รวมงานเขียนชาวฟอนต์

[roundbol123]

 :42:ไม่ได้ให้ใครค่ะ แต่งเล่น

[นิ้ง]

เหรอออออ 

[มังกิ๊ง]

 

ตูจะฆ่าตัวตายล่ะ

[ooooo]

ผมจะออกเอพพริโสด 3 แล้วนะครับ

หาอ่าน 2 แอพพริโสดก่อนหน้านี้ได้ที่.....ไหนวะ

คุ้ยดูเอาเองเว้ย 

[มังกิ๊ง]

แล้วพี่ก็จะเขียนอีกสองบรรทัดสินะ 

[Ah!]

ตูจะฆ่าตัวตายล่ะ

โกหก

[มังกิ๊ง]

อีกไม่นานหรอก

พัฒนาการผมมันช้า ทำอะไรไม่ทันกินหรอก 

[roundbol123]

  เอาน่าพี่ก็อพ
งานเขียน มันต้องมีแรงบันดาลใจ+อารมณ์ 
วันดีคืนดีเรื่องมันก็มีให้เขียนเองแหละ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

  หาตั้งนาน .... กระจู๋นี้ไม่มีคนเขียนเพิ่มเกือบปี

เอาล่ะ เอาเรื่องที่ไปแต่งลงในthaiclinicมาโชว์... อ่านยากหน่อยนะครับ 
http://www.thaiclinic.com/cgi-bin/wb_xp/YaBB.pl?board=doctorroom;action=display;num=1174657245

********
เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้มีความจริงปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย
------------------------------------------------------------------------------------------------------
เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกๆวันที่อากาศร้อนอบอ้าว รุ่งโรจน์นั่งตรวจเอกสารและบทความเพื่อเตรียมลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นวันอาทิตย์ จนกระทั่งเด็กหนุ่มเปิดประตูเข้ามา
"สวัสดีครับอารุ่ง" เด็กหนุ่มร่างสันทัดยกมือไหว้
"ไง จุมพลเข้ามาสิ" รุ่งโรจน์มองเพียงแวบเดียวก่อนจะชี้ไปทางโซฟาที่มุมห้อง "เห็นไอ้นิดบอกว่านายมีข่าวจะมาเสนอ เคยเขียนไปลงที่ไหนหรือยังล่ะ"
เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงี่โซฟาอย่างเก้กัง "ยังเลยครับ ผมยังเรียนอยู่ปี3แต่ก็เคยเขียนส่งโปรเจคอาจารย์เหมือนกันครับ"

"ฃั้นไหนเสนอมาซิ" รุ่งโรจน์บอก แล้วก็โบกมือห้ามเมื่อเงยมาเห็นเด็กหนุ่มเอาซองเอกสารในมือมาวางไว้ที่มุมโต๊ะ
"โน โน นายคิดว่าผมมีเวลาอ่านเหรอ ไม่ต้องเลย.... เล่ามาให้ผมฟัง" โบกมืออีกครั้งเมื่อเห็นจุมพลจะเปิดซอง "ไม่ต้องอ่าน ผมบอกให้คุณเล่าให้ฟัง ผมอยากรู้ว่าคุณทำงานอย่างไรแล้วก็ข่าวเป็นอย่างไร ส่วนเรื่องเนื้อหา 'เรา' จะต้องมานั่งเกลากันอีกครั้งก่อนพิมพ์"

