอะไร รู้ไหมนี่ แล้วมาวัดหน่ะมาทำไม มาวัดอะไร
มาวัดว่าวัดดีหรือไม่ดี หรือ
ว่า มาวัดใจตัวเองว่ามีความดีขนาดไหน
ลองตรองดูนะครับแล้วจะเข้าใจ
เอาละอย่าโกรธนะครับ อาจจะอธิบายให้หายง่วงไปหน่อย เหอๆ

ไม่โกรธครับ

แต่ค้านครับ   การใช้กุศโลบายเพื่อกระตุ้นกิเลส นั้น พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนไว้นะครับ  
การที่คนเราศรัทธาและนิยมมากๆ คือมันถูกกับกิเลส   สมมติ เดินเข้าวัดไปเนี่ย
มีคนสวมชุดขาวยืนไหว้ให้ ยิ้มให้ แล้วบอกว่า
"อนุโมทนาบุญ ด้วยนะค่ะ" เนี่ย  มันทำให้คนที่เข้าไป ทำบุญเกิดความพึงพอใจ  
หรือจะเป็นอาณาบริเวณวัดที่กว้างใหญ่ หรืออาจจะมองว่าดูหน้าเลื่อมใส    
นั่นแหละคือมันถูกกับกิเลสของคน..
อย่างที่ชาร์ปบอกว่านั่งสมาธิแล้วสบาย นั่นก็ถูกกับกิเลส ของตนอีก.....
มันไม่ใช่วิธีการหลุดพ้นครับ.... มันจะหลุดพ้นได้อย่างไรในเมื่อมันยึดติด
ที่บอกว่านั่งสมาธิเห้นดวงแก้ว อะไรนั่นอะ พอคนนั่งสมาธิได้สมาธิในระดับหนึ่งนะ
จะมองเห้นอันนู้นอันนี้เรื่อยไป อย่างที่วัดพระธรรมกาย
บอกว่าเพ่งไปให้เห้นดวงแก้วอะไรเนี่ยนะ คนเราพอมีสมาธิ อยากเห้นอะไรมันก็เห็น.....
พอถูกปลูกฝังว่าเห้นดวงแก้วก็นิมิตรดวงแก้ว ว่ามีจริง ก็เห้นดังนั้นจริง จึงเกิดความเลื่อมใส
แต่ในทางกลับกัน ผุ้ที่ปฏบัติ ในทางสติปัฏฐาน ๔  เนี่ย เขาให้กำหนดรู้ เห็นอะไรก้ให้ดับทิ้ง ......
นี่แหละเป้นที่มาของความศรัทธาของคนที่ปฏิบัติแล้วเห้นจริง แต่
จะรู้ได้อย่างไรว่ามันเป้นของจริง ทางที่ถูกคือให้ดับมันทิ้ง เสีย...
ไม่ใช่เห้นดวงแก้วก็เห้นดวงแก้วอยู่นั่นแหละ....ไม่ยอมดับมันไม่ยอมกำหนด
บอกว่าตัวเองเห้นจริงตามนั้น ก็เลย เชื่อ...ซึ่งมันไม่ใช่........

ซึ่ง อย่างที่ผมกล่าวไปเมื่อโพสต์หน้าแรกๆ เรื่อง หลวงพ่อสด เนี่ย ปฏิบัติ สมถะจริง
แต่พอท่านไปเรียนกับอาจารย์ ผมไม่แน่ใจว่าชื่ออะไร  ประมาณว่าท่าน  ....
ป่าโมข อะไรซักอย่างนี่แหละ ท่านปฏิบัติ สมถะ เห้นดวงแก้ว อาจารย์บอกว่าให้ดับมันทิ้งไป
ท่านก็กำหนดดับมัน พอดับได้แล้วท่านก็บรรลุมรรคผล และสุดท้ายท่านได้กล่าวว่า  "เราเป็นทาสมันซะนานเลย"

ซึ่งไม่นานท่านก็ละสังขาร ซึ่ง ลูกศิษย์ของท่าน ก็ยังยึดติดกับคำสอนเก่าๆของท่านอยู่...........  
(อย่าถามว่าผมรู้มาได้อย่างไร ...ถ้าอยากรู้ว่าบ้านตนเป้นเช่นใดก็ออกมานอกบ้านจะได้เห็น...)

.......

Quote
(นึกถึงพระพุทธเจ้า) ธัมมานุสติ (นึกถึงพระธรรม) นึกถึงพระสงฆ์ อานาปานสติ เป็นต้น  อันที่สอง
เรียกว่า อสุภะ ๑๐ อย่าง พวกดูศพคนตายประเภทต่างๆกันไปนะครับ อันที่๓ คือ กสิน ๑๐ คือ
เอาสีต่างๆมาเป็นนิมติในการทำสมาธิ เช่น สีแดง แสงสว่าง สีขาว เหลือง เขียวเป็นต้น ส่วน
ที่เหลือ ก็เป็นพิจารณาอาหารที่กินเข้าไป รูปฌาน ๔ ธาตุ ๔ ครับ และทุกวิธีก็นำไปสู่การตรัสรู้ธรรมทั้งนั้น
เมื่อ ได้ขั้นสมถะ ก็ใช้สมถะเป็นบาทในการเข้าถึง ฌาน ๔ อรูปฌาน ๔ แล้วไปเข้าถึงขั้น วิปัสสนา
คือ การเห็นแจ้ง ด้วยการพิจารณา ขันธ์ ๕ อายตนะ ๑๒ ธาตุ ๑๘ อินทรีย์ ๒๒ อริยสัจจ ๔ ปฏิจจสมุปบาท ครับ

การสอนธรรมะขั้นสูง ต้องมีพื้นฐานธรรมะที่ดีก่อน แล้วก็ต่อยอดไป พระพุทธเจ้าท่านสอนพระปัญญาน้อยรูปหนึ่
ง ให้พิจารณาผ้าขาว แล้ว ท่องว่า ระโช อะระนังๆๆๆ แปลว่า ผ้านี้ไม่สะอาดหนอๆๆ เปลื้อนหนอๆๆ ก็เป็นขึ้นสมถะ
หลังจากนั้น ท่านก็พัฒนาระดับสมาธิ จนเป็นพระอรหันต์ หรือ เข้าพระธรรมกายอรหัตตผลนั่นเอง

วัดพระธรรมกายสอนให้ทำสมาธิแบบนึกถึงพระพุทธรูป หรือ พุทธานุสสตินี่ ผิดตรงไหนครับ และ
สอนให้นึกถึงดวงสว่าง หรือ อาโลกสิน นี่ ผิดตรงไหน ไม่ถูกตรงไหน เอางี้นะครับไปดูในพระไตรปิฏกจริงๆ เลยดีกว่าอ่ะ

ผิดครับ ตีความหมายผิดอย่างสิ้นเชิง  พุทธานุสสติ ไม่ได้หมายความว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป
....อย่างที่ชาร์ปเคยบอกว่าพระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง โมเมว่าแทนองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า.....
             แต่ พุทธานุสติ หมายถึงการละลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าจริงๆ ครับ  
ส่วนการ นึกถึงดวงสว่างอย่างที่ผมกล่าวไปแล้วข้างบนครับ......

แล้วก็เรื่อง สมถะ 40 เนี่ย  ผมว่า จำผิดหรือเปล่าครับ   จริงๆมันต้องเป็นกรรมฐานมีทั้งหมด 40 กองไม่ใช่เหรอครับ  
ซึ่งแปลว่า ที่ตั้งแห่งการทำงานของจิต, สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเจริญภาวนา, อุปกรณ์ในการฝึกอบรมจิต ซึ่งไม่ใช่สมถะ ครับ สมถะเป็นสมาธิพื้นมากๆ
ไม่ต้องฝึกที่ธรรมกาย ก็ยังได้เลย แค่การ มีสมาธิอยุ่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง นั่นแหละคือสมถะ
ซึ่ง ไม่ต้องพูดถึงการต่อยอดครับไม่เกี่ยวกัน คนที่เจริญสติ   สมถะ กลับกลายเป็นสิ่งที่เป็นตัวทำให้หลุดจากกรรมฐานได้ง่าย...
.ยกตัวอย่างสมมติ ว่าเรากำลัง นั่งกรรมฐานอยู่ ในจิตของเรากำหนด
รู้สิ่งต่างๆ เจ็บก็รู้ว่าเจ็บ เมื่อยก้รู้ว่าเมื่อ เสียงก้รู้ว่าเสียง  ... แต่เมื่อไรที่จิตแว๊ป...ไปคิดอยุ่กับเรื่องเดียว เช่น ดวงแสงอะไรนั่น อะ
แค่นี้ก็หลุดจากการปฏิบัติกรรมฐานแล้วครับ.....  ซึ่งถือว่าเป้นอุปสรรค์ต่อการปฏิบัติอย่างหนึ่งครับ......
ผมถึงบอกว่ามันละเอียดอ่อนมาก......(ผมจึงไม่อยากอธิบายแต่โพสต์แรกๆไง กลัวจะหาว่า  รู้ได้ไง ใครอยากพิสูจน์ ก็มาลองได้ผมจะแนะนำไป.....)

เอาละพอแค่นี้ก่อน....ซึ่ง ผมก็ไม่อยากเปิดหนังสือ แล้ว เอามาถกกันแบบนี้ซักเท่าไรหรอก ถ้ามันไม่บิดเบือน  เพราะจะทำให้ เยาวชนเข้าใจผิดกันไปใหญ่.......
โดยเฉพาะ เรื่อง สมถะ เนี่ย......

Quote
ใน พระสุตตันตปิฎก  ทีฆนิกาย  ปาฏิกวรรค
"ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวาชะก็ผู้ใดแลมีศรัทธาในพระตถาคตตั้งมั่น เกิดแต่มูลราก ตั้งมั่นอย่างมั่นคง อันสมณพราหมณ์ เทวดามารพรหมคือใคร ๆ
ในโลกให้เคลื่อนย้ายไม่ได้ ควรจะเรียกผู้นั้นว่า เราเป็นบุตรเกิดแต่พระอุระเกิดจากพระโอษฐ์ของพระผู้มีพระภาค เกิดจาก พระธรรม
พระธรรมเนรมิตขึ้น เป็นทายาทของพระธรรมดังนี้. ข้อนั้นเพราะเหตุไร. เพราะคำว่า ธรรมกายก็ดีพรหมกายก็ดี ธรรมภูตก็ดี
พรหมภูตก็ดีเป็นชื่อของพระตถาคต."(เล่ม ๑๕ หน้า ๑๕๐ฉบับ มหามกุฎราชวิทยาลัย)

อันนี้ในอรรถกา
"ก็อรรถแห่งภควานั้น ข้าพเจ้ากล่าวไว้แล้ว ในนิเทศแห่งพุทธานุสสติในปกรณ์วิเศษ ชื่อว่า .
วิสุทธิมรรคนั่นเทียว.ก็โดยลำดับแห่งถ้อยคำเพียงเท่านี้ พระอานนท์เมื่อแสดงธรรมตามที่ได้สดับมา
ชื่อว่า ย่อมทำธรรมกายของพระผู้มีพระภาคเจ้าให้ประจักษ์ไว้ด้วยคำว่า เอวมฺเม สุตํ ในพระสูตรนี้
ด้วยคำนั้นแหละ ท่านพระอานนท์ชื่อว่าให้ประชาชนผู้กระวนกระวายเพราะไม่ได้เห็นพระบรมศาสดา
ให้เบาใจว่าปาพจน์ (คือพระธรรมวินัย) นี้มีพระบรมศาสดาล่วงไปแล้วหามิได้พระธรรมวินัยนี้
เป็นพระบรมศาสดาของท่านทั้งหลายดังนี้."
(เล่ม ๒๔ หน้า ๒๒ มหามกุฎราชวิทยาลัย)

อรรถกถาวักกลิสูตรที่ ๕
     บทว่า ปูติกาเยน ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงพระวรกายของพระองค์
แม้จะมีสีงามดังสีทองคำอย่างนั้น ก็เพราะหมายความว่า (มีของปฏิกูล) ไหลออกประจำ.
ในบทว่า โย โข วกฺกลิ ธมฺมํ นี้ พึงทราบอธิบายว่า ๑-พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดพระธรรมกาย
ที่ตรัสไว้ว่า ขอถวายพระพรมหาบพิตร ธรรมกายแลคือพระตถาคต ความจริงโลกุตตรธรรม๙ อย่าง
(มรรค ๔ ผล ๔ นิพพาน ๑) ชื่อว่า พระกายของพระตถาคต.
(เล่ม ๒๗ หน้า ๒๘๓ มหามกุฎราชวิทยาลั)ย

"บัดนี้ เพื่อแสดงสมบัติคือรูปกายและธรรมกายของพระผู้มีพระภาคเจ้าท่านพระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายจึงกล่าวคาถานี้ว่า
พระผู้มีพระภาคเจ้า ไม่มีผู้เสมอเหมือนใน  พระรูป ในศีล สมาธิ ปัญญาและวิมุตติ ทรงเสมอกับพระพุทธเจ้าที่ไม่มีใครเสมอในการประกาศพระธรรมจักร."
(เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๒มหามกุฎราชวิทยาลัย)

นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งท่านนั้นนะครับ จริงๆมีอีกหลายที่ และประโยคสำคัญที่พระพุทธองค์ตรัสว่า "ธรรมกาโย อะหัง อิติปิ แปลว่า เราคือ ธรรมกาย"
เอาละครับ คราวนี้ น่าจะรู้แล้วนะครับ  ว่า วัดพระธรรมกายไม่ได้โมเม

อีกอย่าง สมัยหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านก็เคยโดนคณะสงฆ์ ส่งลูกศิษย์เอกหลวงปู่มั่นมาตรวจสอบว่า
สิ่งที่ท่านสอนหน่ะเป็นจริงหรือไม่ ทั้งนี้หลังจากเข้าไปนั่งสมาธิด้วยกัน พอออกมาลูกศิษย์หลวงปูมั่น
ท่านก็บอกว่า "ที่หลวงปู่วัดปากน้ำสอนนั่นเป็นของจริง"ไปหาหนังสือ ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในประเทศไทย
และประวัติหลวงพ่อวัดปากน้ำอ่านดูได้



ทั้งนี้ที่วัดพระธรรมกาย มี พระที่จบประโยคเก้ามากที่สุดในประเทศไทย มีโรงเรียนปริยัติธรรม
และมียอดสอบได้ที่หนึ่งติดต่อกันมาหลายปี มีสำนักศึกษาปริยัติธรรม สอนพระไตรปิฎกอย่างจริงๆจัง
แล้วถ้ามีการสอนผิด ทำไมเหล่าเปรียญธรรมเก้าประโยค และประโยคต่างๆอีกหลายร้อยจะไม่รู้
และถ้าสอนผิดหลักไป ทำไมจะไม่รู้ เพราะศึกษากันอย่างจริงจังมาตลอด

หลวงพ่อชา ท่านสอนเรื่องอานาปานสติ เป็นหนึ่งในอนุสสติ ๑๐ ที่กล่าวไว้ข้างบน วัดพระธรรมกาย
สอนเรื่องพุทธานุสสติ ก็เป็นหนึ่งในอนุสสติ แล้ว วิธีการต่างแต่เป้าหมายเดียวกันครับ
ทั้งนี้ เมื่อไปอ่านหนังสือหลวงปู่ชาดีๆ ท่านก็เคยพูดถึงดวงธรรมเหมือนกันล่ะครับ

เอาล่ะนะครับ คงประจักษ์แล้ว จริงๆๆ ถ้าจะอธิบายไปมากกว่านี้ วันนี้คงพิมพ์ไม่หมดจริงๆ เอาไว้สงสัยแล้วก็จะตอบให้ล่ะกัน

สรุป วัดพระธรรมกายไม่ได้โมเม  มีแต่คนว่าวัดโมเมนั่นล่ะ โมเม!!!!

อืมอีกอย่าง ที่โพสมาว่า หลวงพ่อพุทธทาส บอกว่า อย่าบ้าบุญนักเลย !!!!! น่าขันจริงๆๆ
...แต่ท่านบวชเอาบุญตลอดชีวิต ท่านเผยแพร่ธรรมะพุทธเจ้านี่ไม่ได้เพื่อเอาบุญหรือ หรือว่า
ที่ท่านเผยแผ่คำสอนพุทธเจ้า เพื่ออะไร ท่านลงทุนทำขนาดนี้เพื่ออะไรอ่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะบุญแล้ว  
ไปอ่านบทความท่านให้จบนะครับ แล้วค่อยมาคุยกัน

ด้วยความเคารพครับ  เรื่องหลวงพ่อสดได้อธิบายไว้แล้วครับ...


              สุดท้ายขอถามว่า    ผู้ที่รู้ปริยัติเยอะ ไม่ปฏิบัติ จะมีประโยชน์อะไรครับ......





เดี๋ยวผมจะค่อยๆตอบคำถาม ที่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่....................

ผมรู้สึกว่าผมกั๊กมานานแล้ว ข้อสำคัญผมกลัวว่าคนอื่นคิดว่าผมรู้ได้อย่างไร มั่วรึเปล่า  
แต่ผมขอบอกไว้ตรงนี้ครับว่า พิสูจได้   ศสานาพุทธเป็น เรื่องของเหตุผลอยู่แล้วครับ ...action = reaction   และถ้าไม่เชื่อผมไม่ป็นไร ผม ท้า  !!
ซึ่งผมก้ยังเคยลองพิสูจน์ธรรมกายมาแล้ว แล้วทำไม คนธรรมกายถึงไม่ลองเปิดใจพิสูจน์ดูละครับ  
ถ้าชาร์ปต้องการรับความคิดเห้นใหม่ๆก็ ติดต่อผมได้ ผมไม่ได้บอกให้เชื่อ แค่ลองมาดูได้ ....
อาจจะมองเห็นอะไรเยอะขึ้น หรือ ถึงเวลานั้น มองว่าทางที่ผมเดินอยู่มันผิด ค่อยแนะนำผมก้ยังไม่สาย

เพราะผมก้ยังไม่ได้ปฏิบัติจริงจัง คนที่เขาปฏิบัติจริง เขาก็ไม่มาตอบหรอกครับ  เพราะการตอบนี่ก็เป็นกิเลสอย่างนึง.....

Quote from: ชาร์ป on 13 Jan 2007, 21:08 น.
อานิสงส์การให้ทาน อ่ะครับ
เป็นหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่แล้ว
ทำทานกับสัตว์ 100 ชาติ
คนไม่มีศีล 1000 ชาติ
คนมีศีล5 10000 ชาติ
ฯลฯ

เรื่อง กู้เงิน จริงๆมันก็ไม่เข้ากับหลัก
เหตุแห่งการทำทานแล้วได้บุญมาก < อยู่แล้วครับ
1.เจตนาบริสุทธิ์
2.วัตถุบริสุทธิ์
3.บุคคลที่เราทำบุญด้วย

พระพุทธเจ้าแบ่งมานานแล้วครับเต่า  :39:

ส่วนเรื่องคนวัด ที่ไปกู้เค้ามาทำบุญนี้ ได้แต่บอกครับตามหลักข้างบน
ทางวัดตรวจสอบไม่ได้อะครับว่า
เค้ากู้มาป่าวแล้วไม่รับ
และเท่าที่ผมรู้จัก คนที่มาทำบุญที่วัดนี่
ไม่เคยเห็นเค้ากู้กันอ่ะครับ เห็นแต่เค้าเก็บเงิน

แต่ว่าเรื่องนี้คุ้นว่าเคยคุยแล้วนี่  :09:

๑ . ทำทานแก่สัตว์เดรัจฉาน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่มนุษย์ แม้จะเป็นมนุษย์ที่ไม่มีศีล
     ไม่มีธรรมเลยก็ตาม ทั้งนี้เพราะสัตว์ย่อมมีวาสนาบารมีน้อยกว่ามนุษย์และสัตว์ไม่ใช่เนื้อนาบุญที่ดี

๒ . ให้ทานแก่มนุษย์ที่ไม่มีศีล ไม่มีธรรมวินัย แม้จะให้มากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล ๕
      แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

๓ . ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล ๕ แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้มีศีล ๘ แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

๔ . ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล ๘ แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่ผู้มีศีล ๑๐
      คือสามเณรในพุทธศาสนา แม้จะได้ถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๕ . ถวายทานแก่สามเณรซึ่งมีศีล ๑๐ แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานดังกล่าวแก่พระสมมุติสงฆ์
    ซึ่งมีศีลปาฏิโมกข์สังวร ๒๒๗ ข้อ
    พระด้วยกันก็มีคุณธรรมแตกต่างกัน จึงเป็นเนื้อนาบุญที่ต่างกัน บุคคลที่บวชเข้ามาในพระพุทธศาสนามีศีลปาฏิโมกข์สังวร ๒๒๗ ข้อนั้น
    องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่ตรัสเรียกว่าเป็น " พระ " แต่เป็นเพียงพระสมมุติเท่านั้น เรียกกันว่า " สมมุติสงฆ์ " พระที่แท้จริงนั้น
    หมายถึงบุคคลที่บรรลุคุณธรรมตั้งแต่พระโสดาปัตติผลเป็นพระโสดาบันเป็นต้นไป ไม่ว่าท่านผู้นั้นจะได้บวชหรือเป็นฆราวาสก็ตาม
    นับว่าเป็น " พระ " ทั้งสิ้น และพระด้วยกันก็มีคุณธรรมต่างกันหลายระดับชั้น จากน้อยไปหามากดังนี้คือ " พระโสดาบัน พระสกิทาคามี
    พระอนาคามี พระอรหันต์ พระปัจเจกพุทธเจ้า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธมเจ้า " และย่อมเป็นเนื้อนาบุญที่แตกต่างกัน ดังต่อไปนี้

๖ . ถวายทานแก่พระสมมุติสงฆ์ แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่ - พระโสดาบัน แม้จะได้ถวายทานดังกล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม
   ( ความจริงยังมีการแยกเป็นพระโสดาปัตติมรรคและพระโสดาปัตติผล ฯลฯ เป็นลำดับไปจนถึงพระอรหัตผล แต่ในที่นี้จะกล่าวแต่เพียงย่นย่อพอให้ได้ความเท่านั้น )

๗ . ถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระสกิทาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๘ . ถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระอนาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๙ . ถวายทานแก่พระอนาคามี แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระอรหันต์ แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๑๐ . ถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๑๑ . ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแด่พระองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
     แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๑๒ . ถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทานที่มีองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน
      แม้จะถวายสังฆทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม

๑๓ . การถวายสังฆทานที่มีองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่า " การถวายวิหารทาน " แม้จะได้กระทำแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม
    " วิหารทาน ได้แก่การสร้างหรือร่วมสร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาโรงธรรม ศาลาท่าน้ำ ศาลาที่พักอาศัยคนเดินทางอันเป็นสาธารณะประโยชน์ที่ประชาชนได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน
      " อนึ่ง การสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณประโยชน์หรือสิ่งที่ประชาชนใประโยชน์ร่วมกัน แม้จะไม่เกี่ยวเนื่องกับกิจในพระพุทธศาสนา เช่น "
        โรงพยาบาล โรงเรียน บ่อน้ำ แท็งก์น้ำ ศาลาป้ายรถยนต์โดยสารประจำทาง สุสาน เมรุเผาศพ " ก็ได้บุญมากในทำนองเดียวกัน

๑๔ . การถวายวิหารทาน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ( ๑๐๐ หลัง ) ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ " ธรรมทาน " แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม
         " การให้ธรรมทานก็คือการเทศน์ การสอนธรรมะแก่ผู้อื่นที่ยังไม่รู้ให้รู้ได้ ที่รู้อยู่แล้วให้รู้ยิ่งๆขึ้น ให้ได้เข้าใจมรรค ผล นิพพาน
         ให้ผู้ที่เป็นมิจฉาทิฐิได้กลับใจเป็นสัมมาทิฐิ ชักจูงผู้คนให้เข้าปฏิบัติธรรม รวมตลอดถึงการพิมพ์การแจกหนังสือธรรมะ "

๑๕ . การให้ธรรมทาน แม้จะมากถึง ๑๐๐ ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ " อภัยทาน " แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้อภัยทานก็คือ
       " การไม่ผูกโกรธ ไม่อาฆาตจองเวร ไม่พยาบาทคิดร้ายผู้อื่นแม้แต่ศัตรู " ซึ่งได้บุญกุศลแรงและสูงมากในฝ่ายทาน เพราะเป็นการบำเพ็ญเพียรเพื่อ
        " ละโทสะกิเลส " และเป็นการเจริญ " เมตตาพรหมวิหารธรรม " อันเป็นพรหมวิหารข้อหนึ่งในพรหมวิหาร ๔ ให้เกิดขึ้น อันพรหมวิหาร ๔ นั้น
         เป็นคุณธรรมที่เป็นองค์ธรรมของโยคีบุคคลที่บำเพ็ญฌานและวิปัสสนา ผู้ที่ทรงพรหมวิหาร ๔ ได้ย่อมเป็นผู้ทรงฌาน ซึ่งเมื่อเมตตาพรหมวิหารธรรม
        ได้เกิดขึ้นแล้วเมื่อใด ก็ย่อมละเสียได้ซึ่ง " พยาบาท " ผู้นั้นจึงจะสามารถให้อภัยทานได้ การให้อภัยทานจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและยากเย็น
         จึงจัดเป็นทานที่สูงกว่าการให้ทานทั้งปวง
        อย่างไรก็ดี การให้อภัยทานแม้จะมากเพียงใด แม้จะชนะการให้ทานอื่น ๆ ทั้งมวล ผลบุญนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า " ฝ่ายศีล "
        เพราะเป็นการบำเพ็ญบารมีคนละขั้นต่างกัน

รายละเอียดเยอะไม่เข้าใจหรอก  {หมีโหด}




















































:33: อะล้อเล่น

ที่ตอบมานี่มา
เอาหลักฐานมายืนยันด้วย
ดีไหมครับ

นอกจากความคิดเห็นส่วนตัว

อยากใส่อะไรก็ใส่ให้เต็มทีครับ

มาลองดูมั้ยครับ  แล้วเรื่อง สมถะ เนี่ย  ชาร์ป เปิด พระไตรปิฎกหรือยัง  แล้ว ที่เคยนั่งสมาธิแล้วรู้สึกสบายมั้ยละ ?  แล้ว  ไหนจะเรื่องสัมมานุสติ เรื่องอธิษฐานจิต หรือ เรื่องกิเลสตน ที่ทั้งคุณและผม ก็มี  นั่นอ่ะ 

มันน่าจะอธิบายได้ในตัวอยุ่แล้วถ้าเปิดใจรับมัน  ลองพิจจารณาดูนะครับ  แล้วเรื่องหลวงพ่อสดเนี่ย อาจารย์ที่ผมยึดถือและตั้งใจจะปฏิบัติต่อไปในภายภาคหน้าเนี่ย ท่านเป้น ลูกศิษย์ของหลางพ่อสดมาก่อนครับ ท่านจึงรุ้ แต่ในสมัยนี้ลูกศิษย์ที่ เคยอยุ่ในช่วงนั้นผมไม่แน่จะว่ายังอยุ่หรือเปล่าหรืออยุ่ที่ไหนกันบ้าง.....


เปิดพระไตยปิฎก ดูซิครับ มันกล่าวชัดเจน  .......   

หรือชาร์ป อยากลองมาทดสอบดูเองมั้ย   ผมเคยนั่งที่ธรรมกาย  นั่งเป็น สองชั่วโมงสามชั่วโมงสบายมากๆ

เต่พอคิดว่ามันไม่ใช่ออกมานั่งที่นี่แม้เพียงอึดใจเดียวก็รู้สึกเจ็บรู้สึกเมื่อยแล้วครับ....

เล่มไหน หน้าไหนครับ

ใครหรอครับที่ไม่เปิดใจ

Quote from: จักรี on 14 Jan 2007, 01:26 น.
มาลองดูมั้ยครับ  แล้วเรื่อง สมถะ เนี่ย  ชาร์ป เปิด พระไตรปิฎกหรือยัง  แล้ว ที่เคยนั่งสมาธิแล้วรู้สึกสบายมั้ยละ ?  แล้ว  ไหนจะเรื่องสัมมานุสติ เรื่องอธิษฐานจิต หรือ เรื่องกิเลสตน ที่ทั้งคุณและผม ก็มี  นั่นอ่ะ 

มันน่าจะอธิบายได้ในตัวอยุ่แล้วถ้าเปิดใจรับมัน  ลองพิจจารณาดูนะครับ  แล้วเรื่องหลวงพ่อสดเนี่ย อาจารย์ที่ผมยึดถือและตั้งใจจะปฏิบัติต่อไปในภายภาคหน้าเนี่ย ท่านเป้น ลูกศิษย์ของหลางพ่อสดมาก่อนครับ ท่านจึงรุ้ แต่ในสมัยนี้ลูกศิษย์ที่ เคยอยุ่ในช่วงนั้นผมไม่แน่จะว่ายังอยุ่หรือเปล่าหรืออยุ่ที่ไหนกันบ้าง.....


เปิดพระไตยปิฎก ดูซิครับ มันกล่าวชัดเจน  .......   

หรือชาร์ป อยากลองมาทดสอบดูเองมั้ย   ผมเคยนั่งที่ธรรมกาย  นั่งเป็น สองชั่วโมงสามชั่วโมงสบายมากๆ

เต่พอคิดว่ามันไม่ใช่ออกมานั่งที่นี่แม้เพียงอึดใจเดียวก็รู้สึกเจ็บรู้สึกเมื่อยแล้วครับ....

พระไตรปิฏิก ไตร ร ครับ

 :12: โอ้วว ขยันพิมพ์โคตรๆ +


แต่ อย่าใส่อารมณ์กันนะครับ ถก กันเฉยๆนะ

ไว้มาตามอ่าน  นอนก่อนงานเพิ่งเสร็จ - -

ทั้งคุณทั้งผมไม่รู้หรอกว่าถือเล่มเดียวกันรึเปล่าและที่สำคัญผมไม่ได้ต้องการเอาชนะ ดังนั้น จะโพสต์ ที่มาจากเว็บให้ดูครับ  ถ้าคิดว่าเชื่อถือไม่ได้ ผมคงต้องแล้วแต่ชาร์ป.....

