โลกนี้สีชมพู

[icez]

พุดงี้เดี๋ยวหมอแมวก็งานเข้าหรอก

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ตาลเผลอเมื่อไหร่ ... หนุ่มน้อยหน้าตี๋เจอเสียบแน่ 

[ยัง มี พุง]

อ้าว ชิบห๊ายแล๊วกรู๊ววววววววว

[เดอะบุ๋ม]

 

[Romzaikyu]

อ่านเรื่องตาลกับพอตเตอร์แล้วยิ้ม (ไม่มีอีโมตัวไหนถูกใจเลยแฮะ)









พี่มันเลยวัยมีเรื่องแบบนี้มานานแล่วน้องเอ๊ย 

[Soris0ri]

ลุงเค้าก็รู้ตัว 

[Romzaikyu]

ลุงเค้าก็รู้ตัว 

ยิ้มอยู่ ไม่ตอบโต้ 

แล้วเฟิร์นเคยโพสต์เรื่องอะไรแบบนี้บ้างไหม พี่อยากรู้

ถ้ามีบอกด้วยว่าอยู่ตรงไหน กระจู๋นี้พี่ยังอ่านไม่หมด

[Soris0ri]

ไม่มีความรักค่ะ 

[Romzaikyu]

ไม่มีความรักค่ะ 

ไม่มี หรือ ยังไม่มี

ไม่เคยคิด หรือ ไม่อยากคิด


พี่ไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีใครที่ไม่มีความรัก

[Soris0ri]

 







ก็มีรักเหมือนคนทั่วไป
แต่แฟนนี่ไม่มีค่ะ 

[Romzaikyu]

ก็มีรักเหมือนคนทั่วไป
แต่แฟนนี่ไม่มีค่ะ 

ประโยคแรกได้ยินแล้วโล่งใจ

ประโยคต่อมา....ไม่บอกก็รู้ 

(ลุงเป็ดกลับสู่โหมดปกติ)

[ยัง มี พุง]

ตูกำลังคิดอยู่เชียวว่าพี่ร่มห์.จะกลับไปสู่ร่างเดิมเมื่อไหร่

ปั่นหล่อได้สองโพส กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

[Soris0ri]

ลุงนี่ 

[แตน]

ตาลมาเล่าอีกสิ เราชอบ

แล้วคริสต์มัสปีนี้จะทำอะไรจ๊ะ ตาล

[Romzaikyu]

        ได้ยินคำว่าลุง นึกถึงเมื่อสมัยอยู่ปี 3 ที่ มช. มีน้องผู้หญิงคนนึงที่สนิทกัน และเรียกผมว่าว่า "ลุง"

จะให้ถูกตอนนั้นเธอชอบผม แต่บังเอิญเธอมีแฟนแล้วก็เลยเป็นกันแค่พี่น้องที่สนิทกันไปแทน

หลาย ๆ ครั้ง ที่เราเจอเรื่องเศร้า เราจะเป็นคนแรกของกันและกันที่โผล่หน้ามาปลอบโยน ร้องไห้ด้วยกัน

ปีต่อมาพอเธอกับแฟน ตอนนั้นผมก็มีแฟนไปเสียแล้ว เราก็ยังคงเป็นแค่พี่น้องที่สนิทกันอยู่เหมือนเดิม

          จนวันหนึ่งตอนปี 4 เทอม 2 ตอนนั้นผมเลิกกับแฟนแล้ว และ ฝึกงานอยู่ที่กรุงเทพ ฯ เธอโทรมาหา

"ลุง ทำไงดี เค้าไปชอบคนที่ไม่ควรชอบเข้าแล้ว"

"ไอ้.....ใช่ไหม" ผมเอ่ยชื่อรุ่นน้องคนหนึ่งที่เป็นคาสซาโนว่าประจำรุ่น (ฉายา......แฮททริก)

"ลุงรู้..." แต่น้ำเสียงเธอไม่ประหลาดใจ

"อืมม ดูจากสถานการณ์ก็พอจะรู้ว่าคนอย่างมันต้องจีบเรา และ เราก็คงต้องชอบมัน"

ตอนนั้นมีงานการแสดงประจำปีของเมเจอร์อยู่ และ 2 คนนั้นก็ทำละครอยู่ด้วยกัน

"ทำไงดีล่ะลุง..."

"เรื่องมันไปถึงไหนแล้ว.." ผมถามตรง ๆ ผมบอกแล้วว่าเราเป็นพี่น้องที่สนิทกัน

"ถ้าถึงไหนก็ไม่โทรหาลุงแล้ว"

"งั้นก็รอก่อน จะไปหา" คืนนั้นผมไปที่หมอชิตจับรถกลับบ้านทันที

คืนนั้นผมถามหัวใจตัวเองว่าผมกลับไปหาเธอในฐานะพี่ชาย หรือ ผู้ชายคนหนึ่ง

คืนนั้นผมนอนไม่หลับทั้งคืน ใจผมไปอยู่ที่เชียงใหม่ ไม่สิ ใจผมไปอยู่ที่เธอนานแล้ว

เมื่ือเจอหน้ากัน เธอวิ่งเข้ามากอด ผมไม่พูดอะไร ลูบหัวเธอเบา ๆ

เหมือนเธอจะรู้ว่าคำตอบทีี่่จะออกมาจากปากผมเรื่องเธอกับผู้ชายคนนั้นจะเป็นยังไง

บางทีเธออาจแค่อยากได้ยินเสียงผมในตอนนั้นก็ได้

"..." ผมเรียกชื่อเธอ

"อะไรลุง" เธอยังไม่ยอมเอาหน้าออกจากหน้าอกผม

"มองหน้ากันก่อน" แล้วเธอก็ผละออกมา หน้าเราอยู่ห่างกันไม่มากนัก

"จะพูดอะไร" ผมมองแววตาเธอ รู้ว่าเธอรู้แล้วว่าผมจะพูดอะไร

"..." ผมเรียกชื่อเธออีกครั้ง แล้วเราก็นิ่งกันไปครู่หนึ่ง

"เรา..." ผมยังพูดไม่ออก "เรารักกันเหมือนเดิมนะ"

แล้วเราก็กอดกันด้วยความรู้สึกเก่า ๆ ที่เราเคยห่วงใยกันมาตลอด....

        เราไม่ได้ลงเอยกันในอย่างที่อย่างที่ผมและเธอ คาดกันไว้ในตอนแรก

วันนั้นเราพูดคุยกัน กินข้าว เดินเล่น ขี่รถเล่น ไปในที่ ๆ เราเคยไป

ก่อนแยกจากกัน ผมถาม "นี่ถ้าพี่ขอเราเป็นแฟนไปจริง ๆ จะทำยังไงเนี่ย"

"มันเลยตรงนั้นไปนานแล้วมั้งลุง"

เรายิ้มให้แก่กัน ผมลูบหัวเธอเบา ๆ เหมือนทุกครั้ง เรายังรักกันอยู่เหมือนเดิม