โลกนี้สีชมพู

[หงุมหงิม]

โอ้ยยยย ตามเก็บดาว




ปรับอารมณ์ไม่ถูกเลย 

[เดอะบุ๋ม]

ถ้าถามว่าทะเลาะกันบ่อยๆเป็นแฟนกันได้ไง
ก็นึกดูสิครับถ้าทะเลาะแบบหมากับแมวเจอกันไม่ได้ก็ว่าไปอย่าง
ถ้าเรากัดกานแบบชอบมานก็ได้หนิ
เป็นการแสดงออกอย่างนึงนี้ครับ
แล้วอีกอย่างผมไม่ได้เริ่มก่อนด้วย

(ชอบตรงที่ชอบกวนผมแบบนี้ไง)

โรคจิต ไม่มีใครเค้าชอบแบบนั้นหรอก 




พี่ล้อเล่นนะคะน้อง 


มาเล่าอีกนะ  อิอิ  ตอนนี้เป็นแฟนกันยั๊งอ่ะ 

[❤ ตูน ❤]

ไม่มี๊ 

ไม่เคยได้ยิน 

เถียงกัน แล้วมาชอบกันมีที่ไหน วู้ๆ 

เล่าเรื่องนายแก้มป่องให้ฟังอีกหน่อยจิ 

กลับไปอ่านหน้า 82  ชิส์ ชิส์

เรื่องนายแก้มป่องหรอ ?? นึกไม่ออก ต้องไปค้น ๆ ใน Space 555

[st]

เล่ามั่งดีกว่า อ่านมาเยอะแหละ...ไม่รู้ว่าจะเข้าบรรยากาศหรือเปล่านะ

โลกสีชมพูกับเหรียญ 10 บาท...

พอจบจากมัธยมปลาย พวกเรา 4-5 คนก็เดินทางเข้าเมืองหลวงของไทย... หางานทำเลี้ยงชีวิต และแบกความหวังไว้ว่าพวกเราจะต้องหาเงินเรียนต่อด้วยลำแข้งของตนเอง...
เราหาห้องพักได้ เป็นทาวเฮ้าส์ที่เขาแบ่งเป็นห้องให้เช่าในราคาห้องละ 1500 บาท แถวๆ หลังราม หลังพรีเมี่ยพระราม 9 (ตอนนั้นยังไม่มี ถ.พระราม 9 ตัดใหม่เลยครับ)
พวกเราพักรวมกันหมด ห้องไม่ใหญ่เท่าไร นอนเรียงกันเป็นตับคล้ายๆ โรงนอนของทหาร

เงินทองช่วงนั้นไม่ต้องพูดถึง จนสุดๆ ใช้กระเป๋าสะตังค์ใบเดียวกัน ใครมี 100 บาท ถือว่ารวยแล้ว...

มีเพื่อนอยู่สองคนชื่ออ้ายหนู กับอ้ายดิด ทำงานที่โรงงานประกอบชิ้นส่วนรถยนต์มาสด้าแถวๆ อ่อนนุช  สองคนนี้จะตื่นแต่เช้า นั่งมินิบัสไปทำงานด้วยกัน อาหารกลางวันของสองคนนี้คือขนมปังแถวคนละ 2 ก้อน!!! ราคา 10 บาท

...
อยู่มาวันหนึ่ง... สองคนนี้ก็ไปทำงานตามปกติ...
หนู: "มีตังค์เท่าไร"
ดิด: "10 บาท"
หนู: "กูมี 10 บาท งั้นเองไปซื้อขนมปัง ค่ารถกูออกเอง"
...
คำถามลักษณะนี้จะเกิดขึ้นแทบจะทุกเช้าเพื่อเช็กงบประมาณรายจ่าย
วันนี้สองคนรวมกัน 20 บาท ค่าอาหารกลางวัน 10 บาท ค่ารถไปกลับ 10 บาท OK. ลงตัว ค่ารถสมัยนั้น ก็คนละ 2 บาท มี 10 บาท ไปกลับได้สบายๆ เหลือทอนกลับบ้านอีกตั้ง 2 บาท
...

