โลกนี้สีชมพู

[Romzaikyu]

มันจะมีทันใจได้ยังไงละส้ม 

มีอีกแต่ไม่ไหวแล้ว ขอปรับโหมดก่อน โพสท์สองทีนี่ก็เลี่ยนตัวเองแย่แล้ว 

[icez]

มันจะมีทันใจได้ยังไงละส้ม 

มีอีกแต่ไม่ไหวแล้ว ขอปรับโหมดก่อน โพสท์สองทีนี่ก็เลี่ยนตัวเองแย่แล้ว 

แล้วก็กดปุ่มม่วง


ถูกใจจัง

[น้องเข่มเข๊ม]

เลี่ยน   

[ส้ ม ♥]

โหยหาความหวานนนนนนนนนน

คืนนี้ไม่มีใครมาเล่าอะไรมั่งรึ

[Romzaikyu]

โหยหาความหวานนนนนนนนนน

คืนนี้ไม่มีใครมาเล่าอะไรมั่งรึ

ไอ้บ้า รอซักครู่นะ เรื่องนี้ต้องพิมพ์

[น้องเข่มเข๊ม]

เอาเรื่องกูก่อนไม๊ส้ม   

[ส้ ม ♥]

เร็วเซ่  



ว่องไวหน่อยลุง เดี๋ยวง่วง มันติดพันเดี๋ยวไม่ต่อเนื่อง

[ยุนเอ]

พูดถึงความหวาน


วันนี้กินชาลิปตั้น 

[น้องเข่มเข๊ม]

มึงกินชาลิปตั้น




กูกินน้ำตาลปึก 

[ยุนเอ]

ปึ๊กเลยเป็นไงล่ะ 

[น้องเข่มเข๊ม]

เออสิ   

[Romzaikyu]

ครั้งหนึ่งสมัยอยู่ปี 1 เทอม 2 พี่ที่คณะคนหนึ่งที่นับถือเป็นพี่ชายทางจิตวิญญาณได้ชวนไปทำละครเรื่อง "Ondine"

              องดีน เป็นชื่อของพรายน้ำที่ตกหลุมรักมนุษย์ เขาเป็นอัศวินรูปงาม แวบแรกที่เธอเห็นเขา

เธอเอ่ยว่า เขาช่างงดงามอะไรเช่นนี้ ข้ารักเขา และแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา อัศวินก็รักเธอที่เธอช่างสวยงามและมีพลัง

ซึ่งที่จริงอัศวินเข้าป่ามาเพื่อหามังกร เขาจะพิชิตมันเพื่อพิสูจฯว่าเขาคู่ควรกับเจ้าหญิง คู่หมั้นของเขา

แต่พ่อเฒ่า ซึ่งที่จริงคือ เจ้าสมุทร คอยเตือนเธอว่ามนุษย์นั้นจะทรยศเธอสักวัน แต่ก็ไม่เป็นผล

ก่อนที่เธอจะเข้ามาสู่โลกมนุษย์กับเขา เธอได้สัญญากับพ่อเฒ่าว่า ถ้าเมื่อไหร่เขาทรยศ เธอจะลืมเรื่องราวทั้งหมด และกลับมาบ้าน

พ่อเฒ่าสำทับว่าแล้วอัศวินนั้นจะต้องตาย  ด้วยความเชื่อมั่นในรักเธอสัญญา

แต่เธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าความรักของเธอที่เหมือนปลาฉลามหนูที่จะว่ายเคียงข้างกันไป แม้แต่ปลาซาดีนซักตัวก็ว่ายผ่านไปไม่ได้

ส่วนในโลกของเขา แม้จะเป็นสามีภรรยาที่รักกันปานใด วาฬก็จะสามารถว่ายผ่านพวกเขาได้วันละเป็นสิบเที่ยว

           พอมาที่โลกมนุษย์ เธอต้องเผชิญกับโลกที่เป็นระเบียบ เธอซึ่งเป็นพรายย่อมไม่เคยมีสิ่งเหล่านั้น