กรรมฐาน 40 (ที่ตั้งแห่งการทำงานของจิต, สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเจริญภาวนา, อุปกรณ์ในการฝึกอบรมจิต — mental exercises; subjects of meditation)
      1. กสิณ 10 ดู [315]
      2. อสุภะ 10 ดู [336]
      3. อนุสติ 10 ดู [335]
      4. อัปปมัญญา 4 ดู [161]
      5. อาหาเร ปฏิกูลสัญญา (กำหนดพิจารณาความเป็นปฏิกูลในอาหาร — perception of the loathsomeness of food)
      6. จตุธาตุวัฏฐาน (กำหนดพิจารณาธาตุ 4, พิจารณาเห็นร่างกายของตนโดยสักว่าเป็นธาตุ 4 แต่ละอย่างๆ; ธาตุมนสิการ ก็เรียก — analysis of the four elements)
      7. อรูป 4 ดู [207]

      กรรมฐานใดให้ได้สมาธิถึงขั้นใด ดู [99] ภาวนา 3; กรรมฐานใดเหมาะกับจริตใด ดู [262]

ให้ดีชาร์ป ลองพิสูจน์ดูมั้ยครับ  ไหนๆผมก็เคยลองศึกษาธรรมกายดูบ้างแล้ว ชาร์ปมาศึกษา นี่ดูจะได้รู้ว่าผิดอย่างไร...ดีมั้ยครับ.....

แล้วที่มองพินิจรูปศพผู้หญิง โดยคิดซะว่าเป้นเพียงตะกร้าใส่เครื่องในนี้

อยู่ในข้อไหนเหรอครับ

เห็นตอนไปพยายามบวชที่กุฎิหลวงพี่มีรูปแบบนี้ด้วย

ดูแล้วกำหนดจิตได้สลดดี  :16:

ขอบคุณครับชาร์ป +1 ครับ


คือผมอยากให้ชาร์ปลองเปิดใจดูน่ะครับ ลองศึกษาดู คงไม่เสียหาย

และที่สำคัญ เรื่องแบบนี้มันรู้ได้เฉพาะตน ชาร์ปต้องรู้ซิครับว่ามันจริงหรือไม่จริงตามที่ผมบอก ถ้าเอาตำรามาเปิดผมว่าชาร์ป เหนื่อยกว่าผมแน่ๆ เพราะอ้างเยอะกว่าผมอีก.....

ผมคุยกันอย่าง บัณฑิต ครับ
ด้วยเหตุผล ยอมรับในเหตุผลซึ่งกันและกัน

Quoteพุทธศานาไม่เคยสอนให้ ตูต้องสำเร็จก่อนแล้วถึงกลับมาช่วยเอ็ง

แล้วท่านจะหนีบวช แล้วกลับมาโปรดพระบิดาทำไมครับ

Quoteซึ่งเคยมี ผู้ที่โสดาบัน ยังสามารถ แนะนำคนอื่นได้  อย่างน้อยก็แนะนำไปในทางที่ถูกต้อง

เค้าก็ต้องเป็นโสดาบันก่อนเลยนี่ครับ

Quote
เอ่อ.....คงจะตีความหมายของการอธิฐานจิตผิดแล้วครับ
การอธิฐานจิต หมายถึงการ ตั้งต้นจิตที่ดี เพื่อจะนอบน้อมไปในทางนั้นๆ  ดั่งคำที่ว่า  ให้เมตตา จึ่งได้ เมตตา 
ที่ ยาจก อธิษฐานจิตแค่ใช้ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวนั้น เกิดจาก การตั้งต้นจิตที่ดีแล้วนอบน้อมตามหลักธรรม คือปฏิบัติถูกต้อง
จึ่งได้ บรรลุ  ไม่ใช่สมัยนี้ อะไร อะไรก็อธิษฐานจิต ซึ่ง ไม่แตกต่างอะไรกับ คำขอ หรืออ้อนวอน .....
มันผิดหลักพระพุทธศาสนาอย่างสิ้นเชิงครับ

การบุญนี่ถือว่าเป็นการตั้งต้นจิตที่ดีไหมครับ?

Quoteสรุปง่ายๆการทำบุญอย่างเดียวไม่ทำให้บรรลุมรรคผลได้ครับ

บุญนี่ผมไม่หมายถึงการทำทาน อย่างเดียวนะครับ
เข้าใจอะไรผิดหรือป่าว  ที่แอบอ้างมาก็พิมพ์อยู่

Quoteอันนี้ขอไม่ตอบ....

แล้วจะแอบอ้างมาเพื่ออะไรครับ

Quote** อันนี้พุทธศาสนาไม่ได้สอนให้เอาตัวเราไปเปรียบเที่ยบกับคนอื่นนะครับ

เถียงไม่ออกก็ไม่ต้องใช้คำนี้ก็ได้ครับ

พระพุทธเจ้ายังเปรียบเทียบการสอนคนกับ บัว4 เหล่าเลยครับ

Quoteเดี๋ยวผมจะค่อยๆตอบคำถาม ที่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่....................

อย่าใช้คิดเห็นส่วนตัวสิครับ ไหนว่าเราคุยกันด้วยเหตุผล

อย่าใช้อารมณ์กันนะครับ  :42:

(http://img2.f0nt.com/14/8432702347541cafe017cf3225909a6e.png)

แล้วจะแอบอ้างมาเพื่ออะไรครับ

อันนี้เริ่มหาเรื่องแล้วครับ .....อยุ่ในอารมณ์โทสะหรือเปล่า.....

เถียงกันสิบวันก็ไม่จบครับ  


จะหาว่าผมไม่ตอบคำถามเพราะว่าจนแต้มก็ แล้วแต่จะคิดนะครับ

เอางี้ครับ เดือนมีนาคม ผมจะเปิดใจไปศึกษา ที่วัดพระธรรมกาย  แล้วผมต้องทำไงบ้างครับ ?


แต่......สัญญากับผมว่าชาร์ปจะต้องมาลองศึกษาและปฏิบัติ ในทางที่ผมกำลังจะปฏิบัติอยุ่ดีมั้ยครับ.....

อย่าเริ่มมีอารมณ์กันเลย  :17:

พระพุทธเจ้าไม่ได้หนีออกบวชชิ่งไปสำเร็จก่อน เพราะพ่อพระองค์ไม่ได้อยากให้บวช มันคนละหนีกันนะครับ  :17:

อันนี้เป็นระบบผู้ที่รู้สอนผู้ไม่รู้ธรรมดาทั่วๆ ไปครับ
เพราะถ้าต่างคนต่างรู้ไม่ครบ รู้ขาดๆ แหว่งๆ แต่คิดว่ารู้ครบ มาสอนกันเองเนี้ย
ก็ ตาบอดคลำช้าง ดีๆ ละครับ  :17:

ตั้งต้นจิตกับทำบุญ เหมือนแต่ต่างนะครับ ดูที่เจตนา  :17:

บุญ is not product ตัดประเด็นนี้ได้เลยครับ เอคิดว่าถ้าตั้งใจจะนิพพานหรือบรรลุอะไรซักอย่าง
บุญมันก็แค่คำเพื่อบอกลักษณะอะไรซักอย่าง และตัวมันเองไม่น่าจะมีหน่วยนับปริมาณได้ว่า
คนนั้นมีบุญเท่านี้แล้วนะ คนนู้นบุญพึ่งได้เท่านี้เอง  :17:

ท่านจำแนกออกเป็น 4 เหล่า ไม่ได้เอาไปเปรียบเทียบครับ  :17:



ตอบอย่างนี้และ  :22:

ใจเย็นๆ นะครับ
เดี๋ยวกระจู๋นี้จะเข้าอีหรอบ ศาสนาแตะต้องกันไม่ได้
เหมือนกับกระทู้ที่เว็บอื่นๆ ที่เราเห็นกัน :42:


ยังไงผมก็ยังยืนยันคอนเซปต์ตัวเองตั้งแต่โพสต์แรกยันโพสต์นี้ของกระจู๋นี้อยู่เหมือนเดิมครับ
ว่าถ้าให้เลือกระหว่าง ศรัทธา หรือเหตุผล

ผมเลือกเหตุผล :42:


(+3) จักรีครับ หน้าที่แล้วเรียกประเด็นมาตอบได้ดี
ส่วนชาร์ปใจเย็นๆ ครับ พรุ่งนี้ค่อยกลับมาอ่านที่พิมพ์อีกที จะได้ใจเย็นๆ นะ

Quote from: iannnnn on 14 Jan 2007, 02:24 น.

ยังไงผมก็ยังยืนยันคอนเซปต์ตัวเองตั้งแต่โพสต์แรกยันโพสต์นี้ของกระจู๋นี้อยู่เหมือนเดิมครับ
ว่าถ้าให้เลือกระหว่าง ศรัทธา หรือเหตุผล

ผมเลือกเหตุผล :42:

:42:

อันนี้ ผมขออธิบายในฐานะที่ผมพอรุ้มาบ้างนะครับ ถ้าชาร์ปเห็นด้วยก็มาเสริมได้....

พระพุทธศาสนา เป็นเรื่อง หลักของเหตุผล  อ่ะนะครับ
มีเกิดก็ต้องมีตาย
มีสุขก้ต้องมีทุกข์
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
อะไรเทือกนั้นน่ะครับ

แล้วเรื่องอินทรีย์พละที่ผมบอกไปหน้าที่แล้ว ก็ว่าถึงเรื่องเหตุผลเช่นกันน่ะ

แต่ผมจำได้ไม่ครบว่ามีอะไรบ้าง    แต่รู้สึกว่ามี คำว่าศรัทธา กับปัญญา ด้วย  เขาบอกว่า ศรัทธาเยอะ  กลายเป็นงมงาย   ปัญญาเยอะกลายเป็นคนที่ยึดมั่นถือมั่น พูดง่ายมีความเป็นตัวเองสูง..อะไรประมาณนั้น
ดังนั้น  เขาจึงบอกว่า  ศรัทธา กับปัญญา จึงต้องเท่าๆกัน... ไม่มากไม่น้อยไปกว่ากัน

อ๋อๆ   มีวิริยะ ด้วย  ส่วนสติมีรึเปล่าไม่แน่ใจ..... :42:

มาแก้ไข เข้าใจแล้ว  สติ คู่กับวิริยะ   คือ ต้องเพียรอย่างมีสติ     เคยเห็นคนโง่ที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำมั้ยครับ  โอ้โหขยันจริงๆ  แต่ถ้ามีสติหน่อยเขาต้องรู้ว่าเขาอาจจะหาวิธีทุ่นแรงได้ พอมีสติก็เกิดปัญญา ว่าจะไปหาเครื่องทุ่นแรงได้ที่ไหน พอหาได้เอามาใช้งาน ต้องใช้ปัญญาเพื่อหาวิธีใช้งานมัน ด้วยความศรัทธาว่าต้องทำได้....(แหม่ ปะติดปะต่อเป็นเรื่องเป้นราวเชียวนะ แต่ ไม่แน่ใจว่าจะถูกต้อง ตรงตามนี้รึเป่า  :42:)

 

+ เต่า ฝาเกย์ จักรี ชาร์ป คนละ 1 :46:

ว่าจะไม่พยามโพสต์ที่เกี่ยวข้อง เพราะอคติที่มีอยู่ อ่านคำตอบแล้วพอรู้ว่าเหตุผลคืออะไร แต่ตัวเหตุผลไม่สามารถไปขจัดความสงสัยได้ หวังว่าโพสต์ของผมคงไม่เป็นประเด็นร้อนนะ  :46:

1.ประเด็นเรื่องคำสอนผมคงตัดไป เพราะไม่เคยศึกษา ไม่รู้เหมือนกันว่าอันไหนถูกอันไหนผิด และด้วยเวลาผ่านมากว่า 2 พันกว่าปี แค่ประวัติศาสตร์สมัยก่อนจะเป็นรัตนโกสินทร์ยังหาความถูกต้องตรงกันไม่ได้ แล้วนับประสาระกับเวลาที่เนินนานกว่านั้น แต่เอาเถอะตัวแก่นของพระพุทธศาสนาคงยังคงอยู่ เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถยืดยาวมาถึงปัจจุบันได้

2.ประเด็นของวันพระธรรมกาย ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแต่ "เขาว่า" แต่เมื่อได้ไปสัมผัส (อย่างผิว ๆ ) ก็ยิ่งทำให้เกิดความสงสัยแตกออกไป

   - ประเด็นการทำบุญ ทางวัดไม่ได้บังคับ อันนี้ผมไม่เถียง เพราะผมไปวัดก็ไม่มีใครมาบังคับจริง ๆ แต่มองให้ลึกลงไป วิธีบังคับสามารถใช้ได้ผลในช่วงเวลาสั้น  ๆ แต่สิ่งที่ธรรมกายทำ ผมขอเรียกว่า "วิธีทางการตลาด" แล้วกัน ซึ่งแน่นอนวัดไหน ๆ ก็ทำกัน ไม่ว่าการโฆษณาตามข้างทาง งานฟังลูกนิมิตร งานยกช่อฟ้าใบระกา ฯลฯ
     
       แต่กลยุทธ์ที่ธรรมกายใช้ ต้องเรียกว่าเหนือชั้นกว่าเยอะ ด้วยการเปลี่ยน "want" ให้เป็น "need" จากความต้องการธรรมดา ให้เป็นสิ่งจำเป็น ถามว่าเป็นสิ่งดีมั๊ยที่คนเข้าวัด มาทำบุญ ถือศีลเป็นแสน ๆ ล้าน ๆ คน เป็นสิ่งดีครับ แต่สิ่งที่แฝงอยู่ และการเบี่ยงความคิด ความเชื่อ โดยค่อย ๆ เติมสิ่งต่าง ๆ เข้าไป อันนี้ผมว่าน่ากลัว

      เอาวิธีการเปลี่ยน "want" ให้เป็น "need" ก่อน ถามว่ามันทำได้จริงหรือ ผมมองว่าในสังคมไทยทำได้ไม่ยากเลย เพราะพื้นฐาน และสันดานของคนไทยส่วนใหญ่ชอบอะไรที่ง่าย ๆ ด่วน ๆ ไม่ได้พิจารณาข้อเท็จจริง ทำเพราะคนส่วนใหญ่ทำกัน ผมยกตัวอย่างเปรียบเทียบการตลาดของ "ชาเขียว" และ "ไวเทนนิ่งคลีม" พอมองเห็นอะไรหรือเปล่า (อาจจะไม่ถูก 100% นะ ผมไม่ใช่เด็กการตลาด)

      Want ของ "ชาเขียว" คืออะไร อืมมม เป็นอะไรที่ญี่ปุ่น มันเทรนดี้ดี (เข้ากับยุค) ไม่ดื่มมันเชย แน่นอนว่ายุค หรือช่วงเวลา แต่ถ้าเปลี่ยนมันให้เป็นความจำเป็นต่อสุขภาพ เพราะมีสารต่อต้านอนุมูลอิสระ ช่วยชลอความแก่ ต่อต้านโรคมะเร็ง โอ้วว แม่เจ้า หรือ ฉลาดในการเลือกกิน ทำให้อายุยืนเหมือนแม่เฒ่าฝาแฝดคู่นั้น โออิชิ กรีนที เลยขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะมันถูกแปลงเป็น "need" ด้วยการตลาด ทั้ง ๆ ที่มันก็แค่น้ำชาผสมน้ำตาล -__-"

      สังเกตดูว่าการทำตลาดแบบนี้จะเปิดช่องให้ผู้บริโภคได้มีโอกาสรับ และประมวลผลเพื่อเอาไปคิดต่อ จะไม่ยัดเยียดทั้งหมด เหมือนกับการวาดภาพโครงคร่าว ๆ แล้วเปิดช่องให้ผู้ดูภาพจินตนาการภาพที่เหลือเอาเอง วิธีนี้ได้ผลดี เพราะจะลดการต่อต้าน หรือกำแพงที่เกิดขึ้นในใจของคนคนนั้น

(ยาวจังยังไม่เข้าเรื่องเลย ไปรดน้ำต้นไม้ก่อนนะ ไว้จะมาขยายความต่อ ว่าเกี่ยวข้องกับการทำบุญของธรรมกายยังไง  :01:)

ชัดเจนครับ (+2)



ย้ำอีกทีว่าชาร์ปใจเย็นๆ นะครับ
กระจู๋นี้อยากให้เย็นใจเหมือนชื่อกระจู๋

Quote from: ^-FakE-^ on 14 Jan 2007, 02:18 น.

บุญ is not product ตัดประเด็นนี้ได้เลยครับ เอคิดว่าถ้าตั้งใจจะนิพพานหรือบรรลุอะไรซักอย่าง
บุญมันก็แค่คำเพื่อบอกลักษณะอะไรซักอย่าง และตัวมันเองไม่น่าจะมีหน่วยนับปริมาณได้ว่า
คนนั้นมีบุญเท่านี้แล้วนะ คนนู้นบุญพึ่งได้เท่านี้เอง  :17:

นี้ครับชาเขียว  :17:

เดินเข้ามาทำตัวลีบๆ แล้วจากไป





:32:

Quoteนิกายต่างๆในพระพุทธศานา ไม่ได้ค่อยๆหายไปหรอกครับ ที่หายไปเป็นเพราะเกิดจากการสังคายนาโดยพระเจ้าอโศก ที่ต้องการ กำจัดพวก เดรถี

อ่าน นี่น่ะครับ แล้วจะรู้ว่า อะไร คือ อะไร
http://www.larnbuddhism.com/tripitaka/praapitham/4.html
:33:

Quoteพุทธศานาไม่เคยสอนให้ ตูต้องสำเร็จก่อนแล้วถึงกลับมาช่วยเอ็ง   
ซึ่งเคยมี ผู้ที่โสดาบัน ยังสามารถ แนะนำคนอื่นได้  อย่างน้อยก็แนะนำไปในทางที่ถูกต้อง

เรื่อง concept ของหินยาน ให้อ่านอันนี้นะครับ
http://en.wikipedia.org/wiki/Hinayana
(ไม่รู้อ่านภาษาอังกฤษได้ไหม โทษทีนะ  :08:)
ถ้าอ่านไม่ได้ไม่เป็นไร แต่ให้เข้าใจว่าตอนนี้โลก เค้ารู้concept ของหินยานว่าเป็นอย่างนี้น่ะครับ
ดังนั้น จะศึกษา ต้องศึกษาให้กว้างๆอย่ามองแค่ของตัวเอง
เพราะพุทธศาสนามีอยู่ทั่วโลก

(กดเปลี่ยนเป็นภาษาไทยก็พออ่านได้นะ
หรือหาคนเก่ง eng แปลให้ก็ได้)

Quoteเอ่อ.....คงจะตีความหมายของการอธิฐานจิตผิดแล้วครับ
การอธิฐานจิต หมายถึงการ ตั้งต้นจิตที่ดี เพื่อจะนอบน้อมไปในทางนั้นๆ  ดั่งคำที่ว่า  ให้เมตตา จึ่งได้ เมตตา 
ที่ ยาจก อธิษฐานจิตแค่ใช้ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวนั้น เกิดจาก การตั้งต้นจิตที่ดีแล้วนอบน้อมตามหลักธรรม คือปฏิบัติถูกต้อง
จึ่งได้ บรรลุ  ไม่ใช่สมัยนี้ อะไร อะไรก็อธิษฐานจิต ซึ่ง ไม่แตกต่างอะไรกับ คำขอ หรืออ้อนวอน .....
มันผิดหลักพระพุทธศาสนาอย่างสิ้นเชิงครับ
และยิ่งพูดถึงการใช้ปัญญาเพื่อหาหนทางที่ให้ได้มาซึ่งนิพพาน ในรูปแบบที่บอกมาข้างต้น คือ การ ทำบุญเพื่อหวังนู่นหวังนี่
นั้น  ในทางพระพุทธศาสนา มันคือ โลภะ...

อนึ่ง ความบริสุทธิ์แห่งศีล โดยไม่ปราศจากความเศร้าหมองมีตัณหา
เป็นต้น ย่อมเกิดไม่ได้เพราะไม่มีปัญญา. การอธิษฐานคุณแห่งความเป็น
พระสัพพัญญูจักมีได้แต่ไหน. ผู้มีปัญญาเท่านั้นพิจารณาเห็นโทษ ในการ
ครองเรือน ในกามคุณและในสงสารและอานิสงส์ ในการบรรพชา ในฌาน
สมาบัติ และในนิพพานด้วยดี
มหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 74 หน้า 605

ท่านคิดว่า บิณฑบาตนี้แล เธอยังมีราคะ โทสะ โมหะ อยู่
ไม่อาจรับได้ดังนี้แล้ว ก็เก็บบาตรเข้าถลก ปลดดุมจีวร กลับไปถ้ำกสกะเลย
เก็บบาตรไว้ใต้เตียง พาดจีวรไว้ที่ราวจีวร นั่งลงอธิษฐานความเพียรว่า เราไม่
บรรลุพระอรหัต จักไม่ออกไปจากถ้ำดังนี้
มหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 14 หน้า 339

แล้วนี่เป็นกิเลส หรือ ไม่
บอกว่าเป็นโลภะ
การอธิษฐานจิต ไปอ่านดูใหม่นะครับ

Quoteไม่ถูกซะทีเดียวครับ
พระพุทธเจ้าท่านสอนว่า การทำบุญไม่ยิ่งใหญ่เท่าการเจริญสติ      การปฏิบัติตนตามทางสายเอก สติปัฏฐาน ๔ โดย มีอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน จะสามารถบรรลุ มรรคผลได้ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง 
อินทรีย์พละอย่างกลาง  7 เดือน   อย่างอ่อน 7 ปี   ......   ยกตัวอย่าง พระสารีบุตร ปฏิบัติเช้นนี้ด้วยอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน ก็ได้อรหันต์มรรค.......

ไม่ถูกต้องครับ
เพราะในมหาสติปัฏฐานสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาส์ ไม่กล่าวอย่างนี้

[๑๓๒] พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์
เพื่อก้าวล่วงความโศกและปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์และโทมนัส
เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือ
สติปัฏฐาน ๔ ประการ. ๔ ประการเป็นไฉน ?
      ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้
      พิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นจิตในจิตอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกนี้ได้
โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ที่
สัมปยุตด้วยมรรค เป็นโลกุตระแท้ ท่านประสงค์เอาในบทว่า มรรคภาวนา
นี้ เพราะเหตุนั้น ในมหาอรรถกถา ท่านจึงกล่าวว่า เป็นปาราชิกแก่ภิกษุ
ผู้กล่าวว่า ข้าพเจ้ามีปกติได้สติปัฏฐานที่เป็นโลกุตระ ข้าพเจ้า มีปกติได้
สัมมัปปธาน... อิทธิบาท... อินทรีย์... พละ... โพชฌงค์... อริยมรรค
มีองค์ ๘ ที่เป็นโลกุตระ.
มหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 2 หน้า 629

สติปัฏฐาน ไม่ได้ เกี่ยวเนื่องกับ อินทรีย์พละอย่างเดียว
แต่เป็นธรรมที่เป็นโพธิปักขิยธรรม
ต้อง อ่านให้ครบถ้วนกระบวนความจึงวิเคราะห์ อย่ามองแค่ส่วนใดส่วนหนึ่ง
:33:

Quoteผิดครับ ตีความหมายผิดอย่างสิ้นเชิง  พุทธานุสสติ ไม่ได้หมายความว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป
....อย่างที่ชาร์ปเคยบอกว่าพระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง โมเมว่าแทนองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า.....
แต่ พุทธานุสติ หมายถึงการละลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าจริงๆ ครับ

ไม่ผิด ครับ เพราะพระพุทธรูป แปลว่ารูปของพระพุทธเจ้า
เนื่องจากเราไม่เคยเห็นพระพุทธเจ้าจริงๆ แล้วจะจิตนาการพระพุทธเจ้าได้อย่างไร
รูปปั้นเค้าปัน ตามตำราลักษณะมหาบุรุษ อาจจะเสริมจิตนาการไปบ้าง แต่ก็มีตำราบอกว่าลักษณะเป็นอย่างไร?

ดังนั้น พระพุทธรูป เป็น สัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้า จริงหรือไม่?
แล้ว นึกถึงพระพุทธรูป แล้ว ไม่เท่ากับนึกถึงพระพุทธเจ้าได้อย่างไร

Quote
แล้วก็เรื่อง สมถะ 40 เนี่ย  ผมว่า จำผิดหรือเปล่าครับ   จริงๆมันต้องเป็นกรรมฐานมีทั้งหมด 40 กองไม่ใช่เหรอครับ 
ซึ่งแปลว่า ที่ตั้งแห่งการทำงานของจิต, สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเจริญภาวนา, อุปกรณ์ในการฝึกอบรมจิต ซึ่งไม่ใช่สมถะ ครับ สมถะเป็นสมาธิพื้นมากๆ

จำไม่ผิดครับ
http://203.146.252.209/songmetta.com/wat/index_xy.php?left=1&item=6
ดูที่นี่ได้ครับ  :33:
สมถกรรมฐาน ๔๐ เรียกได้หลายอย่าง
ในพระไตรปิฎกก็มี
http://www.budpage.com/budboard/show_content.pl?b=1&t=4802

สมถะ คือ การทำให้จิตสงบระงับจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองเร่าร้อนทั้งหลาย จนจิตใจไม่มีอาการดิ้นรน ไม่กระสับกระส่ายตลอดเวลาที่กิเลสเหล่านั้นสงบระงับอยู่ อุบายหรือวิธีการนั้นก็ได้แก่ การเจริญกัมมัฏฐาน การเพ่งกัมมัฏฐาน คือ หน่วงเอากัมมัฏฐานมาเป็นอารมณ์สำหรับเพ่ง ซึ่งสมถกัมมัฏฐานนั้น มีจำนวนถึง ๔๐ จัดได้เป็น ๗ หมวด ดังคาถาที่ ๓ ที่ ๔ แสดงว่า
๓. กสิณาสุภานุสฺสติ ทสธา ทสธา ฐิตา
จตสฺโส อปฺปมญฺญาโย สญฺเญกาหาร นิสฺสิตา ฯ
กสิณ อสุภะ อนุสสติ ตั้งอยู่แล้วโดยประเภทอย่างละ ๑๐ อย่างละ ๑๐, อัปปมัญญา ๔, สัญญาที่อาศัยอาหารเป็นอารมณ์ ๑
๔. เอกญฺจ ววตฺถานมฺปิ อรูปา จตุโร อิติ
สตฺตธา สมถกมฺมฏฺ ฐานสฺส ตาว สงฺคโห ฯ 
แม้การเพ่งธาตุ ๑, อรูป ๔ นั้น (ก็นับ)ด้วย รวมสมถกัมมัฏฐานเป็น ๗ หมวด (จำนวน ๔๐) ดังกล่าวมาฉะนี้
มีความหมายว่า ในการเจริญสมถภาวนานั้น มีอารมณ์สำหรับเพ่ง ที่เรียกว่า สมถกัมมัฏฐาน รวม ๗ หมวด
เป็นกัมมัฏฐาน ๔๐ คือ

หมวดที่ ๑ กสิณ ๑๐ กัมมัฏฐานว่าด้วย ทั้งปวง
หมวดที่ ๒ อสุภะ ๑๐ กัมมัฏฐานว่าด้วย ไม่งาม
หมวดที่ ๓ อนุสสติ ๑๐ กัมมัฏฐานว่าด้วย ตามระลึก เช่นตามรู้ลมหายใจอานาปานสติ
หมวดที่ ๔ อัปปมัญญา ๔ กัมมัฏฐานว่าด้วย แผ่ไปไม่มีประมาณ
หมวดที่ ๕ อาหาเรปฏิกูลสัญญา ๑ กัมมัฏฐานว่าด้วย หมายรู้ความปฏิกูลในอาหาร
หมวดที่ ๖ จตุธาตุววัตถานะ ๑ กัมมัฏฐานว่าด้วย กำหนดธาตุทั้ง ๔
หมวดที่ ๗ อรูป ๔ กัมมัฏฐานว่าด้วย อรูปกัมมัฏ

วิปัสสนาภูมิ
วิปัสสนาภูมิ คือ พื้นเพในการเจริญวิปัสสนาภาวนานั้น มี ๖ ได้แก่

๑.ขันธ์ ๕ ๒.อายตนะ ๑๒ ๓.ธาตุ ๑๘
๔.อินทรีย ๒๒ ๕.ปฏิจจสมุปปาท ๑๒ ๖.อริยสัจจ ๔
แต่ข้อ๑ ถึงข้อ ๔ และข้อ ๖ รวม ๕ ข้อนี้ ได้แสดงไว้แล้วในคู่มือปริจเฉทที่ ๗ ส่วนข้อ ๕ ปฏิจจสมุปปาทนั้น ก็ได้กล่าวไว้ในคู่มือปริจเฉทที่ ๘ แล้ว จึงไม่ต้องกล่าวซ้ำในที่นี้อีก

Quoteศสานาพุทธเป็น เรื่องของเหตุผลอยู่แล้วครับ ...action = reaction

ให้ความรู้นะครับ เหตุผล เค้าไม่ค่อย ใช้คำว่า action and reaction แปลว่า กระทำและการโต้ตอบ
จริงๆ เค้าใช้ว่า cause and effect  :01:

สนุกดีนะครับเนี่ย
อ่านทุกประโยคเลย  :12:


หลังๆเริ่มเห็นวี่แววของอารมณ์เจืออยู่ในคำพูด
ถ้าไม่ใช่แบบนั้นก็ขออภัยครับ
อาจเป็นที่วิธีการใช้ภาษาที่ทำให้คนส่วนมากเข้าใจไปว่าแบบนั้น

แบบนั้นหมายถึงแบบใช้อารมณ์น่ะนะ

 :22: < ยิ้มอย่างเป็นนัย

Quote from: tao on 14 Jan 2007, 14:28 น.
:22: ยิ้มอย่างเป็นนัย

:26: ยิ้มอย่างไม่เป็นนัย

Quote from: i-Palm on 14 Jan 2007, 11:49 น.
เดินเข้ามาทำตัวลีบๆ แล้วจากไป





:32:

ไปตีมอนต่อใช่เปล่าปาล์ม  :43:

เราต้องทำความเข้าใจก่อน นะครับ  ว่า

พระพุทธศาสนา เป็นเรื่อง  หลักของเหตุผล.....

ทุกอย่างที่ผม โพสต์ไป  สามารถพิสูจน์ได้ จริงครับ และถ้าใครอ่านแล้วนึกตามจะเห็นภาพครับ

อย่างเช่นการอธิษฐานจิต ถ้ายกเอาตัวอย่างมาใช้  ในสมัยพุทธกาล ที่ชาร์ปบอกว่า ยาจกตั้งจิตอธิษฐาน แล้วบรรลุธรรม
มันเปรียบกับการที่คน มาทำบุญในสมัยนี้ไม่ได้หรอกครับ     

คือ เขาตั้งอธิษฐานจิต แล้วปฏิบัติตาม ในทางที่ถูกต้อง
มันเหมือนให้สัญญาต่อผ้าขี้ริ้วว่า เราจะประพฤติปฏิบัติตามคำสอนของสัมมาสัมพุทธเจ้า...
อย่างเคร่งขัด แล้วปฏิบัติตาม จึ่งได้ดังนั้น  (เห็นมั้ยมันเป็นเหตุเป็นผลกัน)
  แต่ปัจจุบัน ยกมือขึ้นหัวแล้วขอให้ได้บุญโดยที่ไม่ประพฤติปฎิบัติตามคำสอน เลยนี่
มันไม่ใช่แล้วมั้งครับ.... มันไม่เห็นเหตุแล้ว จะให้เห็นผลได้อย่างไร.....

