รวมงานเขียนชาวฟอนต์

[roundbol123]

 :22:ก็งานส่งครูไง

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

 
หมีน้อยหวมกแดงนี่สุดโหดจริงๆ

[roundbol123]

ช่วงนี้หมอแมวปั่นบ่อยแฮะ 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

จะกลายเป็นหมูไงครับ

[มังกิ๊ง]

โคตรชอบหมวกแดง 

ปกติเลือดมันจะกระฉูดจนหมดตัวตายไปตั้งแต่แหวะสันหลังแล้วนานา เออ แล้วเครื่องในอะไรนี่ไม่มีเลยหรอ

[iannnnn]

สงสารหมา น่าจะเอาไปปล่อยแถวท่าแร่



ป.ล.เกิดมายังไม่เคยเห็นม้าจริงๆ หรือในทีวีก็ได้ ที่เป่ามากเรียกแล้วจะโผล่มาเหมือนในหนังเลย

[มังกิ๊ง]

แต่ในบอร์ดฟoนต์นี่...

ยังไม่ทันเป่าปาก ม้าก็มาปั่นแล้ว...

[iannnnn]

แตกหน่อ BR ไปแล้วจ้ะ

[นิ้ง]

บทนำ http://f0nt.com/forum/index.php?topic=4480.msg170649#msg170649

บทที่1 เปิดตำนาน

   จากวันนั้นถึงวันนี้เวลาล่วงเลยมาถึง2ปี แต่กระนั้นคำว่ายาอมตะก็ยังไม่ลบเลือนไปจากจิตใจของผู้คน   เนลจากเด็กน้อยก็เติบโตมาเป็นหนุ่มวัย16 ผมที่ดูได้ทรงกว่าเดิม(เล็กน้อย)ส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นผิดหูผิดตา และร่างกายที่ดูบึกบึนขึ้น ทำให้เนลดูเป็นผู้ใหญ่ และดูมีเสน่ห์มากขึ้น แต่มีอยู่สามสิ่งที่ไม่ได้เปลี่ยนไป

   ผมสีบลอนด์ทองที่ทอประกาย นัยน์ตาสีอำพันที่แสดงออกถึงความเย็นชา และความมุ่งมั่นที่จะทำลายยาอมตะนั้นยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย


   เนลเดินเข้าไปหาโจนส์ซึ่งยังอ้วนเหมือนเก่า แต่ร่างดูกำยำขึ้น

   "ไปแล้วนะเว้ย คงไม่ได้เจอกันอีกนาน"เนลพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ

   "เนล...แกจะไปจริงๆหรอเนี่ย...จะไปตามหายาอมตะทำไมกันนะ...ข้าคงคิดถึงแก" โจนส์พูดด้วยเสียงอึกอักไม่อยากให้เพื่อนรักจากไป โจนส์ดึงเนลมากอดไว้

   "ไอ้โจนส์ เป็นไรเนี่ย จากกันคราวนี้ใช่ว่าจะไม่ได้พบกันอีกนี่นา สักวันเราคงได้พบกันอีก"เนลเข้าใจดีว่าโจนส์คงไม่อยากให้เขาจากไป แต่เขารู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะจากไปไกลเท่าใด แต่ว่าในหัวใจจะคิดถึงโจนส์เพื่อนรักของเขาเสมอ

   โจนส์ปล่อยมือ แล้วตบไหล่เพื่อนรักของเขาเบาๆ "จริงด้วยเนอะ เราคงได้พบกันอีก ถึงตอนนั้นก็อย่าลืมเล่าเรื่องที่แกไปผจญโลกกว้างให้ข้าฟังด้วยล่ะ"น้ำตาของโจนส์เริ่มเอ่อล้นออกมา