เธอรักเธอก็แสดงออก เธอเกลียดเธอก็ไม่เคยปิดบัง เธอทำตามที่อยากทำ

คนที่เข้าใจเธอมีเพียงพระราชาผู้เฒ่าที่ผ่านโลกมานาน และ กวีผู้รักเสรีในจิตวิญญาณเช่นกัน

แต่คนที่ไม่เข้าใจเธอมีมากกว่า โดยเฉพาะเจ้าหญิงผู้สูญเสียคู่หมั้นให้กับหญิงชาวบ้าน

เธอได้พยายามเกลี้ยกล่อมคู่หมั้นเก่าให้เห็นถึงความเหมาะสมของคนที่ควรจะเป็นภรรยาของหัวหน้าอัศวิน

และเขาก็เห็นด้วย เขาเอือมระอากับความเอาแต่ใจของพรายน้ำ ไม่ยอมเข้าใจถึงภารพหน้าที่อัศวินของเขาเลย

แม้เขาจะรักพรายน้ำเพียงใด แต่เขาก็รู้แล้วว่า มนุาย์กับพรายน้ำไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ เขาไม่รู้ว่าการทรยศความรักจะมีผลอย่างไร
           
            แต่พรายน้ำรู้ดีทุกอย่าง เธอตัดสินใจขอให้กวีพาเธอหนีไปเสีย เพื่อที่ว่าเธอจะได้เป็นผู้ทรยศเขาเสียเอง

ในที่สุดในวันแต่งงานของอัศวิน และ เจ้าหญิง ลางร้ายประจำตระกูลของอัศวินเริ่มปรากฎ เขารู้ว่าจะต้องตาย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

กลางงานฉลองนั้น มีชาวประมงจับพรายน้ำได้ และพาเธอมารับรางวัล ตามประกาศจับหญิงมีชู้

ศาลออกมาสืบหาความจริงในบัดนั้น ความจริงก็คือความจริง ในที่สุดพรายน้ำสารภาพว่าที่เธอทำไปเพื่อปกป้องเขา

แล้วชาวประมงก็แสดงตัวออกมา เขาคือพ่อเฒ่า ที่จะมาทวงสัญญา ตามพรายน้ำกลับบ้าน

พรายน้ำขอเวลาร่ำลา พ่อเฒ่าให้เวลาเพียงชั่วครู่ ถ้ามีเสียงเรียกชื่อของเธอครบสามครั้ง เธอจะลืม และเขาจะตาย

ทั้งคู่ล่ำรากัน อัศวินรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว แต่เขากำลังค่อย ๆ ตายลงไปอย่างช้า ๆ ทุกครั้งที่มีเสียงเรียกชื่อหญิงอันเป็นที่รักของเขา

เขาขอโทษ เขารู้มาตลอดว่าเขาและเธอรักกัน แต่เขาอ่อนแอเกินไปสำหรับความรักของเธอ เธอได้แต่ร้องไห้

ประโยคสุดท้ายที่เขาพูดคือ เราต่างกับคู่รักคู่อื่น ที่อาจตายจากกันแล้วอาจพบพานกันในชาติภพใดชาติภพหนึ่ง

แต่อัศวิน กับ พรายน้ำ จะไม่มีวันพบพานกันอีก เขาจะตายไป แต่พรายน้ำจะยังคงอยู่ไปแต่ไม่มีเขาอยู่ในความทรงจำอีก

อัศวินกับพรายน้ำจะลาจากกัน..ตลอดไป สิ้นประโยค พอดีกับเสียงเรียกชื่อพรายน้ำเป็นครั้งทีสาม เขาตายบนตักของเธอ เธอนิ่งไป........