Quote
ไม่ถูกต้องครับ
เพราะในมหาสติปัฏฐานสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาส์ ไม่กล่าวอย่างนี้

[๑๓๒] พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์
เพื่อก้าวล่วงความโศกและปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์และโทมนัส
เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือ
สติปัฏฐาน ๔ ประการ. ๔ ประการเป็นไฉน ?
      ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้
      พิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นจิตในจิตอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกนี้ได้
โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ที่
สัมปยุตด้วยมรรค เป็นโลกุตระแท้ ท่านประสงค์เอาในบทว่า มรรคภาวนา
นี้ เพราะเหตุนั้น ในมหาอรรถกถา ท่านจึงกล่าวว่า เป็นปาราชิกแก่ภิกษุ
ผู้กล่าวว่า ข้าพเจ้ามีปกติได้สติปัฏฐานที่เป็นโลกุตระ ข้าพเจ้า มีปกติได้
สัมมัปปธาน... อิทธิบาท... อินทรีย์... พละ... โพชฌงค์... อริยมรรค
มีองค์ ๘ ที่เป็นโลกุตระ.
มหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 2 หน้า 629

สติปัฏฐาน ไม่ได้ เกี่ยวเนื่องกับ อินทรีย์พละอย่างเดียว
แต่เป็นธรรมที่เป็นโพธิปักขิยธรรม
ต้อง อ่านให้ครบถ้วนกระบวนความจึงวิเคราะห์ อย่ามองแค่ส่วนใดส่วนหนึ่ง

ข้อความที่แอบอ้างมามันสนับสนุน วิธีปฏิบัติของธรรมกายตรงไหน เหรอครับ

อย่างเช่น =   " พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์
เพื่อก้าวล่วงความโศกและปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์และโทมนัส
เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือ
สติปัฏฐาน ๔ ประการ."

ผมว่าตรงข้ามกันเลยด้วยซ้ำ....
อย่างเช่นท่านบอกว่า ทางสายเอกคือ    สติปัฏฐาน ๔
ผมถามหน่อยการฝึกให้เพ่ง ไปให้เห็นดวงแก้ว หรือที่เรียกว่าฝึกสมถะนั่นน่ะ  
มันใช่ การฝึกแบบสติปัฏฐาน ๔ หรือครับ ?

Quote
ไม่ผิด ครับ เพราะพระพุทธรูป แปลว่ารูปของพระพุทธเจ้า
เนื่องจากเราไม่เคยเห็นพระพุทธเจ้าจริงๆ แล้วจะจิตนาการพระพุทธเจ้าได้อย่างไร
รูปปั้นเค้าปัน ตามตำราลักษณะมหาบุรุษ อาจจะเสริมจิตนาการไปบ้าง แต่ก็มีตำราบอกว่าลักษณะเป็นอย่างไร?

ดังนั้น พระพุทธรูป เป็น สัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้า จริงหรือไม่?
แล้ว นึกถึงพระพุทธรูป แล้ว ไม่เท่ากับนึกถึงพระพุทธเจ้าได้อย่างไร

กาลามสูตรครับ........    เห็นพระพุทธเจ้าไม่ได้เห็นตัวตน เห็นความจริงในตัวท่านต่างหากละครับ..
มีที่ไหนให้นั่งคิดถึงพระพุทธรูปแล้วนึกถึงพระพุทธเจ้า ทำแบบนั้นมันไม่รุ้สึกถึงความเป็นตัวตนมากไปเหรอครับ....

รบกวนชาร์ป เอา ความหมาย ของพุทธานุสติ มาให้ ดูดีกว่าครับ   ถ้าคนอื่นอ่านแล้วเขาคงเข้าใจ
อย่าหาว่าผมตีความหมายหลักธรรมเลยครับ
เพราะ ผมเชื่อว่า ถ้าอ่านแล้วเข้าใจจริงๆจะรุ้ว่าเขาไม่ได้เน้นให้คิดถึงพระพุทธเจ้า....ที่เป็นองค์ๆ แบบนั้น....

Quote
http://www.budpage.com/budboard/show_content.pl?b=1&t=4802

ด้วยความเคารพครับ   ลิ้งนี้ สนับสนุน เหตุผลชาร์ปตรงไหนครับ   

  โดยเฉพาะ ความคิดเห็นที่ 5  น่ะครับ   เขาพูดถึง  สมถกรรมฐาน 
กับวิปัสสนากรรมฐานไว้อย่างชัดเจนแล้วนิครับ ถ้าใครอ่านเขาก็คงรู้ละครับว่า

วิปัสสนากรรมฐาน จะไปทางสติปัฏฐาน ๔  ซึ่งเป็นทางสายเอก อย่างที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ นี่ครับ 
แล้วแถมยังบอกว่า สมถะ สามารถทำได้ทั่วไปด้วยนิครับ

Quote
"1.ที่น้องฝึกเรียกสมถกรรมฐาน น้องฝึกได้ดัครับในการกำหนดลมหายใจเรียกอานาปานสติ
เป็นสมถะคือฝึกแล้วจิตจะสงบลงจนเกิดฌาณได้ครับน้องอาจยังไม่ถึง
น้องแค่จิตสงบ อาจมีปิติ อิ่มใจ ส่วนการที่จิตคิดไป เรียก ฟุ้งซ่าน เป็นนิวรณ์ ศัตรูของสมาธิ
สมถะอาจติดสุขเช่นหลวงตาบัวท่านบอกติดสุขตั้ง 7 ปี
  ครับ ต้องยกจิตสู่วิปัสสนาคืดรู้ตามจริง

2.ฝ่ายวิปัสสนากรรมฐาน บรรลุธรรมโดยตรง แค่น้องน้อมจิตที่สงบที่
ได้เพียงชั่วขณะเรียกขณิกสมาธิก็พอไม่ต้องถึงฌาณ มากำหนดรู้ในกาย
เวทนา จิต ธรรม เช่น น้องคิด ก็กำหนดว่าคิดหนอ ได้ยินหนอถ้าได้ยิน
ปวดก็กำหนดปวดหนอ ฯลฯ ตามจริง มีกิเลศก้รู้ฯลฯ "

** อันนี้อ้างจาก เว็บที่ชาร์ปให้มา เลยนะครับ...

Quote
จำไม่ผิดครับ
http://203.146.252.209/songmetta.com/wat/index_xy.php?left=1&item=6

งั้นผมขออนุญาติแอบอ้างลิ้งนี้นะครับ ใครผิดใครถูกไปดูเอาเองนะครับ...
http://84000.org/tipitaka/dic/d_seek.php?text=กรรมฐาน     (ค้นหาคำว่า กรรมฐาน)



สุดท้าย ผมขอให้ทุกคนที่เข้ามาอ่าน โปรดอ่านอย่างมีสติใช้หลักเหตุผลวิเคราะห์ดูดีๆนะครับ 
ผมไม่อยากให้ ใครเข้าใจผิด บางอย่างมันอาจจะมีในข้อสอบของ เด็กๆมัธยม ถ้ามันไม่ถูกต้อง
เดี๋ยวจะจำเอาไปทำข้อสอบผิดๆถูกๆเอานะครับ   :42:


พูดถึงเรื่องการตีความหมาย ของศาสดาเนี่ย ผมไม่แน่ใจนะครับ ว่า ใครกันแน่ที่อ้างนู่นอ้างนี่มาโดยตลอด
แล้วก็ตีความ ไม่ได้เกี่ยวกับที่อ้างมาเล้ย...
เพราะจริงๆแล้ว การที่ตีความมันไม่ผิดหรอกครับ  มันจะผิดที่ตีไม่ถูกต้องนี่ซิ....

"ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา"   อันนี้มีจริงครับ    ธรรมกาย  มีจริงครับ   แต่    ตีความถูกหรือไม่ มันอีกเรื่องครับ

ด้วยความเคารพครับ.......

ทุกสิ่งที่โพสต์ผมไป แม้ว่าจะอ่านแล้วรู้สึกว่าแฝงด้วยอารมณ์บ้าง แต่ ไม่ได้เกิดจากโทสะแม้แต่น้อย  ผมกลับรู้สึกนิ่งกว่าเมื่อคืนซะอีก




*** มาแก้ไข  ส่วนที่เคยบอกว่าสมถะ เป็นอุปสรรค์ต่อการวิปัสสนา นิดหน่อยครับ   พอดีผมเข้าใจผิด นิดหนึ่ง   จริงๆมันเป็นได้ทั้งอุปสรรค์และพื้นฐาน ครับ.....ขอโทษด้วยครับ

:46:

อ้างถึงไตรปิฎก ตาสีตาสายายมียายมา งงกันตามๆ กันละครับ   :42:

เอก็เป็นหนึ่งในกลุ่มตาสีตาสานะนั้น

อย่าว่าแต่ตาสีตาสาเลยครับ
ที่เดินๆ ตามถนนนี่ไม่รู้ว่าจะไม่งงหรือไม่  :08:

 :46: โห ขอคารวะเลย

ได้ความรู้เยอะมากเลยครับ แต่ว่าทำไมผมยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า มันไกลๆ ยังไงชอบกล

ป.ล. ชาร์ป ได้ทีมไปแข่งหรือยังเนี่ย

ยังเลย  :05:

Quote from: ชาร์ป on 06 Jan 2007, 23:11 น.
ที่คิดทีมไว้คือ
1.ตั้ง
2.ครูนิด
3.ป้าแป้ง
ครูนิดนี่ยังติดต่อไม่ได้
ป้าแป้งด้วย ช่วงนี้ยังไม่เห็นออนเลย  :16:

จริงๆเข้ามาจะตอบนานแล้วค่ะ ว่าสนใจเหมือนกัน
แต่เห็นสาระล้วนๆเลยไม่กล้าโพส กลัวจะเป๋จู๋
เพราะทุกวัน แค่ศีล 5 ยังรักษาได้ไม่ครบเลยค่ะ
นิพพาน คงไม่ต้องพูดถึง   :46:

เชิญสาระต่อได้ค่ะ :22:

ไม่เป๋ครับครูนิด ถูกต้องตามวัตถุประสงค์กระจู้ทุกประการ


///

Quoteอย่างเช่นการอธิษฐานจิต ถ้ายกเอาตัวอย่างมาใช้  ในสมัยพุทธกาล ที่ชาร์ปบอกว่า ยาจกตั้งจิตอธิษฐาน แล้วบรรลุธรรม
มันเปรียบกับการที่คน มาทำบุญในสมัยนี้ไม่ได้หรอกครับ

เข้าใจผิดแล้วครับ
ธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็น อการิโก ครับ
ไม่กำจัดกาล เวลา ยุค สมัย
และ

Quote
บางคนบอกว่า ทำบุญนิดๆแต่อธิษฐานเยอะเป็นการค้ากำไรเกินควร จริงๆแล้วไปดูแบบอย่างในพระไตรปิฏกนะครับ
แค่ถวายผ้าขี้ริ้วผืนเดียว
เค้ายังอธิษฐานจิตว่าให้ได้บรรลุธรรมที่พระคุณเจ้าได้บรรลุ
(พระรูปนั้นเป็นพระอรหันต์)

แอบอ้างจากตัวเอง

เข้าใจผิดครับ
การถวายผ้าขี้ริ้วแด่พระพุทธเจ้า = การทำทาน
แล้วจึงอธิษฐานจิตครับ
และก็ไม่ใช่อธิษฐานจิต แล้วบรรลุธรรมครับ
เค้าอธิษฐานขอให้เค้าได้้ บรรลุธรรม ครับ

Quoteคือ เขาตั้งอธิษฐานจิต แล้วปฏิบัติตาม ในทางที่ถูกต้อง
มันเหมือนให้สัญญาต่อผ้าขี้ริ้วว่า เราจะประพฤติปฏิบัติตามคำสอนของสัมมาสัมพุทธเจ้า...
อย่างเคร่งขัด แล้วปฏิบัติตาม จึ่งได้ดังนั้น  (เห็นมั้ยมันเป็นเหตุเป็นผลกัน)

เข้าใจผิดครับ
ประเด็นนี้ผมบอกว่า
แม้เค้าทำบุญเล็กน้อย ถวายผ้าขี้ริ้วแด่พระพุทธเจ้า
เค้ายังอธิษฐานจิตเลยครับ
แสดงว่า เวลาเราทำบุญ แม้เล็กน้อยแล้วอธิษฐานจิต จึงไม่แปลกอะไร
และผมก็ไม่บอกว่า อยู่ๆอะไรๆก็อธิษฐาน
แต่ทำบุญแล้วอธิษฐาน ครับ
และบุญนี้ไม่ใช่เฉพาะทาน แต่เป็นบุญกิริยาวัตถุ 10

บุญกิริยาวัตถุ 10

1. ทานมัย ทำบุญด้วยการให้ปันสิ่งของ
2. สีลมัย ทำบุญด้วยการรักษาศีลหรือประพฤติดี
3. ภาวนามัย ทำบุญด้วยการเจริญภาวนาคือฝึกอบรมจิตใจ
4. อปจายนมัย ทำบุญด้วยการประพฤติอ่อนน้อม
5. เวยยาวัจจมัย ทำบุญด้วยการช่วยขวนขวายรับใช้
6. ปัตติทานมัย ทำบุญด้วยการเฉลี่ยส่วนแห่งความดีให้แก่ผู้อื่น
7. ปัตตานุโมทนามัย ทำบุญด้วยการยินดีในความดีของผู้อื่น
8. ธัมมัสสวนมัย ทำบุญด้วยการฟังธรรมศึกษาหาความรู้
9. ธัมมเทสนามัย ทำบุญด้วยการสั่งสอนธรรมให้ความรู้
10. ทิฏฐุชุกัมม์ ทำบุญด้วยการทำความเห็นให้ตรง
ที.อ. 3/246

Quoteแต่ปัจจุบัน ยกมือขึ้นหัวแล้วขอให้ได้บุญโดยที่ไม่ประพฤติปฎิบัติตามคำสอน เลยนี่
มันไม่ใช่แล้วมั้งครับ.... มันไม่เห็นเหตุแล้ว จะให้เห็นผลได้อย่างไร.....

ถูกแล้วครับ
การยกมือขึ้นหัวนั้น ไม่ได้จัดอยู่ในบุญกิริยาวัตถุ 10
ไม่ได้เป็นสิ่งที่บุญกุศล ดังนั้นการอธิษฐานจึงไม่เป็นผล

รบกวนจักรี อธิบายเรื่อง
อธิษฐาน กับ อธิษฐานบารมีให้หน่อยครับว่าเข้าใจว่าอย่างไร

Quoteข้อความที่แอบอ้างมามันสนับสนุน วิธีปฏิบัติของธรรมกายตรงไหน เหรอครับ

เข้าใจผิดครับ
ไม่ได้ยกมา สนับสนุน วิธีปฏิบัติของธรรมกายเลย แต่ยกมาบอกว่า

Quote
ไม่ถูกซะทีเดียวครับ
พระพุทธเจ้าท่านสอนว่า การทำบุญไม่ยิ่งใหญ่เท่าการเจริญสติ      การปฏิบัติตนตามทางสายเอก สติปัฏฐาน ๔ โดย มีอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน จะสามารถบรรลุ มรรคผลได้ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
อินทรีย์พละอย่างกลาง  7 เดือน   อย่างอ่อน 7 ปี   ......   ยกตัวอย่าง พระสารีบุตร ปฏิบัติเช้นนี้ด้วยอินทรีย์พละอย่างแรงกล้า 7 วัน ก็ได้อรหันต์มรรค.......

เข้าใจผิดครับ
สติปัฏฐาน ไม่ได้ เกี่ยวเนื่องกับ อินทรีย์พละอย่างเดียว
แต่เป็นธรรมที่เป็นโพธิปักขิยธรรม

[๑๓๒] พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์
เพื่อก้าวล่วงความโศกและปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์และโทมนัส
เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือ
สติปัฏฐาน ๔ ประการ. ๔ ประการเป็นไฉน ?
      ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้
      พิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นจิตในจิตอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ๑.
      พิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ
กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกนี้ได้
โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ที่
สัมปยุตด้วยมรรค เป็นโลกุตระแท้ ท่านประสงค์เอาในบทว่า มรรคภาวนา
นี้ เพราะเหตุนั้น ในมหาอรรถกถา ท่านจึงกล่าวว่า เป็นปาราชิกแก่ภิกษุ
ผู้กล่าวว่า ข้าพเจ้ามีปกติได้สติปัฏฐานที่เป็นโลกุตระ ข้าพเจ้า มีปกติได้
สัมมัปปธาน... อิทธิบาท... อินทรีย์... พละ... โพชฌงค์... อริยมรรค
มีองค์ ๘ ที่เป็นโลกุตระ.
มหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 2 หน้า 629

Quote
อย่างเช่นท่านบอกว่า ทางสายเอกคือ    สติปัฏฐาน ๔
ผมถามหน่อยการฝึกให้เพ่ง ไปให้เห็นดวงแก้ว หรือที่เรียกว่าฝึกสมถะนั่นน่ะ มัน
มันใช่ การฝึกแบบสติปัฏฐาน ๔ หรือครับ ?

ผมรบกวน จักรีอธิบายความหมายของ สติปัฏฐาน ๔ ก่อนครับ
ว่าจักรีเข้าใจแบบไหน

Quoteกาลามสูตรครับ........    เห็นพระพุทธเจ้าไม่ได้เห็นตัวตน เห็นความจริงในตัวท่านต่างหากละครับ..
มีที่ไหนให้นั่งคิดถึงพระพุทธรูปแล้วนึกถึงพระพุทธเจ้า ทำแบบนั้นมันไม่รุ้สึกถึงความเป็นตัวตนมากไปเหรอครับ....

รบกวนชาร์ป เอา ความหมาย ของพุทธานุสติ มาให้ ดูดีกว่าครับ   ถ้าคนอื่นอ่านแล้วเขาคงเข้าใจ
อย่าหาว่าผมตีความหมายหลักธรรมเลยครับ
เพราะ ผมเชื่อว่า ถ้าอ่านแล้วเข้าใจจริงๆจะรุ้ว่าเขาไม่ได้เน้นให้คิดถึงพระพุทธเจ้า....ที่เป็นองค์ๆ แบบนั้น....

เข้าใจผิดครับ
ก็จักรี บอกเองว่า

Quoteผิดครับ ตีความหมายผิดอย่างสิ้นเชิง  พุทธานุสสติ ไม่ได้หมายความว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป
....อย่างที่ชาร์ปเคยบอกว่าพระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง โมเมว่าแทนองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า.....
แต่ พุทธานุสติ หมายถึงการละลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าจริงๆ ครับ

พุทธานุสติของ จักรี ที่จักรีเข้าใจเป็นแบบไหนครับ รบกวนอธิบายให้ผมก่อน

แอบอ้างอันล่างนี้ ไม่เกี่ยวกับอันบน นะครับ

Quote
http://www.budpage.com/budboard/show_content.pl?b=1&t=4802
ด้วยความเคารพครับ   ลิ้งนี้ สนับสนุน เหตุผลชาร์ปตรงไหนครับ   

  โดยเฉพาะ ความคิดเห็นที่ 5  น่ะครับ   เขาพูดถึง  สมถกรรมฐาน
กับวิปัสสนากรรมฐานไว้อย่างชัดเจนแล้วนิครับ ถ้าใครอ่านเขาก็คงรู้ละครับว่า

วิปัสสนากรรมฐาน จะไปทางสติปัฏฐาน ๔  ซึ่งเป็นทางสายเอก อย่างที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ นี่ครับ
แล้วแถมยังบอกว่า สมถะ สามารถทำได้ทั่วไปด้วยนิครับ

สนับสนุนจักรี ตรงนี้ครับ

Quoteแล้วก็เรื่อง สมถะ 40 เนี่ย  ผมว่า จำผิดหรือเปล่าครับ   จริงๆมันต้องเป็นกรรมฐานมีทั้งหมด 40 กองไม่ใช่เหรอครับ
ซึ่งแปลว่า ที่ตั้งแห่งการทำงานของจิต, สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเจริญภาวนา, อุปกรณ์ในการฝึกอบรมจิต ซึ่งไม่ใช่สมถะ ครับ สมถะเป็นสมาธิพื้นมากๆ

Quote
จำไม่ผิดครับ
http://203.146.252.209/songmetta.com/wat/index_xy.php?left=1&item=6

งั้นผมขออนุญาติแอบอ้างลิ้งนี้นะครับ ใครผิดใครถูกไปดูเอาเองนะครับ...
http://84000.org/tipitaka/dic/d_seek.php?text=กรรมฐาน     (ค้นหาคำว่า กรรมฐาน)

สมถกรรมฐาน ๔๐ เรียกได้หลายอย่าง
ในพระไตรปิฎกก็มีครับ
ที่ผมยกมาสนับสนุน จักรี เองนั้นแหละครับ

กระทู้นี่สนุกจริงๆ
สาระแน่นเอี๊ยด  :12:

ที่บอกว่า อ่านยากตาสีตาสาไม่รู้เรื่อง
เราว่า อ่านดีๆก็เข้าใจนะครับ อ่านๆมานี่
บางอันต้องใช้เวลาคิดตามอยู่ แต่ก็ทำความเข้าใจได้นะ

มันคงไม่ได้เป็นเรื่องยากเกินเข้าใจ แต่ไม่ค่อยมีใครมาเล่าให้เราฟังเท่านั้นเอง
(หรือจริงๆคือ เราไม่ได้คิดจะฟังนั่นล่ะ :30:)
ไม่น่ายากที่จะอ่านเข้าใจ แต่คงไปยากอีตรงปฏิบัติมากกว่า

อย่างที่พี่เก้อบอกถูกต้องแล้วครับ
มันเข้าใจได้เพราะผมก็อธิบาย ในฐานะปุถุชนธรรมดาที่เข้าใจ มาแบบนี้เหมือนกัน

พุทธานุสติ (ระลึกถึงพระพุทธเจ้า คือ น้อมจิตระลึกถึงและพิจารณาคุณของพระองค์
— recollection of the Buddha; contemplation on the virtues of the Buddha)
ความหมายที่ถูกต้องไม่ได้ขึ้นอยุ่ที่คุณหรือผม ผมเอามาให้อ่าน 
แต่ผมอ่านแล้ว มันไม่ได้หมายถึงพระพุทธรูปหรือพระพุทธเจ้าเป็นองค์แบบรูปกายภายนอกแบบนั้นแน่ๆ
ที่ผมบอกว่า จริงๆ  ใครเข้าใจคำนี้ ของผมบ้างนะ..
แต่มันไม่สำคัญหรอกเพราะผมเป็นเพียงหนึ่งและไม่มีอิทธิผลต่อความคิดใครเท่าไร  แต่.......
ถ้าทางวัดธรรมกาย ไปตีความหมายว่าให้นึกถึงพระพุทธรูปให้นึกถึงพระพุทธเจ้า ที่เป็นเพียงรูปกายภายนอกแล้วละก็
ให้ วิเคราะห์เอาเองว่าจะมีอิทธิพลต่อผู้เลือมใสแค่ไหน...

Quoteครับ นึกดวงแก้วเป็นนิมิตไงครับ เหมือนพวกกสินเพ่ง ไฟ เพ่ง น้ำ
เดี๋ยวจะมาเพิ่มเติมต่อพรุ่งนี้

คือการเพ่ง อะไรอย่างใดอย่างหนึ่งหรือเปล่าครับ  เช่นการ การนั่งสมาธิเพ่งไฟ
ก็เพ่งไฟเพียงอย่างเดียวและรับรู้เพียงอารมณ์เดียวแบบนี้รึเปล่าครับ ? แน่ใจเหรอครับว่านั่นเป็น สติปัฏฐาน ๔ ?

ถ้างั้นผม เอาความหมายสติปัฏฐาน ๔  มาให้อ่าน นะ

สติปัฏฐาน 4 (ที่ตั้งของสติ, การตั้งสติกำหนดพิจารณาสิ่งทั้งหลายให้รู้เห็นตามความเป็นจริง
คือ ตามที่สิ่งนั้นๆ มันเป็นของมันเอง - foundations of mindfulness)

1. กายานุปัสสนา สติปัฏฐาน
(การตั้งสติกำหนดพิจารณากายให้รู้เห็นตามเป็นจริง ว่า เป็นเพียงกาย ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา -
contemplation of the body; mindfulness as regards the body)

2. เวทนานุปัสสนา สติปัฏฐาน
(การตั้งสติกำหนดพิจารณาเวทนา ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า เป็นแต่เพียงเวทนา
ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of feelings; mindfulness as regards feelings)

3. จิตตานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณาจิต ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า เป็นแต่เพียงจิต
ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of mind; mindfulness as regards thoughts)

4. ธัมมานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณาธรรม ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า เป็นแต่เพียงธรรม
ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of mind-objects; mindfulness as regards ideas)
///
นี่ธรรมกายเขาตีความหมายว่ามันคือการเพ่งกสิน หรือทำสมาธิอยุ่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เหรอครับ .... .....
ผมกำลังชี้ให้เห็นว่าทำไม ?  คนอื่นเขาถึงเข้าใจว่า วัดธรรมกายบิดเบือนคำสอน 
เพราะ จุดนี้นี่เอง แหละครับ    จริงๆผมน่ะ บอกไปแล้วเรื่องทานศิล กับ ภาวนา 
ขนาดในขั้นทานศิลยังโดนตีความหมาย แบบนี้เลย  คิดดูซิครับ
เวลาภาวนา จะขนาดไหน...  ยกตัวอย่างอย่างที่เราถกกันหน้าแรกๆเรื่องนิพพาน
ทุกคนต่างสรุปเป็นเสียงเดียวกันว่า นิพพาน มันคือภาวะที่จิตว่างเปล่า หรือหลุดพ้นอะไรนั่นน่ะ
ถ้าปฏิบัติตามธรรมกาย ที่บอกให้เพ่งกสินเนี่ย  แล้วเกิดเป็นนิมิตรดวงแก้วเนี่ย... 
มันจะหลุดพ้น หรืออยู่ในภาวะว่างเปล่าได้ไงครับ.........?????? ในเมื่อจิตมันคิดจะเห็นแต่ดวงแก้ว
แต่ถ้ายิ่งบอกว่า การปฏิบัติแบบนี้ สามารถไปถึงนิพพานได้ละก็ คงเป็น
อย่างที่ คุณจิ้มจุ่มนาโน บอกเลยครับ  ธรรมกายอยู่แค่ตีนเขาแล้วบอกคนว่านี่คือยอดเขา   ยอดด้วนนั่นเอง.....

Quoteสมถกรรมฐาน ๔๐ เรียกได้หลายอย่าง
ในพระไตรปิฎกก็มีครับ

ผมไม่อยากถามเลยว่าอยุ่หน้าไหนตรงไหน   :42:

ก็ที่ผมยกมาให้ดูนั่นแหละครับ  มาจากพระไตรปิฎกเลย   บอกไว้ชัดเจนด้วย   กรรมฐาน มี 40 กอง   
สมถกรรมฐาน เป็นหนึ่งใน 40 กอง  รวมถึง วิปัสสนากรรมฐานด้วย ส่วน
สติปัฏฐานเป็นส่วนหนึ่งของวิปัสสนากรรมฐาน ซึ่งพระพุทธเจ้ายอมรับว่า คือทางสายเอก

ยกมาเป็นรอบที่สาม 
" พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เป็นทางเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์
เพื่อก้าวล่วงความโศกและปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์และโทมนัส
เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ทางนี้คือ
สติปัฏฐาน ๔ ประการ."

เอาละหวังว่าคงไม่ต้องยกมาเป็นรอบที่ 4

ขอยืนยันคำเดิม โปรดใช้สติ วิเคราะห์และคิดตามจะเห็นความจริง เองครับ......

 :46:

ตำราทางศาสนานี่แปลกนะ ไม่ว่าจะพุทธ คริสต์ อิสลาม ไมคล้าย ๆ ที่ต้องยกคำพูดมาอ้าง อาจจะเพราะคนเขียนตำรา (ไม่ว่าจะไตรปิฎก หรือไบเบิ้ล) ล้วนแต่เป็นศิษย์รุ่นหลังหรือเปล่า ที่แปลกใจเพราะ มันดูไม่เหมือนตำรา (หรือมันไม่ใช่ตำรา  :09:) ข้อความบางอย่างมันก่อให้เกิดความคลุมเครือต่อการตีความ แล้วก็อ้างอิงกันไปกันมาแบบนี้

เรื่องชาเขียวของผมเอาไว้ก่อนนะ ยังไม่ถึงช่วงโฆษณา  :26:

จู๋ นี้ผมโนนิโสฯ แล้ว
ก็เช่นนั้นเองครับ  :33:

ห้องศาสนาในพันทิพ เรื่องนี้ก็เป็นประเด็นคลาสสิคเลยนะครับ
มันจะมีมาเรื่อยๆ แล้วก็ถกกันเรื่อยๆ แล้วก็จบลงด้วยการทางใครทางมัน
แถมความขุ่นเคืองใจติดกลับกันไปทั้งคู่

ดีที่ของเราเป็นบทสนทนาที่เผื่อแผ่ความรู้แก่ผู้อ่านล้วนๆ  :12:

เรื่องตีความคัมภีร์นี้ ขนาดอิสลาม ซึ่งผมเชื่อว่ามีข้อบัญญัติที่ครอบคลุมชัดเจน
แทบทุกเรื่อง ทั้งยังไม่ได้เป็นการรวบรวมใหม่ แต่เขียนโดยศาสดาเอง
มีข้อกำหนดการปฏิบัติตนแยกย่อยยิบๆให้ปฏิบัติตาม ไม่ต่างจากกฎหมาย

ก็ยังตีความกันไปไม่รู้กี่นิกายเลยนี่เนาะ

เรื่องตีความคลุมเครือนี่ไม่แปลก ของมันเขียนมาตั้งกี่พันปแีแล้ว
แค่รัฐธรรมนูญเขียนมาไม่กี่ปียังตีความได้หลายอย่างเลย

เอาเป็นว่าผมอ่านมาสรุปแล้ว ผู้นับถือพุทธที่ไม่เห็นด้วยกับธรรมกาย มองธรรมกายเป็นมหายานแบบหนึ่งหรือเปล่าครับ
.... พอดีผมมองอย่างนั้น :39:  :42:/

Quote from: หมอแมว on 15 Jan 2007, 09:49 น.
เรื่องตีความคลุมเครือนี่ไม่แปลก ของมันเขียนมาตั้งกี่พันปแีแล้ว
แค่รัฐธรรมนูญเขียนมาไม่กี่ปียังตีความได้หลายอย่างเลย

เอาเป็นว่าผมอ่านมาสรุปแล้ว ผู้นับถือพุทธที่ไม่เห็นด้วยกับธรรมกาย มองธรรมกายเป็นมหายานแบบหนึ่งหรือเปล่าครับ
.... พอดีผมมองอย่างนั้น :39:  :42:/

ใช่ครับ

และผมก็สงสัยว่า ในเมื่อ แบบนั้นทำไมไม่เป็นมหายานไปเลย
หรือตั้ง นิกายใหม่ไปเลย หรือๆๆ อะไรไปเรื่อย  :12:

ใช่ครับก็ประมาณนั้นแหละครับ  ถ้าบอกว่าตนไม่ใช่เถรวาท   ก็คงไม่ผิดหรอกครับ ถ้าบอกว่าปฏิบัติสมถะ
แล้ว สามารถไปถึงเป้าหมายได้  ก็ไปแนวมหายาน ก็ได้ ....

