โลกนี้สีชมพู

[ยุนเอ]

ว๊ายๆ 







ซึ้งจริงๆ โดยเฉพาะคำว่าลุง

[ส้ ม ♥]

ชอบอ่ะพี่ร่ม มันเป็นความทรงจำที่ดีมากๆเลยนะ

[Romzaikyu]

ซึ้งจริงๆ โดยเฉพาะคำว่าลุง

อยากให้กูลูบหัวเบา ๆ บ้างมั้ย 

ชอบอ่ะพี่ร่ม มันเป็นความทรงจำที่ดีมากๆเลยนะ

ยังมีอีก เดี๋ยวจะทยอยมาเล่ามั่ง ทีเดียวเดี๋ยวเลี่ยนมาก 

[ส้ ม ♥]

เล่าๆ เรื่องพี่ร่มแปลกดีชอบๆ 

มันเป็นความรักที่ไม่สมหวัง เป็นเส้นขนาที่มีระยะห่างที่น่ารัก น่านับถือ แล้วก็มีความหวังดีให้กันตลอด

เส้นบางๆ ที่โคตรเฉียดคำว่ากิ๊ก แต่ดูดีกว่ากันเยอะ

[แตน]

เนอะ 

ลุงเค้ามีประสบการณ์เยอะ ผ่านอะไรมาเยอะ เป็นประโยชน์แก่ลูกๆหลานๆ

[Rabbitinblack]

  แหม ลุง

[น้องเข่มเข๊ม]

ผมเจ็บมาเย๊อะ~   

[Romzaikyu]

           เอาจริงนะส้ม ยาวนะ เป็นเรื่องความรักที่ไม่รู่้ว่าจะสมหวัง หรือไม่ เป็นเรื่องของพี่กับผู้หญิงอีกคน (มีเยอะแฮะ)

พี่คัดมาจากจดหมายอิเล็กทรอนิกที่เขียนถึงเพื่อนสาวตัวน้อยคนหนึ่ง

ประเด็นจริง ๆ มันมีมากกว่าที่เอามาแต่ไม่ขอเอามาเปิดเผย

ดังนั้นสรรพนามในนี้จะเป็น "พ่อหมี" เขียนถึง "หนูมะก้านน้อย" พร้อมแล้วเชิญอ่าน


......สาวน้อยคนนั้นตอนแรกเป็นทอมน้อย ๆ จากโรงเรียนมัธยมสตรีชื่อดังแห่งหนึ่งแถวถนนราชดำเนิน

เป็นคุณหนูที่เกิดในตระกูลขุนนางเก่าของสยามประเทศ ที่มีพ่อเป็นพลเรือโท

และตั้งใจจะสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์จุฬาฯ หรือคณะอะไรที่ใกล้เคียงแบบนั้น

แต่ชะตากรรมก็เล่นตลกให้เธอติดอันดับสุดท้ายที่เลือกไว้เล่น ๆ ด้วยคะแนนที่ขาดคณะรองบ๊วย 6 คะแนน

แล้วเธอก็มาเป็นน้องใหม่ตัวแรงของคณะมนุษยศาสตร์ เอกสื่อสารมวลชนในช่วงฤดูฝนนั้นเอง

และบังเอิญว่ามีพี่ปีหกคนหนึ่งชื่อว่าร่มไทร

            ความสัมพันธ์ของคนสองคนนั้นเป็นอย่างรุ่นพี่รุ่นน้องที่ค่อนข้างถูกคอกันในเบื้องต้น

ประธานรุ่น 44 และพี่ปีแก่ที่สุดเท่าที่มีชีวิตอยู่

จนกระทั่ง วันหนึ่งก็มีการชวนกันจัดทริปไปนอนเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล

(หนูก้านเคยได้ยินชื่อนี้มั้ย มันเป็นที่เที่ยวในตำนานของชาวแมสคอมนะ)

