งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[roundbol123]

เหมือนเป็นขาประจำของกระจู๋นี้เลย มาอัพเดทอีกละ 

รวมๆกันทั้งงานเงินความหวังอนาคต
วันนี้นั่งเคลียร์ wishlist ที่เขียนตอนสิงหาคมปีที่แล้ว ว่าอะไรได้ทำแล้ว อะไรยังไม่ได้ทำ ก็พบว่าครึ่งปีมานี้หลายๆข้อได้บรรลุไปอย่างไม่น่าเชื่อ ความงงคือ ตอนเขียนก็ไม่รู้หรอกว่าเราจะทำมันได้สำเร็จยังไง บางครั้งโอกาสก็มาแบบงงๆ เลยรู้สึกว่าฝันไปมั่วๆก่อน เดี๋ยวมันต้องมีทางไป แล้วก็ข้อไหนไม่สำคัญแล้วก็ตัดทิ้งไปบ้าง

สิ่งที่อยากได้ในรอบ 1 ปี

1. ขอทุนทำเกมโคโคนัทจากโครงการนักเกรียนฯ ขอแล้วได้แล้ว
2.ขับเคลื่อนตัวเองได้ จากเดิมที่ เกาะๆแฟนโต ๕๕๕ ตอนนี้รู้สึกว่าเออ มาแล้วหวะ เริ่มมาแล้ว
3.เป็นที่รู้จักในด้านการสื่อสารคอนเท้น รู้สึกว่าเป็นอยู่แล้ว ไม่เห้นต้องสนเลยว่าคนอื่นจะมองเรายังไง
4.เห็นอนาคตสามปีข้างหน้า เริ่มเห็นแล้ว เป็นอะไรต้องรอดูกันต่อไป
5.โปรเจกต์ที่ริเริ่มเองได้เงินทุนทำในมูลค่าหลักแสน ไม่เชิงว่าเริ่มเอง แต่รวมกับเพื่อนทำ character lisensing ล่าสุดเพิ่งขอทุนกระทรวงวัฒนธรรมได้มาแสนนิดๆ กรีดร้อง เป็นครั้งแรกที่พิชต์งานเองแบบไม่มีแฟนมาช่วย ><
6.มีที่ไปในต่างประเทศ กรณีฉุกเฉิน เป็นข้อที่แพนิกกับการเมืองในประเทศมากๆ แต่ก็คือมีที่ไปจริงๆอะแหละ 
7.ได้กำไรจาก passive income รวม 20k : ยังไม่สำเร็จ เล่นหุ้นก็เจ๊งยับ ว่าจะผันมาทำลิขสิทธิ์ สต้อกเวคเตอร์ แต่ยังไม่ว่างทำ

สิ่งที่อยากได้ในรอบ 3+ ปี +
1.เป็นพลเมืองโลก ไม่รู้สึกว่าภาษาและการใช้ชีวิตต่างแดนเป็นข้อจำกัดแล้ว 
2.โปรเจกต์ที่ทำนั้นดีต่อคนอื่น ก็ดีอยู่แล้ว
3.มี Income จากหลายทาง เช่น ร่วมหุ้นกับเพื่อน, เปิดร้านให้ที่บ้าน : คิดว่าอันนี้ยังต้องคิดอีกยาวๆ ไม่อยากรีบคิด และฝืนทำในเรื่องที่ไม่มีพื้นฐานหรือไม่รู้จริง
4.ได้เงินทุนทำงานข้ามชาติ : อาจจะสำเร็จใน 3 ปีข้างหน้า 
5.เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ : อาจจะสำเร็จใน 1-2 ปีข้างหน้า 
6.มีพื้นที่ของตัวเองที่จัดกิจกรรมได้ เช่น บ้าน หรือ สตูดิโอ : ยังไม่อยากรีบลงหลักปักฐาน อาจจะใช้การเช่าชั่วคราว เพื่อดูว่ามีแล้วชีวิตดีขึ้นมั้ย คิดว่าจะต้องลองมีเร็วๆนี้
ึ7.ทำบ้านเชียงใหม่ให้พร้อมสำหรับการแก่เฒ่าของผู้ใหญ่ในครอบครัว : ตอนนี้ไม่มีปัญหาเรื่องคนดูแลและเงินแต่มันก็ยังไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น คิดง่ายๆว่าถ้านานาเป็นอะไรไปก็คงแย่นิดนึง อันนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะรองรับเรื่องนี้ยังไง ต้องค่อยๆคิดไป 

