รวมงานเขียนชาวฟอนต์

เริ่มโพสต์โดย นิ้ง, 03 ม.ค. 2006, 19:33 น.

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังเปิดอ่านโพสต์นี้

นิ้ง

อ้างคำพูดจาก: กิ้ง เมื่อ 06 มี.ค. 2006, 19:31 น.
...เอาคำชมตูไปไว้ไหน  :39:
ไว้ในหัวใจค่ะ






กิ๊งงงงงงงงงงงงง ๆๆๆๆๆๆๆๆ (ตกเพียบ)
"ความรักนั้น...ง่ายดายกว่าที่คิด...ยากเย็นกว่าที่เห็น"


นิ้ง

แล้วตกลงตอนที่ให้เงินโจรนี่มันสั้นไปยังไงคะ?
"ความรักนั้น...ง่ายดายกว่าที่คิด...ยากเย็นกว่าที่เห็น"

มังกิ๊ง

ถ้าเป็นพี่นะ



ร่างของโจรที่ถูกมัดนอนคุดคู้อยู่บนพื้นขณะที่เธอวิ่งเข้าไปหา เงินสดเป็นปึก ๆ ถูกโยนให้พร้อมกับเชือกที่หล่นร่วงปล่อยโจรทั้งสองให้เป็นอิสระ

"ขอบใจมากนะ ไปได้แล้ว"

พูดจบ ผุ้ร้ายจำเป้นทั้งสองก็ลอบเร้นตนออกไปจากบริเวณนั้นในทันที



อะไรแบบนี้ไง  :22:

อย่าลอกตูนะ

นิ้ง

แก้เสร็จแล้วค่ะ เชิญเบิ่งได้
"ความรักนั้น...ง่ายดายกว่าที่คิด...ยากเย็นกว่าที่เห็น"

มังกิ๊ง

ตอนต่อไปทำให้ได้ดีกว่านี้อีกนะ  :25:

แย่ลง ตูเตะ

นิ้ง

T-T(รู้สึกเหมือนมีมีดจ่อที่หลัง)

ใจร้ายจัง
"ความรักนั้น...ง่ายดายกว่าที่คิด...ยากเย็นกว่าที่เห็น"

✌

อยากพิมพ์(เขียนไว้แล้วเวลาคอยรถเมล์ว่างๆ)แต่ตัวขี้เกียจมันชนะ :08:

ooooo

ความเดิมตอนที่แล้ว

อ้างคำพูดจาก: ooooo เมื่อ 17 ม.ค. 2006, 21:59 น.
คืนวันนั้น ผมอยู่ในซอยเปล่าเปลี่ยว...
ฝนที่หนาวเหน็บได้โปรยปรายลงมาอย่างไม่ได้บอกกล่าว
ทำเอาบรรยากาศละแวกนั้นดูเงียบเหงาในพริบตา

ผมเป็นพนักงานประจำออฟฟิศแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปจากซอยนี้มากนัก
ต้องหาเช้ากินค่ำทุกวัน ดั่งเช่นมนุษย์เงินเดือนทั่วไป
เงินเดือนถึงจะไม่สูงมากนัก แต่ก็ยังพออยู่อย่างกระเบียดกระเสียนไปวันๆได้
เมื่อไหร่หรอ ผมถึงจะหลุดพ้นจากวัฎจักรนี้ซักที ผมรำพึงกับตนเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทันใดนั้น สายตาผมก็ไปเจอกับผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งผมก็รู้ทันทีว่าเธอเป็นนักศึกษามหาลัย
ทันทีที่ผมเห็น ผมก็ต้องเสน่ห์ของเธอเข้าอย่างจัง ภายนอกเธอช่างน่ารักทะนุถนอม....

ด้วยความห่วงใย ผมจึงรีบปรี่เข้าไปหาเธอ เพื่อที่จะ...

(อ่านต่อคราวหน้า)

มังกิ๊ง


นิ้ง

อันนี้อารมณ์มันพาไป :33:




อา...สิ่งนี้มันคืออะไร สิ่งที่อยู่ภายใน สิ่งนี้มันกัดกร่อนหัวใจดวงนี้ไปทีละน้อยๆ มันทำให้เราปวดที่ใจ นี่สินะ ความเหงา...


ผู้คนรอบข้างมากมายต่างพูดคุยกันอย่างออกรส จนเสียงจอแจหนวกหูดังรุมเล้าเข้ามาในโสตประสาท บางกลุ่มก็นั่งล้อมวงเล่น บางกลุ่มก็พูดคุยเรื่องวงการบันเทิง ตามประสา แต่ทำไมมีเพียงเราคนเดียวที่ไม่มีใครมาคุยด้วย
ทำไมมีเพียงเราคนเดียวที่ต้องคอยเฝ้ามองพวกเขา ทำไมกันนะ



ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเหลียวแล ไม่มีใครคิดถึง ไม่มี... แม้แต่คนเดียว


ทั้งๆที่ทุกคนเป็นเพื่อนกัน ทั้งๆที่ทุกคนอยู่ด้วยกันมา ทั้งๆที่พวกเราเดินเข้ามาในรั้วโรงเรียนเดียวกัน แต่ด้วยเหตุใด ทำไมรู้จึงรู้สึกว่าตัวเองไม่มีตัวตน


ไม่มีตัวตนในสายตาของพวกเขา ไม่มีความสัมพันธ์อะไรที่เกี่ยวข้องกันเลย... ไม่มีเลย


ความเหงาช่างโหดร้าย มันทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเหมือนโชคชะตาเล่นตลก รู้สึกน้อยใจคนพวกนั้น ที่ไม่มีใครเห็นค่าของเราเลย


จะมีใครสักคนไหมที่ยื่นมือมา ฉุดเราออกจากความเหงานี้ จะมาเข้าใจในตัวตนของเรา คอยสร้างที่ว่างให้เราได้เข้าไปแทรก
และ...เป็นเพื่อนที่ดีของเรา
"ความรักนั้น...ง่ายดายกว่าที่คิด...ยากเย็นกว่าที่เห็น"

เก้อ

กระจู๋นี้น่าจะอยู่ในแตกโชว์มากกว่านะครับ

ตอบนิ้ง : มีอยู่นี่ไง คนนึง
I ROCK , THEREFORE I AM

หนูหรั่ง

หมู หมา กา ไก่
ขี้หมู ขี้หมา ขี้กา ขึ้ไก่
คลิกแล้วมันส์สสส

roundbol123

#223
เคยอ่านของนิ้งละในเอ็ม
:22: :47:

✌


SMF 2.1.7 © 2026, Simple Machines