แล้วพ่อเฒ่าก็ปลุกสติของพรายน้ำขึ้นว่า กลับบ้านเราเถอะ พรายน้ำตื่นขึ้นมาเป็นสาวน้อยสดใส สวยงาม และมีพลังเช่นเดิม

เธอถามพ่อเฒ่าว่าที่นี่ที่ไหน นี่คือโลกมนุษย์ ข้ามาที่นี่ได้ยังไง เจ้ามาเที่ยวเล่น ถึงเวลากลับบ้านแล้ว

ขณะเธอลุกขึุ้น เธอเพิ่งรู้สึกว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ที่หน้าตักเธอ พ่อเฒ่านี่ใคร นี่คือมนุษย์

เขาเป็นอะไรพ่อเฒ่า เขาตายแล้ว พ่อเฒ่าทำให้เขาฟื้นได้ไหม ไม่ได้หรอก

น่าเสียดายนะ เขาช่างงดงามอะไรเช่นนี้ ถ้าเขามีชีวิตอยู่นะ ข้าจะรักเขา..... แล้วพรายน้ำก็กลับไปสู่ธรรมชาติตลอดกาล


นี่แค่ปฐมบทที่จะทำให้เกิดเรื่องเองนะส้ม

[Romzaikyu]

                    ในละครเรื่องนั้น ที่จริงเป็นงานพีเซนท์ตัวจบของแฟนพี่ชายของพี่ เป็นโปรดักชั่น ออฟเลิฟ หวานกันตลอดงาน

ในละครเรื่องนี้ คนเล่นอัศวินเป็นเกย์ จึงไม่ได้กับนางเอก และไม่ได้กับใคร เป็นอยู่คนเดียว

นางเอกจึงไปปิ๊งกับคนที่เล่นเป็น.....กวี ได้กันไปตามบทที่ต้องซ้อมด้วยกันบ่อย ๆ

พี่ช่วยทำไฟ และ เล่นเป็นพ่อเฒ่า (ทำไมได้แต่อะไรแก่ ๆ) แต่พ่อเฒ่าก็มีคู่กับเขาเหมือนกัน

ผู้หญิงที่พี่ประทับใจคือคนที่เล่นเป็นเจ้าหญิง เธอ สวย เก่ง มั่นใจ ตรงกับบุคลิกของเจ้าหญิงในเรื่องทุึกอย่าง

เราเข้ากันได้อย่างประหลาด ทั้งที่พี่ตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ตรงกันบ้างก็ตรงความมั่นใจ

เธอเป็รุ่นพี่พี่ 2 ปี เอกภาษาอังกฤษ (อ้อ ลืมบอกนี่เป็นละครเพลงภาษาอังกฤษ) ชื่อดังมากด้านไม่มีใครกล้าจีบ

เธอเก่งเกินไป ตลอดชีวิตมีคนคนเดียวที่กล้ามาจีบ พี่เอง

พี่ได้เห็นว่าในความเก่งจนดูหยิ่งของเธอนั้นเป็นแค่เปลือกนอก จริง ๆแล้วเธอก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการผู้ชายมารัก

พี่เองอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก แต่ก็เป็นเพียวตัวเลือกเดียวที่เคยผ่านมา

ตอนนั้นในใจพี่คิดแค่ว่าที่เรามาได้ไกลขนาดนี้เป็นเพราะเธอชอบพี่จริง ๆ หรือ เป็นเพราะพี่เป็นคนเดียวที่กล้าเข้ามา

เธอค่อย ๆ น่ารักขึ้นเรื่อย ๆ ในสายตาคนอื่น หลายคนแซวว่าเป็นเพราะมีความรัก เธอเองก็เกือบจะเชื่ออย่างนั้นเหมือนกัน

แต่เผอิญผู้ชายที่ได้รับโอกาสนั้นคือพี่ พี่รู้ว่าการที่เธอเปิดตัวเองกับคนรอบข้างตามคำแนะนำของพี่ต่างหากที่ทำให้เธอน่ารักขึ้น

พี่ควรฉวยโอกาสนั้นไว้หรือเปล่า เวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์มันพอรึยัง ที่คนสองคนจะเข้าใจกันจริง ๆ

                  ในที่สุดละครก็จบลงอย่างสวยงาม แต่มีเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้น ชุดนางเอกขาดในฉากสุดท้าย

ถ้าเธอจะออกมา จะเหลือแต่บอดี้สูทสีเนื้อ ในร่างแหเท่านั้น เธอยังไม่กล้าออก แต่ละครต้องดำเนินต่อ

พี่ด้นบทภาษาอังกฤษควาย ๆ ถ่วงเวลาเอาไว้ นึกถึงเนื้อเรื่องเต็มที่เคยอ่าน แลัวเอามาขยายความ

ในที่สุดด้วยสปิริตควายๆ ก็ทำให้นางเอกมีสปิริตแสดงในชุดเกือบเปลือยอย่างนั้น จบงานมีฮีโร่ 2 คน พรายน้ำ และ พ่อเฒ่า

                   คืนนั้นมีฉลองโปรดักชั่นที่ดาดฟ้าโรงละคร ทุกคนสนุกสนาน และเมามายบ้างตามประสา

ในจังหวะหนึ่ง เจ้าหญิงจะไปเข้าห้องน้ำ พ่อเฒ่าอาสาไปส่ง ทางมันมืด ทุกคนในวงโห่ฮา แซวลั่น

เสร็จจากธุระ ชายหนุ่มหญิงสาวยืนมองหน้ากัน อยู่สองคน รู้อยู่แก่ใจว่าวันพรุ่งนี้ไม่มีละคร ไม่มีธุระจะมาเจอกันทุกวันอีก 

เราจะดำเนินความสัมพันธ์ของเรายังไงต่อ พี่ไม่ทันเอ่ยปาก เธอพูดขึ้นมาอย่างตรง ๆ ว่า "จะเอายังไงต่อดี".....

จังหวะนั้นอยากตะโกนด่าจักจั่นแถวนั้นให้เงียบ ๆ แต่อีกใจก็คิดว่าดีแล้วที่ไม่เงียบ ไม่งั้นกูกดดันกว่านี้อีก

เราควรคว้าโอกาสนั้นไว้ไหม เราคู่ควรรึเปล่า ไม่ กูไม่คู่ควรกับเขาเลยแม้แต่น้อย ที่สำคัญที่ผ่านมา ความรู้สึกของเราเป็นอะไรแน่

เราเป็นแค่สนามหญ้าเล็ก ๆ แค่เป็นที่แรกที่เธอถอดรองเท้าแก้วออกแล้วได้ใช้ฝ่าเท้าเปลือยสัมผัสเท่านั้น

เธอเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ ในโลกแห่งความเป็นจริง ส่วนเราลงจากเวทีมาก็เป็นเพียงคนธรรมดา ๆ ที่ออกจะประหลาดเท่านั้น

ในที่สุดพี่ก็บอกออกไปว่า "เราเก็บช่วงเวลาที่ผ่านมาไว้ที่เดิมของมันเถอะนะ" เธอเข้ามากอดและตบที่บ่าเราเบา ๆ

แล้วพูดว่า"ที่ผ่านมา...ขอบคุณร่มมากนะ" พี่ไม่กล้าที่จะกอดตอบ กลัวว่าจะไม่กล้าปล่อยเธอไป จนเธอคลายกอด

แล้วเราก็จูงมือกันขึ้นไปที่ดาดฟ้า เสียงโห่แซวมา แน่นอนว่าไปห้องน้ำไม่น่านานขนาดนั้น แล้วหลักฐานก็คามือทั้งคู่

เรายิ้มให้กัน เสียงโห่ฮาหนักกว่าเดิม มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าที่จริงแล้วความรู้สึกของเราคืออะไร.....



อ้าว เบิ้ลซะงั้น ขอโทษด้วยยยก้าบบบนึกว่าจะมีคนคั่น แล้วไอ้ส้ม แกหายไปไหนนนนนนน

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

 

[ยุนเอ]

ลุงร่มเจ๋ง 

มีโอกาสเยอะแยะเลยนะ