รวมๆรู้สึกดีนะที่เราจดบันทึกอะไรแบบนี้เอาไว้ แล้วก็จดแต่เรื่องดีๆ วันที่กลับมาอ่านเลยรู้สึกว่าทำได้นี่หว่า เดี๋ยวก็คงทำได้อีก นี่จดลง passion planner ที่ซื้อมาจากคิ้กสต้าทเต้อ อยากรีวิวเพราะเขาออกแบบมาให้เราจดแยกเรื่องงานกับชีวิตให้ priority มันขนานกันไป และจดแต่เรื่องดีๆเพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเอง ๕๕๕๕

โอ้ส

[Layiji]

แนะนำว่าอย่าหุ้นกะเพื่อน และอย่าเปิดร้านให้ที่บ้าน 

[ณต]

แนะนำว่าอย่าหุ้นกะเพื่อน และอย่าเปิดร้านให้ที่บ้าน 

เห็นด้วยกับป๋าเลย์
โดยเฉพาะเปิดร้านให้ที่บ้าน 

[roundbol123]

ดีที่มีไอเดียแต่ไม่มีทุนเลยยังไม่ได้ทำ  
คิดยากจัง นี่ก้อทำไรเป็นแต่แบบงานรับจ้าง
พ่อแม่แก่เฒ่านี่เป็นโจทย์ใหญ่สุดๆไปเลย

[คุณชาย ( 737 )]

ก้าวไม่เล็กแล้วละนะนานา 

[Buob Marley]

ช่วงนี้ชีวิตจังหวะนรกมาก ไว้เดี๋ยวว่างมาบ่นให้ฟัง

[Buob Marley]

มาๆๆ ถึงบ้านละ ขอบ่นหน่อย

จริงๆ ช่วงนี้ก็นับได้ว่าขาขึ้นแหละ แต่มีเรื่องให้ได้ปวดหัวอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งไม่ชอบเลย เกลียดดราม่า

ต้องบอกว่าตอนนี้เรียนจบแล้ว แบบ unofficial เหลือแค่ขั้นตอนเอกสารต่างๆ
เล่าเรื่องเรียนก่อนละกัน คือไปเรียน ป. โท มา สาขา นวัตกรรมการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มธ.
เรียนสนุกมาก คิดไม่ผิดที่เลือกเรียนสาขานี้ ถูกจริตเป็นที่สุด ได้มุมมองใหม่ๆ เกี่ยวกับวิชาชีพด้วย รวมถึงมุมมองใหม่ๆ ด้านการลงทุน ซึ่งเปิดโลกมาก

ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดเรื่องเรียนต่อเลย จนวันนึงรู้สึกว่าไม่ได้ละ เหมือนต้องการขยับเสต็ป ก็คิดว่า งั้นเรียนต่อเถอะ ซึ่งช่างน้ำหนักแล้วเราน่าจะไปทางนี้ได้
ที่แรกที่สมัครคือจุฬา ปรากฎว่าตกสัมภาษณ์ คิดเอาเองว่าเขาไม่อยากได้บุคลิกอย่างเรา สุดท้ายคุยกับเพื่อนที่เรียนเปรียบเทียบกัน ก็เออ เราเรียนมธ. เหมาะกว่าจริงๆ

จบมาด้วยเกรดเฉลี่ยที่สวยงาม เพราะเรียนแล้วชอบ จนพอใกล้จบก็เริ่มมีความคิดการหางานใหม่...