   เนลค่อยๆหันหลังและเดินจากเพื่อนรักของเขาไปอย่างช้าๆ สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทอดตรงไปข้างหน้า เขามุ่งไปยังทางออกของหมู่บ้าน เขาไม่มีใครให้บอกลานอกจากโจนส์ เพราะพ่อแม่เขาก็ทิ้งเขาไป ญาติพี่น้องก็ไม่มี มีแต่ไอ้โจนส์เพื่อนรักนี่แหละที่อยู่กับเขาเสมอมา

   "สัญญานะเว้ย ว่าจะกลับมาอีก"เสียงตะโกนของเพื่อนรักดังจากเบื้องหลัง

   "อา.. "เนลรับคำ แล้วชูกำปั้นขึ้นโดยไม่เหลียวมามอง คำตอบรับสั้นๆของเนลนี้แต่กลับทำให้โจนส์รู้สึกว่าเพื่อนของเขาจะไม่มีวันผิดสัญญา คำสัญญาของลูกผู้ชาย

   สิ่งนี้ไม่ใช่จุดจบหากเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ของเนล ที่จะทำให้เนลต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อที่จะได้ทำลายยาอมตะ ยาที่ทำให้ชีวิตของทุกคนเเปลี่ยนไป และบัดนี้ตำนานแห่งการเดินทางได้เปิดม่านขึ้นแล้ว....

      เนลเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ในใจเขาไม่ได้มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวของเขามีแต่ความมุ่งมั่นและมั่นใจที่เต็มเปี่ยม ทุกครั้งที่เท้าของเขาสัมผัสกับผืนดิน เรื่องราวตลอด16ปีก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำของเขา

   เท้าของเขาหยุดลงชะงัก เพราะภาพที่อยู่เบื้องหน้าของเขาคือ ร่างของหญิงสาวที่หลับใหลไม่ได้สติตรงต้นไม้และเต็มไปด้วยรอยบอบช้ำ

        เขามองภาพนั้นด้วยความสงสารอย่างจับใจ ผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักเช่นนี้ยังทำได้ลง สาเหตุก็คงไม่พ้นเรื่องยาอมตะเป็นแน่  เนลวิ่งตรงไปที่ร่างของหญิงสาวผู้นั้น และค่อยๆประคองร่างที่หมดสติขึ้นอย่างอ่อนโยน

   แต่ทันใดนั้นเนลก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเข้าไปในป่าที่รกทึบ ต้องเป็นพวกมันแน่ๆที่ทำร้ายผู้หญิงคนนี้ เขาประคองหญิงสาวลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะออกวิ่งไปตามต้นตอของเสียงนั้น

   เนลวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เขามั่นใจว่าจะไล่ตามพวกมันทันแน่ เพราะตลอดเวลา2ปีที่ผ่านมา เขาฝึกฝนร่างกายอย่างหนัก ด้วยเหตุนี้ฝีมือของเขาจึงพัฒนาขึ้นจากเดิมมาก ซึ่งโจนส์เพื่อนเกลอของเขาก็ร่วมการฝึกด้วย (โจนส์ถึงได้ดูกำยำขึ้น)


   เส้นทางเริ่มลำบากขึ้น แต่เสียงฝีเท้ายังไม่หยุดนิ่ง มีกิ่งไม้มากมายขวางทาง ทำให่เกิดแผลถลอกไปทั่วทั้งตัวของเนล แต่ฝีเท้าของเนลไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด

        ขณะที่วิ่งตามโจรไป เนลก็นึกถึงสาเหตุที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องบอบช้ำเช่นนั้น มันคงไม่ใช่แค่โจรที่คิดจะขโมยเงินทองแน่ เธออาจจะมีเบื้องหลังก็ได้ หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับยาอมตะ  แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องจัดการกับพวกนั้นเสียก่อน แล้วค่อยถามเธอก็ไม่สายไป

   กิ่งไม้เริ่มใหญ่ขึ้น เขาต้องคอยปัดมันออก ทำให้เสียเวลาเป็นอย่างมาก แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าพวกมันอยู่ใกล้เขามากเต็มทีแล้ว