โดยมีชั้นปีเปอร์ ปีสี่ และปีหนึ่งรวมกันไปประมาณ 7-8 คนได้ ในนั้นมีคนสองคนนี้ด้วย

แล้วก็เฮฮากันตามประสา เล่นน้ำ พายเรือ กินเหล้า ตีไพ่ พ่อหมีรับหน้าที่พ่อครัว(อันเป็นหน้าที่ประจำ)

วันนั้นทำหมูกระทะกินกัน ไอ้บ้าตัวนึงแอบเอากัญชาซอยใส่น้ำจิ้มไปด้วย

วงสุราในวันนั้นจึงคึกคักเป็นพิเศษ เสียแต่น้ำจิ้มหมดเร็วไปหน่อย (กินน้ำจิ้มอย่างกะกินน้ำซุป)

ล้อมวงบรรเลงเพลงด้วยความสุขใจ

           คืนนั้นดาวสวย(ปกติที่เขื่อนแม่งัดลมพัดแรงและฟ้าโปร่งอยู่แล้ว)

กิจกรรมสุดท้ายก่อนแยกย้ายกันเข้านอนก็คือนั่งดูดาวกัน คนคู่สุดท้ายที่นั่งคุยกันอยู่คือคนคู่นั้น..

ใต้ผ้าห่มผืนเีดียวกันชายหนุ่ม ได้เริ่มเห็นว่าที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ช่างฝันและมีพลัง

ก่อนเข้านอน เ็ด็กสาวคนนั้นชวนเล่นน้ำกลางดึก ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าจากนั้น

เขาจะไม่สามารถปฏิเสธคำขอใด ๆของเด็กสาวคนนั้นได้อีกเลย

และหลังจากความสนุกสนานปนเหนื่อยนั้น

ชายหนุ่มที่เริ่มตกหลุมรักกับเด็กสาวอยู่้ด้วยกันในห้องในระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น

แต่มันก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น แน่นอนพ่อหมีเคยเล่าให้ฟังแ้ล้ว

            จากวันที่กลับมา ชายหนุ่มก็เริ่มรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

เขาไม่ได้มองเห็นรุ่นน้องที่น่าปั้นให้เป็นนักกิจกรรมตัวยงอีกแล้ว

เขา เห็นเด็กสาวชนิดพิเศษที่ไม่ได้เจอมานานปี เด็กสาวที่ทำให้เขา..(อย่าอิจฉานะหนูก้าน)..ตกหลุมรัก

และ เขารู้ว่าจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ต่อไปไม่ไ้ด้แล้ว

            และวันหนึ่งหลังจากอาการผิดปกติของคนทั้งคู่

ชายหนุ่มก็เอ่ยประโยคที่พ่อหมีว่าคาสสิกเหลือเกิน.."เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

คืนนั้นเด็กสาวโดดหอ ไปเที่ยวเตร่ตามสถานที่ของชายหนุ่ม

พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนไม่มีอาการแปลกๆเกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

จน กระทั่งเวลาใกล้เช้าคนทั้งคู่จบลงที่สถานที่ที่อีกหนึ่งปีถัดมา

และอีกหลายครั้งที่เธอกลับมาเจอเขาที่เชียงใหม่ ทั้งคู่จะไปที่นั่น..อ่างแก้ว

           ชายหนุ่มไม่รู้ว่าใช้เวลาในการเตรียมใจพูดไปเท่าไหร่ เหมือนทั้งสัปดาห์

และทั้งคืนนั้นไม่พอเสียเลย จนรู้ตัวอีกทีแสงแรกของวันก็สาดมา

พร้อมๆกับ ที่เขาตัดสินใจบอกประโยคที่เ็ด็กสาวรู้อยู่แล้ว "พี่รักเราเข้าแล้วล่ะ"