ระหว่างทำวิทยานิพนธ์ก็ดูไปเรื่อยๆ เน้นไปทางสาขานี้เลย แต่ไม่ได้ไปสมัครที่ไหนสักที่ อย่างที่หลายๆ คนรู้ ว่าที่ปัจจุบันนี่ทำมา 7 ปีแล้ว เหนื่อย แต่ผลตอบแทนโอเค แหละเจ้านายสนับสนุน และเมตตาตลอดมา ทำให้เข้าสู่ความรู้สึกว่าอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ ความอยากย้ายงานเลยยังอยู่ในระดับที่น้อยมากๆ

มีกลัวๆ อยู่บ้างว่า การทำงานเราเนี่ยจับฉ่ายมาก ไม่ได้เก่งอะไรเป็นพิเศษเลย คือทำตั้งแต่เรื่องสากกะเบือยันเรือรบ จ้างเราคนเดียวได้ทั้งแอดมิน HR สถาปนิก เลขา ฯลฯ ก็เลยคิดว่าถ้าวันนึงมันมีเหตุให้ต้องเปลี่ยนแปลง ใครมันจะไปต้องการสกิลอย่างเรา ด้วยค่าตัวเท่าที่เราได้อยู่ จนวันนึงโอกาสก็มาเคาะประตูถึงห้องเรียน

[Buob Marley]

เรียนจะจบอยู่แล้ว อ. ท่านนึง (คนนี้เก่งมากและอายุเพิ่งจะ 40 แต่เป็นระดับเซียนในหลายๆ ด้าน) แกทำงานเป็นที่ปรึกษาของ CEO บ.ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่รายนึง แกพา HR มาโรดโชว์ที่มหาลัย เพื่อหาคนสมัครเข้าโครงการ PD Trainee ของบริษัท

PD = Project Development มีหน้าที่ตลอดโครงการ ตั้งแต่ศึกษาความเป็นไปได้ ออกแบบ ก่อสร้าง ประสานงานทั้งซับ และราชการ การตลาด จนถึงการขาย และโอนกรรมสิทธิ์ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่น่าสนใจมาก และดูมีความก้าวหน้าดี ติดแค่มีข้อนึง เขาบอกว่าอยากได้อายุ ไม่เกิน 28 เพราะห่วงเรื่องการสร้างวัฒนธรรมองค์กร ซึ่งเราก็ถามเรื่องนี้ เพราะอายุเกินมาเยอะ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร ไม่ใช่เกณฑ์การพิจารณาหลัก ก็เลยลงชื่อไว้

ผ่านไปไม่ถึงเดือน เขาก็โทรมา ขอ resume ก็ส่งไปให้ ไม่กี่วันหลังจากนั้นก็ถูกเรียกสัมภาษณ์ ซึ่ง อ.ท่านนี้เป็นคนสัมภาษณ์เอง ร่วมกับผู้ใหญ่ทาง HR และการสัมภาษณ์สนุก + โหดมาก ถามยาก และห้ามตอบกำกวม ต้องฟันธงตอบ และขั้นตอนมีหลายขั้น สุดท้ายให้ทุกคน (28) ทำกิจกรรมร่วมกันด้วย ตอนนั้นก็ไปแบบไม่คิดอะไร สนุกดี

สองสัปดาห์หลักจากนั้นเริ่มมีการโทรกลับเพื่อตกลงเรื่องผลตอบแทน และวันเริ่มทำงาน ซึ่งก่อนหน้าแค่วันเดียว เราเพิ่งอีเมลไปหา HR ใจความประมาณว่า ขอบคุณที่เรียกเราเข้าสัมภาษณ์ เราอยากทำงานกับคุณนะ ถ้าต้องการรายละเอียดอะไรเพิ่ม ให้ติดต่อเราได้เลยนะ แต่สุดท้าย ก็ไม่มีใครโทรมา

ช่วงนั้นเราก็คุยกับน้องๆ ที่รู้จัก และไปสัมภาษณ์ก็ได้รู้ว่าแพคเกจที่เขาให้เนี่ย ไม่มีทางใกล้เคียงกับที่เราขอ ก็ทำใจละ ไม่เป็นไร ค่อยว่ากันใหม่ สัปดาห์ถัดมา HR โทรมา บอกว่าเรา over qualify เลยส่งต่อไปให้ BU พิจารณา สุดท้ายมีผู้บริหารสนใจ อยากจะเรียกมาคุย ให้เข้ามาอีกครั้งได้มั้ย

[Buob Marley]

จังหวะนรกครั้งแรกเกิดขึ้นแล้ว เพราะก่อนหน้าที่เขาจะโทรมาไม่กี่วัน เพิ่งตัดสินใจจองตั๋วไปไต้หวันช่วงเดือน ต.ค. เพราะคิดว่าไม่ต้องลุ้นกับที่นี้แล้ว
ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ค่อยคิดเรื่องนี้อีกทีนึง...