เรื่องตีความเนี่ย จริงๆผมก็พยายามหลีกเลี่ยงการยกมาอ้างโดยตลอด    คือผมบอกตลอดเรื่องเชื่อเหตุผลเนี่ย ที่ผมเชื่อ และนับถือศาสนาพุทธ เพราะ แก่นจริงๆแล้ว มันมีเหตุมีผล ของมัน  แต่ผมไม่ได้บอกว่า
ศาสนาอื่นไม่มีเหตุผลนะ  ......แต่เรื่องความเชื่อนี่มันพูดกันอยาก

พุทธสอนให้เชื่ออย่างมีสติ ใช้ปัญญาในการเชื่อ .......... ซึ่งถ้าอันไหนเราเห็นว่ามันไม่เป็นเหตุเป็นผล
กัน เราก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อ  ไม่ว่าจะเป็น คำสอนของศาสดาก็ด้วย เพราะท่านก็คงไม่ดีใจนักหรอกถ้าอ่าน
แล้วเชื่อเลย ไม่ได้เกิดจากการวิเคราะห์และทดลองก่อน......

งั้นแบบนี้ พี่ เชฟจักรี


กาลามสูตร แปลว่า พระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ชาวกาลามะ หมู่บ้านเกสปุตติยนิคม แคว้นโกศล เรียกว่า เกสปุตตสูตร ก็มี

กาลามสูตรเป็นหลักแห่งความเชื่อ ไม่ให้เชื่องมงายโดยไม่ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็นจริงถึงคุณโทษหรือดีไม่ดี ก่อนเชื่อ มี ๑๐ ประการคือ

๑. อย่าเพิ่งเชื่อตามที่ฟังๆ กันมา

๒. อย่าเพิ่งเชื่อตามที่ทำต่อๆ กันมา

๓. อย่าเพิ่งเชื่อตามคำเล่าลือ

๔. อย่าเพิ่งเชื่อโดยอ้างตำรา

๕. อย่าเพิ่งเชื่อโดยนึกเดา

๖. อย่าเพิ่งเชื่อโดยคาดคะเนเอา

๗. อย่าเพิ่งเชื่อโดยนึกคิดตามแนวเหตุผล

๘. อย่าเพิ่งเชื่อเพราะถูกกับทฤษฎีของตน

๙. อย่าเพิ่งเชื่อเพราะมีรูปลักษณ์ที่ควรเชื่อได้

๑๐.อย่าเพิ่งเชื่อเพราะผู้พูดเป็นครูบาอาจารย์ของตน

เมื่อใด ท่านทั้งหลายพึงรู้ด้วยตนเองว่า ธรรมเหล่านี้เป็นกุศล ธรรมเหล่านี้ไม่มีโทษ ธรรมเหล่านี้ท่านผู้รู้สรรเสริญ ธรรมเหล่านี้ใครสมาทานให้บริบูรณ์แล้ว เป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข เมื่อนั้น ท่านทั้งหลายควรเข้าถึงธรรมเหล่านั้นอยู่


ปัจจุบันได้เกิดแนวคิดและหลักสูตรที่สอนให้คนมีเหตุผลไม่หลงเชื่องมงาย ในทำนองเดียวกับคำสอนของพระพุทธองค์เมื่อ ๒๕๐๐ ปีก่อนบรรจุไว้ในกระบวนการเรียนรู้ในประเทศพัฒนาแล้ว เรียกว่า "การคิดเชิงวิจารณ์" (Critical thinking)

สุดยอดครับ 

เอื้อมไม่ถึงครับ  :12:


กาลามสูตร 10  :25:

น่าเสียดายมากนะครับ
ทั้งที่เรามีวัฒนธรรมพุทธเป็นพื้นฐานที่แข็งแกร่ง
สามารถแตกยอดออกมาใช้กับการศึกษาได้เป็นอย่างดี

แต่ทำไมวัฒนธรรมเรื่องมีเหตุมีผล(กฏแห่งกรรม) กาลามสูตร ในพุทธศาสนา
ไม่เคยมีอยู่ในสังคมไทยเลย ต่างกับวัฒนธรรมการทำบุญทำทาน
ที่แข้มแข็งเสียจนมากเกินพอดี กลายเป็นเรื่องบ้าบุญกันไป

มันดูตรงข้ามกันไหมครับ ในขณะที่สังคมตะวันตกที่มีคริสตศาสนาเป็น
พื้นฐาน ที่เน้นเรื่องศรัทธาและความเชื่อโดยไม่ตั้งข้อสงสัยเหนือสิ่งอื่น
กลับเป็นสังคมที่ส่งเสริม ความคิดที่เป็นเหตุเป็นผล critical thinking อย่างที่พี่ระจันว่า

จริงๆก็ทราบว่าเรื่องนี้มันมีหลายปัจจัยมากกว่าเรื่องของศาสนา
แค่อยากจะบอกว่า เรามีอาวุธทางปัญญาที่ทรงพลังที่สุดอย่างพุทธศาสนาอยู่ในมือแล้ว
แต่ประเทศกำลังพัฒนาอย่างเรา กลับมีความสามารถนำมันมาใช้ได้
เฉพาะเรื่องให้คนบ้าบุญเท่านั้นหรือเปล่า

 :12:  ใช่ครับพี่ระจัน     แบบนั้นแหละครับ.....   

พึ่งเห็นคำว่าในประเทศที่พัฒนาแล้ว  :42:

+ พี่ระจัน :46:

+เก้อโดนใจในประเด็นนำเสนอที่สุด เรานับถือศาสนาที่เป็นเหตุเป็นผล แต่ในวิธีคิดและปฏิบัติกลับไม่ใช่ ฝรั่งมันมีศรัทธา แต่ในชีวิตจริงกลับแตกต่างกัน เป็นประเด็นชาเขียวที่ผมเขียนถึง หลังจากได้ไปสัมผัสแว๊บ ๆ กับธรรมกาย เมืองไทยเป็นอะไรที่น่ารักดี  :42:

ครั้งที่ 1 ที่จักรีบอกเรื่อง พุทธานุสติ

Quoteผิดครับ ตีความหมายผิดอย่างสิ้นเชิง  พุทธานุสสติ ไม่ได้หมายความว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป
....อย่างที่ชาร์ปเคยบอกว่าพระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง โมเมว่าแทนองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า.....
แต่ พุทธานุสติ หมายถึงการละลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าจริงๆ ครับ

ครั้งที่ 2 ที่จักรีบอกเรื่อง พุทธานุสติ

Quoteกาลามสูตรครับ........    เห็นพระพุทธเจ้าไม่ได้เห็นตัวตน เห็นความจริงในตัวท่านต่างหากละครับ..
มีที่ไหนให้นั่งคิดถึงพระพุทธรูปแล้วนึกถึงพระพุทธเจ้า ทำแบบนั้นมันไม่รุ้สึกถึงความเป็นตัวตนมากไปเหรอครับ....

รบกวนชาร์ป เอา ความหมาย ของพุทธานุสติ มาให้ ดูดีกว่าครับ   ถ้าคนอื่นอ่านแล้วเขาคงเข้าใจ
อย่าหาว่าผมตีความหมายหลักธรรมเลยครับ
เพราะ ผมเชื่อว่า ถ้าอ่านแล้วเข้าใจจริงๆจะรุ้ว่าเขาไม่ได้เน้นให้คิดถึงพระพุทธเจ้า....ที่เป็นองค์ๆ แบบนั้น....

ครั้งที่ 3 ที่จักรีบอกเรื่องพุทธานุสติ

Quoteพุทธานุสติ (ระลึกถึงพระพุทธเจ้า คือ น้อมจิตระลึกถึงและพิจารณาคุณของพระองค์
— recollection of the Buddha; contemplation on the virtues of the Buddha)
ความหมายที่ถูกต้องไม่ได้ขึ้นอยุ่ที่คุณหรือผม ผมเอามาให้อ่าน
แต่ผมอ่านแล้ว มันไม่ได้หมายถึงพระพุทธรูปหรือพระพุทธเจ้าเป็นองค์แบบรูปกายภายนอกแบบนั้นแน่ๆ

พิจารณาคุณของพระองค์ = พุทธคุณ 9 ไงครับ

เรื่อง พุทธานุสติ

จักรีเข้าใจถูกต้องแล้วครับ เรื่องพุทธานุสติ
คือเข้าใจถูกส่วนหนึ่งแต่ไม่ครบครับ

พุทธานุสติ คือ การระลึกถึงพระพุทธเจ้า ระลึกถึงพระคุณของพระองค์เป็นอารมณ์
ดังบทสรรเสริญพระพุทธคุณ
ที่สวดกันเป็นปกติครับ

อิติปิ โส ภควา อรหัง สัมมาสัมพุทโธ วิชชาจรณสัมปันโน สุคโต โลกวิทู
อนุตตโร ปุริสทัมมสารถิ สัตวา เทวมนุสสนัง พุทโธ ภควา

แปลเป็นไทย

อรหัง

พระพุทธเจ้าได้ชื่อว่า อรหัง คือเป็นพระอรหันต์ เพราะพุทธองค์เป็นผู้ห่างไกลจากกิเลสอย่างเด็ดขาด
กำจัดแล้วซึ่งกิเลสจนสิ้นแล้ว เป็นผู้ทำลายซึ่งกรรมแห่งสารจักรคือ อวิิชชา
เป้นผู้ควรได้รับความเคารพควรบูชา ควรแก่ทักษิณาทานและเป็นผู้ไม่มีที่ลับในการทำบาป

สัมมาสัมพุทโธ

เป็นผู้ตรัสรู้ชอบด้วยตัวเอง พบทางสายกลางคือ มัชฌมาปฏิปทา

วิชชาจรณสัมปันโน

เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ วิชชาหมายถึง ความรู้ จรณะหมายถึงความประพฤติ
วิชชานี้มี วิชชา 3 วิชชา 8
จรณะมี 15 ประการ

สุคโต

เป็นผู้เสด็จไปดี มีทางไปที่ดี ทรงบรรลุถึงหนทางที่ดี จะไม่เสด็จกลับมาในโลกนี้อีก คือบรรลุพระนิพพาน

โลกวิทู

เป็นผู้รู้แจ้งโลก โลกนี้หมายถึง สัตวโลก และ สังขารโลก
ทรงรู้แจ้งสัตวโลก คือทรงรู้ความปรารถนาต่างๆของสัตว์ทั้งหลาย ทรงรู้ความแตกต่างของอินทรีย์สัตว์
ทรงรู้แจ้งสังขารโลก คือรู้แจ้งสังขาร ขันธ์ กรรม ธรรมทั้งที่เป็ฯกุศล อกุศล

อนุตตโร

หมายถึงยอดเยี่ยม เพราะพรุพุทธองค์เป็นผู้ประเสริฐ ไม่มีใครเหนือกว่า หาใครเทียบไม่ได้ พระพุทธเจ้าทรงยอดเยี่ยมด้วยคุณคือ ศีลคุณ สมาธิคุณ ปัญญาคุณ วิมุติคุณ วิมุตติญาณทัศนะคุณ
คุณเหล่านี้ไม่มีใครยิ่งกว่า

ปุริสทัมมสารถิ

ทรงเป็นผู้ฝึกบุรุษผู้ควรฝึก คือทรงสั่งสอนเวไนยสัตว์ทั้งหลาย ทรงฝึกมนุษย์ เทวดา พรหมทั้งหลาย
แม้แต่สัตว์เดรัจราจ

สัตถา เทวมนุสสนัง

ทรงเป็นศาสดา เป็นผู้นำของมนุษย์ เทวดา พรหม ทั้งหลาย
นำไปให้พ้นจากที่กันดาร คือ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้เข้าถึงพระนิพพาน

พุทโธ

เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ที่ได้ชื่อว่าพุทโธ เพราะได้ทำให้แจ้งในมรรคผลแล้ว สำเร็จจากการกระทำความบริสุทธิ์ของพระองค์เอง ไม่มีใครถวาย เรียกว่า เนมิตตกนาม

ภควา
มี 2 คำคือ คำที่ขึ้นต้นบท และ ภควาที่ลงท้าย มัความหายต่างกัน
ภควาแรก
เป็นคำร้องเรียกด้วยความเคารพว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า
ภควาหลัง
หมายถึงผู้จำแนกแจกธรรม ผู้สมบูรณ์ด้วยคุณธรรมต่างๆ
อธิบายได้อีกว่า ที่ทรงเป็นภควาเพราะทรงมีบุญ 6 ประการ
1.อิสสริยะ เป็นผู้มีความเป็นใหญ่
          บุญอิสสริยะมี 8 ประการคือ
          1.หายตัวได้
          2.เหาะได้
          3.เนรมิตร่างกายให้ใหญ่ได้
          4.เสด็จไปที่ใดๆ ก็ได้ตามพุทธประสงค์
          5.เนรมิตให้เป็นรูปร่างต่างๆ สีสัมต่างๆกัน
          6.มีอำนาจบังคับบัญชาตนเองตลอดจน มนุษย์ เทวดา พรหม
          7.สามารถเข้าฌาณและทำอภิญญาได้ในทันทีที่ต้องการ
          8.สามารถทำสิ่งต่างๆให้สำเร็จเสร็จโดยรวดเร็ว
2.ธรรม ทรงได้โลกุตตรธรรม 9 คือมรรค4 ผล4 นิพพาน1
3.ยศ ทรงมีเกียรติยศชื่อเสียง แผ่ไปทั่วทั้งในหมู่มนุษย์ เทวดา พรหมโดยไม่ได้อวดอ้างโฆษณายกย่องพระองค์เอง
4.สิริ ทรงมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง รูปร่างงดงามสิริมงคล ชวนดูได้ไม่เบื่อ
เพียบพร้อมด้วย มหาปุริสลักษณะ 32 อนุพยัญชนะ 80
5.กาม(อันนี้แปลว่า ปรารถนา) เมื่อทรงประสงค์สิ่งใดก็สำเร็จสมประสงค์ทุกอย่าง
6.ประโยชน์ ทรงใช้ความเพียรทั้งกลางวัน กลางคืนเพื่อทำประโยชน์ให้สัตว์โลก

ทั้งหมดนี้คือ พุทธานุสติครับ ที่อยู่ในบทสวดมนต์อยู่แล้วครับ
และที่วัดก็ไม่สอนให้นึกแต่ พระพุทธรูป พระพุทธเจ้าพระองค์จริงๆ อย่างเดียวครับ
แต่คือ ทั้งหมด นี้
จบเรื่องพุทธานุสติ

เรื่อง สติปัฏฐาน 4

ดังว่า จักรีเองยังไม่ได้ บทเทศน 69 กัณฑ์ ของพระมงคลเทพมุนีหรือ หลวงปู่วัดปากน้ำ
เพราะ หลวงปู่วัดปากน้ำ ท่านอธิบายไว้เรียบร้อยแล้วครับ
กัณฑ์ที่ 43 สติปัฏฐานสูตร

(ถ้าผมพิมพ์เองมันจะใช้เวลานาน ลองไปหาอ่านเองดูก่อนนะครับ)

เรื่องกรรมฐาน 40

Quote
ผมไม่อยากถามเลยว่าอยุ่หน้าไหนตรงไหน

ก็ผมยกไปให้ดูไงครับ สมถกรรมฐาน หรือ กรรมฐาน 40 กอง เรียกแบบไหนก็ได้
จักรีเป็นคนบอกเอง ว่าไมแน่ใจว่าเรียกแบบไหน
ผมเลยยกหลักฐาน สนับสนุนจักรีเอง
:05:

จักรีครับ เรื่องการนั่งสมาธิของแบบธรรมกาย หลวงปู่วัดปากน้ำท่านอธิบายไว้หมดเรียบร้อยแล้วครับ
ว่าอะไร เกี่ยวกับอะไร ลองไปหาอ่านดูอ่ะครับ
หรือไม่ก็มาหาผมเดี๋ยวผมเอาให้อ่าน

Quote
คือการเพ่ง อะไรอย่างใดอย่างหนึ่งหรือเปล่าครับ  เช่นการ การนั่งสมาธิเพ่งไฟ
ก็เพ่งไฟเพียงอย่างเดียวและรับรู้เพียงอารมณ์เดียวแบบนี้รึเปล่าครับ ? แน่ใจเหรอครับว่านั่นเป็น สติปัฏฐาน ๔ ?

ทำไมเค้าจัด กสิน 10 เข้ากับหลักของกรรมฐาน 40 วิธีครับ

Quote"ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา"   อันนี้มีจริงครับ    ธรรมกาย  มีจริงครับ   แต่    ตีความถูกหรือไม่ มันอีกเรื่องครับ

ข้อนี้ผมยกขึ้นมาบอกว่าคำว่า ธรรมกาย ไม่ได้มั่วขึ้นมาเองครับ

Quote from: เก้อ on 15 Jan 2007, 11:02 น.
น่าเสียดายมากนะครับ
ทั้งที่เรามีวัฒนธรรมพุทธเป็นพื้นฐานที่แข็งแกร่ง
สามารถแตกยอดออกมาใช้กับการศึกษาได้เป็นอย่างดี

แต่ทำไมวัฒนธรรมเรื่องมีเหตุมีผล(กฏแห่งกรรม) กาลามสูตร ในพุทธศาสนา
ไม่เคยมีอยู่ในสังคมไทยเลย ต่างกับวัฒนธรรมการทำบุญทำทาน
ที่แข้มแข็งเสียจนมากเกินพอดี กลายเป็นเรื่องบ้าบุญกันไป

มันดูตรงข้ามกันไหมครับ ในขณะที่สังคมตะวันตกที่มีคริสตศาสนาเป็น
พื้นฐาน ที่เน้นเรื่องศรัทธาและความเชื่อโดยไม่ตั้งข้อสงสัยเหนือสิ่งอื่น
กลับเป็นสังคมที่ส่งเสริม ความคิดที่เป็นเหตุเป็นผล critical thinking อย่างที่พี่ระจันว่า

จริงๆก็ทราบว่าเรื่องนี้มันมีหลายปัจจัยมากกว่าเรื่องของศาสนา
แค่อยากจะบอกว่า เรามีอาวุธทางปัญญาที่ทรงพลังที่สุดอย่างพุทธศาสนาอยู่ในมือแล้ว
แต่ประเทศกำลังพัฒนาอย่างเรา กลับมีความสามารถนำมันมาใช้ได้
เฉพาะเรื่องให้คนบ้าบุญเท่านั้นหรือเปล่า

คนส่วนใหญ่ มองวัดพระธรรมกายว่า
บ้าบุญ แนวการนั่งสมาธิประหลาด
และก็ไม่ยอมเข้ามาพิสูจณ์เอง ที่วัด

ทั้งๆที่รู้หลักของ กาลามสูตร อยู่แล้ว
:05:
ขอบคุณพี่ระจัน พี่เก้อครับ +

ไม่ถามผมมั้งหรอว่า ทำไมถึงเข้าวัดพระธรรมกาย อยู่ที่วัด ทำบุญมาโดยตลอด
ศีล5 ปกติ ศีล8 วันพระ(บ้าง) นั่งสมาธิทุกวัน 1 ชั่วโมง+
มาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือน ทุกงานบุญ
ทำไมผม ถึงมุ่งมั่นจริงใจกับ ศาสนาพุทธมากนัก
โดยหวังที่จะนำคำสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เผยแผ่ ขยายมันออกไป
ทำไมผมชวนคนมาสอบปัญหาธรรมะ ทางก้าวหน้า
ทำไมผมถึงรักวัดพระธรรมกาย มากขนาดนี้
ทำไมไม่ถามคนที่เข้าวัดพระธรรมกายแบบนี้มั้ง
ทำไมถึงจะมีข่าวที่ไม่ดีของวัดเมื่อ ปี 2542 คนยังมาเข้าวัดเยอะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ทำไมพวก dr. ต่างๆก็เข้าวัดเยอะขึ้นๆๆ คนพวกนี้ก็ไม่น่าโง่โดนหลอกได้
ทำไมเมื่อรู้หลักของพระพุทธศาสนาแล้ว ไม่มาช่วยกันทำงานพระศาสนาละครับ

:05:
ทั้งๆที่รู้หลักของ กาลามสูตร อยู่แล้ว


ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็จะยอมโดนด่า แล้วก้มหน้าก้มตาปั่นบอร์ดต่อไป
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็จะไม่มีทางเปิดตัวว่าเป็นธรรมกาย ให้โดนลุย
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็ไม่หาหลักฐานมาประกอบเหตุผลของผมด้วย มันเหนื่อย
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็ไม่พิมพ์ให้ยาวอะไรขนาด
แต่ผมว่า ฟ๐นต์เอง คุยกันด้วยเหตุผลรู้เรื่อง
และยอมรับฟัง เหตุผลซึ่งกันและกัน

ชาวพุทธยังลุยกับชาวพุทธเอง แล้วศาสนาพุทธมันจะอยู่ได้อย่างไรครับ
พุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว

 :12:  กดปุ่ม อวดเพื่อน ได้เลยกระจู๋นี้

ผมว่าก็คุยกันดีนี่ :09:

น้อยใจนิดหน่อย  :05:

และก็มาถึงหน้า 19 ยังไม่ได้ทีมไปแข่งเลย  :05:

ไปตั้งกระทู้ที่Pantipสิครับ  {หมีโหด}/

Quote from: ชาร์ป on 15 Jan 2007, 15:58 น.
น้อยใจนิดหน่อย  :05:

ยังไม่ได้ทีมไปแข่งเลย  :05:

พี่ชาร์ป น้อยใจเยอะแหละ ผมว่า  :33:

ขอให้ได้ทีมครบโดยไว

ผมสัมผัสธรรมกายนะครับ
แม้ไม่เคยเข้าไปนั่งสมาธิแบบเห็นลูกแก้ว
แค่วิ่งวงแหวนตรงปทุมก็ผ่านแล้ว :43:

เอ้อผมดู เคเบิ้ลธรรมกายทุกวัน
จนเมียผมยังคิดว่าผมเป็นธรรมกายไปแล้ว
(คนนอกธรรมกายมองด้วยสายตาแปลกๆ จริงๆ นะครับ)
ผมชอบนะครับ ในบางครั้ง
แต่โดยองค์รวม ผมไม่สามารถจริงๆ ครับ

และผมก็กินอาหารจาก สันติอโศก เสมอ
และเดินผ่านรูปเคารพพระแม่มารี แห่งฟาติมา
ผมขอพรให้พระแม่คุ้มครองลูกสาวผมทุกวัน
ก่อนนอน ผมสวดมนต์จบ ขอพรพระพรหม
และสิ่งที่ผมเคารพ คุ้มครองครอบครัวผมด้วย

จิปาถะเคารพไปหมดแหละครับ
ใครจะว่าอย่างไร เยี่ยงไร ผมรับไว้หมดละครับ

ตอบชาร์ปก่อน ประเดี๋ยวจะว่าเป็นการไปล่วงล้ำอะไร
ที่พูดเรื่องบ้าบุญไป เป็นการพูดโดยทั่วๆไป
ส่วนความคิดเห็นต่อธรรมกายนั้น เราเฉยๆ ไม่มีความคิดเห็น
อ้อ มีเหมือนกัน คิดว่า ดีไซน์ต่างๆเกี่ยวกับธรรมกาย
ไม่ว่าจะสิ่งพิมพ์ สิ่งก่อสร้าง ภาพถ่าย ฯลฯ สวยมาก มีรสนิยม
เข้าใจว่ามีมืออาชีพคอยดูแลตรงนี้

ถ้าหากจะติดใจอยู่ ก็ตรงที่ทุกสิ่งที่สื่อผ่านออกมาเกี่ยวกับธรรมกาย
คงมีอะไรผิดพลาดเป็นแน่แท้ ที่ทำให้คนทั่วไปเกือบหมดประเทศ
เข้าใจไปในทางเดียวกันแบบนั้น ตรงนี้มีคนของทางธรรมกายเองหาสาเหตุไว้ไหมครับ
นอกจากประเด็นข่าวใหญ่เมื่อตอนนั้น

ยกตัวอย่างนะครับ เช่น วารสารของธรรมกาย 5-6 เล่มที่ผมเคยอ่าน
70 เปอร์เซ็นต์ของเนื้อหา จะเป็นการสอนเรื่องการให้ทาน การทำบุญ
มีนัยน์ในการยกย่องผู้ที่ทำบุญเป็นหลัก โดยยกเรื่องราวในพระไตรปิฎกประกอบ

และอีกหนึ่งครั้ง มีการรณรงค์ทำบุญอะไรสักอย่างหนึ่งตอนมัธยม
ที่ธรรมกายเป็นผู้ดำเนินการ ก็จะมีกลุ่มคนที่ทำหน้าที่ มาพูดส่งเสริมให้เราต่อยอดของบุญ
คือทุกคนที่มาพูดเพียบพร้อมทุกด้านนะครับ พูดจาไพเราะ จิตใจดี ท่าทางสงบเหมือนผู้ผ่าน
การฝึกสมาธิและธรรมะทุกประการ ทว่าเนื้อหาที่พูด ยกตัวอย่างเช่น
ยอดในการบริจาคมันขาดอีกเล็กน้อยก็จะครบเลขหลักหนึ่ง สมมติว่า
หนึ่งหมื่น เจ้าหน้าที่เหล่านั้น ก็พูดคะยั้นคะยอว่า การบริจาคต่อยอดให้มันครบหมื่นนี่ดีนะ
เค้าเรียกว่าการบริจาคต่อยอดนี่นั่นนู่น จะได้บุญสูงกว่าบริจาคทั่วไป

และอีกหลายๆครั้งที่เราได้รู้จักทั้งคนดีๆ และคนไม่ดี ที่เป็นผู้นิยมธรรมกาย

ที่เล่ามานี่ เราก็ไม่ได้มีความคิดเห็นอะไรเป็นพิเศษนะ ไม่ได้นึกตัดสินใจอะไรด้วย
เพราะมันแค่เศษเสี้ยวใบ ของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เพียงแต่มันคงมีผลในเวลาแบบนี้

หมายถึง อย่างชาร์ปชวนให้ไปพิสูจน์หรืออย่างไรก็แล้วแต่นั้น
ถ้าหากทั่วปะเทศนี้เรายังมีวัดที่ปฏิบัติไม่มีเรื่องสงสัยใดๆให้ได้ยินอยู่
ทำไมเราจะต้องไปที่ที่เรายังมีข้อสงสัยอยู่ล่ะ จริงไหม
ไปเพื่อให้หายสงสัยเท่านั้นหรือ เข้าใจเรื่องต้องพิสูจน์ให้เห็น
แต่หากคนๆหนึ่งจะเลือกสถานที่เพื่อการปฏิปบัติธรรม คงไม่ได้เลือกเพราะเหตุนั้น

หากเขามีตัวเลือกที่ปราศจากข้อสงสัยให้เลือกไปมากมาย
คนส่วนมากก็น่าจะเลือกแบบนั้นนะครับ

รวมถึงเรื่องที่ว่ามีวิถีทางที่ถูกจริตกับคนๆนั้นด้วยนะ
เช่น บางคนต้องการปฏิบัติในความสงบปราศจากผู้คน อยู่ในธรรมชาติ
ก็ย่อมจะไม่มีธรรมกายเป็นตัวเลือกในใจ อย่างเช่นเราเป็นต้น
หากเราจะเลือกสถานที่ศึกษาธรรมะ เราคงเลือกที่ที่คนน้อย
ไม่มีสิ่งก่อสร้างใหญ่โตอยู่แล้ว โดยไม่ได้หมายความว่าที่ที่มีสิ่งก่อสร้างใหญ่โตจะผิด


จริงๆเรื่องเราไม่เข้าไปพิสูจน์นี้ สาเหตุสำคัญคงอยู่ที่
อยากศึกษาศาสนาในฐานะที่มันเป็นปรัชญา
ความหมายคือ ไม่มีคำว่าศรัทธาหรือความเชื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง
อีกทั้งไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามข้อปฏิบัติใดๆในฐานะศาสนิก เนื่องจากไม่หวัง
การบรรลุผลในเชิงศาสนาใดๆ ไม่ว่าจะนิพพาน ขึ้นสวรรค์ หรือไปอยู่กับพระเจ้า


แค่ต้องการทำความเข้าใจเท่านั้นน่ะครับ


ถ้าจะให้บอกว่าเชื่อในอะไร ก็คงต้องบอกว่า
เชื่อใน อิมเมจิ้นของจอห์น นอนเล่นล่ะมั้ง


ขอย้ำอีกที สำหรับเรา ธรรมกาย ไม่มีดีไม่มีเสีย ถ้ามีเวลาก็อยากไปดูอยู่เหมือนกัน
ส่วนเรื่องข้อที่เราไปเจอมานั้น ชาร์ปไม่ต้องตอบก็ได้
การกระทำทุกอย่างของธรรมกายไม่ใช่ความรับผิดชอบของชาร์ป
คนมันเยอะ ต่างคนก็ต่างทำกันไปแบบของตัวเอง
คิดว่าทุกคนที่นี่ก็ไม่มีข้อเคลือบแคลงอะไรในตัวชาร์ป
และต่อความศรัทธาของชาร์ป สิ่งนี้ มัน"จริง"อยู่แล้ว
ซ้ำเรายังทึ่งในความรู้ที่ลงลึกถึงรายละเอียดข้อพระไตรปิฎกของชาร์ปเสียอีกด้วย