เขาไม่รู้อะไรเลยในเวลานั้น แม้ทุกอย่างจะอยู่ในแววตาของเธอตอนนั้น

ในระยะห่างที่ไม่ต่างจากคืนที่เขื่อนแม่งัด เขาตัดสินใจทำลายระยะห่างนั้นเสีย

แต่.. อย่างที่พ่อหมีเคยบอกไว้แล้ว...เธอไ้ด้ปฏิเสธ

           ออกจากภวังค์ซะแม่หนูก้านมะลิล่อ สำนวนนวนิยายหวานซึ้งชวนฝันจบลงแล้ว

หนึ่งปีจากนั้นก็อย่างที่บอก ความ หวานปนขมนั้นก็ดำเนินไปเรื่อยๆ

หนูก้านอาจนึกไปว่าก็เธอยังเป็นทอมอยู่นี่นะ จะมารักผู้ชายได้ยังไง เรื่องคงจบเท่านั้นถ้ามันเป็นแค่นั้น

ในหนึ่งปีที่อยู่้ด้วยกันนั้นพ่อหมีได้ทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขเท่าที่จะทำได้

แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธโดยที่พ่อหมีไม่ได้ถามซ้ำ

แต่..เธอก็มีแฟนจนได้ แน่นอนไม่ใช่พ่อหมี และไม่ใช่ผู้หญิง

ผู้ชายคนนั้นเป็นใครอย่าไปสนใจ ขนาดพ่อหมีเองก็ยังไม่ได้สนใจ

น่าประหลาดไหม ทั้งที่มีคนเฝ้ารักอย่างหมดหัวใจอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ

เธอก็ยังไปคบกับคนอื่น เพียงเพื่อจะเลิกรากันในเวลาไม่นานนัก

           นี่ยังไม่ได้นับพฤติกรรมที่สมัยนี้เรียกว่ากิ๊กอีกนะ

ทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้พ่อหมีเลิกรักเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

และ แล้ว หนึ่งปีแห่งความฝันก็จบลง เธอกลับมาที่ที่ควรอยู่แต่แรก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ระยะทางห่างกัน การเจอกันนานเดือนครั้ง

ความสัมพันธ์แบบเดิม คนหนึ่งเฝ้ารัก เฝ้ารออยู่อย่างนั้น

คนหนึ่งก็มีที่ที่จะกลับมาหาได้เสมอไม่ว่าโลกจะเป็นอย่างไร พ่อหมีคือที่แห่งนั้น

พ่อหมีคงลืมเล่าไปอีกแล้วว่า นอกจากพ่อหมีแล้วเธอมีความสุขที่ได้เป็นตัวเองที่นี่

อาจเป็นเพราะที่จริงเธอไม่ได้อยากเป็นอย่างที่เธอต้องเป็นนัก

เธอเป็นคนที่เลือกที่จะทำเพื่อความสุขของคนอื่นมากกว่าตัวเอง

(แทบตลอดเวลาที่อยู่้ด้วยกัน สิ่งที่พ่อหมีต้องต่อสู้ด้วยคือโทรศัพท์ของเธอ)

และเธอก็มีพ่อหมี คนที่ทำเพื่อความสุขของเธอมากกว่าตัวเอง....




ยาวนะเนี่ย

[Rabbitinblack]

  พ่อหมี มีอีกใช่มั้ย

[Romzaikyu]

พ่อหมี มีอีกใช่มั้ย

เอาเรื่องนี้มั้ย ตะเอง 

วันนั้นเค้าบอกรักผมที่ชายหาด....

[ส้ ม ♥]

คนหนึ่งก็มีที่ที่จะกลับมาหาได้เสมอไม่ว่าโลกจะเป็นอย่างไร พ่อหมีคือที่แห่งนั้น


โหยยยยยยยยยยยยยยยยยย  อะไรเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย  

[ยุนเอ]

พ่อหมีนี้แคลสสิกจริงๆ เลย

[Rabbitinblack]

พ่อหมี เดี๋ยวจะได้เป็นพอยหม่อ 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เศร้าจริงๆ

[ส้ ม ♥]

เอ๊า ... หมดแล้วเหรอพี่  ไรว๊าาา