วันนี้ไปสัมภาษณ์มาแล้ว ได้เจอคนคุมโปรเจคที่เขาอยากให้เราไปอยู่เลย เขาบอกว่า จริงๆ พี่อยากได้วิศวกรนะ แต่เห็นโปรไฟล์เราแล้วชอบ เลยอยากเจอ ถามนู่นนั่นนี่เสร็จ คุยกันสักพัก ไม่น่าเกิน 15 นาที เขาก็บอกว่า พี่ว่าโอเคนะ พี่โอเคกับเรา เหลือว่าเราจะโอเคมั้ยแล้วล่ะ.. หา?? นี่คือถ้าผมตอบตกลง ก็คือได้งานนี้งั้นเหรอ? เขาก็บอกว่าอือ ที่เหลือให้เป็นเรื่องของ HR

เราก็เลยถามว่า เราต้องให้คำตอบภายในเมื่อไหร่ ก็ได้คำตอบว่าอยากได้ภายในกันยา ตุลาให้เริ่มงานเลยเป็นอย่างช้า พี่รอตำแหน่งนี้มานานแล้ว ให้รออีกนิด รอได้

นี่คือเป็นเหตุให้จังหวะนรกที่ 2 ตามมา

[Buob Marley]

ระหว่าขับรถกลับออฟฟิศ ลูกพี่ก็โทรมา...


ต้องเท้าความก่อนว่า ตอนนี้มี พนง. ประจำที่ กทม. แค่ 2 คน สมมติว่าอีกคนชื่อ น.
ลูกพี่โทรมาบอกว่า คุยกับ น. แล้วนะเรื่องนี้ แล้วก็เล่าปัญหาเรื่องที่เราพอรู้อยู่ก่อนบ้างแล้ว สรุปเป็นข้อๆ ได้ประมาณนี้

๑. พาร์ทเนอร์ทางนู้นมีปัญหา เก็บเงินลูกค้าไม่ได้ แล้วลูกค้าพวกที่เก็บเงินไม่ได้ เป็นลูกค้าที่มาจากเครือข่ายของพาร์ทเนอร์
๒. บริษัททางโน้นติดลบอยู่สี่ล้านกว่าบาทเพราะข้อ ๑
๓. ลูกพี่จะเลิกทำงานกับพาร์ทเนอร์คนนี้ เพราะท่าทางจะมีแต่แย่ลง (ตอนนี้บริษัททางโน้นติดเงินลูกพี่อยู่อีกล้านกว่าบาท / ส่วนนึงคือค่าเงินเดือนพนง. / เงินเดือนเดือนที่แล้ว ลูกพี่จ่ายเรากับ น. เอง ไม่ได้มาจากทางโน้น)
๔. ลูกพี่เลยอยากให้ทำสัญญากับ น. ไว้ก่อน ว่าถ้าเวิร์สเคสก็คือเชิญออก ถ้าเขาเคลียร์ได้ และดึงลูกค้าชั้นดีมาทำต่อได้ ก็ยกเลิกสัญญา (ที่ว่าให้อก) นี้

อ้าว... เอาแล้ว ทำไมจังหวะเรื่องแบบนี้มาตอนนี้
แหม่น่าจะเชิญเราออกด้วย (น. จะได้ชดเชย 6 เดือน แต่ถ้าอายุงานเท่าเราจะได้ 8 เดือน)

เห็นได้ชัดว่าหัวเลี้ยวหัวต่อมาก แล้วใจเราไปที่ใหม่แล้ว แต่เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ ซึ่งถ้าเราตกลงกับทางนู้นได้ลงตัว เราก็ต้องรีบบอกให้เร็วที่สุด ซึ่งจังหวะนี้ดูเหมือนเราตัดช่องน้อยแต่พอตัวมากๆ จังหวะนรกมั้ยล่ะ