เห็นมีอีโมเศร้า ไม่อยากให้เศร้าหรือน้อยใจน่ะ เพราะบทสนทนาหลายๆหน้าที่ผ่านมา
ทำให้เรานึกถึง บทสนทนาโสกราตีสเลยเชียว วุ้ย ว่าไปนั่น
หมายถึงมันเป็นบทสนทนาระหว่างคนสองคน แต่แตกหน่อความรู้ กระตุ้น(หรือบางครั้งกระทุ้ง)
ความคิดคนที่มาติดตามอ่านได้เป็นอย่างดี แต่เพลโต(คนเขียนบันทึกบทสนทนา)นี้
.......(จุด จุด จุด) เยอะไปหน่อยนะ  :30:

ปาเข้าไป 19 หน้า ชาร์ปก็ยังไม่ได้ทีม :38:

เก้อ พูดได้หล่อมาก  :12:

(กำลังเรียบเรียงตอน 2 อยู่ ขาดความต่อเนื่องเลยเขียนไม่ออก  :39:)

หล่ออาจจะไม่พอนะ


เก้อพูดได้ โคตรหล่อมาก  :12:

ขอตอบเรื่อง สติปัฏฐาน 4 ก่อนครับ


       ณ บัดนี้ อาตมภาพจักได้แสดงธรรมิกถา แก้ด้วยเรื่อง ธรรม ที่ทำให้
เป็นธรรมกาย เป็นที่แน่แท้ในพระพุทธศาสนา จะแสดงตามคลองธรรมของ
สติปัฏฐานสูตร ที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคทรงแสดงไว้เป็นหลักเป็นประธาน
       มหาสติปัฏฐานสูตรนั้นเป็นโพธิปักขิยธรรม เป็นไปในเรื่องฝ่ายเครื่อง
ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์เหมือนกันหมด ปรากฏดังนี้ เหตุนั้นตาม
วาระพระบาลีแห่งมหาสติปัฏฐานสูตรที่ได้ยกขึ้นไว้ในเบื้องต้น ว่า
       อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ
อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ
       ว่าดูกรภิกษุทั้งหลายผู้ศึกษาพระธรรมวินัย ของพระตถาคตเจ้านี้
       กาเย กายานุปสฺสี เห็นกายในกายเนือง ๆ อยู่
       อาตาปี มีความเพียรเป็นเครื่องเผายังกิเลสให้เร่าร้อน
       สมฺปชาโน รู้สึกตัวพร้อมอยู่เสมอ
       สติมา มีสติไม่เผลอ
       วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ พึงกำจัดความดีใจ เสียใจในโลกเสีย
ให้พินาศ
       เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติอาตาปี สมฺปชาโน สติมา
       วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ
       เห็นเวทนาในเวทนาเนือง ๆ อยู่มีความเพียรเป็นเครื่องเผายังกิเลสให้
เร่าร้อน มีความรู้สึกตัวพร้อมอยู่เสมอ มีสติไม่เผลอ พึงกำจัดอภิชฌาโทมนัส
ในโลกเสียให้พินาศ
       จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา
       วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ
       เห็นจิตในจิตเนือง ๆ อยู่ มีความเพียรเป็นเครื่องเผา ยังกิเลสให้เร่าร้อน
มีความรู้สึกตัวพร้อมอยู่เสมอ มีสติไม่เผลอ พึงกำจัดอภิชฌาโทมนัสใน
โลกเสียให้พินาศ
ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา
       วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ
       เห็นธรรมในธรรมเนือง ๆ อยู่ มีความเพียรเป็นเครื่องเผา ยังกิเลสให้
เร่าร้อน มีความรู้สึกตัวพร้อมอยู่เสมอ มีสติไม่เผลอ พึงกำจัดความเพ่งอยาก
ได้ ความเสียใจในโลกเสีย
       นี้เป็นเนื้อความ ของวาระพระบาลีในมหาสติปัฏฐานสูตร แสดงหลัก
ไว้ตามจริงดังนี้ รับรองหมดทั้งประเทศไทยว่าเป็นข้อที่ถูกต้องแน่นอนแล้ว ต่อ
แต่นี้จะอรรถาธิบายขยายความเป็นลำดับไป พิจารณาจะแสดง ธรรม ที่ทำให้
เป็น ธรรมกาย
       นี้เป็นข้อที่ลึกซึ้ง ของยาก ได้ไม่ยาก แต่ว่าไม่ง่าย
       ไม่ยากแก่บุคคลที่ทำได้
       ไม่ง่ายสำหรับบุคคลที่ทำไม่ได้
       ตำราได้กล่าวไว้ว่า
       เห็นกายในกาย เนือง ๆ อยู่
       เห็นเวทนาในเวทนา เนือง ๆ อยู่
       เห็นจิตในจิต เนือง ๆ อยู่
       เห็นธรรมในธรรม เนือง ๆ อยู่ ๔ ข้อ
       เห็นกายในกายน่ะ เห็นอย่างไร?
บัดนี้กายมนุษย์ที่ปรากฏอยู่ นั่งเทศน์อยู่นี่ นั่งฟังเทศน์ อยู่นี่ นี่
กายมนุษย์แท้ ๆ แต่ว่ากายมนุษย์นี่แหละเวลานอนหลับฝันไปก็ได้ พอฝันออก
ไปอีกกายหนึ่ง เขาเรียกว่า กายมนุษย์ละเอียด
       นี่รู้จักกันทุกคนเชียวกายนี้ เพราะเคยนอนฝันทุกคน รูปพรรณ
สัณฐาน เป็นอย่างไร เป็นเหมือนมนุษย์คนนี้แหละ คนที่ฝันนี่แหละ
       นุ่งห่มอย่างไร อากัปกิริยาเป็นอย่างไร สูงต่ำอย่างไร ข้าวของเป็น
อย่างไร ก็ปรากฏเป็นอย่างนั้น ก็ปรากฏเป็นคนนี้แหละ แบบเดียวกันทีเดียว
คนเดียวกันก็ว่าได้ แต่ว่าเป็นคนละคน เขาเรียกว่า กายมนุษย์ละเอียด
       เวลานอนหลับสนิทถูกส่วนเข้าแล้ว ก็ฝันออกไป ออกไปอีกคนหนึ่งก็
เป็นกายมนุษย์คนนี้แหละ รูปพรรณสัณฐานเป็นอย่างนี้แหละ ถึงได้ชื่อว่าเป็น
กายมนุษย์ละเอียด กายมนุษย์คนที่ฝันออกไปนั่นแหละเขาเรียกว่า
กายมนุษย์ในกายมนุษย์
       นี่แหละ กายในกายละ เห็นจริง ๆ อย่างนี้ ไม่ใช่เห็นตามเหลวไหล
       เห็นอย่างนี้ก็เป็นหลักเป็นพยานได้ทุกคน เพราะเคยนอนฝันทุกคน นี่
เห็นในกาย เห็นอย่างนี่นะ เมื่อเห็นกายในกายอย่างนี้แล้ว
       เห็นเวทนาในเวทนาล่ะ
       ก็ตัวมนุษย์คนนี้มีเวทนาอย่างไรบ้าง สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ ดีใจ เสีย
ใจ เวทนาเป็นอย่างนั้นมิใช่หรือ
ก็ส่วนกายที่ฝันออกไปนั้นก็มี สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ ดีใจ เสียใจ
เหมือนกัน แบบเดียวกันกับกายมนุษย์คนนี้แหละ ไม่ต่างอะไรกันเลย
       จิตล่ะ เห็นจิตในจิต ก็แบบเดียวกันกับเวทนาในเวทนา
       เห็นจิตในจิตนี่ต้องกล่าว "เห็น" นะ ไม่ใช่กล่าว "รู้" นะ
       เห็นจิตในจิต ดวงจิตของมนุษย์นี้เท่าดวงตาดำข้างนอก อยู่ในเบาะ
น้ำเลี้ยงหัวใจ ตำรับตำรากล่าวไว้ว่า หทยคูหา จิตฺตํ สรีรํ จิตฺตํ เนื้อหัวใจเป็นที่
อยู่ แล้วก็กล่าวไว้อีกหลายนัย ปกติมโน ใจเป็นปกติ
       ภวงฺคจิตฺตํ ใจเป็นภวังคจิต
       ตํ ภวงฺคจิตฺตํ อันว่าภวังคจิตนั้น
       ปสนฺนํ อุทกํ วิย จิตเป็นดังว่าน้ำ
       จิตนั่นแหละเป็นภวังคจิต เวลาตกภวังค์ แล้วใสเหมือนกับน้ำที่ใส
       จิตดวงนั้นแหละเป็นจิตของมนุษย์ ที่ต้องมีปรากฏว่า จิตในจิตนั่นแหละ
       อีกดวงหนึ่งคือ จิตของกายมนุษย์ละเอียด ที่ฝันออกไปนั้นเรียกว่า
จิตในจิต
       ธรรมในธรรม เห็นธรรมในธรรมเนือง ๆ เป็นไฉนเล่า ?
       ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ มีอยู่ในศูนย์กลางกายมนุษย์ ขนาด
เท่าฟองไข่แดงของไก่ ติดอยู่กลางกายมนุษย์ นี่เห็นธรรมในธรรมละ
       ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียดมีอยู่ ไม่เท่าฟองไข่แดงของ
ไก่ ๒ เท่าฟองไข่แดงของไก่ อยู่ในกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็น
กายมนุษย์ละเอียด นั่นอีกดวงหนึ่ง นั่นเห็นอย่างนี้
       เห็น หรือ รู้ ล่ะ
       รู้กับเห็นมันต่างกันนะ
       เห็นอย่างหนึ่ง รู้อย่างหนึ่งนะ
       ไม่ใช่เอารู้กับเห็นมาปนกัน ไม่ได้
       กาเย กายานุสสี เห็นกายในกาย เห็นเหมือนอะไร เห็นเหมือนนอน
ฝันอย่างนั้นซี เห็นจริง ๆ อย่างนั้น
       ตากายมนุษย์นี่เห็นหรือ ?
       ตากายฝันมันก็เห็นละซี จะไปเอาตากายมนุษย์นี่เห็นได้อย่างไรละ
ตากายมนุษย์นี่มันหยาบนี่
       อ้ายที่เห็นได้นั่น มันตากายมนุษย์ละเอียดนี่ มันก็เห็นกายโด่ ๆ อย่างนั้น
       เห็นเวทนาในเวทนา เล่า ถ้าว่าเมื่อทำถูกส่วนเข้าเช่นนั้นละก็ เห็น
เวทนาจริง ๆ สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ ดีใจ เสียใจ
       เวทนา ๓ หรือเวทนา ๕ เห็นจริง ๆ เป็นดวง เป็นดวงใส เวทนา เวทนาแท้ ๆ
       สุขก็ดวงใส
       ทุกข์ก็ดวงข้นดวงขุ่น
       ไม่สุขไม่ทุกข์ ก็ดวงปานกลาง
เห็นชัด ๆ เป็นดวงขนาดไหน ถ้าเต็มส่วนมันเข้าก็เท่าดวงจันทร์
ดวงอาทิตย์นั่น
       ดวงเวทนาขนาดนั้น ถ้าลดส่วนลงไปก็โตได้เล็กได้ นั่นเห็นเวทนาในเวทนา
เห็นอย่างนั้นเชียว เห็นเหมือนนอนฝัน กายละเอียดทีเดียว เห็นเวทนา
เป็นดวงทีเดียว
       แต่ว่าสุขก็อยู่ในสุขของมนุษย์นี่
       ทุกข์ก็อยู่ในทุกข์ของมนุษย์นี่
       ไม่สุขไม่ทุกข์ ก็อยู่ในไม่สุขไม่ทุกข์ของมนุษย์นี่
       ดีใจก็อยู่ในดีใจของมนุษย์นี่
       เสียใจก็อยู่ในเสียใจของมนุษย์นี่
       เขาเรียกว่า เวทนาในเวทนา เป็นดวงพอ ๆ กัน เท่า ๆ กัน
       เห็นจิตในจิตล่ะ ดวงจิตตามส่วนของมันก็เท่าดวงตาดำข้างนอก ถ้า
ว่าไปเห็นเข้ารูปนั้น มันขยายส่วน วัดเท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เหมือนกัน
ดวงจิตก็ขนาดเดียวกัน
       ไปเห็นจริง ๆ เข้าเช่นนั้น ขยายส่วนเท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ ปรากฏ
อยู่ในดวงจิตกายมนุษย์หยาบนี่แหละ แต่ว่าเป็นดวงจิตของ
กายมนุษย์ละเอียด อยู่ในกายมนุษย์ละเอียดโน่น แต่ว่าซ้อนอยู่ข้างในนี่แหละ
       เห็นธรรมในธรรม ล่ะ ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ใสบริสุทธิ์เท่า
ฟองไข่แดงของไก่ เมื่อไปเห็นดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียดเข้าแล้ว
ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ก็ขยายส่วนได้ โตได้ขนาดดวงจันทร์
ดวงอาทิตย์เหมือนกัน ขนาด ๆ เดียวกัน ขยายส่วนออกไป นั้นได้ชื่อว่า เห็นธรรม
ในธรรม คือในกายมนุษย์นั้นเอง ในกายมนุษย์ละเอียดนั้น นี่รู้จักชั้นหนึ่งละนะ
       ถ้าเห็นเข้าเช่นนี้ เราจะทำอย่างไร ตำรากล่าวไว้ว่า
       อาตาปี เพียรให้กลั่นกล้า อาจหาญ ทีเดียว เพียรไม่ย่อ ไม่ท้อ ไม่
ถอยทีเดียว เอาเป็นเอาตายทีเดียว เพียรกันจริง ต้องใช้ความเพียรประกอบ
ด้วยองค์ ๔ ทีเดียว
       ประกอบด้วยองค์ ๔ นั้นมีอะไรบ้าง เนื้อ เลือด กระดูก หนัง หนังเนื้อ
เลือด จะแห้งเหือดหมดไป ไม่ว่า เหลือแต่กระดูก หนัง ช่างมัน ไม่ละล่ะ
       ใจต้องจรดอยู่ทีเดียวในกาย เวทนา จิต ธรรมนั้น ไม่คลาดเคลื่อนล่ะ
ใจจะต้องจรดอยู่ทีเดียว ในกาย เวทนา จิต ธรรมนั้น จะต้องจรดอยู่ทีเดียว ไม่
ไปอื่นกันล่ะ ฝันไม่กลับกันละ ฝันกันเรื่อย
       แม้จะกลับมาก็เล็กน้อย ฝันไปอีก ฝันไม่เลิกกันล่ะ ให้ชำนาญทีเดียว
ฝันในฝัน นั่งก็ฝันได้ นอนก็ฝันได้ เดินก็ฝันได้ ยืนก็ฝันได้ ขี้เยี่ยวก็ฝันได้ ที
เดียว นี่เขาเรียกว่า อาตาปี เพียรเร่งเร้าเข้าอย่างนี้
       สัมปชาโนสติมา รู้อยู่เสมอ ไม่เผลอ เผลอไม่ได้ เผลอหายเสีย ถ้าได้
ใหม่ ๆ เป็นใหม่ ๆ เห็นใหม่ ๆ เผลอไม่ได้หายเสีย ไม่เผลอกันทีเดียว ไม่วางธุระ
ให้เอาใจใส่ อย่าเอาใจไปจรดอื่น ให้จรดอยู่ที่ กาย เวทนา จิต ธรรม ในกาย
นั้นแหละ
       จรดอยู่ใน กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรม
๔ อย่างนั้นจรดได้หรือ จรดที่ไหนละ?
       ที่จรดเขามี ที่ตั้งของใจเขามี ที่จรดเขามี แต่ว่า ๔ อย่างนั้นจะดูเวลา
ไรก็เห็นเวลานั้น
       เหมือนกายมนุษย์นี้ ถ้าว่ามีความเห็นก็จะเห็นปรากฏ
       ที่นี้ไม่มีความเห็น มีแต่ความรู้
       กายของตัวเห็นอยู่เสมอ
       เวทนาของตัวก็รู้สึกอยู่เสมอ
       จิตของตัวก็รู้สึกอยู่เสมอว่าคิดอะไร
       ธรรมของตัวก็รู้สึกอยู่เสมอ
       ความดีของตัวไม่มีชั่วเข้ามาเจือปน มนุษย์รู้ได้เท่านี้
       ส่วนกายมนุษย์ละเอียดเห็น เห็นปรากฏ เมื่อเห็นปรากฏดังนี้ละก็ นี่
แหละความจริงในพระพุทธศาสนา รู้จักเท่านี้แหละ และว่ารู้จักแต่เพียงว่า
กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรม เพียงเท่านั้นนะ ยังมีอีก
หลายชั้น นับชั้นไม่ถ้วน นี่ชั้นหนึ่งละนะ
       เข้าไปอีกชั้นหนึ่ง กายในกายนั้นเขาเรียกว่า ฝันในฝัน อย่างไงละ ฝัน
ในฝัน ไอ้กายที่ฝันไปทำงานเหนื่อยเข้า ไปแสดงฝันเต็มเปรมของการฝันเข้า
เหนื่อยเข้าไปนอนหลับเข้า นอนหลับฝันเข้าอีกแหละ อ้ายกายฝัน ฝันเข้าอีกนี่
เขาเรียกว่า ฝันในฝัน
       ฝันในฝันเป็นอย่างไรล่ะ ก็ออกไปอีกกายละซิ ออกไปอีกกายก็เป็น
กายทิพย์ ทีนี้เป็นกายทิพย์เข้าไปอีกกาย เป็นกายทิพย์ กายทิพย์ก็เห็นตัวอีก
นั่นแหละ เหมือนกับกายมนุษย์ ที่ฝันนั่นแหละ แบบเดียวกันไม่เปลี่ยนไม่
แปลงอะไรกันมากนัก เหมือนกระจกคันฉ่องมาส่องเงาหน้า เอามาเทียบกันดู
จำได้ทีเดียว นี่คนเดียวกัน ไม่ใช่แยกกัน นี่คนเดียวกัน
       เมื่อรู้จักเช่นนั้นแล้ว เห็นกายในกายที่สามเข้าไปแล้ว ไม่ใช่ที่สองแล้ว
เวทนาในเวทนา เวทนาก็แบบเดียวกัน เห็นอย่างเดียวกัน เวทนาตั้งอยู่ตรง
ไหน จะมาถามว่าเวทนาตั้งอยู่ตรงไหน อยู่กลางกาย
       กายที่ฝันในฝันนั่นแหละ กายที่สามนั่นแหละ อยู่กลางกายนั่นแหละ
       เวทนาในเวทนา
       จิตในจิตก็อยู่ในกลางเวทนานั่นแหละ
       ธรรมในธรรมก็อยู่กลางจิตนั่นแหละ
       ธรรมในธรรมนั่นไม่ใช่อยู่ที่ไหนหรอก เป็นดวงเท่าดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์
บริสุทธิ์สนิทเท่า ๆ กัน นี่เหมือนฝันในฝันตัวจริงอย่างนี้ ไม่ใช่คลาดเคลื่อน
       ที่วัดปากน้ำ ดำเนินปฏิบัติ ไม่ได้เอาเรื่องอื่นมาเหลวไหล ค้นเข้าไป
ถึงตัวจริงอย่างนี้ นี่เข้าไป ๒ กายละนะ เข้าไปสามกายแล้ว กายฝันในฝัน
แล้ว ได้เท่านี้ก็พอแล้ว ได้เท่านี้ก็พอเอาเป็นตัวอย่างได้แล้ว
       ทีนี้ก็เดินในแนวนี้เป็นตำรา อย่าถอยหลังก็แล้วกัน มันจะมีกี่ร้อยกาย
กี่ พันกายก็ไปเถอะ
       กายในกาย
       เวทนาในเวทนา
       จิตในจิต
       ธรรมในธรรม เข้าไปอย่างนี้แหละ ไม่คลาดเคลื่อนทีเดียว แต่ว่าที่จะ
เข้ารูปนี้นะ แสดงไว้เมื่อวันพระแล้ว แสดงไว้แล้ว ตั้งแต่เอกายนมรรคมาโน้น
นี่แสดงยังค้างอยู่ กายในกายยังไม่อธิบายให้กว้างออกไป
       วันนี้จะอธิบายให้กว้างออกไปว่า ได้ความอย่างนี้ กายในกาย เวทนา
ในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรม อย่างนี้แหละ
       นี่เป็นกายที่สาม กายที่สี่
       กายทิพย์อีก ฝันในฝันเข้าไปอีก เป็นสี่ชั้น สี่ฝันแล้ว แบบเดียวกัน
เห็นกายเวทนา จิต ธรรม แบบเดียวกัน แบบเดียวกันนั่นแหละ แล้ว
กายทิพย์ละเอียดฝันเข้าไปในฝันเข้าอีก เป็นสี่ฝันสี่ชั้นเข้าไป ก็เห็นกาย
เวทนา จิต ธรรม อีก
       ต้องมีความเพียรอีก เผลอไม่ได้นะ เพียรให้มีสติไว้เสมอ ไม่เผลอ
นำอภิชฌาโทมนัส ในโลกออกเสีย อย่าให้ความดีใจเสียใจแลบเข้า
ไปได้นะ
       ถ้าความดีใจเสียใจแลบเข้าไปได้ เดี๋ยวก็ต้องเลิกฝันละ ต้องตื่นละ
ต้องกลับมาแล้ว ฝันไม่ได้เสียแล้ว ความดีใจแลบเข้าไป
       แลบเข้าอย่างไรละ แลบเข้าไป ลึกซึ้งละกำลังฝัน ๆ อย่างนั้นแหละ
ความดีใจจะให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้เข้าไปแต่งแล้ว
       เสียใจละ ไม่สมเจตนาก็เสียใจละ
       พอดีใจเสียใจแลบเข้าไปแล้ว เป็นขุ่นมัวทีเดียว ประเดี๋ยวก็ต้องถอย
ออก ทีนี้ก็ต้องเลิกฝันกัน
       เพราะฉะนั้น ความดีใจเสียใจนี้ร้ายนัก ไม่ใช่ร้ายแต่เมื่อเวลาปฏิบัติ
ธรรม เห็นธรรมอย่างนี้น่ะ
       ถึงเวลาเราดี ๆ อยู่ อ้ายความดีใจเสียใจนี่แหละ ที่ตีอกชกใจ กินยา
ตาย ผูกคอตาย โดดน้ำตาย ดีใจเสียใจนี้แหละมันเต็มขีด เต็มส่วนของมัน
เข้าบังคับอย่างนี้
       เพราะฉะนั้นความดีใจเสียใจ เป็นมารร้ายทีเดียว
       ถ้าว่าใครให้เข้าไปอยู่ในใจบ่อย ๆ ก็หน้าดำ คร่ำเครียดซิ ร่างกายไม่
สดชื่นซิ เศร้าหมองไม่ผ่องใสหรอก
       เพราะอะไร เพราะดีใจเสียใจบังคับใจมัน เดือดร้อนมัน หน้าดำคล่ำ
เครียดทีเดียว
       บางคนไม่อ้วน ผอมเกลียวทีเดียว เพราะมันเอาความดีใจเสียใจทั้ง
หมดอยู่ที่มัน ไม่ปล่อยมันไป
       ถ้าว่าทำให้สบายสดชื่น ให้ชื่นใจ เย็นอกเย็นใจ สบายใจ จะมั่งมีดี
จนอย่างไรก็ช่าง ทำใจให้เบิกบานไว้ ร่างกายมันก็ชุ่มชื่นสบาย นี่อ้ายดีใจ
       เสียใจ มันฆ่ากายมนุษย์อยู่อย่างนี้ กายมนุษย์ละเอียดก็ฆ่า
กายทิพย์ก็ฆ่า กายทิพย์ละเอียดก็ฆ่า ฆ่าทั้งนั้นทุกกาย
       ความดีใจเสียใจต้องคอยระวังไว้ให้ดี
       ท่านจึงสอนนักว่า ให้นำความดีใจและเสียใจในโลกเสียให้พินาศ ดี
ใจเสียใจในโลกนะ ดีใจเสียใจในอัตภาพร่างกาย
       โลกนั้นคือ ขันธ์ ๕ นี้แหละ ร่างกายอันนี้แหละ เป็นตัวโลกสำคัญนัก
เขาเรียกว่า สัตว์โลก โอกาสโลก ขันธโลก สัตว์โลก
       โอกาสโลก ก็ ว่าง ๆ ที่ว่าง ๆ เหล่านี้ ที่ว่าง ๆ ดิน น้ำ ไฟ ลม ที่ว่าง ๆ
เหล่านี้เขาเรียกว่า โอกาสโลก
       ขันธโลก ก็เป็น รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ อันเดียว
       สัตว์โลก ที่อาศัยขันธ์นั่นแหละ ที่ไปเกิดมาเกิดเป็นกาย ๆ นี้แหละ เข้า
ไปในกายข้างในนี่เป็นสัตว์ทั้งนั้น เป็นชั้น ๆ เข้าไป
       สัตว์โลกเป็นชั้น ๆ เข้าไป สัตว์โลกทั้งนั้น
เมื่อเห็น กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต
       ธรรมในธรรมของกายมนุษย์ กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์
กายทิพย์ละเอียดแล้ว กายทิพย์ละเอียดนั่นแหละ ฝันในฝัน เป็นข้อที่สี่ออกไปอีก
       กายในกายเป็นกายที่ ๕ คือ กายรูปพรหม กายรูปพรหมก็มี กาย
เวทนา จิต ธรรม เหมือนกันปรากฏ ดังกล่าวแล้ว ไม่ต้องอธิบาย เวลาจะไม่
พอ ย่นย่อพอควรแก่กาลเวลา
       กายรูปพรหมนั้นแหละ ฝันในฝันเข้าไปอีกเหมือนกัน ออกไปอีกกาย
เป็นรูปพรหมละเอียด ก็เห็นกาย เวทนา จิต ธรรม อีกแบบเดียวกัน
       กายรูปพรหมละเอียด ฝันในฝันเข้าไปอีกเหมือนกัน ออกไปอีกกาย
เรียกว่า กายอรูปพรหม มี กาย เวทนา จิต ธรรม แบบเดียวกัน
       กายอรูปพรหมนั่นแหละฝันเข้าไปอีกได้เหมือนกัน ออกไปอีกกาย
เรียกว่า กายอรูปพรหมละเอียด มี กาย เวทนา จิต ธรรม แบบเดียวกัน
       กายอรูปพรหมละเอียดนั่นแหละ ฝันในฝันเหมือนกัน ออกไปอีกกาย
หนึ่ง เรียกว่า กายธรรม
       กายธรรมก็ประกอบด้วย กาย เวทนา จิต ธรรม เหมือนกัน
       กายก็คือธรรมกาย
       เวทนาก็คือเวทนาของธรรมกายนั่น
       จิตก็จิตของธรรมกายนั่น
ธรรมก็เป็นธรรมของธรรมกายนั่น ขยายส่วนขึ้น ดวงใหญ่
วัดผ่าเส้นศูนย์กลางเท่าหน้าตักธรรมกาย ธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายนั่น
ดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายเท่า หน้าตักธรรมกาย
       ธรรมกายนั่นแหละฝันได้อีกเหมือนกัน ออกไปอีกกายเรียกว่า
กายธรรมละเอียด ใหญ่ออกไปหน้าตัก ๕ วา สูง ๕ วา เกตุดอกบัวตูม ใสหนัก
เข้าไป มี กาย เวทนา จิต ธรรม เหมือนกัน
       ธรรมกายละเอียดนั่นแหละ ฝันออกไปอีกเหมือนกัน ออกไปอีกกาย
หนึ่ง มี กายพระโสดา เป็น กายพระโสดา หน้าตัก ๕ วา สูง ๕ วา
เกตุดอกบัวตูม ใสหนักขึ้นไป
       กายพระโสดานั่นแหละ พอประกอบธาตุธรรมถูกส่วนเข้า ออกไปอีก
กายหนึ่งแบบฝันนั่นแหละ ออกไปอีกกายหนึ่ง เป็นกายโสดาละเอียด หน้าตัก
กว้าง ๑๐ วา สูง ๑๐ วา มี กาย เวทนา จิต ธรรม เหมือนกัน
       ธรรมกายละเอียดของพระโสดานั่นแหละ ฝันเข้าไปอีกเหมือนกัน
ออกไปอีกกายหนึ่งเรียก ธรรมกายพระสกิทาคา หน้าตัก ๑๐ วา สูง ๑๐ วา
เกตุดอกบัวตูม ใสหนักขึ้นไป
       พระสกทาคาก็ฝันเข้าไปอีก ออกไปอีกกายหนึ่ง เป็นกาย
พระสกิทาคาละเอียด หน้าตัก ๑๕ วา สูง ๑๕ วา มีกาย เวทนา จิต ธรรม แบบเดียวกัน
กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรม แบบเดียวกัน
กายพระสกิทาคาละเอียด ฝันไปอีกเหมือนกัน ออกไปอีกกายหนึ่ง
เป็น กายพระอนาคา หน้าตัก ๑๕ วา สูง ๑๕ วา
       ธรรมกายพระอนาคาฝันไปอีกเหมือนกัน ออกไปอีกกายหนึ่ง เรียกว่า
พระอนาคาละเอียด หน้าตัก ๒๐ วา สูง ๒๐ วา
       ธรรมกายพระอนาคาละเอียดนั้นแหละ ฝันไปได้อีกเหมือนกัน ออก
ไปอีกกายหนึ่ง เรียกว่า กายพระอรหัต หน้าตัก ๒๐ วา สูง ๒๐ วา
เกตุดอกบัวตูม ใสหนักขึ้นไป
       ธรรมกายพระอรหัตนั้นแหละ ฝันไปอีกเหมือนกัน เข้าไปอีกกายหนึ่ง
เรียกว่า พระอรหัตละเอียด ใหญ่หนักขึ้นไป มีกาย เวทนา จิต ธรรม แบบ
เดียวกัน ฝันออกไปอย่างนี้แหละ มีธรรมกายพระอรหัตในพระอรหัต
พระอรหัตละเอียด ๆ ๆ ต่อ ๆ ไปนับอสงไขยไม่ถ้วน
       ฝันออกไปอย่างนี้แหละ หมดกายพระอรหัต มีกายพระพุทธเจ้าอีกก็
ได้ กายในกาย กายในกาย กายในกาย กายในกาย กายในกาย มันอย่างนี้แหละ
       ผู้เทศน์นี้ได้ทำวิชชานี้ ๒๓ ปี ออกพรรษานี้ก็ ๓ เดือนเต็มละ ยังไม่
หมดกายละเอียดเหล่านี้เลย ไม่ได้ถอยกลับเลย ยังไม่หมดกายละเอียดเหล่า
นี้เลย ยังไม่ถึงที่สุด
       ไปทูลถามพระพุทธเจ้าองค์เก่าองค์แก่ที่เข้านิโรธ เข้านิพพาน
นิพพานไปแล้ว ถอยเข้าไปหากายละเอียดนี้นะ ไปถึงบ้างแล้วหรือยัง ยังไม่มี
ใครรู้เลยว่า มีใครไปถึงหรือยังไม่มีใครไปถึง เอาละซิ คราวนี้
       นี่ศาสนาตัวจริงของกายมนุษย์เป็นอย่างนี้
       เมื่อเป็นพระอรหันต์ขึ้น ก็ต้องไปตรวจกายของตัว เข้านิพพานแล้ว
ต้องไปตรวจกายของตัว
       เมื่อเป็นพระพุทธเจ้าขึ้นแล้ว เข้านิพพาน ก็ต้องไปตรวจกายของตัว
อย่างนี้แหละ
       ว่าที่สุดอยู่ที่ไหน ต้องไปถึงที่สุดให้ได้ ต้องไปบอกที่สุดให้ได้
       นี่เป็นความจริงเป็นอย่างนี้นะ
       เมื่อรู้จักความจริงอย่างนี้แล้วละก็ อย่าไหลเล่อ อย่าเลอะเทอะ
       ที่อื่นไม่ใช่ของตัว ให้เอาใจจรดจี้อยู่ในของตัวอย่าถอยกลับ ให้เข้าไป
ถึงกายที่สุดของตัวให้ได้ ว่ากายที่สุดของตนอยู่ที่ไหน เมื่อไปถึงที่สุดของตัวได้
ละก็ ทีนี้ตัวก็รักษาตัวได้ ไม่มีใครมาบังคับ เป็นอิสระ ไม่มีใครมาบังคับบัญชา
       ถ้ายังไม่ถึงที่สุดของตัวแล้วก็ อย่าหมายเลย เขาจะต้องบังคับบัญชา
ท่าเดียวเท่านั้นแหละ แกจะต้องเป็นบ่าวเป็นทาสของเขา
       เวลานี้พญามารมาบังคับใช้เป็นบ่าวเป็นทาสเขา ให้ทำอะไรทำได้ ให้
ด่า ให้ตี ให้ชก ให้ฆ่า ให้ฟันกันได้
       ธรรมกายมารบังคับ มันบังคับได้อย่างนี้นะ ให้เป็นบ่าวเป็นทาสเขา
ให้เลวทรามต่ำช้า ให้เป็นคนจน อนาถา ติดขัดทุกสิ่งทุกอย่าง เครื่องกินเครื่อง
ใช้ขาดตกบกพร่อง เครื่องกินเครื่องใช้ไม้สอยไม่มี มารเขาทำได้ บังคับได้
       ที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะตัวไม่เป็นอิสระในตัว
       เพราะตัวไม่เป็นใหญ่ในตัว
       เพราะตัวไม่รู้จักที่สุดของตัว
       นี่มนุษย์ทั่วไปเป็นอย่างนี้ เห็นไหมละ ไม่ใช่มนุษย์เท่านั้น
พระพุทธเจ้าพระอรหันต์ท่านก็ไปยังไม่ถึงที่สุดเหมือนกัน
       ถ้าใครไปยังไม่ถึงที่สุดก็ยังไม่ฉลาดเต็มที่ ต่อเมื่อใดไปถึงที่สุดกาย
ของตัว ไม่มีสุดต่อไป นั่นฉลาดเต็มที่แล้ว
       ตัวของตัวเองเป็นที่พึ่งแก่ตัวเองได้แล้ว นี่เป็นข้อสำคัญที่สุดอย่างนี้
นะ มาเจอพุทธศาสนานี่เป็นเป้าหมายใจดำ อย่าไปทำเรื่องอื่น อย่าไปหลง
เล่อ อย่าไปหลงเลอะเทอะ
       เอ้า! ต่างว่ามีครอบครัวแล้วได้อะไรบ้าง ได้ลูกคนหนึ่ง แล้วเอามา
ทำไมละ เอามาเลี้ยง ๑๐ คน เอ้า เอาไปไว้เลี้ยงอย่างไรก็เลี้ยงไป บ่นโอ๊กแล้ว
เอ้าได้ลูก ๕๐ คน เอ้า! เอาละซิคราวนี้
       เอ้า! เปะปะไปละซี อยากได้ลูกอีกใช่ไหมละ
       ไม่จริง เหลว โกงตัวเอง โกงตัวเอง พาให้เลอะเลือน
       ไม่เข้าไปค้นกายของตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้เข้าไปค้นตัวให้ถึงที่สุด
       เป็นมนุษย์กับเขาทั้งที เพราะเชื่อกิเลส เหลวไหลเหล่านี้แหละ ให้
เลอะเลือน จะครองเรือนไปสักกี่ร้อยปี ก็ครองไปเถิด มันงานเรื่องของคนอื่น
เขาทั้งนั้น
       เรื่องของพญามารทั้งนั้น
       ไม่ใช่เรื่องของตัว ไม่ใช่งานของตัว
       ไปทำงานให้พญามารเขาทั้งวันทั้งคืน เอาเรื่องอะไรไม่ได้
       เพราะอะไรล่ะ ?
       เพราะไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เกิดมาพบอย่างไรก็ไปอย่างงั้นแหละ
       เพราะไม่ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์
       นี่ไม่ได้ฝึกใจในธรรมของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์
       ไม่ได้ฟังธรรมของสัตตบุรุษ
       ไม่ได้ฝึกใจในธรรมของสัตบุรุษ
       ความเห็นก็พิรุธเหลวไหลไปดังนี้
       เมื่อรู้จักหลักอันนี้แล้ว นี่แหละเป็นความจริงทางพระพุทธศาสนาตัว
จริงทีเดียว นี่เป็นข้อที่ลึกซึ้ง
       ให้นึกไว้ในใจว่า ต่อแต่นี้ไปเราจะต้องเข้าให้ถึงที่สุด เข้าไปในกายที่
สุดของเราให้ได้ เป็นกาย ๆ เข้าไป
       เมื่อเป็นกาย ๆ เข้าไปแล้ว ถ้าทำเป็นแล้ว ไม่ใช่เดินท่านี้นะ
       เดินในไส้ทั้งนั้น เดินในไส้ทั้งนั้น
ไส้เห็น ไส้จำ ไส้คิด ไส้รู้
       ในกำเนิดดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายสุดหยาบสุดละเอียด
       เดินในไส้ ไม่ใช่เดินทางอื่น เดินในกลางดวงปฐมมรรค มรรคจิต
มรรคปัญญา
       เดินไปในกลางดวงศีล ดวงสมาธิ ปัญญา ดวงวิมุตติ
วิมุติญาณทัสสนะ นั้นเป็นทางเดินของพระพุทธเจ้าพระอรหันต์
       เดินไปในไส้ ไม่ใช่เดินไปในไส้เพียงเท่านั้น ในกลางว่าง ของ
ดวงธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ของดวงศีล ดวงสมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ
       ว่างในว่างเข้าไป
       ในเหตุว่างในเหตุว่าง
       เหตุเปล่าในเหตุเปล่า
       เหตุดับในเหตุดับ
       เหตุลับในเหตุลับ
       เหตุหายในเหตุหาย
       เหตุสูญในเหตุสูญ
       เหตุสิ้นเชื้อในเหตุสิ้นเชื้อ
       เหตุไม่เหลือเศษในเหตุไม่เหลือเศษ ฯลฯ
       ในเหตุว่างเข้าไป เหตุสุดในเหตุสุด จรดหนักเข้าไปอีกไม่ถอย หยุด
กลับ นับอสงไขยไม่ถ้วน นับอายุชาติบารมีไม่ถ้วน ไม่มีถอยกลับกัน เดินเข้า
ไปอย่างนี้นะ
       พระพุทธเจ้าพระอรหันต์ ไม่ใช่เดินโลเลเหลวไหลนะ ที่เรากราบที่เรา
ไหว้เรานับถือนะ ท่านวิเศษวิโสอย่างนี้
       นี่แหละเป็นผู้วิเศษแท้ ๆ
       นี่แหละเป็นที่พึ่งของสัตว์โลกแท้ ๆ
       ท่านเป็น ผู้รู้จริง เห็นจริง ได้จริง เราจึงเอาเป็นตำรับ ตำราได้
       เมื่อรู้จักหลักธรรมอันนี้แล้ว อย่าเข้าใจว่าได้ฟังง่าย ๆ นะ ตั้งแต่เรา
เกิดมาเป็นภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกานะ อย่างนี้ไม่เคยได้ฟังเลยไม่ใช่หรือ
       เมื่อได้ฟังแล้ว ก็จงเพียรพยายามทำให้เป็นอย่างที่แสดงให้ฟังทุกสิ่ง
ทุกประการ ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา
       ที่ได้ชี้แจงแสดงมานี้ ตามวาระพระบาลีคลี่ความเป็นสยามภาษา
ตาม มตยาธิบาย พอสมควรแก่เวลา
       เอเตน สจฺจวชฺเชน ด้วยอำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติตั้งแต่ต้น
จนอวสานนี้
       สทา โสตฺถี ภวนฺตุ เต ขอความสุขสวัสดีจงบังเกิดมีแก่ท่านทั้งหลาย
บรรดามาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า
       อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอสมควรแก่เวลา สมมติว่ายุติธรรมิกถา
โดยอรรถนิยมความเพียงเท่านี้
       เอวํ ก็มีด้วยประการฉะนี้