จุมพลถอยกลับไปนั่งที่โซฟาแล้วก็เริ่มเล่าเรื่อง
"เรื่องนี้ผมอยู่ในเหตุการณ์ครับ ก็เลยได้ข้อมูลโดยตรงมาจากแหล่งข่าว"
"ว่าต่อไปสิ" บก.กล่าว
"เมื่อวานซืนนี้ ผู้ใหญ่บุญมีเรียกให้ผมไปช่วยกันพาหลานสาวแกไปโรงพยาบาล ตอนที่ผมไปช่วยตอนนั้นหลานสาวแกกำลังตกเลือด เรียกไม่รู้ตัวแล้ว ... พอขับไปส่งที่ห้องฉุกเฉินผมก็เลยถามแม่เด็กว่าเกิดอะไรขึ้น แม่เด็กก็เลยเล่าให้ฟัง บอกว่าลูกสาวแกท้องได้สี่เดือนกว่าๆแล้ว แฟนก็ทิ้งไป   ตอนแรกเด็กกลัวไปหมดไม่รู้จะทำยังไงก็เลยปรึกษาแม่ แม่แกก็เลยพาไปหายายสร้อยที่ร้านยาในตลาด"
รุ่งโรจน์เงยหน้าขึ้นตั้งใจฟังมากขึ้น " น่าสนใจดีนี่ ยายสร้อยที่เปิดร้านชำแล้วขายยาที่ถนนหอนาฬิกาน่ะนะ"
"ครับ ทีนี้ยายสร้อยก็เรียกเงินแม่ลูกคู่นี้3000 แล้วก็พาเข้าไปหลังร้าน แล้วก็ใช้อุปกรณ์เป็นเหล็กแทงเข้าไปแล้วก็ใช้ลูกยางดูด ... อันนี้แม่เด็กเล่าว่าอยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงลูกสาวแกร้องตลอด สักพักนึงยายสร้อยก็พาเด็กออกมา แล้วบอกว่าให้พาไปโรงพยาบาลแล้วบอกหมอว่าหกล้มในห้องน้ำแล้วมีชิ้นเนื้อหลุดออกมา ให้หมอไปขูดมดลูกต่อ" เด็กหนุ่มทำท่านึกนิดนึง " แต่รู้สึกว่าตอนนั้นมันจะเป็นตอนสามทุ่ม แม่ก็คิดว่าไม่น่ามีหมอที่โรงพยาบาล ก็เลยยังไม่พาลูกไป ... พอตอนเช้ามาก็ไปเจอลูกสาวนอนมีเลือดไหลเต็มเตียง "
"แล้วที่โรงพยาบาลเป็นยังไงต่อ" รุ่งโรจน์ถาม
"ที่โรงพยาบาลหมอเวรเรียกผู้ใหญ่บุญมีกับแม่เด็กไปคุย บอกว่าต้องผ่าตัดด่วน ... ผู้ใหญ่ก็ถามไปว่าทำไมเด็กยังให้นอนในห้องฉุกเฉินทำไมไม่ไปห้องผ่าตัดเลย หมอเค้าก็บอกว่าความดันเลือดต่ำมาก ต้องให้น้ำเกลือเร็วๆ และเตรียมเลือดให้พร้อมก่อนมิฉะนั้นเวลาผ่าตัดจะอันตราย เดี๋ยวพอเลือดพร้อมเมื่อไหร่ก็จะให้เลือดที่ห้องฉุกเฉินแล้วค่อยย้ายไปห้องผ่าตัด"
.... " ตอนกำลังจะย้ายไปห้องผ่าตัดพอดีพ่อเด็กมาถึง ตอนแรกเค้าก็โวยวายใหญ่ว่าทำไมไม่รีบทำอะไรให้ ผมก็เลยช่วยไปอธิบายอยู่พักนึง พ่อเด็กก็เลยขอโทษพยาบาลกับหมอ หมอเค้าก็ดีครับยังบอกด้วยซ้ำว่าเข้าใจเพราะพ่อก็ต้องห่วงลูกเป็นธรรมดา...... "
"พอก่อน" รุ่งโรจน์ตัดบทเมื่อเห็นว่าชักจะออกนอกเรื่องไปนิด "ข้ามไปตอนจบเลย ตกลงผ่าเสร็จแล้วเป็นยังไง"
เด็กหนุ่มหน้าเจื่อนเล็กน้อยแต่ก็เล่าต่อไป " เมื่อวานนี้ผมกับผู้ใหญ่บุญมีไปเยี่ยมอีกครั้ง ตอนแรกถามพยาบาลว่าเป็นยังไงบ้างพยาบาลเค้าก็ไม่ยอมบอก บอกว่าเป็นความลับผู้ป่วยให้ไปถามญาติที่ข้างเตียงเอง พอไปถึงแม่เด็กก็บอกว่า เด็กมดลูกทะลุ ติดเชื้อในกระแสเลือด ตอนนี้หมอตัดมดลูกทิ้งไปแล้ว"
"ในบทความที่ผมเสนอ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสังคมที่เสื่อมทราม และการทำแท้งเถื่อน มีข้อเสนอแนะแนวทางแก่ตำรวจซึ่งทางผู้เขียนพร้อมจะให้ความร่วมมือในเรื่องข้อมูลของคลินิกทำแท้งเถื่อน" จุมพลปิดท้ายอย่างโล่งอก.... ด้วยประโยคที่เขาตระเตรียมก่อนเข้ามาในห้อง

รุ่งโรจน์นั่งเงียบจ้องหน้าเด็กหนุ่ม ชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
"นายรู้ไหมว่าหนังสือพิมพ์ลงข่าวแบบที่นายว่าไม่ได้"
"ทำไมล่ะครับ"
"ทำแท้งมันผิดกฎหมาย ขืนนายลงข่าวไปญาติของผู้ใหญ่บุญมีก็อาจจะโดนดำเนินคดี นายเองยังจะอยู่ในหมู่บ้านได้แบบดีๆรึ คิดว่าที่นี่เขาต้อนรับคนไว้ใจไม่ได้หรือไง"
จุมพลนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย  บก.หยั่งสีหน้าเด็กหนุ่มอีกพักนึงก่อนจะเอ่ยต่อ
"แม่เด็กบอกหมอไปว่าอะไรล่ะ ... แล้วนายได้ลองถามอะไรจากคนในโรงพยาบาลบ้างไหม"
"ทุกคนไม่มีใครบอกว่าไปทำแท้งครับ บอกว่าหกล้ม หมอเค้าก็ไม่ว่าอะไร ส่วนเรื่องสอบถาม  ผมก็ลองถามหมอกับพยาบาล พวกเค้าบอกว่าข้อมูลเป็นความลับของผู้ป่วยไม่สามารถบอกได้"

บรรยากาศในห้องเงียบไปพักนึก รุ่งโรจน์ขีดเขียนในกระดาษสามสี่ประโยคก่อนที่จะถามขึ้น
"นายอยากมีรายได้ไหม" ........... กล่าวต่อเมื่อไม่มีคำโต้แย้ง " งั้นนายลองฟังข่าวที่ผมเขียน"

" เมื่อวันที่14มค50 ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้งว่ามีเด็กผู้หญิงหกล้มและตกเลือด จึงได้ช่วยนำส่งโรงพยาบาล สอบถามมารดาในเวลาต่อมาได้ความว่าเด็กสาวตั้งครรภ์ได้ระยะหนึ่งแล้วแต่เกิดพลัดหกล้มแล้วมีเลือดออกมากตั้งแต่เมื่อคืนนี้ แต่ไม่ได้รับการรักษาเนื่องจากโรงพยาบาลไม่มีหมอประจำตอนกลางคืน รุ่งเช้าก็ไปพบเด็กสาวนอนหมดสติอยู่... เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลกลับกักตัวคนไข้ไว้ไม่ได้ไปห้องผ่าตัด จนกระทั่งบิดาของเด็กโวยวายจึงมีการรีบพาส่งห้องผ่าตัด ในที่สุดเมื่อออกจากห้องผ่าตัด สิ่งที่ครอบครัวประสบก็คือหมอได้ตัดมดลูกทิ้งไป ทำให้เด็กสาวไม่สามารถมีลูกได้อีก ... สิ่งที่น่าสงสัยอีกประการก็คือทั้งที่เด็กสาวเพียงแค่หกล้มเลือดออก แต่แพทย์กลับแจ้งว่ามดลูกทะลุเสียเลือดมาก อีกทั้งเด็กสาวยังมีการติดเชื้อในกระแสเลือด .... ซึ่งรายละเอียดในการรักษาที่น่าสงสัยว่าจะมีความผิดพลาดในการผ่าตัดทางผู้สื่อข่าวได้พยายามสอบถามไปเพื่อให้ความเป็นธรรมแก่โรงพยาบาล แต่ทางแพทย์และพยาบาลกลับบ่ายเบี่ยงที่จะให้ความเห็นในเรื่องนี้"

รุ่งโรจน์กล่าวจบพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้ชนะไปยังเด็กหนุ่มที่มองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ....
" อย่างนี้มันโกหกอย่างร้ายกาจเลยนะครับ" จุมพลโต้แย้ง
"ไหนคุณลองบอกหน่อยสิว่าผมโกหกตรงไหน " ว่าแล้วรุ่งโรจน์ก็เอากระดาษแผ่นที่เขาเพิ่งเขียนเมื่อครู่ให้เด็กหนุ่มอ่าน เด็กหนุ่มอ่านแล้วก็จนแต้มด้วยว่าไม่มีประโยคใดเลยที่ขัดจากความจริง....... แม้จะเป็นความจริงแบบบิดๆก็ตาม รุ่งโรจน์ยิ้มแล้วก็พูดต่อ
"ผมรู้จักครอบครัวผู้ใหญ่บุญมีดี พวกเขาเป็นคนธรรมดาซื่อๆ ลูกสาวต้องมาเป็นแบบนี้ก็ต้องลำบากไปใหญ่ ไหนจะเรื่องขี้ปากคน ไหนจะเรื่องหนี้สิน ... แต่ถ้า'เรา'ช่วยเขา เขาก็จะมีเงินใช้กัน"
จุมพลมองหน้าอย่างงงงัน การช่วยเหลือแบบใดกัน
" ผมจะพิมพ์ข่าวเมื่อกี้นี้เป็นฉบับร่าง คุณเอาไปก๊อปปี้นึงไปให้พ่อแม่เด็กดู แล้วบอกว่าถ้าช่วยกันร้องเรียนโรงพยาบาลโดยถือตามข่าวนี้ก็จะมีโอกาสได้เงิน.... หน้าที่ของนายก็คือพูดยังไงก็ได้ให้พวกเขาเห็นว่าข่าวนี้มันแค่การเล่นคำไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย แล้วก็ย้ำไปว่าการทำแท้งเถื่อนคนทำและคนพาไปก็มีความผิด "
"แล้วหมอเค้าจะไม่เป็นไรเหรอครับ"
" พวกหมอเดี๋ยวเค้าก็ช่วยกันเองแหละ ..... ถึงอย่างไร ผมก็คิดว่าจะส่งร่างอีกก๊อปปี้ไปให้ที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว"
"ฮ้า....." เด็กหนุ่มจ้องหน้าบก.อย่างงงงัน
"อย่าคิดมากน่า ผมแค่ส่งร่างไปให้ ไม่ได้บอกว่าจะเอาเงินหรืออะไรสักหน่อย ถือเป็นความปรารถนาดีที่เตือนให้เขารู้ก่อน ... แล้วที่ติดต่อไปก็แค่เผื่อว่าพวกหมอเค้าจะมีความเห็นดีๆสัก5-6พันที่ทำให้ผมเปลี่ยนใจเอาข่าวอื่นมาลงแทน"

รุ่งโรจน์ขยับตัวให้สบายขึ้นอีกนิดก่อนจะยื่นข้อเสนอให้จุมพล
" ในเมื่องานนี้เป็นงานแรก รายได้จากบทความนี้ทั้งหมดก็ยกให้นายก่อน แล้วถ้านายตกลงมาร่วมงานกับผม ต่อไปเราก็แบ่งกัน50-50...... ตกลงไหม"
ไม่มีเสียงอะไรในห้องนั้น นอกจากมือที่ยื่นออกมา และเสียงเขย่ามืออันเป็นสัญญาณสากลแห่งการตกลง

"เรื่องนี้ไม่มีสอนในมหาลัยใช่ไหม " รุ่งโรจน์ถามก่อนที่จุมพลจะออกไปพร้อมก๊อปปี้ข่าว
"ไม่มีสอนในหลักสูตรหรอกครับ" จุมพลยิ้มให้ "แต่ผมแปลกใจที่รู้ว่ามันมีจริงๆ"
และแล้วเด็กหนุ่มก็ออกไป...... รุ่งโรจน์ยิ้มให้กับตัวเองเงียบๆ
เดี๋ยวนี้เค้าสอนได้ทันยุคสมัยจริงๆ

[I’Boss]

ยาวครับ ลายตาจริงๆหมอ  อ่านไม่ไหว

[Buob Marley]

เรื่องมัน "ร้ายกาจ" เกินไปนะครับหมอ

[roundbol123]

สะอึกมาก 

[Buob Marley]

สะอึกมาก 

ดื่มน้ำสิครับ {หมีโหด}

[iannnnn]

ขอย้ายมาห้องศิลป์นะครับ (ขุดนิดๆ ด้วยแหละ)

[นิ้ง]

เคยตั้งด้วยหรอเรา