ตอนนี้ก็คงได้แต่รอ ว่าจะมีฟีดแบกจากทางนู้นยังไงบ้าง แล้วค่อยว่ากันไปที่ละขั้น ซึ่งยังไงก็คงต้องมีคนเจ็บ

ส่วนดราม่าที่บ่น เป็นดราม่าครอบครัว ยายทพเลาะกับแม่ เพลียมากกกก ขี้เกียจเล่า

[ดาเฉยๆ]

ปัญหาคนในนี้มีแต่เรื่องเท่ๆ อะ รออ่านต่อนะ 

[แอ้]

ชีวิตมีสีสันอะ 

[คุณชาย ( 737 )]

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดครับ จังหวะทำนองจะดีหรือไม่ดี ถ้าเราคุมคีย์ร้องเราได้ อะไรหนักๆ มันก็ดูเบาได้ ว่าแต่เสียดายทริปไต้หวันใช่ม้า 

[iannnnn]

ดราม่าครอบครัวนี่ที่ไหนก็มี ยิ่งแก่ยิ่งเจอ

[b0zu]

มาแอบแปะรอฟังอัพเดต อ่านมึงเขียนสนุกกว่าตอนฟังมึงเล่าเยอะเลย มึงเล่าสั้นจุ๊ดจู๋

ระหว่าขับรถกลับออฟฟิศ ลูกพี่ก็โทรมา...


ต้องเท้าความก่อนว่า ตอนนี้มี พนง. ประจำที่ กทม. แค่ 2 คน สมมติว่าอีกคนชื่อ น.
ลูกพี่โทรมาบอกว่า คุยกับ น. แล้วนะเรื่องนี้ แล้วก็เล่าปัญหาเรื่องที่เราพอรู้อยู่ก่อนบ้างแล้ว สรุปเป็นข้อๆ ได้ประมาณนี้

๑. พาร์ทเนอร์ทางนู้นมีปัญหา เก็บเงินลูกค้าไม่ได้ แล้วลูกค้าพวกที่เก็บเงินไม่ได้ เป็นลูกค้าที่มาจากเครือข่ายของพาร์ทเนอร์
๒. บริษัททางโน้นติดลบอยู่สี่ล้านกว่าบาทเพราะข้อ ๑
๓. ลูกพี่จะเลิกทำงานกับพาร์ทเนอร์คนนี้ เพราะท่าทางจะมีแต่แย่ลง (ตอนนี้บริษัททางโน้นติดเงินลูกพี่อยู่อีกล้านกว่าบาท / ส่วนนึงคือค่าเงินเดือนพนง. / เงินเดือนเดือนที่แล้ว ลูกพี่จ่ายเรากับ น. เอง ไม่ได้มาจากทางโน้น)
๔. ลูกพี่เลยอยากให้ทำสัญญากับ น. ไว้ก่อน ว่าถ้าเวิร์สเคสก็คือเชิญออก ถ้าเขาเคลียร์ได้ และดึงลูกค้าชั้นดีมาทำต่อได้ ก็ยกเลิกสัญญา (ที่ว่าให้อก) นี้

อ้าว... เอาแล้ว ทำไมจังหวะเรื่องแบบนี้มาตอนนี้
แหม่น่าจะเชิญเราออกด้วย (น. จะได้ชดเชย 6 เดือน แต่ถ้าอายุงานเท่าเราจะได้ 8 เดือน)

เห็นได้ชัดว่าหัวเลี้ยวหัวต่อมาก แล้วใจเราไปที่ใหม่แล้ว แต่เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ ซึ่งถ้าเราตกลงกับทางนู้นได้ลงตัว เราก็ต้องรีบบอกให้เร็วที่สุด ซึ่งจังหวะนี้ดูเหมือนเราตัดช่องน้อยแต่พอตัวมากๆ จังหวะนรกมั้ยล่ะ

ตอนนี้ก็คงได้แต่รอ ว่าจะมีฟีดแบกจากทางนู้นยังไงบ้าง แล้วค่อยว่ากันไปที่ละขั้น ซึ่งยังไงก็คงต้องมีคนเจ็บ

ส่วนดราม่าที่บ่น เป็นดราม่าครอบครัว ยายทพเลาะกับแม่ เพลียมากกกก ขี้เกียจเล่า