           เกิดมาว่าจะมาหาแก้ว พบแล้วไม่กำ จะเกิดมาทำไม
       สิ่งที่อยากก็หลอก สิ่งที่หยอกเขาก็ลวง ทำให้จิตเป็นห่วงเป็นใย
      เลิกอยาก ลาหยอก รีบออกจากกาม เดิมตามขันธ์สามเรื่อยไป
           เสร็จกิจสิบหก ไม่ตกกันดาร เรียกว่า นิพพานก็ได้

จากบทเทศน์ 69 กัณฑ์ พระธรรมเทศนา พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)
พระธรรมเทศนา พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) กัณฑ์ที่ 45 สติปัฏฐานสูตร

เรื่องเกี่ยวกับหลักการนั่งสมาธิของธรรมกาย หลวงปู่ท่านอธิบายหมดแล้วครับ
ขอโทษด้วยที่ยาว
เพราะผมไม่อยากสรุปเอาเอง เลยเอามาให้อ่านเลย  {หมีโหด}

Quoteหมายถึง อย่างชาร์ปชวนให้ไปพิสูจน์หรืออย่างไรก็แล้วแต่นั้น
ถ้าหากทั่วปะเทศนี้เรายังมีวัดที่ปฏิบัติไม่มีเรื่องสงสัยใดๆให้ได้ยินอยู่
ทำไมเราจะต้องไปที่ที่เรายังมีข้อสงสัยอยู่ล่ะ จริงไหม
ไปเพื่อให้หายสงสัยเท่านั้นหรือ เข้าใจเรื่องต้องพิสูจน์ให้เห็น
แต่หากคนๆหนึ่งจะเลือกสถานที่เพื่อการปฏิปบัติธรรม คงไม่ได้เลือกเพราะเหตุนั้น

หากเขามีตัวเลือกที่ปราศจากข้อสงสัยให้เลือกไปมากมาย
คนส่วนมากก็น่าจะเลือกแบบนั้นนะครับ

โอ้ พี่เก้อพูดได้ดี  เหมือนเตือนสติผมเลยครับ   

เพื่อความกระจ่างยิ่งขึ้น บางอย่างผมขอเสริมชาร์ป และค้านชาร์ปไปในตัว หวังว่าคงไม่ว่ากัน

รบกวนถามชาร์ปครับว่า ที่นั่นสอนวิปัสสนา รึเปล่า เพราะเท่าที่ผมเคยปฏิบัติ ตามแนวทางธรรมกาย ผมได้ปฏิบัติ เพียงแค่สมถะ (ช่วงนั้นไม่รุ้ด้วยซ้ำว่า นั่นคือสมถะ...)     

ผมขอยกตัวอย่างบ้าง......
สมถยานิก (ผู้มีสมถะเป็นยาน คือ ท่านผู้เจริญสมถะจนได้ฌานสมาบัติแล้วจึงเจริญวิปัสสนาต่อจนได้สำเร็จอรหัต — one whose vehicle is tranquillity; the quiet-vehicled)

แอบอ้างจากพระไตรปิฎก.... ครับ   

  จะเห็นได้ว่า  ผู้ที่จะสำเร็จได้นั้น ต้องมีสมถะเป็น ฐาน ย้ำเป็นเพียงแค่ฐาน  แล้วต้องเจริญวิปัสสนาต่อ

ถ้าชาร์ปยอมรับจุดนี้ ผมขอเรียนเชิญชาร์ปมาฝึกวิปัสสนาต่อ....

และต้องขอขอบคุณชาร์ปมากครับที่ได้นำเอา ธรรมเทศนาของหลวงปู่สดมาให้อ่าน  .....

แต่ผม ไม่ทราบว่า ปัจจุบันธรรมกายนำเอาคำสอนนี้มาใช้ถูกต้องมากน้อยแค่ไหน
เพราะเท่าที่ผมไป เขาก็ให้นั่งเพ่งคิดถึงดวงแก้ว
  แล้วก็มี เสียงโฆษก พากษ์ นำจิต ไป  ดังนี้......"ให้เพ่งให้เห็นดวงแก้ว
ใจกลางดวงแก้ว กลาง ของกลาง ของกลาง ของกลาง "  ........  แล้วจิตผมก็ไหลไป
ตามเสียงพากษ์ ลึกเข้าไป ลึกเข้าไป ........ตอนนั้นรุ้สึกได้เลยว่าตัวเองมีสมาธิมาก   ..... 
ถ้าใครนึกภาพดวงแก้วไม่ออก มีเปิดวีดีโอให้ดูด้วยนะ ....... ผมก็เพิ่งเข้าใจ
เมื่อไม่นานมานี้เองนะว่านั่นเป็นเพียงสมาธิ ไม่ใช่สติ...............  สมาธิ คิดถึงแต่ดวงแก้ว ......
กลับมาบ้าน เพ่งหม้อข้าวได้เป็นชั่วโมงๆ .......... ในใจคิดถึงแต่หม้อข้าว ...........
กลายเป็นกสินหม้อข้าวไป.............

เอาละมาถึงตรงนี้ ผม ก็จะขออนุญาตินำเอา  มหาสติปัฏฐานสูตร   ในแบบฉบับ
ของพระไตรปิฎกมา ให้อ่านกันแต่ผมคงไม่เอามาโพสต์นะ  ใครสนใจตามอ่านกันเองละ  .....
บอกไว้ก่อนนะว่านี่คือพระไตรปิฎก....^^

http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/sutta_name.php?book=1&bookZ=45&name=มหาสติปัฏฐานสูตร    (**  ค้นหาคำว่า มหาสติปัฏฐานสูตร )

Quote
ทั้งหมดนี้คือ พุทธานุสติครับ ที่อยู่ในบทสวดมนต์อยู่แล้วครับ
และที่วัดก็ไม่สอนให้นึกแต่ พระพุทธรูป พระพุทธเจ้าพระองค์จริงๆ อย่างเดียวครับ

ส่วนเรื่องพุทธานุสติที่ชาร์ปยกมา ถูกต้องครับ  ยกเว้นพระพุทธรูป......  สมัยนั้นมีพระพุทธรูปแล้วเหรอครับ แล้วบทสวดตรงไหนที่บอกว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป   

   พระพุทธรูป เป็นบัณญัติ  ...................  ถ้าคิดถึงพระพุทธรูป ไม่รุ้ว่ามีกี่สิบปรางค์ อันนั้นมันกลายเป็นยึดติดในบัญญัติแล้วมั้งครับ  ^^

Quote
ก็ผมยกไปให้ดูไงครับ สมถกรรมฐาน หรือ กรรมฐาน 40 กอง เรียกแบบไหนก็ได้
จักรีเป็นคนบอกเอง ว่าไมแน่ใจว่าเรียกแบบไหน
ผมเลยยกหลักฐาน สนับสนุนจักรีเอง

เอาละครับ ผมแน่ใจแล้วครับว่า   กรรมฐาน ไม่มีชื่อเรียกอื่นครับ  กรรมฐาน 40 กอง 
สมถกรรมฐาน เป็น ส่วนหนึ่ง ของ กรรมฐาน  เช่นเดียวกับ วิปัสสนากรรมฐาน   

แต่ชาร์ป  ยืนยันว่า สมถกรรมฐาน เป็นชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งของกรรมฐาน โดยอ้างเว็บนี้
http://203.146.252.209/songmetta.com/wat/index_xy.php?left=1&item=6

แต่ผมว่าไม่ใช่ผม จึงค้านด้วยเว็บนี้
http://84000.org/tipitaka/dic/d_seek.php?text=กรรมฐาน     (ค้นหาคำว่า กรรมฐาน)   *** เว็บพระไตรปิฎก

ทำความเข้าใจเอาเองนะครับว่าจะเชื่อใคร

Quote
ทำไมเค้าจัด กสิน 10 เข้ากับหลักของกรรมฐาน 40 วิธีครับ

ใช่ครับ  แต่กสิณ ไม่ใช่สติปัฏฐานสี่นะครับ

จะกล่าวถึงในขั้นของการปฏิบัติ  ภาวนา (การเจริญ, การทำให้เกิดให้มีขึ้น, การฝึกอบรมจิตใจ : mental development)
       1. สมถภาวนา (การฝึกอบรมจิตให้เกิดความสงบ, การฝึกสมาธิ : tranquillity development)
       2. วิปัสสนาภาวนา (การฝึกอบรมปัญญาให้เกิดความรู้แจ้งตามเป็นจริง, การเจริญปัญญา : insight development)

       สองอย่างนี้ ในบาลีที่มาท่านเรียกว่า ภาเวตัพพธรรม และ วิชชาภาคิยธรรม. ในคัมภีร์สมัยหลัง บางทีเรียกว่า กรรมฐาน (อารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งงานเจริญภาวนา, ที่ตั้งแห่งงานทำความเพียรฝึกอบรมจิต, วิธีฝึกอบรมจิต - stations of mental exercises; mental exercise; สังคห. 51 ; Comp. 202)
   
จะสรุป เอาเองดังนี้ .... สมถภาวนา นี้  จุดประสงค์คือทำให้เกิดสมาธิ และความสงบ   
ส่วนวิปัสสนา  การฝึกเพื่อให้มีปัญญา ให้รุ้แจ้งเห็นจริง     แต่ถ้า ฝึกแต่สมถะ  ก็จะมีแค่สมาธิ 
ยิ่งฝึกก็จะยิ่งมีสมาธิ  อย่างที่ยกตัวอย่างไปแล้วว่า เพ่งหม้อข้าวก็รู้สึกเห็นแต่หม้อข้าว
อะไรผ่านไปผ่านมา ก็ไม่รับรู้  แบบนี้เรียกว่า สมาธิ      แต่ไม่มีสติ....ถ้าอยากให้มีสติ
ต้องฝึกแบบ วิปัสสนา จะได้มีสติและเกิดปัญญา  ใครสรุปได้นอกเหนือ จากนี้ ก็รบกวนชี้แนะ ด้วยนะครับ.....
                     

Quote
ไม่ถามผมมั้งหรอว่า ทำไมถึงเข้าวัดพระธรรมกาย อยู่ที่วัด ทำบุญมาโดยตลอด
ศีล5 ปกติ ศีล8 วันพระ(บ้าง) นั่งสมาธิทุกวัน 1 ชั่วโมง+
มาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือน ทุกงานบุญ
ทำไมผม ถึงมุ่งมั่นจริงใจกับ ศาสนาพุทธมากนัก
โดยหวังที่จะนำคำสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เผยแผ่ ขยายมันออกไป
ทำไมผมชวนคนมาสอบปัญหาธรรมะ ทางก้าวหน้า
ทำไมผมถึงรักวัดพระธรรมกาย มากขนาดนี้
ทำไมไม่ถามคนที่เข้าวัดพระธรรมกายแบบนี้มั้ง
ทำไมถึงจะมีข่าวที่ไม่ดีของวัดเมื่อ ปี 2542 คนยังมาเข้าวัดเยอะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ทำไมพวก dr. ต่างๆก็เข้าวัดเยอะขึ้นๆๆ คนพวกนี้ก็ไม่น่าโง่โดนหลอกได้
ทำไมเมื่อรู้หลักของพระพุทธศาสนาแล้ว ไม่มาช่วยกันทำงานพระศาสนาละครับ

ผมรู้ครับว่าชาร์ปเป็นคนดี ทำทุกอย่างด้วยจิตที่เป็นกุศล ผมเห็นด้วยและน่าเอาแบบอย่าง อันนี้ผมขออนุโมทนาด้วยครับ
ผมขออนุญาติแนะนำชาร์ปว่า แล้วทำไมชาร์ปไม่ปล่อยวาง ยึดติดทำไมกับ บุคคล กับสถาบัน  อย่างที่พี่เก้อบอกนั่นแหละ
ชาร์ปไม่จำเป็นต้องตอบแทน ความผิดปกติของสถาบัน ทั้งหมด  ในเมื่อพระสังฆราช ท่านทรงวินิจฉัยด้วยตัวท่านเองแล้วว่าบิดเบือนจริง
และทางวัดก็ยอมรับเอาไปแก้ไขในคำสอนให้ตรงตามพระไตรปิฎกแล้ว (ถึงแม้จะยังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเท่าไร)   
หรือถ้าชาร์ปจะกลับมาแนะนำผมว่าผมนั่นแหละที่ยึดติด ผมก็พร้อมที่จะน้อมรับเอาไปปรับปรุง...

Quote
ทั้งๆที่รู้หลักของ กาลามสูตร อยู่แล้ว


ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็จะยอมโดนด่า แล้วก้มหน้าก้มตาปั่นบอร์ดต่อไป
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็จะไม่มีทางเปิดตัวว่าเป็นธรรมกาย ให้โดนลุย
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็ไม่หาหลักฐานมาประกอบเหตุผลของผมด้วย มันเหนื่อย
ถ้าไม่ใช่ฟ๐นต์ ผมก็ไม่พิมพ์ให้ยาวอะไรขนาด
แต่ผมว่า ฟ๐นต์เอง คุยกันด้วยเหตุผลรู้เรื่อง
และยอมรับฟัง เหตุผลซึ่งกันและกัน

ชาวพุทธยังลุยกับชาวพุทธเอง แล้วศาสนาพุทธมันจะอยู่ได้อย่างไรครับ
พุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว

    ส่วนสองประโยคท้ายนี้   ผมมองว่าแปลกๆ
         พุทธศาสนา นะครับ ไม่ใช่ขบวนการจูเรนเจอร์  ที่ต้องรวมพลังกันขนาดนั้น 
(ขออภัยที่ยกตัวอย่างได้น่าเกียจมากในเวลาแบบนี้....)

ที่สำคัญ เป้าหมายคือการหลุดพ้น ละทิ้ง ปล่อยวาง ไม่ใช่เหรอ.........?

แต่ถ้าหมายความว่าชาวพุทธต้องรวมกันเป็นหนึ่ง  เห็นอะไรไม่ถูกต้อง หรือไม่ถูกไม่ควร 
ต้องช่วยกันบอก ต้องช่วยกันเตือน ............อะแบบนี้ค่อยยังชั่ว.....
ซึ่งนั่นหมายความว่า ไม่ผมก็ชาร์ป ที่กำลังทำหน้าที่นั้นอยู่

ชอบมากเลย หม้อข้าวๆ หม้อข้าว

คุ้นๆว่าเคยมีมาจัดนั่งสมาธิแบบนี้ด้วยที่หาดใหญ่ตอนเด็กๆ ไปนั่งกับเค้าด้วย

มาเป็นดวงแก้วมาเลย แล้วออกเป็นแฮมเบอร์เกอร์ แล้วมีเมฆสีทอง  :08:

คนมาดูแลก็ถามนะเราก็เล่าไปหมด  :42:

Quoteแต่ผม ไม่ทราบว่า ปัจจุบันธรรมกายนำเอาคำสอนนี้มาใช้ถูกต้องมากน้อยแค่ไหน
เพราะเท่าที่ผมไป เขาก็ให้นั่งเพ่งคิดถึงดวงแก้ว

นึกนิมิตดวงแก้วได้ยังครับ แบบ หลับตาเห็นดวงแก้วชัดใสอยู่กลางท้องอ่ะครับ
นั่งสมาธิทุกวันหรือป่าวครับ
วันละกี่ชั่วโมง
ทำอย่างต่อเนื่องหรือป่าวครับ
อ่านของหลวงปู่อีกรอบครับ

Quoteเอาละมาถึงตรงนี้ ผม ก็จะขออนุญาตินำเอา  มหาสติปัฏฐานสูตร   ในแบบฉบับ
ของพระไตรปิฎกมา ให้อ่านกันแต่ผมคงไม่เอามาโพสต์นะ  ใครสนใจตามอ่านกันเองละ  .....
บอกไว้ก่อนนะว่านี่คือพระไตรปิฎก....

แนะนำว่าอ่านของหลวงปู่ อีกรอบครับ
ว่าหลวงปู่ท่านบอกแล้วว่า มันเกี่ยวกันยังไง

Quoteส่วนเรื่องพุทธานุสติที่ชาร์ปยกมา ถูกต้องครับ  ยกเว้นพระพุทธรูป......  สมัยนั้นมีพระพุทธรูปแล้วเหรอครับ แล้วบทสวดตรงไหนที่บอกว่าให้ระลึกถึงพระพุทธรูป   

   พระพุทธรูป เป็นบัณญัติ  ...................  ถ้าคิดถึงพระพุทธรูป ไม่รุ้ว่ามีกี่สิบปรางค์ อันนั้นมันกลายเป็นยึดติดในบัญญัติแล้วมั้งครับ

ดูข้างล่างครับ

Quote4.สิริ ทรงมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง รูปร่างงดงามสิริมงคล ชวนดูได้ไม่เบื่อ

ก็ถือว่าเป็น พุทธานุสติ ครับ เพราะอยู่ใน พุทธคุณ 9
และ
ถูกครับ สมัยนั้นไม่มีพระพุทธรูปครับเพราะว่าได้เห็น พระองค์จริงๆ
พระพุทธรูปเกิดมาในยุคหลังที่พระพุทธเจ้า ปรินิพพาน ครับ

Quoteใช่ครับ  แต่กสิณ ไม่ใช่สติปัฏฐานสี่นะครับ

จะกล่าวถึงในขั้นของการปฏิบัติ  ภาวนา (การเจริญ, การทำให้เกิดให้มีขึ้น, การฝึกอบรมจิตใจ : mental development)
       1. สมถภาวนา (การฝึกอบรมจิตให้เกิดความสงบ, การฝึกสมาธิ : tranquillity development)
       2. วิปัสสนาภาวนา (การฝึกอบรมปัญญาให้เกิดความรู้แจ้งตามเป็นจริง, การเจริญปัญญา : insight development)

       สองอย่างนี้ ในบาลีที่มาท่านเรียกว่า ภาเวตัพพธรรม และ วิชชาภาคิยธรรม. ในคัมภีร์สมัยหลัง บางทีเรียกว่า กรรมฐาน (อารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งงานเจริญภาวนา, ที่ตั้งแห่งงานทำความเพียรฝึกอบรมจิต, วิธีฝึกอบรมจิต - stations of mental exercises; mental exercise; สังคห. 51 ; Comp. 202)

ก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ กสิน=กรรมฐาน มันเป็นหนทางแห่ง สติปัฏฐาน4
ที่แอบอ้างมามันก็บอกอยู่แล้วครับ
อ่านหลวงปู่อีกรอบ
   

Quoteจะสรุป เอาเองดังนี้ .... สมถภาวนา นี้  จุดประสงค์คือทำให้เกิดสมาธิ และความสงบ   
ส่วนวิปัสสนา  การฝึกเพื่อให้มีปัญญา ให้รุ้แจ้งเห็นจริง     แต่ถ้า ฝึกแต่สมถะ  ก็จะมีแค่สมาธิ
ยิ่งฝึกก็จะยิ่งมีสมาธิ  อย่างที่ยกตัวอย่างไปแล้วว่า เพ่งหม้อข้าวก็รู้สึกเห็นแต่หม้อข้าว
อะไรผ่านไปผ่านมา ก็ไม่รับรู้  แบบนี้เรียกว่า สมาธิ      แต่ไม่มีสติ....ถ้าอยากให้มีสติ
ต้องฝึกแบบ วิปัสสนา จะได้มีสติและเกิดปัญญา  ใครสรุปได้นอกเหนือ จากนี้ ก็รบกวนชี้แนะ ด้วยนะครับ.....

สรุปเอาเองนี่ครับ

Quoteเอาละครับ ผมแน่ใจแล้วครับว่า   กรรมฐาน ไม่มีชื่อเรียกอื่นครับ  กรรมฐาน 40 กอง
สมถกรรมฐาน เป็น ส่วนหนึ่ง ของ กรรมฐาน  เช่นเดียวกับ วิปัสสนากรรมฐาน   

แต่ชาร์ป  ยืนยันว่า สมถกรรมฐาน เป็นชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งของกรรมฐาน โดยอ้างเว็บนี้
http://203.146.252.209/songmetta.com/wat/index_xy.php?left=1&item=6

แต่ผมว่าไม่ใช่ผม จึงค้านด้วยเว็บนี้
http://84000.org/tipitaka/dic/d_seek.php?text=กรรมฐาน     (ค้นหาคำว่า กรรมฐาน)   *** เว็บพระไตรปิฎก

ทำความเข้าใจเอาเองนะครับว่าจะเชื่อใคร

เข้าใจผิดครับ
จักรีบอกเองว่า สมถกรรมฐาน เป็น ส่วนหนึ่ง ของ กรรมฐาน
มี 40 วิธีเหมือนกัน
ถ้าเราพูดถึง วิธีปฏิบัติใดใน 40 วิธีของสมถกรรมฐาน = กรรมฐาน 40 ครับ

Quoteผมรู้ครับว่าชาร์ปเป็นคนดี ทำทุกอย่างด้วยจิตที่เป็นกุศล ผมเห็นด้วยและน่าเอาแบบอย่าง อันนี้ผมขออนุโมทนาด้วยครับ
ผมขออนุญาติแนะนำชาร์ปว่า แล้วทำไมชาร์ปไม่ปล่อยวาง ยึดติดทำไมกับ บุคคล กับสถาบัน  อย่างที่พี่เก้อบอกนั่นแหละ
ชาร์ปไม่จำเป็นต้องตอบแทน ความผิดปกติของสถาบัน ทั้งหมด  ในเมื่อพระสังฆราช ท่านทรงวินิจฉัยด้วยตัวท่านเองแล้วว่าบิดเบือนจริง
และทางวัดก็ยอมรับเอาไปแก้ไขในคำสอนให้ตรงตามพระไตรปิฎกแล้ว (ถึงแม้จะยังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเท่าไร)   
หรือถ้าชาร์ปจะกลับมาแนะนำผมว่าผมนั่นแหละที่ยึดติด ผมก็พร้อมที่จะน้อมรับเอาไปปรับปรุง...