เป๋ารถเมล์มาแล้ว...
อ้ายหนูควักเหรียญ 10 บาทจะยื่นให้กระเป๋ารถ...
เจ้ากรรม... เหรียญ 10 บาท ดันหลุดจากมือ กลิ้งต๊อกๆๆ .... ไปตามพื้นรถ 
อ้ายหนูไม่รอช้า ตาลีตาเหลือกตามล่าหาเหรียญ....
ปากก็ตะโกน "ขอโทษครับ... ขอโทษครับ" พร้อมกับแหวกขาผู้โดยสารแบบไม่อาย เพื่อจะเอาเหรียญ 10 บาท คืนมา...

เหรียญมันไม่หยุด... มันกำลังจะตกบันไดรถแล้ว!!! อ้ายหนูไม่ลดละ ก้มหน้าก้มตาแหวกขาผู้โดยสารจะเอาเหรียญของมันคืน ...

อ้ายดิดและกระเป๋ารถเมล์ยืนมองดูวีรกรรมของอ้ายหนูด้วยใจระทึก... (กระเป๋ารถเมล์คงคิดในใจว่า "ทำอะไรของมันฟะ")

...อ้ายหนูตะปมดังป๊าบ...ไม่ทันแล้ว.. เหรียญ 10 ค่อยๆ กลิ้งตกลงบันได และค่อยๆ กลิ้งล่วงรถไปในที่สุด... อ้ายหนูมองตามเหรียญของมันด้วยแววตาที่สิ้นหวังท่ามกลางสายตาผู้โดยสารที่จ้องมองดูมันที่คุกเข่าอยู่พื้นรถเมล์...

มันลึกขึ้น แล้วหันมาทางอ้ายดิด ไม่พูดอะไร ... อ้ายดิดล้วงกระเป๋าแล้วบอกว่า "กูมีอีก 10 บาท"

....

ปัจจุบันทั้งสองคนเรียนจบ ป.ตรี เรียบร้อย แล้ว และทำงานได้เงินเดือนไม่ต่ำกว่า 30,000 บาท!!! และยังนั่งร่ำสุรากันอยู่เรื่อยๆ

บางครั้งโลกสีชมพูไม่ได้อยู่ที่แฟน คนรัก หรือหวานใจ แต่มันอยู่ใกล้ๆ ตัว อยู่กับเพื่อนๆ 

-----
พิมพ์ผิดประการใด ขออภัย มือใหม่หัดเล่าครับ

[หงุมหงิม]

ซึ้งโดยแท้..................

[gaenoy]

แล้วสรุปว่าวันนั้นไม่ได้กินข้าวเที่ยงเหรอจ๊ะ เอาไปต่ายตังค์ค่ารถแทน

[ยัง มี พุง]

ความรักของเพื่อน

ก็ทำให้โลกเราเป็นสีชมพูได้เหมือนกันค่ะ 

[st]

สรุปแล้วว่ามันมี 30 บาท หายไป 10 เหลือ 20 ก็ได้กินเหมือนเดิมครับ (อ้ายดิดมันแอบเอาไว้ 10 บาท)

เวลาคุยกันถึงเรื่องนี้ทีไรสนุกมากๆ ยิ่งคนเจ้าของเรื่องมันเล่านะ ได้ออกรสมากๆๆ

อัปเดตหน่อย:
อ้ายหนู ไม่อยู่มาสด้าแล้ว หัวมันล้าน เพราะแพ้สี 

[gaenoy]

ชอบเรื่องเพื่อนพี่สมต้นนะ แนว มิตรแท้ คนนึงซื้อขนมปัง อีกคนออกค่ารถ

[เดอะบุ๋ม]

กลับไปอ่านหน้า 82  ชิส์ ชิส์

เรื่องนายแก้มป่องหรอ ?? นึกไม่ออก ต้องไปค้น ๆ ใน Space 555

เอามาลงเล้ย 





ชอบเรื่องของพี่สมต้นค่ะ    ไว้มาเล่าอีกนะคะ

[ออยอิชี่]

พี่สมต้น วิ๊ดวิ้ววว 

[เดอะบุ๋ม]

พี่ออยอ่านยังน่ะ

พี่สมต้นเขาเล่าเรื่องเพื่อนนะคะ  ไม่ใช่สาว

[ออยอิชี่]

ยังครับ กำลังเก็บดาวอยู่
พอดีกดผิดเห็นพี่สมต้นโพสต์เลยมาแซวก่อน 

[เดอะบุ๋ม]

นั่นไง  ว่าแล้วเชียว 

[st]

อย่างนี้ต้องให้บุ๋มต่อย..