   เสียงฝีเท้าของพวกมันหยุดลง เนลที่วิ่งตามมาหยุดฝีเท้าลงเช่นเดียวกัน พวกมันมีกัน2คน พวกมันเดินทางมาหยุดที่กระท่อมแห่งนี้ พวกมันคงคิดจะเข้าไปหลบกระมัง


   แต่แล้วพวกมันก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงตะโกนที่ดังจนป่าแทบจะแตกของบุรุษผู้หนึ่ง

   "หยุดนะเว้ย!!"เนลแผดเสียง นัยน์ตาสีอำพันคู่งามดูแข็งกร้าว
   ชายนิรนาม2คนชะงัก ก่อนจะหันหน้ามองกันเหมือนเป็นสัญญาณ ...


   ไม่พูดพล่ามทำเพลง กระโจนเข้าหาเนลทันที เนลวิ่งไปทางซ้าย อีกคนนึงไล่ตามมาส่วนอีกคนยืนอยู่ คงกะจะรอดัก แต่เนลไม่วิ่งไปทางนั้น  เนลหันหลังกลับไปพร้อมตั้งหมัด มันหยุดไม่ทันชนหมัดเต็มๆ..

   เพื่อนมันอีกคนโผล่มา ถือมีดมาจี้ มันค่อยๆมาขยับมาข้างหน้าเรื่อยๆ เนลยกแขนขึ้นเชิงปราม เนลต้องถอยหลังไม่อย่างนั้นจะโดนมีดจี้คอ เนลถอยไปจนชนต้นไม้ สายตาเนลดูมีความหวังขึ้นมา

เขานึกอะไรออกแล้ว


   เนลลดมือลงมาจับโคนต้นไม้ไว้ ย่อตัวเล็กน้อย แล้วเริ่มนับถอยหลังเบาๆ


"10...9...8..." ถึงเขาจะพูดเบาๆแต่ก็พยายามให้ไอ้เลวนั่นได้ยินด้วย


"แกจะนับถอยหลังสู่ความตายหรอไงฟะ" ไอ้เลวนั่นพูด ตอนนี้มีดใกล้จะถึงคอเนลแล้ว


"3...2...1.."พอเนลพูดจบ เนลก็จับโคนไม้ไว้แน่น แล้วยกขาทั้งสองขึ้นมา

        ขาของเขาเตะเข้าที่ลำตัวมันเต็มๆ มีดกระเด็นออกไป ยังไม่มีทันที่มันจะได้ไปหยิบมีด เนลก็ใช้หมัดขวาตรงชกเข้าที่หน้ามัน จนสลบเหมือดล้มลงไป
   
      เนลเดินกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น ค่อยๆอุ้มขึ้นมา พาเดินไปยังกระท่อมหลังที่ไอ้เลวนั่นมันจะเข้าไป

   เขาต้องคอยระวังไม่ให้โดนกิ่งไม้ ซึ่งมันลำบากกว่าตอนที่เขาเข้ามามาก ยิ่งช่วงที่ใกล้จะถึงกระท่อม เขาต้องคอยปัดกิ่งไม้ใหญ่ให้พ้นทาง จึงต้องอุ้มผู้หญิงด้วยมือข้างเดียว ซึ่งเธอหนักจริงๆ

   แล้วชายร่างสูงก็ก้าวเข้ามาในกระท่อม ก่อนที่จะบรรจงประคองร่างเธอลงบนเตียงไม้ ดวงเนตรสีอำพันจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ในห้วงนิทรา



   หญิงสาวค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ตาสีฟ้าของเธอยังดูลอยๆ เหมือนยังจับจุดโฟกัสไม่ได้ เนลจับจ้องด้วยความสงสัย เพราะว่าไม่เคยเห็นใครสลบ(ถ้าจะอ่อนต่อโลก)