ถ้าเกิดว่ามีคนมา ด่าว่า ครูของผมโดยที่ท่านไม่มีความผิด
ผมก็จะอธิบายให้เค้าเข้าใจครับ ว่า เค้าเข้าใจผิด
ผมทนฟังอย่างเดียวไม่ได้ครับ

ตอนนี้ที่วัดของสอนแบบที่ผมอ้างอิงจากพระไตรปิฏกครับ
รวมถึงการนั่งสมาธิแบบของธรรมกาย หลวงปู่ท่านก็อธิบายไว้หมดแล้วครับ
ว่ามันเกี่ยวกันยังไงกับพระไตรปิฏก
ทางวัดสอนถูกต้องตามหลักพระไตรปิฏกทุกอย่างครับ

Quoteส่วนสองประโยคท้ายนี้   ผมมองว่าแปลกๆ
         พุทธศาสนา นะครับ ไม่ใช่ขบวนการจูเรนเจอร์  ที่ต้องรวมพลังกันขนาดนั้น
(ขออภัยที่ยกตัวอย่างได้น่าเกียจมากในเวลาแบบนี้....)

ที่สำคัญ เป้าหมายคือการหลุดพ้น ละทิ้ง ปล่อยวาง ไม่ใช่เหรอ.........?

แต่ถ้าหมายความว่าชาวพุทธต้องรวมกันเป็นหนึ่ง  เห็นอะไรไม่ถูกต้อง หรือไม่ถูกไม่ควร
ต้องช่วยกันบอก ต้องช่วยกันเตือน ............อะแบบนี้ค่อยยังชั่ว....

จะทำยังไงให้ถึงเป้าหมายนั้ันละครับ ถ้ายังมั่วแต่ทะเลาะกันเอง

ตอนนี้ที่ผมรู้คือ
จักรีเคยมานั่งสมาธิแบบศูนย์กลางกายด้วย และไม่พอใจ ไม่เข้าใจ
ผมเองก็ไม่รู้ว่าจักรี เคยมานั่งบ่อยขนาดไหน
ต่อเนื่องไหม นั่งทุกวันหรือป่าว

ตอนนี้ที่ผมรู้คือ
จักรีมองว่า วัดพระธรรมสอนแบบผิดหลักของพระไตรปิฏก
บิดเบือนคำสอน

ตอนนี้ที่ผมรู้คือ
ถึงผมจะหาหลักฐานมายังไง
ก็ไม่สามารถทำให้จักรีเข้าใจวัดพระธรรมกายได้
เพราะด้วยอคติที่ไม่ดีอยู่แล้ว ของจักรี
ถึงผมจะหาหลักฐานที่ถูกต้องมายืนยันคำพูดของผมด้วย
จักรีก็จะพยายามหาประเด็นอื่นๆ
มายันว่า วัดพระธรรมกายเพี้ยนอยู่ดี

ตอนนี้ที่ผมรู้คือ
จักรี สรุปเอง และเข้าใจเองโดยใช้ความรู้
จากเว็บ http://84000.org
และก็ไม่ได้ศึกษาความรู้เพิ่มเติม
เช่น 69 กัณฑ์ เทศน์หลวงปู่

สรุป
จักรีเกลียดวัดพระธรรมกาย // วัดพระธรรมกายสอนเพี้ยน // การนั่งสมาธิของธรรมกายไม่ได้อยู่ในพระไตรปิฏก //
ไปเจอคนของวัดพระธรรมกายมีความประพฤติไม่พอใจก็เหมาว่าวัดสอนเพี้ยน

ทางเลือกสำหรับผมก็คือ
1.ก้มหน้ายอมรับเหตุผลของจักรีสะ แล้วทุกอย่างจะจบ
2.หาหลักฐานมายืนยัน แล้วชี้แจ้งเหตุผลไปเรื่อยๆ ซึ่งไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไร
เพราะก็จะหาเรื่องมายันว่าวัด เพี้ยนอยู่ดี

ผมยอมรับว่า ผมไม่สามารถแก้ไข ความข้องใจของคนนอกต่อวัดพระธรรมกายได้เลย
อย่างที่พี่ระจันบอก "คนนอกธรรมกายมองด้วยสายตาแปลกๆ จริงๆ นะครับ"

มันเป็นความผิดของผมเองที่ไม่สามารถ อธิบายให้เข้าใจได้

ผมขอโทษจักรี ที่ไม่สามารถแก้ไขข้อข้องใจเกี่ยวกับธรรมกายของจักรีได้เลย

ผมขออะไรจาก จักรีหน่อย เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง
1.ทางใครทางมันครับ เพราะผมไม่สามารถแก้ไขข้อข้องใจการจักรีไม่ได้เลย
2.มาบวชที่วัด จะสมัครกลางๆกุมภาพันธ์นี้ โครงการนี้บวชฟรีครับ

น้อมรับ ครับ.....   

        ปล. แต่ผมยังมองว่าเป็นการถกกันเพื่อก่อเกิดปัญญา บางคนมองพุทธศาสนาเพียงผิวๆ ผมจึงชี้ให้เห็น ในทางของผม  ว่า ทางที่ผมศึกษา มัน ยึดหลักของเหตุและผลเพียงไร  .... ผมไม่อยากให้ใครมา
มองว่าพระพุทธศาสนาเป็นเพียงการเอาคำสอนมายึด เอะอะอะไรก็อ้างคำสอน ซึ่งผม ก็ลองอธิบายให้มัน
เป็นเหตุเป็นผลตาม ถ้าอันไหนนึกตามไม่เข้าใจผมก็จะพยายามหลีกเลี่ยงโดยเฉพาะการอ้าง ตำรา ที่ช่วง
หลังๆผมก็ใช้อ้างเหมือนกัน ครับ  ซึ่งจุดประสงค์ของผมเมื่อครั้งแรกๆ ผมอยากให้มันออกไปในแนวทาง
ความคิดเห็นมากกว่า.....


เมื่อยกเอา เรื่อง หลักศาสนาออก

             ..... ผมยังเห็นชาร์ปเป็นคนดี ที่เด็กสมัยนี้น่าเอาเป็นตัวอย่าง และผมก็ได้ร่วมอนุโมทนาไปแล้ว จากใจจริง   ..... 



           

Quoteปล. แต่ผมยังมองว่าเป็นการถกกันเพื่อก่อเกิดปัญญา บางคนมองพุทธศาสนาเพียงผิวๆ ผมจึงชี้ให้เห็น ในทางของผม  ว่า ทางที่ผมศึกษา มัน ยึดหลักของเหตุและผลเพียงไร  .... ผมไม่อยากให้ใครมา
มองว่าพระพุทธศาสนาเป็นเพียงการเอาคำสอนมายึด เอะอะอะไรก็อ้างคำสอน ซึ่งผม ก็ลองอธิบายให้มัน
เป็นเหตุเป็นผลตาม ถ้าอันไหนนึกตามไม่เข้าใจผมก็จะพยายามหลีกเลี่ยงโดยเฉพาะการอ้าง ตำรา ที่ช่วง
หลังๆผมก็ใช้อ้างเหมือนกัน ครับ  ซึ่งจุดประสงค์ของผมเมื่อครั้งแรกๆ ผมอยากให้มันออกไปในแนวทาง
ความคิดเห็นมากกว่า

ตอบจักรีครับ

การใช้ความคิดเห็นส่วนตัว กับคำสอนของพระพุทธเจ้ามี % ผิดพลาดได้ครับ
เหมือนพวกนักวิชาการระดับโลกหลายๆคน
เช่น

ญี่ปุ่น บอกว่า พระไตรปิฏก ไม่ได้เกิดขึ้นในสมัยพุทธกาลมีคนแต่งขึ้นมา
เพราะคนอินเดียไม่น่าที่จะมีภูมิปัญญา เขียนพระไตรปิฏกได้
พระพุทธเจ้าไม่มีอยู่จริง นิพพาน= ตายแล้วสูญ ฯ

เวลาศึกษาต้องศึกษาหลายๆ ทางครับ
พระไตรปิฏกมีกี่เล่ม มีกี่แบบ สยามรัฐ มหากุฏ ฯลฯ ต้องอ่านให้หมดครับ
ในหัวข้อเดียวกัน ความหมายต่างกันก็มีครับ เว็บที่จักรีอ้างอิงด้วย
ผมลองใช้แล้วบางครั้งเค้าก็ตอบมา ไม่ครบ ไม่มี(แต่ในมหากุฏ มี)
คำสอนใน มหายาน เถรวาท นิกายต่างๆ ต้องศึกษาให้หมดครับ
เมื่อศึกษาคำสอนหมดแล้วเราก็จะสามารถ เอาความรู้มาแปะติดแปะต่อกันได้
ทำให้เราสามารถเข้าใจหลักธรรมต่าง ได้สมบูรณ์มากขึ้น
และก็
เข้าหาครูบาจารย์ หรือ พระอาจารย์ด้วยครับ
เพราะบางครั้งเราเองก็เข้าใจผิดประเด็น จับประเด็นไม่ถูกครับ
และ
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ
การนั่งสมาธิครับ ทำใจนิ่งๆเฉยๆ
ทำให้เวลาเราอ่านอะไร ความคิดของเราเป็นกลางๆไม่ + ไม่-

ส่วนพวกที่มาว่าอะไรๆก็อ้างคำสอน
ไม่เชื่อ ไม่สนใจในหลักฐานที่เรายกไป
ก็บอกได้เลยว่า พวกนี้ไม่เชื่อในคำสอนของพระพุทธเจ้าครับ เถียงพระพุทธเจ้าครับ
ผิดตั้งแต่ ตีความหมายคำสอนแล้วครับ
การตีความ = ไม่แน่ใจในคำสอนครับ
เพราะว่าเค้าไม่ได้ทำตามคำสอน ครับ
cause = effect เมื่อไม่ได้ทำตาม ก็ไม่เห็นผลของการกระทำ
เป็นเหตุเป็นผลครับ

Quote
ชอบมากเลย หม้อข้าวๆ หม้อข้าว
คุ้นๆว่าเคยมีมาจัดนั่งสมาธิแบบนี้ด้วยที่หาดใหญ่ตอนเด็กๆ ไปนั่งกับเค้าด้วย
มาเป็นดวงแก้วมาเลย แล้วออกเป็นแฮมเบอร์เกอร์ แล้วมีเมฆสีทอง  ง่ะ
คนมาดูแลก็ถามนะเราก็เล่าไปหมด

ตอบพี่เอ
หลักการนั่งสมาธิแบบธรรมกายคือ (โดยสรุป)

นำใจของเราไว้ที่ศูนย์กลางกายครับ เหนือสะดือ 2 นิ้วมือ
แต่การจะทำใจให้นิ่งอยู่ได้ที่ ศูนย์กลางกาย
คือต้องนึก นิมิต เหมือนเป็นการทำเครื่องหมาย กำหนดให้ใจอยู่ที่ ศูนย์กลางกาย

เอาอะไรมาเป็นนิมิต?
ศพ (อสุภะ) หม้อหุงข้าว ดวงแก้ว องค์พระ แอปเปิ้ล องุ่น ipod กะทะ ส้มตำ
อะไรก็ได้ครับ (ที่ไม่ทำให้ใจตกต่ำเช่น เจี้ยว นม หน้าแฟน เทือกๆนี้ ฯลฯ)
ทำใจนิ่งๆว่างที่ ศูนย์กลางกายก็ได้ครับ
กรรมฐาน 40 วิธีนั้นแหละครับ แต่กำหนดไว้ที่ศูนย์กลางกาย
สุดท้ายมันก็จะกลายเป็น ดวงปฐมมรรค เหมือนกันหมดครับ

คำภาวนาก็แล้วแต่ครับ
หลักๆคือ สัมมา อะระหัง // พุทโธ อะไรก็ได้ครับ
ที่ทำให้ใจอยู่ที่ศูนย์กลางกาย

อ่านเพิ่มเติม
http://www.dmc.tv/pages/meditation/meditation01.html

Quoteพี่ชาร์ป น้อยใจเยอะแหละ ผมว่า  ลันล้า

ขอให้ได้ทีมครบโดยไว

ผมสัมผัสธรรมกายนะครับ
แม้ไม่เคยเข้าไปนั่งสมาธิแบบเห็นลูกแก้ว
แค่วิ่งวงแหวนตรงปทุมก็ผ่านแล้ว (อิอิ)

เอ้อผมดู เคเบิ้ลธรรมกายทุกวัน
จนเมียผมยังคิดว่าผมเป็นธรรมกายไปแล้ว
(คนนอกธรรมกายมองด้วยสายตาแปลกๆ จริงๆ นะครับ)
ผมชอบนะครับ ในบางครั้ง
แต่โดยองค์รวม ผมไม่สามารถจริงๆ ครับ

และผมก็กินอาหารจาก สันติอโศก เสมอ
และเดินผ่านรูปเคารพพระแม่มารี แห่งฟาติมา
ผมขอพรให้พระแม่คุ้มครองลูกสาวผมทุกวัน
ก่อนนอน ผมสวดมนต์จบ ขอพรพระพรหม
และสิ่งที่ผมเคารพ คุ้มครองครอบครัวผมด้วย

จิปาถะเคารพไปหมดแหละครับ
ใครจะว่าอย่างไร เยี่ยงไร ผมรับไว้หมดละครับ

ตอบพี่ระจันครับ

คือ ทีมงานสื่อ หรือ DMC ของทางวัดอ่ะครับ เป็นมือใหม่ทั้งสิ้น
บางคนนั้นทำสื่อไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ อาสาสมัครบางคนก็ติดงานของเค้าเอง
เลยไม่สามารถทำได้ต่อเนื่องได้ และ่มันไม่มีคนทำครับ
คุณภาพเลยออกมาแบบที่เห็น แต่ก็กำลังปรับแก้ตลอดแหละครับ
ผมได้ความรู้จากบอร์ดนี้ไปเยอะ สำหรับการทำสื่อต่างๆครับ
มุมมองของคนนอก ไปใช้พัตนาสื่อของทางวัด

ตอบพี่เก้อ ครับ

Quoteตอบชาร์ปก่อน ประเดี๋ยวจะว่าเป็นการไปล่วงล้ำอะไร
ที่พูดเรื่องบ้าบุญไป เป็นการพูดโดยทั่วๆไป
ส่วนความคิดเห็นต่อธรรมกายนั้น เราเฉยๆ ไม่มีความคิดเห็น
อ้อ มีเหมือนกัน คิดว่า ดีไซน์ต่างๆเกี่ยวกับธรรมกาย
ไม่ว่าจะสิ่งพิมพ์ สิ่งก่อสร้าง ภาพถ่าย ฯลฯ สวยมาก มีรสนิยม
เข้าใจว่ามีมืออาชีพคอยดูแลตรงนี้

มืออาชีพนี่ว่านี้ คืออาสาสมัครแบบพวกผมแหละครับไม่ได้ไปจ้างที่อื่น
วัดพระธรรมกาย มีคนเข้าวัดหลายอาชีพครับ
ใครมีความสามารถอะไรก็เข้าไปช่วยเหลือในสิ่งนั้นๆ
เช่น หมอ ก็มาแนะนำ รักษาพระภิกษุที่อาพาร ครับ
งานสื่อ ก็มาช่วยทำสื่อของวัดพระธรรมกายต่างๆ 3D 2D การ์ตูน ใบปลิว ฯลฯ
วิศวกร ก็มาช่วยเรื่องการก่อสร้าง
ฯลฯ
ในแบบ อาสาสมัคร ครับ

Quoteถ้าหากจะติดใจอยู่ ก็ตรงที่ทุกสิ่งที่สื่อผ่านออกมาเกี่ยวกับธรรมกาย
คงมีอะไรผิดพลาดเป็นแน่แท้ ที่ทำให้คนทั่วไปเกือบหมดประเทศ
เข้าใจไปในทางเดียวกันแบบนั้น ตรงนี้มีคนของทางธรรมกายเองหาสาเหตุไว้ไหมครับ
นอกจากประเด็นข่าวใหญ่เมื่อตอนนั้น

อัญจรรย์ตะวันแก้วครับ เป็นตัวเปิดเรื่องในการโจมตีของสื่อต่างๆในเรื่องอื่นๆต่อมา
ต่อเนื่องตลอด 1-2 ปี

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านเองก็ยังไม่สามารถโปรดคน ได้หมดได้
ยังมีคนมาด่าว่าพระองค์ตลอด ดังในพระไตรปิฏก

ทางวัดเองก็ไม่สอนให้คนของวัดเอง เข้าใจได้หมดเหมือนกัน
จึงทำให้
คนของวัดเองส่วนหนึ่งก็ทำเรื่องไม่เข้าท่าหลายเรื่องครับ
ทำอะไรโดยไม่คิดก่อน พลอยเดือดร้อนถึงหลวงพ่อ ด้วย

ผมก็ขอโทษแทนคนของวัดด้วยนะครับ

Quoteหมายถึง อย่างชาร์ปชวนให้ไปพิสูจน์หรืออย่างไรก็แล้วแต่นั้น
ถ้าหากทั่วปะเทศนี้เรายังมีวัดที่ปฏิบัติไม่มีเรื่องสงสัยใดๆให้ได้ยินอยู่
ทำไมเราจะต้องไปที่ที่เรายังมีข้อสงสัยอยู่ล่ะ จริงไหม
ไปเพื่อให้หายสงสัยเท่านั้นหรือ เข้าใจเรื่องต้องพิสูจน์ให้เห็น
แต่หากคนๆหนึ่งจะเลือกสถานที่เพื่อการปฏิปบัติธรรม คงไม่ได้เลือกเพราะเหตุนั้น
หากเขามีตัวเลือกที่ปราศจากข้อสงสัยให้เลือกไปมากมาย
คนส่วนมากก็น่าจะเลือกแบบนั้นนะครับ
รวมถึงเรื่องที่ว่ามีวิถีทางที่ถูกจริตกับคนๆนั้นด้วยนะ
เช่น บางคนต้องการปฏิบัติในความสงบปราศจากผู้คน อยู่ในธรรมชาติ
ก็ย่อมจะไม่มีธรรมกายเป็นตัวเลือกในใจ อย่างเช่นเราเป็นต้น
หากเราจะเลือกสถานที่ศึกษาธรรมะ เราคงเลือกที่ที่คนน้อย
ไม่มีสิ่งก่อสร้างใหญ่โตอยู่แล้ว โดยไม่ได้หมายความว่าที่ที่มีสิ่งก่อสร้างใหญ่โตจะผิด
จริงๆเรื่องเราไม่เข้าไปพิสูจน์นี้ สาเหตุสำคัญคงอยู่ที่
อยากศึกษาศาสนาในฐานะที่มันเป็นปรัชญา
ความหมายคือ ไม่มีคำว่าศรัทธาหรือความเชื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง
อีกทั้งไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามข้อปฏิบัติใดๆในฐานะศาสนิก เนื่องจากไม่หวัง
การบรรลุผลในเชิงศาสนาใดๆ ไม่ว่าจะนิพพาน ขึ้นสวรรค์ หรือไปอยู่กับพระเจ้า
แค่ต้องการทำความเข้าใจเท่านั้นน่ะครับ
ถ้าจะให้บอกว่าเชื่อในอะไร ก็คงต้องบอกว่า
เชื่อใน อิมเมจิ้นของจอห์น นอนเล่นล่ะมั้ง

อย่างน้อยการเข้ามาพิสูจณ์ ก็จะถูกต้องตามหลักของ กาลามสูตร ครับ
ผมสามารถทำได้แต่การตอบคำถาม แก้ไขข้อข้องใจ และชักชวนคนเข้าวัด
ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา
ใช้หลักของกัลยาณมิตร ครับ

Quote
ขอย้ำอีกที สำหรับเรา ธรรมกาย ไม่มีดีไม่มีเสีย ถ้ามีเวลาก็อยากไปดูอยู่เหมือนกัน
ส่วนเรื่องข้อที่เราไปเจอมานั้น ชาร์ปไม่ต้องตอบก็ได้
การกระทำทุกอย่างของธรรมกายไม่ใช่ความรับผิดชอบของชาร์ป
คนมันเยอะ ต่างคนก็ต่างทำกันไปแบบของตัวเอง
คิดว่าทุกคนที่นี่ก็ไม่มีข้อเคลือบแคลงอะไรในตัวชาร์ป
และต่อความศรัทธาของชาร์ป สิ่งนี้ มัน"จริง"อยู่แล้ว
ซ้ำเรายังทึ่งในความรู้ที่ลงลึกถึงรายละเอียดข้อพระไตรปิฎกของชาร์ปเสียอีกด้วย

ความรู้สึกของผมคือ เหมือนมีคนมาต่อว่า พ่อแม่ของผม โดยที่ท่านไม่มีความผิดอะไรเลย
ผมอยากจะด่าด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องใจเย็นๆ ค่อยๆอธิบายให้เค้าเข้าใจ
เพราะที่เค้าต่อว่าพ่อแม่ของเรา เพราะ เค้าไม่เข้าใจเท่านั้นเอง

ทุกคำ สำหรับผมมัน สะเทือนใจครับ มันปวดใจ
เหมือนพ่อแม่ของเรา โดนรุมกระทืบ โดนทุบตี ต่อหน้าต่อตาโดยที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ทุกคำที่บอกว่า
ธรรมกายเพี้ยน หลวงพ่อบัดเบียนคำสอน บ้าบุญ บ้าธรรมกาย
บ้าลูกแก้ว มีที่ไหน ขบวนการจูเรนเจอร์ ความผิดปกติของชาวพุทธ
ฆ่าผมให้ตายเลยยังดีกว่า

ผมก็กัดฟันอธิบายต่อไป

บางครั้งผมก็ร้องไห้ไป พิมพ์คำตอบไปโดยหวังว่าให้ เค้าเข้าใจ
ครั้งนี้ก็เหมือนกันผมก็ยังคงร้องไห้ไป พิมพ์คำตอบไป โดยหวังว่าให้ เค้าเข้าใจ
ผมเองอยากให้คนทั่วไป ได้มาพบเจอสิ่งดีๆที่ผมได้เจอ ในวัดพระธรรมกายเท่านั้นเอง
ผมศึกษาข้อมูลเพิ่มเิติมมากมาย แต่ผมเองก็ยังคงทำอะไรไม่ได้เหมือนเดิม
ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เกิดเหตุในบอร์ดเรื่องกรณีธรรมกาย
ผมย้ายมาหลายบอร์ดแล้ว
บางครั้งผมก็เสียเพื่อนดีๆไปด้วย การคุยกันเรื่องกรณีธรรมกาย
ผมเองไม่รู้ว่าผมจะเล่นบอร์ดนี้ต่อไปได้อีกนาน เท่าไหน
ทุกคำถามมัน ปวดใจเหลือเกิน

พรุ่งนี้ผมไม่อยู่ไปต่างจังหวัด - วันที่ 21

่ผมไม่รู้ว่าหลังจากวันนั้น ผมยังคงมาตอบคำถามเหมือนเิิดิมหรือป่าว
ยังคงมาปั่นบอร์ด เอาสิ่งนู้นสิ่งนี้มาโชว์ ได้เหมือนเดิมหรือป่าว
เหมือนเป็นบ้า โรคจิต
แต่ผมทนไม่ได้ครับ ผมไม่สามารถแก้ข้องใจต่อวัด ต่อหลวงพ่อ ได้เลย
ผมไม่สามารถพูดคุย เล่นบอร์ดได้อย่างเดิม
แต่สำหรับฟ๐นต์มันแตกต่างจากบอร์ดที่ผมเคยเล่นมา
บางทีผมอาจจะเข้ามาตอบคำถาม
จะพยายามทำให้เป็นเหมือนเดิม

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผมได้จากบอร์ดฟ๐นต์ ครับ
จาก ชาร์ปครับ

อ้าว....รู้สึกผิดเลยผม   อย่าทำอย่างนี้ซิครับชาร์ป ..... :05:

อาการแบบนั้นแหละหลวงพี่ชาร์ป ที่ทำให้คนภายนอกมองว่าธรรมกายแปลก และแปร่ง ๆ

ผมมองว่าธรรมกายแทบไม่แตกต่างจากทักษิณ และแอมเวย์ ที่มีทั้งคนหลง และคนมองด้วยสายตาแปลก ๆ มันยากที่ผมจะบอกให้หลวงพี่ลองมามองจากมุมคนนอก เหมือนที่หลวงพี่พยามบอกให้คนนอกมองมาจากมุมภายใน

ธรรมกายใช้บุญ และความรู้สึกไม่มั่นคงในชีวิต ทั้งโลกนี้และโลกหน้ามาเป็นตัวทำให้ want ในการทำบุญ กลายเป็น need ทำไมผมถึงกล้าบอกแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่ผมไปร่วมงานของวัด หรือแม้แต่ในช่อง DMC เองก็ตาม สิ่งที่สื่อออกมาคือ ทำบุญแล้วรวย ทำบุญแล้วหลวงปู่ช่วย ทำบุญแล้ว....มีโอกาสไปที่ดุสิตบุรี ที่ซึ่งหลวงปู่รอทุกท่านอยู่

แน่นอนผมเห็นด้วยกับการทำบุญเพื่อทำนุพระพุทธศาสนา แต่การสื่อสารแบบนี้มันทำให้คนเกิดอาการบ้าบุญ และหลงบุญ จนไม่รู้ว่าตัวตน หรือจุดหมายที่แท้จริงของพุทธคืออะไร และการสื่อสารของธรรมกาย ก็ใช้ทั้งหลายแบบแบบตรง ๆ  อย่างที่เก้อบอก หรือไม่ว่าการสร้างพระประจำตัว องค์ละ 15,000 บาทเป็นอย่างน้อย หรืออื่น ๆ อีกจิปาถะ และใช้วิธีทางอ้อม โดยการปล่อยให้คนได้มีจินตนาการร่วม ซึ่งวิธีนี้สามารถดึงคนเข้ามาได้เป็นจำนวนมาก

บ้างครั้งความหลงกับศรัทธาอยู่ห่างกันนิดเดียว  :46:

เส้นมันขีดอยู่นิดเดียวอ่ะครับ ระหว่างความเชื่อ กับความจริง
บางครั้ง ความเชื่อก็ล้ำไปในความจริง
บางครั้ง ความจริงก็ล้ำไปในความเชื่อ
มันก็เลยเกิดเหตุการณ์เถียงกันไปเถียงกันมา

คำสอนของพระพุทธเจ้า ที่ผมเรียนมา ไม่เห็นจะต้องตีความอะไรเลยซักนิด
พระองค์ท่านว่าอย่างไรก็ตามนั้นเป๊ะๆ เลย
แต่บางคำอาจต้องปรับเปลี่ยนวิธีสื่อให้เป็นสมัยใหม่
ให้มาบอกกันด้วยภาษาบาลี... ไม่ใช่ไม่ขลังนะครับ แต่มันไม่เข้าใจในตัวภาษาบาลี

ทีนี้จังหวะที่มันจะเพี้ยนก็คือตอนแปล + เปลี่ยนวิธีสื่อความหมายนี่แหละ

(โพสนี้จริงจัง)

ลองเข้าไปดูที่ www.budpage.com
คนที่นั่นสนทนาธรรมกันน่ารักมากเลยครับ

คือ ที่จริงแล้ววันนี้ผมอ่านงานของ ติช นัท ฮันท์
เป็นหนังสือที่อ่านเมื่อไหร่แล้วเรียกสติมาได้ทุกครั้ง

คือผมว่าวิธีการอันเรียบง่ายและสวยงามในใจเรามันมีอย่างนี้ครับ
- การดำเนินชีวิตโดยตื่นอยู่ทุกชั่วขณะ
- การมองโลกในแง่มุมที่สวยงาม มองผู้อื่นในด้านดีก่อนจะตำหนิ
- การจะทำอะไำรเป้าหมายไม่ใช่ปลายทาง แต่ทำแล้วเรารักกันมากขึ้นหรือเปล่า ยิ้มให้กันมากขึ้นหรือเปล่า

...

การคำนึงถึงเป้าหมาย ว่าจะต้องให้ได้อย่างนั้น ให้เป็นอย่างนี้
แล้วเราไม่มีความสุข ก็เปล่าประโยชน์
ในทางกลับกัน... การที่เราหวังไว้ส่าจะต้องเป็นอย่างนั้น จะต้องได้อย่างนี้
โดยที่มีความสุขกับ ชั่วขณะจิตของเรา ณ เวลาปัจจุบัน
กลับมีประโยชน์

การมีสติอยู่ตลอดเวลา เราพบว่าเราสำรวจจิตใจของเราว่ากำลังทำอะไร
และทำให้มันสงบราบเรียบ

นี่คือสิ่งที่เราทุกคนต้องการให้มันเกิดขึ้นใช่หรือไม่...

...

การเป็นคนที่ดี และใจสงบ บางทีจะอ่านเอาหลักธรรม คำสอน ศาสนาไหน
หรือร่องรอยกราฟิตี้บนกำแพงก็ได้... เพราะสิ่งที่มันเกิดขึ้น
ไม่ใช่จากถ้อยความที่เรารับรู้ แต่เกิดขึ้นที่จิตใจของเรา

แม้จะดูหนังเลือดสาด ละครน้ำเน่าหลังข่าว แต่ใจเรารู้ว่ามันก็แค่นั้น
อ่านหลักธรรมที่บิดเบือน ฟังคำเทศน์พระปลอม แต่เรามิได้สนใจในเนื้อหาตรงนั้น
เราสนใจว่า เราคิดเห็นกับสิ่งนั้นอย่างไร... เราพิจารณา ยิ้มที่หัวใจ แล้วจะทำอย่างไร
กับมันก็ตาม เราก็จะไม่เป็นทุกข์

การมีสติอยู่ทุกชั่วขณะ ทำให้เราเปิดใจรับสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้น
ยอมรับสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้น  ทนทานความเจ็บปวดได้มากขึ้น

...

ใช่แล้วครับ

ถึงตรงนี้คงต้องถามว่าทำอย่างไรจึงจะมีสติอยู่ทุกชั่วขณะ
การฝึกฝนต้องมีขั้นตอนไหม ต้องซื้อบัตรเติมเงินไหม
ต้อแต่งเครื่องแบบหรือเปล่า จะต้องเสียเงินซื้ออุปกรณ์เสริมมั้ย

ไม่ต้องมีอะไรเลยครับ

แค่ภาวนาในสิ่งที่เรากำลังทำก็พอ
เรากำลังปั่นบอร์ด (ถ้าเราคิดได้ เราจะถามว่า งานการล่ะ ทำรึยัง)
เรากำลังทำงาน (เราจะทำด้วยความตั้งใจ)
เรากำลังขับรถ (เราจะถึงที่หมายอย่างปลอดภัย)
เรากำลังขุ่นมัว (เราจะหยุดมันลงได้อย่างเงียบงัน)

...

