รวมงานเขียนชาวฟอนต์

[นิ้ง]

นี่เรื่องที่

[เต่า...]

เคยเขียน

[มังกิ๊ง]

ขอวิจารณ์เรื่องของนิ้งก่อนเลยนะครับ (ว่างมากไอ้นี่ ของตัวเองมีก็ไม่รู้จักด่า  )

อย่างแรกเลยคือการเว้นบรรทัดครับ ถึงจะโดนเคนด่าบ้าง แต่การแยกระหว่างบรรยายกับบทสนทนา จะทำให้เนื้อเรื่องชัดเจนและน่าอ่านขึ้นครับ

บทสนทนายังจืดไปนิดหน่อยนะครับ แต่ก็ถือว่าดี ไม่เหมือนบางเรื่องที่คุย ๆ ๆ จนไม่มีอะไรเลย 

รายละเอียดตัวละครไม่ค่อยได้รับความใส่ใจนะครับ ไม่บอกเลยว่าเตี้ยสูงดำขาวสวยแค่ไหน บอกแค่อายุกับการเป็นอยู่คร่าว ๆ เท่านั้นเอง

ผมไม่ได้บังคับนะครับ แต่ช่วงแนะนำตัวนี่มักจะเป็นปัญหาสำหรับนักเขียนหลาย ๆ คน เพราะความที่เหมือนจะยัดเยียดข้อมูลให้ผู้อ่านรู้ ด้วยการเน้นพรวดเดียวหมดในย่อหน้า จะทำให้เกิดอาการเบื่อและลืมง่ายครับ (แต่สะดวกสำหรับคนเขียน เวลาลืมจะได้ดูง่าย  )

ประโยคบางอันนิ้งใช้ "ลูกเล่น" ได้ดีแล้วนะ สังเกตจากการละประธานในประโยค แต่บางอันก็ยังใช้คำซ้ำซากจนดูแปลก ๆ - บทบรรยายก็ออกจะอยู่ในแนวขึ้นแล้วค่อยลง ช่วงแรก ๆ จะหรูหน่อย พอช่วงหลังอยากให้มันรีบ ๆ จบตอนไปหรือไม่อยากบรรยายละเอียดนักก็เลยตัดให้มันจบเร็ว ๆ

ซึ่งตรงนี้เป็นข้อห้ามนะครับ บรรยายด้วยสำนวนแบบไหนตอนเริ่ม ตอนจบต้องทำให้เหมือนเดิมนะครับ

หมดเพียงเท่านี้สำหรับ Review ของเกล้ากระผม 

[เต่า...]

เวลาเขียนใน

[นิ้ง]

ไอ้

[มังกิ๊ง]

เวลาเราจะทุ่มอะไรกับงานเขียนแบบสุด ๆ นะครับ

ข้อแนะนำครับ

*วางพล็อตหลักของเรื่องไว้ในหัวก่อน - ถ้าเป็นคนขี้ลืม ก็หาเศษกระดาษจดไว้

*หาสมุดที่ไม่ใช้แล้วซักเล่ม (ใครจะซื้อใหม่มาก็ตามใจ) แล้วจดเรื่องย่อลงไปเลยครับ

*จากนั้นจดชื่อตัวละคร ลักษณะนิสัย รูปร่าง อะไรเทือกนั้นลงไปในสมุดแยกให้เป็นหมวดหมู่นะครับ

*จากนั้นก็วางเรื่องย่อภายในสิบตอน หมายถึงในสิบตอนนี้ตูจะเขียนอะไรบ้าง มีแก่นหลัก ๆ อย่างไร พระเอกเจอกับนางเอกกี่ครั้ง ตรงไหน ยังไงบ้าง

*แล้วค่อยมาวางพล็อตหลักแบบละเอียดเป็นตอน ๆ กำหนดวันเดือนปีในเรื่อง และต้องดำเนินไปตามนั้น (เจอมาหลายคนแล้วที่ลืมไปว่าเรื่องตัวเองอยู่ในฤดูไหน)

*จากนั้นเริ่มพิมพ์ใส่คอมหรือกระดาษ ใส่บทบรรยายลงไป อันไหนเป็นบทพูดวงเล็บไว้ เดี๋ยวมาแก้

*ใส่บทพูด เติมรายละเอียด

จบแล้วตอนนึง 

[นิ้ง]

โอ้โห นิ้งคิดไว้ในหัว

[roundbol123]

ชอบชื่อ นาคา มา

[นิ้ง]

นาคชื่อเล่นอะ นาคา ชื่อจริง ไมนานาใจตรง

[มังกิ๊ง]

นิ้งลองดูข้อเปรียบเทียบระหว่างสีแดงกับสีน้ำเงินนะ

"เอาละวันนี้เราจะมาเรียนเรื่องสมการกำลังสองกนนะ" ครูประจำชั้นเอ่ยทันทีเมื่อเดินเข้ามาในห้อง
"ครับ" นักเรียนทั้งชั้นตอบ

แล้วครก็เริ่มสอน จนกระทั่งมีเด็กนักเรียนคนหนึ่งยกมือขึ้นถามว่า

"ครูครับ ข้อนั้นตอบว่าอะไรครับ"
"เธอกลับไปดูข้อที่ห้าแล้วทำตามนั้นสิ" ครูตอบเสียงเครียด

กับ


ประตูห้องเปิดออกกว้าง นักเรียนทั้งห้องลกขึ้นยืนทำความเคารพ และอาจารย์ในชุดสุภาพก็ก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองนักเรียนครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินไปวางกองหนังสือไว้บนโต๊ะ

"สวัสดี นักเรียน" เธอเอ่ย เว้นช่วงนิดหนึ่ง "วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องสมการกำลังสองกัน"

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบชอล์กขาวที่อยู่มุมห้องมาเขียนจ่าหัวไว้บนกระดาน ก่อนที่เธอจะเริ่มอธิบาย นักเรียนทั้งชั้นเงียบสนิทฟังอาจารย์บรรยาย จนกระทั่งหล่อนหยุด มือขวาวางชอล์กที่ตอนนี้สั้นกุดลงบนราง

"มีใครจะถามอะไรมั้ย" เธอขยับแว่นบนจมูกเล็กน้อย

"อาจารย์ครับ"

นักเรียนชายตัวใหญ่ยกมือขึ้นชูหรา อาจารย์พยักหน้าให้ครั้งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน

"ข้อที่ห้า - ผมทำไม่ได้ครับ"

ดวงหน้าขาว ๆ ของคนสอนเผยแววสงสัยอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคลี่เป็นรอยยิ้ม

"อ่านทวนข้อนั้นให้ครูฟังซิ"


เห็นความแตกต่างมั้ยครับ

[นิ้ง]

ต่างค่ะ- -" คือความจริงของจริง

[roundbol123]

[มังกิ๊ง]

นิยายไม่ใช่เรียงความนะนิ้ง

ถ้าเอาสั้น ๆ ไปเขียนเรื่องย่อ

[Zafire06]

[roundbol123]

เอาเหอะ คอมเม้นต์เป็น