   จู่ๆเธอก็ตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายอยู่ตรงหน้าเธอ เธอเอามือประกบเข้าที่หน้าของเนลจังๆ เนลซึ่งไม่คาดฝันว่าจะโดนตบเลยได้แต่อึ้งไป...เนลรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณรอยฝ่ามือที่อยู่ตรงหน้าของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่โดนผู้หญิงตบ มันเจ็บจริงๆ (ทั้งๆที่โดนโจนส์ต่อยหน้าเป็นประจำ)


   "ขอโทษนะ ที่ตบเธอนะ"เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ

   "ไม่เป็นไรหรอก...แผลเจ็บมากไหม"เนลถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย นัยน์ตาสีอำพันของเขาไม่เคยดูอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อนเลย

   "เล็กน้อยน่ะ"เธอพูดออกมาโดยหลบสายตาของเนล ทำให้เนลสงสัย แต่ก็ไม่ถามอะไร เธอคงมีบางอย่างที่ยังไม่อยากพูดให้เขาฟัง และเขาก็ไม่ได้สนใจที่จะฟังนัก

   "ข้าชื่อ เนล แล้วเธอล่ะ"เนลถามขึ้นมา

   "ราชูรี่จ้ะ"เธอตอบ เนลคิดว่าเป็นชื่อที่แปลกแล้วก็จำยากจริงๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร

   ในกระท่อมเกิดความเงียบขึ้นจนได้ยินเสียงสายลมที่พัดผ่าน บรรยากาศภายในกระท่อมดูเงียบสงบ เพราะคนที่ไม่คิดจะพูด กับ คนที่ไม่รู้จะพูดอะไร มาอยู่ด้วยกัน

   "ออกไปข้างนอกกันได้แล้ว...ว่าแต่บ้านอยู่ที่ไหน จะพาไปส่ง"เนลพูดขึ้น

   "ก็ถัดไปอีก3หมู่บ้านน่ะ จะไปส่งจริงหรอ"เธอถามด้วยความสงสัย

   เนลไม่ตอบแค่ แต่ลุกขึ้นออกจากกระท่อม หญิงคนนั้นเดินตามไปอย่างรวดเร็ว แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทางจุดมุ่งหมายคือบ้านของหญิงสาว

   แต่ก่อนหน้านั้น หญิงสาวก็พูดขึ้นมาว่า
   "แล้วพวกโจรนั่นล่ะ เราจะขอคุยด้วยหน่อย"เธอถามขึ้น

   "อยู่หลังกระท่อม แล้วจะคุยไปทำไม"เนลถามอย่างสงสัย

   "รอเดี๋ยวนะ"แล้วเธอก็วิ่งไปหลังกระท่อม เมื่อเธอเห็น2โจรนั่นถูกจับมัดติดกันอยู่ ก็ตรงดิ่งไปแก้มัดให้โจร2คนนั้น ก่อนจะพูดว่า

   "นี่ค่าจ้าง แล้วไปได้แล้ว" เธอยื่นเงินให้2คนนั้น แล้ววิ่งกลับมาหาเนลอีกครั้ง โดยดึงตัวเนลมากอดแขน เนลเฉยๆ เดินต่อไป      ฝั่งพวกโจรก็รีบวิ่งแจ้นหนีไปอย่างรวดเร็ว

   เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงต้องจ้างพวกนั้นมาแสดงละครตบตาด้วย มีจุดประสงค์เพื่ออะไร แล้วเธอเป็นคนดีหรือไม่ดีกันแน่


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*เปิดตำนาน-จบ*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


ชื่อผู้หญิงแปลกสุดๆ ช่วยคิดชื่อใหม่ให้ทีค่ะ
ติชมด้วยนะ เดี๋ยวมีต่อ(ถ้าไม่ขี้เกียจ)


อ๊ะ ใส่รูปประกอบหน่อยดีกว่า วาดโดยเฮียกัม







//แก้เรียบร้อย

[icez]

ลงสีสวยอะ

แต่ถ้าตัดเส้นดีกว่านี้จะโคตรสวยเลย

[นิ้ง]

 

โทษทีนะคะ คนลงสีอะเฮียกัม

[มังกิ๊ง]

อา


นิ้งเขียนคราวนี้ได้ผิดคาดพี่จริง ๆ

เรียกได้ว่า "ก้าวกระโดด" เลยก็ได้

(ยกเว้นรูปห่วย ๆ ท้ายเรื่อง)
((ผมขอโทษ...ว่าง ๆ วาดให้ผมบ้างดิ  ))

เริ่มจากบทบรรยายในฉากทั่วไปที่ดีขึ้นจนเกือบจะดีเยี่ยม บรรยากาศก็โอเคแล้วรู้ว่าตอนไหนควรเศร้าตอนไหนควรสู้

แต่ที่สำคัญคือจังหวะ เพราะนิ้งเว้นช่วงไม่เท่ากัน

อย่างช่วงเดิน แล้วเจอโจรเนี่ย ต้องทิ้งช่วงไปทำอย่างอื่นก่อนเพื่อให้รู้สึกว่าเดินมาได้ระยะหนึ่ง อาจจะรำลึกความหลังอะไรก่อนก็ได้ - และช่วงตบหน้า บรรยายช่วงนั้นน้อยไปนะ ทำให้บทบรรยายไม่สม่ำเสมอ - ช่วงสุดท้ายที่ไปให้เงินโจรก็รวบรัดตัดตอนเกินไปเหมือนอยากให้จบไว ๆ

ไม่ได้นะ ต้องทำบรรยายให้เท่ากันด้วยนะ

แต่ สำหรับงานนี้ ให้ 8/10 

[นิ้ง]

อา


นิ้งเขียนคราวนี้ได้ผิดคาดพี่จริง ๆ

เรียกได้ว่า "ก้าวกระโดด" เลยก็ได้

(ยกเว้นรูปห่วย ๆ ท้ายเรื่อง)
((ผมขอโทษ...ว่าง ๆ วาดให้ผมบ้างดิ  ))

เริ่มจากบทบรรยายในฉากทั่วไปที่ดีขึ้นจนเกือบจะดีเยี่ยม บรรยากาศก็โอเคแล้วรู้ว่าตอนไหนควรเศร้าตอนไหนควรสู้

แต่ที่สำคัญคือจังหวะ เพราะนิ้งเว้นช่วงไม่เท่ากัน

อย่างช่วงเดิน แล้วเจอโจรเนี่ย ต้องทิ้งช่วงไปทำอย่างอื่นก่อนเพื่อให้รู้สึกว่าเดินมาได้ระยะหนึ่ง อาจจะรำลึกความหลังอะไรก่อนก็ได้ - และช่วงตบหน้า บรรยายช่วงนั้นน้อยไปนะ ทำให้บทบรรยายไม่สม่ำเสมอ - ช่วงสุดท้ายที่ไปให้เงินโจรก็รวบรัดตัดตอนเกินไปเหมือนอยากให้จบไว ๆ

ไม่ได้นะ ต้องทำบรรยายให้เท่ากันด้วยนะ

แต่ สำหรับงานนี้ ให้ 8/10 

ขอบคุณค่ะ กลับไปอ่านบทนำที่เพิ่งแก้ด้วยนะคะ
เรื่องช่วงไม่เท่ากันนี่จริงค่ะ รับไว้ปรับปรุง

-ช่วงเดินตามโจร เดี๋ยวจะใส่ตอนที่เนลคิดว่าทำไมผู้หญิงถึงถูกทำร้ายเข้าไป
-ตอนโดนตบหน้า จะใส่เพิ่มถึงความรู้สึกของเนลให้มันมากขึ้น
-ตอนให้เงินโจร นี่รวบรัดหรอคะ มันต้องรีบไปหาเนลนี่นา? ช่วยอธิบายเพิ่มทีค่ะ

ขอบคุณที่แนะนำค่ะ
(โค้งงามๆ1ที ด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจ)

[roundbol123]

 :12:แจ่มมากนิ้ง

[มังกิ๊ง]

...เอาคำชมตูไปไว้ไหน