ผมว่ามันได้ผลนะ ถ้าฝึกฝนกันบ่อยๆ
ถึงแม้ผมจะยังไม่มีสติอยู่บ้างก็ตาม
แต่การที่เรารู้ตัวอยู่ มองโลกในแง่ดี รักผู้อื่น ทำดี อยู่อย่างมีสุข

ผมว่าแค่นี้ก็พอแล้ว...


:22:

ที่เต่าอ่านคือ ปาฏิหารย์ของการตื่นอยู่เสมอ หรือเปล่า

ปัจจุบัน เป็นเวลาประเสริฐสุดครับ  :42:
ความจริงผมมีเกือบทุกเล่ม เก่าๆ ทั้งนั้น

กระจู๋ช่วงนี้อ่านหนังสืออะไรบ้างอยู่บนหิ้งนะครับ  :34:

 :33:

ฟู่ว....:อีโมควันออกหู:

อ่านจู๋นี้แล้วเหนื่อยจริงๆ พี่สองคนถกปัญหาธรรมกันอย่างกับพระนาคเสนพระยามิลินทร์เลย
สุดยอดมาก :12:

:อีโมทำตัวลีบๆ แล้วเดินจากไป:

มองต่างมุมมันก็ดี สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ แต่ถ้ามองในมุมของคนอื่นๆ (หมายรวมถึงมุมของตาสีตาสาด้วย)ก็จะดีไม่ใช่น้อย

ไม่ได้เข้าจู๋นี้มาสามวัน
คุยกันอร่อยดีครับ



ใจจริงไม่อยากให้ชาร์ปช้ำใจนะ
แต่รู้สึกได้ว่านี่คือการพูดคุยที่ได้อะไรมากๆ จากการแลกเปลี่ยนกัน


ป.ล.
ตอนเป็นทหารก็มีจ่าที่บ้าธรรมกาย - ขอใช้คำว่าบ้าธรรมกายเลยนะ
เหมือนกับคนที่เคร่งศาสนาอะไรสักอย่างจนพูดกับใครไม่รู้เีรื่องเลยน่ะ
แกชอบเอาวารสารของธรรมกายมาให้อ่าน ซึ่งก็ยอมรับจริงๆ ว่าเขาทำสวยมาก :12:

ในเมื่อชาร์ปทิ้งท้าย...........แบบนี้แล้ว  ผม ก็จะขอทิ้งท้ายบ้าง ..ละกัน

เนื่องจาก มีอยุ่คำนึงที่มัน ทำให้ผมแคลงใจ มาก

" ให้เข้าหาครูบาอาจารย์ "

ผมมีครูบาอาจารย์ของผมครับ  เพียงแต่ว่า หลวงพ่อที่ผมถือว่าเป็นครูบาอาจารย์ของผมนั้น ท่านได้สอนผม ไม่ให้ยึดติดในตัวท่าน  ในตัวตน ในวัตถุ ในบัญญัติต่างๆ


การมอง โลกแบบเมทริกอย่างที่หมอแมวบอกในหน้าแรกๆ ....


เวลาศึกษาต้องศึกษาหลายๆ ทางครับ
พระไตรปิฏกมีกี่เล่ม มีกี่แบบ สยามรัฐ มหากุฏ ฯลฯ ต้องอ่านให้หมดครับ
ในหัวข้อเดียวกัน ความหมายต่างกันก็มีครับ เว็บที่จักรีอ้างอิงด้วย
ผมลองใช้แล้วบางครั้งเค้าก็ตอบมา ไม่ครบ ไม่มี(แต่ในมหากุฏ มี)
คำสอนใน มหายาน เถรวาท นิกายต่างๆ ต้องศึกษาให้หมดครับ
เมื่อศึกษาคำสอนหมดแล้วเราก็จะสามารถ เอาความรู้มาแปะติดแปะต่อกันได้
ทำให้เราสามารถเข้าใจหลักธรรมต่าง ได้สมบูรณ์มากขึ้น
และก็
เข้าหาครูบาจารย์ หรือ พระอาจารย์ด้วยครับ
เพราะบางครั้งเราเองก็เข้าใจผิดประเด็น จับประเด็นไม่ถูกครับ

เอาละครับ ผม คงไม่เถียงเพื่อเอาชนะใคร การที่บอกว่า พระไตรปิฎกมีอยุ่ หลายฉบับ
อันนี้ผมไม่เถียงเลย  ที่ผมอ้างมาเป้นเพียง ฉบับ สยามรัฐ ก็จริงแต่อย่างน้อย ผมก็อ้างพระไตรปิฎก ....................
จะสังเกตุดู

  ผมไม่เคยอ้าง จากเว็บบอร์ด  เพราะ มันก็เหมือนขึ้นชื่อว่าเป้นกระดานความคิดเห็น
  ผมจะไม่อ้างจากเว็บวัด เพราะเว็บวัดก็เอาจากพระไตรปิฎกมาสอน ที่สำคัญคนทำเว็บวัดจะรุ้จริง
แน่หรือ?และแน่ใจได้อย่างไรว่าจะไม่ผิดเพี้ยน....
  ผมจะไม่อ้างหนังสือ ที่คนนู้นคนนี้เขียน ที่ท่านนู้นท่านนี้แสดงธรรม ถึงแม้จะเป็นหนังสือของหลวงพ่อ
ที่เป็นอาจารย์ผมก็ตาม....ซึ่งผมถือว่า หลักใหญ่ใจความล้วนมาจากคำสอนศาสดา
ที่มีอยุ่ในพระไตรปิฎกที่คนทั่วไปเชื่อถือ  ผมแอบอ้างถึงพระสังฆราชเพียงครั้งเดียวและท่านเดียวเท่านั้น นับ จากที่ถกกันมา ....

สรุปแหล่งที่มาที่ผมแอบอ้างมามีเพียง 2 แหล่งเท่านั้น คือ เว็บไซต์พระไตรปิฎก ฉบับ สยามรัฐ (ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจ ถึงภูมิรู้ภูมิธรรม ของผู้สร้างเว็บเท่าไร แต่ก็เชื่อในการตรวจสอบ )    และ  คำวินิจฉัย
ของสมเด็จพระสังฆราช ที่มีต่อกรณีวัดธรรมกายในปีนั้น............
ซึ่งอย่าถามผมถึงหลักฐานที่เป้นตัวหนังสือ เพราะผมคงต้องบอกว่าให้ไปหา ฎีกา อ่าน........

ทั้งที่ผมมีแหล่งข้อมูลมากกว่านั้น ... แล้วทำไมผมถึงไม่ยกมาอ้างบ้างละ  เพราะผมเลือกแล้ว ว่า
อย่างน้อย เนื้อหา ในพระไตรปิฎก จะยังคงรักษาแก่นไว้ได้ดีกว่า  เยาวชนที่เข้ามาอ่าน
จะได้รู้ว่าตัวอย่างที่ผมยก ไป ถ้า ไม่แน่ใจจะได้ตามอ่านแหล่งที่มาที่เชื่อถือและคนทั่วไปยอมรับ....
ได้อย่างถูกต้อง

ในกรณี เรื่องต่างๆที่เราเห็นต่างกัน ซึ่งถ้าอ่านดูแล้วมันตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น
ถ้ายึดหลักคำสอนในพระไตรปิฎกแล้ว ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเข้าใจผิดแน่นอน.........

ซึ่ง การปฎิรูปธรรมของศาสดา เป็นเรื่องที่ แย่มากๆ  หรือจะเรียกว่าบาปหนักก็แล้วแต่  
      แต่การเผยแผ่ที่ผิดๆนั้น แย่ยิ่งกว่า หรือจะเรียกว่าบาปกว่าก็ได้

     ....................................................................................................

  สรุป

การปฏิบัติ แบบธรรมกายเท่าที่ชาร์ปบอก คือ     

นำใจของเราไว้ที่ศูนย์กลางกายครับ เหนือสะดือ 2 นิ้วมือ
แต่การจะทำใจให้นิ่งอยู่ได้ที่ ศูนย์กลางกาย
คือต้องนึก นิมิต เหมือนเป็นการทำเครื่องหมาย กำหนดให้ใจอยู่ที่ ศูนย์กลางกาย

เอาอะไรมาเป็นนิมิต?
ศพ (อสุภะ) หม้อหุงข้าว ดวงแก้ว องค์พระ แอปเปิ้ล องุ่น ipod กะทะ ส้มตำ
อะไรก็ได้ครับ (ที่ไม่ทำให้ใจตกต่ำเช่น เจี้ยว นม หน้าแฟน เทือกๆนี้ ฯลฯ)
ทำใจนิ่งๆว่างที่ ศูนย์กลางกายก็ได้ครับ
กรรมฐาน 40 วิธีนั้นแหละครับ แต่กำหนดไว้ที่ศูนย์กลางกาย
สุดท้ายมันก็จะกลายเป็น ดวงปฐมมรรค เหมือนกันหมดครับ

คำภาวนาก็แล้วแต่ครับ
หลักๆคือ สัมมา อะระหัง // พุทโธ อะไรก็ได้ครับ
ที่ทำให้ใจอยู่ที่ศูนย์กลางกาย

------------------------------------------------------------------------------------------------

นี่คือปฏิบัติที่ผมจะยึดถือปฏิบัติต่อไปในภายภาคหน้า คือ

            เอาสติมาจับอยู่ที่สะดือที่ท้องพองยุบ เวลาหายใจเข้าท้องพอง
กำหนดว่า พอง หนอ ใจนึกกับท้องที่พองต้องให้ทันกัน อย่าให้ก่อนหรือหลังกัน
หายใจออกท้องยุบ กำหนดว่า ยุบ หนอ ใจนึกกับท้องที่ยุบต้องทันกัน
อย่าให้ก่อนหรือหลังกัน ข้อสำคัญให้สติจับอยู่ที่ พอง ยุบ เท่านั้น
อย่าดูลมที่จมูก อย่าตะเบ็งท้องให้มีความรู้สึก ตามความเป็นจริงว่า
ท้องพองไปข้างหน้า ท้องยุบมาทางหลัง อย่าให้เห็นเป็นไปว่า
ท้องพองขึ้นข้างบน ท้องยุบลงข้างล่าง ให้กำหนดเช่นนี้ตลอดไป
จนกว่าจะถึงเวลาที่กำหนด

^
^
(เหมือนเป้นการปูพื้นฐานสมถะ)

เมื่อมีเวทนา เวทนาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด จะต้องบังเกิดขึ้นกับผู้ปฏิบัติแน่นอน จะต้องมีความอดทนเป็นการสร้างขันติบารมี ไปด้วย ถ้าผู้ปฏิบัติขาดความอดทนเสียแล้ว การปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานนั้นก็ล้มเหลว

ในขณะที่นั่งหรือเดินจงกรมอยู่นั้น ถ้ามีเวทนาความเจ็บ ปวด เมื่อย คัน ๆ เกิดขึ้นให้หยุดเดิน หรือหยุดกำหนดพองยุบ ให้เอาสติไปตั้งไว้ที่เวทนาเกิด และกำหนดไปตามความเป็นจริงว่า ปวดหนอ ๆ ๆ เจ็บหนอ ๆ ๆ คันหนอ ๆ ๆ เป็นต้น ให้กำหนดไปเรื่อย ๆ จนกว่าเวทนาจะหายไป เมื่อเวทนาหายไปแล้ว ก็ให้กำหนดนั่งหรือเดินต่อไป

จิต เวลานั่งอยู่หรือเดินอยู่ ถ้าจิตคิดถึงบ้าน คิดถึงทรัพย์สินหรือคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ นา ๆ ก็ให้เอาสติปักลงที่ลิ้นปี่พร้อมกับกำหนดว่า คิดหนอ ๆ ๆ ๆ ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจิตจะหยุดคิด แม้ดีใจ เสียใจ หรือโกรธ ก็กำหนดเช่นเดียวกันว่า ดีใจหนอ ๆ ๆ ๆ เสียใจหนอ ๆ ๆ ๆ โกรธหนอ ๆ ๆ ๆ เป็นต้น

^
^
(อยู่ในขั้นการระลึกรู้ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา แล้วค่อยๆกำหนด ดับ...)

----------------------------------------------------------------------------------------------

และนี่คือ ความหมายของสติปัฏฐาน 4 ที่พระพุทธเจ้ายกให้เป้นทางสายเอก
ของการปฏิบัติเพื่อบรรลุมรรคผล
สติปัฏฐาน 4 (ที่ตั้งของสติ, การตั้งสติกำหนดพิจารณาสิ่งทั้งหลายให้รู้เห็นตามความเป็นจริง
คือ ตามที่สิ่งนั้นๆ มันเป็นของมันเอง - foundations of mindfulness)
      1. กายานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณากายให้รู้เห็นตามเป็นจริง ว่า
เป็นเพียงกาย ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of the body; mindfulness as regards
the body) ท่านจำแนกปฏิบัติไว้หลายอย่าง คือ อานาปานสติ กำหนดลมหายใจ 1 อิริยาบถ กำหนดรู้ทันอิริยาบถ 1 สัมปชัญญะ สร้างสัมปชัญญะในการกระทำความเคลื่อนไหว้ทุกอย่าง 1 ปฏิกูลมนสิการ
พิจารณาส่วนประกอบอันไม่สะอาดทั้งหลายที่ประชุมเข้าเป็นร่างกายนี้ 1 ธาตุมนสิการ พิจารณาเห็นร่างกาย
ของตนโดยสักว่าเป็นธาตุแต่ละอย่างๆ 1 นวสีวถิกา พิจารณาซากศพในสภาพต่างๆ อันแปลกกันไปใน 9
ระยะเวลา ให้เห็นคติธรรมดาของร่างกาย ของผู้อื่นเช่นใด ของตนก็จักเป็นเช่นนั้น 1
      2. เวทนานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณาเวทนา ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า
เป็นแต่เพียงเวทนา ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of feelings; mindfulness as
regards feelings) คือ มีสติรู้ชัดเวทนาอันเป็นสุขก็ดี ทุกข์ก็ดี เฉยๆ ก็ดี ทั้งที่เป็นสามิส
และเป็นนิรามิสตามที่เป็นไปอยู่ในขณะนั้นๆ
      3. จิตตานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณาจิต ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า
เป็นแต่เพียงจิต ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of mind; mindfulness as regards thoughts) คือ มีสติรู้ชัดจิตของตนที่มีราคะ ไม่มีราคะ มีโทสะ ไม่มีโทสะ มีโมหะ ไม่มีโมหะ
เศร้าหมองหรือผ่องแผ้ว ฟุ้งซ่านหรือเป็นสมาธิ ฯลฯ อย่างไรๆ ตามที่เป็นไปอยู่ในขณะนั้นๆ
      4. ธัมมานุปัสสนา สติปัฏฐาน (การตั้งสติกำหนดพิจารณาธรรม ให้รู้เห็นตามเป็นจริงว่า
เป็นแต่เพียงธรรม ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา - contemplation of mind-objects; mindfulness as regards ideas)
คือ มีสติรู้ชัดธรรมทั้งหลาย ได้แก่ นิวรณ์ 5 ขันธ์ 5 อายตนะ 12 โพชฌงค์ 7 อริยสัจ 4 ว่าคืออะไร
เป็นอย่างไร มีในตนหรือไม่ เกิดขึ้น เจริญบริบูรณ์ และดับไปได้อย่างไร เป็นต้น ตามที่เป็นจริงของมันอย่างนั้นๆ.


http://84000.org/tipitaka/dic/d_item.php?i=182  ............(ที่มา  อย่างน้อยก็เป้นเว็บพระไตรปิฎก)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ผมไม่ได้ต้องการบอกว่า การปฏิบัติแบบไหนถูกแบบไหนผิด  แต่อยากให้ ผู้อ่าน วิเคราะห์เอาเองว่า
แบบไหน เข้าค่าย ใกล้เคียง สติปัฏฐานสี่ ที่พระพุทธเจ้ายอมรับมากที่สุด

สุดท้าย ขอรบกวนให้ทุกคนอ่าน  บททิ้งท้ายของผมสำหรับจู๋นี้ด้วยนะครับ

และขอปัญญาจงเกิดมีแก่ทุกท่านที่อ่าน  ขอบคุณครับ....... :46:
         











                         




 




           
         

"รู้" แล้ว "ละ"
นั่นแหละพุทธแท้

:33:

Quoteตอบพี่เอ
หลักการนั่งสมาธิแบบธรรมกายคือ (โดยสรุป)

นำใจของเราไว้ที่ศูนย์กลางกายครับ เหนือสะดือ 2 นิ้วมือ
แต่การจะทำใจให้นิ่งอยู่ได้ที่ ศูนย์กลางกาย
คือต้องนึก นิมิต เหมือนเป็นการทำเครื่องหมาย กำหนดให้ใจอยู่ที่ ศูนย์กลางกาย

เอาอะไรมาเป็นนิมิต?
ศพ (อสุภะ) หม้อหุงข้าว ดวงแก้ว องค์พระ แอปเปิ้ล องุ่น ipod กะทะ ส้มตำ
อะไรก็ได้ครับ (ที่ไม่ทำให้ใจตกต่ำเช่น เจี้ยว นม หน้าแฟน เทือกๆนี้ ฯลฯ)
ทำใจนิ่งๆว่างที่ ศูนย์กลางกายก็ได้ครับ
กรรมฐาน 40 วิธีนั้นแหละครับ แต่กำหนดไว้ที่ศูนย์กลางกาย
สุดท้ายมันก็จะกลายเป็น ดวงปฐมมรรค เหมือนกันหมดครับ

คำภาวนาก็แล้วแต่ครับ
หลักๆคือ สัมมา อะระหัง // พุทโธ อะไรก็ได้ครับ
ที่ทำให้ใจอยู่ที่ศูนย์กลางกาย

อ่านเพิ่มเติม
http://www.dmc.tv/pages/meditation/meditation01.html

ที่ผมได้ยินได้ฟังมาก็  ได้ยินได้ฟังมาแบบนี้นี่ครับ 

ยืนยันว่า ธรรมกายไม่ได้สอนในแก่นของพุทธศาสนา ที่ป็นการถอนรากถอนโคนความทุกข์ พิจรณาแยกแยะความเป็นจริง (ที่เรียกกันว่า วิปัสนา  คือใช้สมาธิส่วนหนึ่ง แล้วก็ใช้ปัญญาอีกส่วนหนึ่ง)
ธรรมกายเพ่งเห็นแต่ลูกแก้ว แบบนี้มันไม่มีเหตุผลนะครับ  มันไม่ใช่ปัญญาวิมุติน่ะครับ
มันไม่มีเหตุผล

ยืนยันว่าสอนเบี่ยงเบนจริงๆนะครับ  คุณชาร์ปลองไปศึกษาเปรียบเทียบกับที่อื่นๆดูครับ

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่า จะยังโง้นยังง้นะครับ  ผิดมันก็คือผิด  โต๊ะมันก็คือโต๊ะ  จะให้บอกว่าเตียงมันก็ไม่สามารถทำได้นะครับ

ใช่  :12:
โต๊ะมันก็คือโต๊ะ

วิมุติสุข ก็คือ วิมุติสุข
หรือ ใสสว่างปราศจากความหนาทึบของ "อัตตา"

Quote from: tmd on 17 Jan 2007, 01:10 น.
"รู้" แล้ว "ละ"
นั่นแหละพุทธแท้

:33:

:12: 

ผมอธิบาย ตั้งนาน    :08:  นี่แหละที่ผมต้องการสื่อ

รู้ แล้ว หละ  :33:

นั้นละพุทธ

 :07:   ละ

โว้  :07:

:08: หมดกัน หมดกัน กระจู๋นี้

+ทุกคน อ่านจู๋นี้แล้วได้ความรู้ แลกกับ ปวดตาโคตร

เพื่อนร่วมทีมผมล่ะ  :05:

ไม่ถนัดทางธรรมครับ

ฝักไฝ่ทางโลกมากกว่า :21:

เหอๆ ก็แบบนี้แหละ
ผมเลยไม่อยากตอบปัญหากรณีธรรมกาย   :05:

ต่างคนก็มีความคิดของตัวเองกันแล้ว
ต่างมั่นใจในทางของตัวเอง
คุยกันให้ตายก็ไม่จบ   :40:

แต่ว่าทีมแข่งแหละ  :05:

ยังไม่ได้อีกเหรอชาร์ป

พี่ตั้งโอเคแล้วคนนึงไง

ทีมหนึ่งแข่ง 3 คนครับ

1.ตั้ง
2.x ((เพื่อนผมเอง))
3.?

ขาดอีกคนเดียว  :07:

ใส่ไอ้โม่งลงแข่งเลยครับ ทาเคโนะอุจิ

Quoteยืนยันว่า ธรรมกายไม่ได้สอนในแก่นของพุทธศาสนา ที่ป็นการถอนรากถอนโคนความทุกข์ พิจรณาแยกแยะความเป็นจริง (ที่เรียกกันว่า วิปัสนา  คือใช้สมาธิส่วนหนึ่ง แล้วก็ใช้ปัญญาอีกส่วนหนึ่ง)
ธรรมกายเพ่งเห็นแต่ลูกแก้ว แบบนี้มันไม่มีเหตุผลนะครับ  มันไม่ใช่ปัญญาวิมุติน่ะครับ
มันไม่มีเหตุผล

ที่ผมบอกไปมันย่อๆ ครับ
แบบเต็มๆอ่าน 69 กัณฑ์เทศน์พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (หลวงปู่สด จันทสโร)
ท่านอธิบายเรื่องต่างๆไว้หมดแล้ว ธัมมจักร สติปฐาน อิทธิบาท กรรมฐาน สมถ วิปัสสนา ฯลฯ
มันเกี่ยวกับวิธีปฏิบัติสมาธิของ วิชชาธรรมกายยังไง
และก็บอกเกี่ยวกับพระนิพพานไว้ด้วยครับ
การปฏิบัติสมาธิแบบวิชชาธรรมกาย ให้เข้าถึงพระนิพพาน

ส่วนวิธีปฏิบัติสมาธิในของสำนักอื่นๆ ผมก็ได้ศึกษามานานแล้วครับ
หวังว่าคงมาศึกษาของทางวิชชาธรรมกายด้วยครับ
อ่าน 69 กัณฑ์เทศน์พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (หลวงปู่สด จันทสโร)
ครบครับ

โอย

สิบกว่าหน้า
:32:




งานการไม่ได้ทำ
:05:

เกี่ยววิธีปฏิบัติสมาธิ
และรายละเอียดของ กรรมฐานครับ

(โหลดโหดมาก)
http://www.dmc.tv/forum/index.php?showtopic=9278

เอามาฝาก   :33:

////
ข้อมูลเกี่ยวกับการสอยปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ฉบับประชาชน
ยอดผู้เข้าสมัครปัจจุบันทั้งหมดประมาณ 7,887 คน
ในประเทศ 1,913 ทีม 5,739 คน
ต่างประเทศ 2,148 คน จากทั้งหมด 50 เชื้อชาติ
(ข้อมูลจากสนง.ปสง.สาขาต่างประเทศ-ศูนย์ลอนดอน)

มี มหาลัยฯสงฆ์ ของ ไตหวันสอบด้วย (อธิบดีของ มหาลัยสงฆ์นั้นก็เข้าสอบด้วย)
รายละเอียด อื่นๆ เดี๋ยวต้องหาอีกที

ผมชอบกระจู๋นี้จังเลยครับ
ทุกคนในนี้ดูเป็นมิตรจังเลยครับ

สมัครสมาชิกเลยซิครับ  :26:

Quote from: TangMo on 24 Jan 2007, 18:31 น.
ผมชอบกระจู๋นี้จังเลยครับ
ทุกคนในนี้ดูเป็นมิตรจังเลยครับ

ซะงั้น  :27:

ปล.จะว่าไปกระจู้นี้เงียบไปสะละ

ครับ สมัคร  เป็นสาวกด้วยคนครับ :12:

แนะนำว่าไปปั่นที่อื่นก่อนก็ได้นะ  :40:

ขุด


(เข้ามาหาข้อมูล)


และ ขอขอบคุณทุกๆโพสท์ที่มีประโยชน์

แล้ว ตกลง ชาร์ป ได้ทีมไปแข่งมั้ยครับ

ที่ฟ๐นต์นี่ไม่ได้ครับ
แต่ที่ จันทบุรี ได้ 100+ ทีมกว่าๆ ครับ

สรุปยอดแข่งเฉพาะที่มาแข่งที่วัด 4000+ ทีมครับ
จังหวัดอีก 1000+ ทีมครับ
จังหวัดที่มีสอบมากกว่า 50 ทีมจะมีการจัดสอบที่จังหวัดนั้นๆครับ

ถามอะไรเพิ่มเติมก็ได้นะ

ยังครับ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรถาม (แค่นี้ก็เพียบละ)



แต่เหมือนจะมี ทิด จะถามนะครับ  :42:

ไปบวชกลับมาแล้ว
น่าจะมีอะไรมาคุยจู๋นี้สักหน่อย
แต่กลายเป็นเงียบไปแล้วเหรอ ว้า

จริงๆก็ไม่มีอะไรติดหัวกลับมาหรอกครับ
ถ้ามีบ้างเกี่ยวกับธรรมกายก็ บังเอิญได้อ่านหนังสือ
กรณีธรรมกาย ของ ป.อ. ปยุตฺโต ทั้งฉบับเล็กร้อยหกสิบหน้า
และแบบยาวห้าร้อยกว่าหน้า ไม่ได้จะเอามาขยายนะ ประเด็นพวกนั้นมันเก่าไปแล้ว
เป็นที่ถกเถียงกันปรุโปร่งเสียทุกประเด็นแล้ว
(เช่น นิพพานอัตตา-อนัตตา, การอธิบายวิชชาธรรมกายว่าสูญหายแล้วค้นพบใหม่,
หรือแม้แต่แม่ชีจันทร์เหาะไปอุ้มระเบิดปรมรูออกจากไทยไปตกฮิโรชิม่าแทน)
แต่มันก็พอเห็นภาพรวมๆว่า เรื่องมันเลยเถิดมายังไง

ความจริงอย่างหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ
ธรรมกายได้สุญเสียความไว้วางใจจากสังคมส่วนหญ่ไปแล้ว
ชาร์ปจึงต้องรับบทอธิบายเหนื่อยหน่อย แถมยังไม่เป็นผลอยู่ดี  เหนื่อยแทน  :08:


// อ้าว เฮ้ย มีญาณรู้ล่วงหน้าด้วย

อุ้มระเบิดด้วยเหรอครับ  :08:

 :42:

Quote from: ^-FakE-^ on 12 Feb 2007, 14:58 น.

อุ้มระเบิดด้วยเหรอครับ  :08:

ไม่มีนะ  :08:

เอ๋ ไม่มีหรือครับ

นานแล้ว เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งของมูลนิธิธรรมกายนี่ล่ะครับ
จำคำไม่ได้ แต่ความนั้นจำได้แน่ๆ ในหนังสือเล่าว่า
แม่ชีจันทร์ นั่งทางใน แล้วเห็นนิมิตว่าจะมีระเบิดลูกใหญ่มาลงที่ไทย
จึงนั่งสมาธิทำงานกัน 7 วัน 7 คืน เพื่อผลักไปให้พ้นจากประเทศไทย
สุดท้าย ไปตกที่ฮิโรชิม่า ดังที่ผู้คนรู้จักในชื่อ ระเบิดปรมณู

อันนี้นั่งอ่านกรณีธรรมกาย เลยระลึกได้ว่าเคยอ่านน่ะครับ
ความเป็นดังนี้แน่ครับ เพียงแต่ถ้าธรรมกายไม่ได้พูดไว้เองผ่านหนังสือเล่มนั้น
ก็คงมีคนแอบอ้าง(จะเพื่อจุดประสงค์อะไรนั้นไม่รู้)

แต่ที่ได้อ่านนั้นเป็นหนังสือของธรรมกายนี่ล่ะครับ
เพราะอ่านปกว่าพิมพ์โดยมูลนิธิธรรมกาย หรืออะไรทำนองนั้น
่นานจนลืมชื่อหนังสือไปแล้ว ขออภัยด้วย แต่ข้อนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ฝังอยู่ในความจำ
เพราะจำได้ว่า แม้ผมจะไม่ได้คิดอะไรกับธรรมกาย(เพราะไม่รู้ว่าจะคิดทำไม)
แต่ได้อ่านเรื่องนี้ก็สำลักเอาการเหมือนกัน


้เรื่องนี้ไม่เคยมีจริงๆเหรอ  :09:
จะกลายเป็นจุดประเด็นอะไรอีกหรือเปล่าครับนี่
คิดว่าเรื่องนี้มันเล็กน้อยน่ะครับ แค่สงสัยเฉยๆว่าที่ตนเองอ่านมานั้น
มันไม่เคยมีอยู่จริงๆเหรอ
 

ไม่ต้องถึงกับธรรมกายหรอกครับ
ขนาดแผงหนังสือแถวๆ ท่าพระจันทร์ที่ตูไปดู
ยังมีหนังสือพาดหัวเกี่ยวกับองค์หลวงพ่อจตุรคามรามเทพอะไรนี่แหละ
ที่บอกว่าเป็นพระโพธิสัตว์ปางสุดยิด ช่วยให้ร่ำรวยเงินทอง ฯลฯ เลย

คือจะบอกว่าความงมงายมันแฝงปนให้ความศรัทธาเปื้อนได้ทุกที่แหละจ้ะ

เรื่องนั้นมันเป็นเรื่อง ตั้งกะ สมัยสงครามโลกครั้งที่2 อ่ะครับ
ผมไม่รู้เรื่อง อ่ะ เกิดไม่ทัน
แต่รู้ว่าไม่ได้อุ้มครับ  :31:

///

เรื่อง สอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า
หรืออีกชื่อคือ
World Peace Ethical Contest ( World PEC)

มีการสอบ 3 แบบ
1.ภาษาไทย
2.ภาษาลาว
3.ภาษา eng
สอบต่างประเทศสอบกันไปเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ในประเทศไทย
ที่จะสอบกันในวันที่ 18 นี้

(http://img2.f0nt.com/13/1ce43e3ee27c0ddb26106bd06b2a4e52.jpg)

การสอบที่วัดพระธรรมกาย มีจำนวน 4000+ ทีม
ศูนย์สอบต่างหวัด(ต้องมี50+ทีม ถึงจะเป็นศูนย์สอบได้) 2000+ ทีม
ทีมละ 3 คน
เดี๋ยวจะมารายงานเพิ่มเติม :33:

ครับไม่อุ้มแต่ใช้พลังจิตผลักเอา  :05:

:30:

เหมือนจะเคยได้ยินเรื่องแนวๆนี้แหะ

แต่เป็นยักษ์อุ้มระเบิดไปจากแถวสะพานพุทธ  :31: