โครงงานสอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า

[โก้]

อิหอยเอ 
----------
คือจะบอกว่า ถ้าบ่ายๆ พระหิว
อยากดื่มน้ำอะไรซักอย่าง

ต้องให้ลูกศิษย์ปีนต้นไม้ ไปเก็บผลไม้มาคั้นเลย
มันก็ใช่ที่ครับ (เว้นแต่ลูกศิษย์บ้าจี้)

ดื่มอะไรก็แล้วแต่ ถ้าใจไม่ได้คิดอย่างอื่น
นอกจากแก้กระหาย ผมว่าดื่มไปเถอะครับ

อันนี้อย่ามาโมเมว่า ดื่มชีวาส แก้กระหายนะ
พระก็พระเหอะ ต่อยตาแตก 

[iSharp]

หมากฝรั่ง ลูกอม ช๊อกโกแลต เป็นน้ำตาลครับ จัดเป็น ยามกาลิกครับ
ชีสก็ได้ เป็นเนยข้น

ปล. จากคำถามว่าฉันได้หรือไม่ได้นะ ยังไม่ได้ตอบเกี่ยวกับสมควรนะครับ

จริงๆ แล้ว ความหมายของคำว่า " ไม่สมควร "
น่าจะใช้ได้กับทุกอย่างที่เกี่ยวกับพระสงฆ์นะ
ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับพระรูปนั้นแล้วล่ะ ว่าสิ่งที่ทำ
สิ่งที่กิน สิ่งที่อยู่ นั้น มัน "สมควร" หรือเปล่า

เรื่องศีล เป็นแค่สิ่งกำหนดขึ้นมาเฉยๆ
การปฏิบัติต่างหากครับ ที่ควรทำให้ถูกต้อง
ผมคิดแบบนั้นตอนบวชเรียนนะ
-----------------------------------------------------
ถ้าทำตามศีลได้ทุกข้อ แบบเป๊ะๆ นั่นเป็นเรื่องที่น่าชมเชย และยกย่องครับ
แต่ผมเชื่ออีกอย่างในเรื่องของ การเดินทางสายกลาง นะ

ตึงไป ก็ไม่ดี
หย่อนไป ก็ไม่ดี

เห็นด้วยกับลุงโก้นะครับ

[ยุนเอ]

ถ้า...

เจอเณรกำลังฉันปานะ ซูกัส หมับๆ หนุบหนับ

ฆราวาสเดินเข้าไปถามว่าฉันไม่ได้นะ ผิด

เณรตอบว่า ช่วงนี้อาตมาขาดน้ำตาล ปัญหาจบมั้ยครับ 

[iSharp]

อิหอยเอ 
----------
คือจะบอกว่า ถ้าบ่ายๆ พระหิว
อยากดื่มน้ำอะไรซักอย่าง

ต้องให้ลูกศิษย์ปีนต้นไม้ ไปเก็บผลไม้มาคั้นเลย
มันก็ใช่ที่ครับ (เว้นแต่ลูกศิษย์บ้าจี้)

ดื่มอะไรก็แล้วแต่ ถ้าใจไม่ได้คิดอย่างอื่น
นอกจากแก้กระหาย ผมว่าดื่มไปเถอะครับ

อันนี้อย่ามาโมเมว่า ดื่มชีวาส แก้กระหายนะ
พระก็พระเหอะ ต่อยตาแตก 

เจอพระภาคเหนือ ตั้งวงกินข้าวเย็นเลยอ่ะ
หลวงตาแกบอกว่า "เค้ากินกันมาตั้งนานแล้วแก้หนาว" 

[iSharp]

ถ้า...

เจอเณรกำลังฉันปานะ ซูกัส หมับๆ หนุบหนับ

ฆราวาสเดินเข้าไปถามว่าฉันไม่ได้นะ ผิด

เณรตอบว่า ช่วงนี้อาตมาขาดน้ำตาล ปัญหาจบมั้ยครับ 

ถ้าจะจบยากอ่ะ   

[โก้]

ฉันได้
ก็ยัดเข้าปากไปเลย ก็ฉันได้แล้ว

ทีนี้ ผิดศีล หรือไม่
ถ้าตามที่บัญญัติ อะไรที่มันเกินมาจากที่บอกไว้ ก็ผิดนั่นแหล่ะ

แต่ถามว่า สมควรมั้ย
บางคนว่า ไม่สมควร บางคนบอกไม่เห็นเป็นไร

แต่ถ้าถามว่าผมรู้สึกยังไงกับ
- พระใส่แว่น (ท่านคงร้อน)
- พระเคี้ยวหมากฝรั่ง (ท่านคงไม่มีอะไรทำ)
- พระคร่อมมอไซค์ (นั้งเฉียงเดี๋ยวจีวรพันล้อ)
- ฯลฯ

แต่บางอย่าง ท่านก็ไม่ควรทำ
ปล. ดีนะพ้นวัยพระมาแล้ว 
---------------------------------------------------------------------------------

[Ah!]

เรื่องสมควรไม่สมควรนี่ ผมก็แค่คิดเอาเองของผมน่ะครับ
ขออภัยที่ตอบแทรกเข้ามาระหว่างดำเนินรายการ

เช่น พระสูบบุหรี่ ผมว่าไม่สมควร
ผิดศีลหรือเปล่า ไม่รู้ครับ

[ยุนเอ]

เห็นตามลุงโก้ครับ

แต่พระใส่แว่นเพราะร้อนเนี้ย ผมเถียงครับ

ต้องใส่หมวกครับ ในฐานะสมาชิกคนใส่แว่นแห่งประเทศไทย 

[คุณชาย ( 737 )]

 เอ่อ...เมื่อพุทธกาลยังไม่มีซูกัส ก็เลยกลายเป็นว่าสมัยนี้มีซูกัส ถ้าฉันซูกัสก็จะผิดศีล มันเหมือนกับเมื่อก่อนเราใช้เบนซิน 91 95 พอเราผลิตแก๊สโซฮอล์ได้และเอามาใช้ก็ผิดอย่างนั้นหรือ

[โก้]

ตอนบวชผมคิดแบบนี้นะ
อะไรไม่สมควรก็ไม่ทำ
อะไรสมควรก็ทำ

[Ah!]

ส่วนเรื่องที่ว่าการวิเคราะห์ด้วยใช้เพียงความชอบส่วนตัวนี่
ผมไม่ได้ใช้แค่ความชอบส่วนตัวนะครับ 
ข้อห้าม ข้อบังคับก็เคยอ่านเคยผ่านตามาบ้างครับ

[ยุนเอ]

สมัยพุทธกาลมีขนมทองหยิบ ทองหยอดครับ คงจะพอแทนซูกัสได้

เรื่องวัตถุเนี้ย ไม่ผิดครับ

ผิดที่เวลาฉัน

เอเลยใส่ว่าเป็น ปานะซูกัสไปครับผม

[จักรี]

อันนี้  ผมจะไม่พูดถึง หลักการปฏิบัติ เหมาะไม่เหมาะอย่างไร เพราะการปฏิบัติตามศีลนี่เป็นไปได้ยากที่จะผิดจากธรรมชาติ


ที่สำคัญคือการตีความนี่แหละ  ศีลข้อเดียวกัน พุทธพจน์ข้อเดียวกัน ตีความกันไปคนละแบบ หมูคณะหนึ่งก็ตีไปอีกแบบหมูหนึ่งก็ตีไปอีกแบบ  เรามาหาความพอดี หรือที่ทีคนส่วนใหญ่เห็นตรงกันดีกว่า   เช่น

 ในพระไตรปิฎก
   พูดถึง ศีลที่บอกว่า ห้าม ฉันอาหารหลังเทียง   และก็บอก ถึงสิ่งที่ถูกอนุโลม  (เอาอันที่ไม่มีการตีความเพิ่มเลยนะครับ มีแต่ บาลีกับคำแปล)
   ให้คนส่วนใหญ่มาอ่าน แล้วจะคิดว่า หมากฝรั่ง พระสามารถฉันได้หรือไม่ เพราะเหตุใด?

หมากฝรั่ง ลูกอม ช๊อกโกแลต เป็นน้ำตาลครับ จัดเป็น ยามกาลิกครับ
ชีสก็ได้ เป็นเนยข้น

ปล. จากคำถามว่าฉันได้หรือไม่ได้นะ ยังไม่ได้ตอบเกี่ยวกับสมควรนะครับ

พระไตรปิฎก เล่มที่ 02
                         สิกขาบทวิภังค์
     [๕๐๙] บทว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ผู้ใด คือ ผู้เช่นใด ... .
     บทว่า ภิกษุ ความว่า ที่ชื่อว่า ภิกษุ เพราะอรรถว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ ชื่อว่า ภิกษุ
ที่ทรงประสงค์ในอรรถนี้.
     ที่ชื่อว่า เวลาวิกาล หมายตั้งแต่เวลาเที่ยงวันล่วงแล้วไปจนถึงอรุณขึ้น.
     ที่ชื่อว่า ของเคี้ยว คือ เว้นโภชนะ ๕ ของที่เป็นยามกาลิก สัตตาหกาลิก ยาวชีวิก
นอกนั้นชื่อว่า ของเคี้ยว.
     ที่ชื่อว่า ของฉัน ได้แก่โภชนะ ๕ คือ ข้าวสุก ขนมสด ขนมแห้ง ปลา เนื้อ.
     ภิกษุรับไว้ด้วยตั้งใจว่า จักเคี้ยว จักฉัน ต้องอาบัติทุกกฏ ขณะกลืน ต้องอาบัติปาจิตตีย์
ทุกๆ คำกลืน.

http://larndham.net/cgi-bin/tread.pl?start_book=02&start_byte=705492

แล้วที่บอกว่า
หมากฝรั่ง ลูกอม ช๊อกโกแลต   ใครเป็นคนจัดอยุ่ในยามกาลิกครับ

แล้วถ้าผมจัดหมากฝรั่งอยุ่ใน  ข้าวสุก ขนมสด ขนมแห้ง ปลา เนื้อ.   แบบนี้ ก็ถือว่าผิดศีล เหมือนกัน ใช่มั้ยครับ

[iSharp]

http://www.dmc.tv/forum/lofiversion/index.php/t398.html

เพิ่มครับ ผมฉันกาแฟใส่น้ำตาลได้มั้ย 

[จักรี]

อ๋ออันนั้น  ธรรมกายเป็นคนจัด 

แต่เอ๋???  ไม่เห็นมีบอกว่า  หมากฝรั่ง  ซูกัส ลูกอมนี่ครับ 

ส่วนอันนี้จากพระไตรปิฎก

---------------------------------------------------------------------------------------
พจนานุกรมฉบับพุทธศาสตร์ ท่านพระธรรมปิฎก(พระพรหมคุณาภรณ์)

กาลิก แปลว่า เนื่องด้วยกาล, ขึ้นกับกาล, ของอันจะกลืนกินให้ล่วงลำคอเข้าไปซึ่งพระวินัยบัญญัติให้ภิกษุรับเก็บไว้และฉันได้ภายในเวลาที่กำหนด จำแนกเป็น ๔ อย่าง คือ

๑.ยาวกาลิก รับประเคนไว้และฉันได้ชั่วเวลาเช้าถึงเที่ยงของวันนั้น เช่น ข้าว ปลา เนื้อ ผัก ผลไม้ ขนมต่างๆ

๒.ยามกาลิก รับประเคนไว้และฉันได้ชั่ววันหนึ่งกับคืนหนึ่ง คือก่อนอรุณของวันใหม่ ได้แก่ ปานะ คือ น้ำคั้นผลไม้ที่ทรงอนุญาต

๓.สัตตาหกาลิก รับประเคนไว้แล้วฉันได้ภายในเวลา ๗ วัน ได้แก่เภสัชทั้ง ๕

๔.ยาวชีวิก รับประเคนแล้ว ฉันได้ตลอดไปไม่จำกัดเวลา ได้แก่ของที่ใช้ปรุงเป็นยา นอกจากกาลิก ๓ ข้อต้น (ความจริงยาวชีวิก ไม่เป็นกาลิก แต่นับเข้าด้วยโดยปริยาย เพราะเป็นของเกี่ยวเนื่องกัน)

เภสัช ๕ คือ ที่เป็นสัตตาหกาลิก รับไว้ฉันได้ตลอด ๗ วัน คือ ๑.สัปปิ เนยใส ๒.นวนีตะ เนยข้น ๓.เตละ น้ำมัน ๔.มธุ น้ำผึ้ง ๕.ผาณิต น้ำอ้อย;

ส่วนยาแก้โรคที่ทำจากรากไม้ เปลือกไม้ ใบไม้ เป็นต้น จัดเป็นยาวชีวิก คือรับประเคนไว้แล้ว เก็บไว้ฉันได้ตลอดชีวิต