งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[iannnnn]

ลุงมีโครงการจะกลับไทยไหมครับ อยากชิมมั่งง่ะ
ว่าแต่รสชาตินี่เป็นแบบฝรั่งกินได้สบายลิ้นหรือเปล่าครับ

[ณต]

นี่กำลังจะกลับกรุงเทพในวันสองวันนี่แหละ
กำลังหาคนทำงานแทนอยู่ 

รสชาติอาหารเอาจริงๆ ก็เป็นรสที่ตูกิน
จัดจ้าน ถึงเครื่อง อย่างแกงเขียวหวานนี่อาฟเตอร์เทสเผ็ดเหงื่อตกเลย

ตูคิดว่าคนอังกฤษเกินครึ่งประเทศ
มันไปเที่ยวเมืองไทยกันมาหมดแล้ว
กินของเผ็ดร้อนได้สบายๆ 

[iannnnn]

ดีเลยครับ ให้ฝรั่งมันต้องทำความเข้าใจรสชาติที่แท้จริงมั่ง

[แอ้]

เจ๋งง่ะ ประกาศศักดาให้เค้ารู้จักอาหารไทยไปเล้ย 

[roundbol123]

กรี๊ดพี่ณตมาไทย    ยินดีด้วยนะค้า รุ่งเรืองๆๆๆๆ 

เห็นพี่เลย์โพสเรื่องภาษา นานาว่าก็ต้องเจอบ่อยๆให้ชินแหละ
เพิ่งมาชินช่วง 2 ปีหลังมานี้ กำแพงของนานาถ้ามองละเอียดๆ ก็จะเป็นเรื่องเสียงมาก่อน
มาเริ่มหายจริงๆจังๆ เพราะมีเพื่อนหลายชาติมากๆ จนชินกับสำเนียงหลายๆแบบ
จากที่คิดว่าต้องพูดให้เหมือนคนขาวถึงจะดี
ก็กลายเป็นว่า เอาจริงๆสำเนียงไหนก็สื่อสารได้หมด ขอให้สื่อสารแล้วรู้เรื่อง
พอเป็นตัวเองแล้วสบายใจ ไม่กลัวที่จะสื่อสาร

เดี๋ยวมันก็จะปรับไปปรับปรุงเรื่องอื่นๆต่อเองค่ะ 

[iannnnn]

[ดาเฉยๆ]

มัสมั่นร้านพีณตอร่อยมาก อยากกินอีก

[ณต]

เรื่องทำอาหารให้อร่อยนี่ก็เรื่องนึง
แต่งานหนักอีกเรื่องก็คือเรื่อง Food Safety หรือ Food Hygiene
เป็นเรื่องที่ใช้การจัดการที่หนักหน่วงเลยแหละ
คือนอกจากจะต้องพกช้อนชิมแล้ว
ก็ยังต้องพกเทอร์โมมิเตอร์แล้วก็ปากกา 

[ดาเฉยๆ]

เอาปากกามาทำไมเหรอ

[ณต]

ไว้คอยเขียนอุณหภูมิตู้เย็น แล้วก็วันผลิตและวันหมดอายุของวัตถุดิบต่างๆไง

[Vikz]

เขียงและมีดก็ต้องแยกสีใช้ด้วยหรือเปล่าครับ

ส่วนเรื่องรสชาติอาหาร ผมว่าพี่ณตทำอร่อยอยู่แล้วละ เพราะพี่ดูจะละเมียดกับของกินเป็นอย่างมากครับ (จากที่อ่านมาหลายจู๋) เชื่อว่าถ้าได้ลองกินอาหารฝีมือพี่ คงยากจะลืม



ปล. พี่ณตจะมาเมืองไทย อยู่กี่วันครับ

[ดาเฉยๆ]

ร้านที่เคยไปทำงานพิเศษ มีสติ๊กเกอร์แปะตามสีวันจันทร์-อาทิตย์
แปะมั่วกันตลอดดดดด
มีไว้เผื่อคนมาตรวจเฉยๆ 

[แอ้]

ใดๆ ในโลกล้วนไม่แน่ไม่นอน
จากราคาน้ำมันดิ่งลงแบบไม่หยุดยั้ง บรรดาลูกค้าของเราก็หดหาย
เมื่อวานนี้บริษัทเริ่มปลดคนรอบแรกของวิกฤตินี้ และคาดว่าจะมีอีกเรื่อยๆ จนกว่าอะไรๆ จะดีขึ้น
บริษัทฝรั่งก็อย่างนี้อะนะ ทราบว่าหลายคนเสียใจ แต่เราว่ามันโลกธุรกิจ อย่าไปคิดให้มันเป็นเพอร์ซันนอลเลย
เค้าจ่ายเราค่อนข้างแพง แต่ถ้าไม่มีงานเค้าก็ต้องหยุดจ่าย เป็นเรื่องธรรมดา
ที่ดีงามคือเค้าก็จ่ายเงินค่าชดเชยถูกต้องหมดแหละ ไม่ต้องให้ไปฟ้องกันให้เหนื่อย
บริษัทไทยยุคฟองสบู่แตก แม่งปิดบริษัทหนีเยอะแยะไป แบบนั้นแย่กว่าเยอะ
แต่ที่ไม่ชอบคือ เขาบอกปุ๊บให้ไปปั๊บเลย (เพราะกลัวโดนโกรธแล้วล้างแค้นลบไฟล์อะไรอย่างนี้)
ตรงนี้คิดว่า HR แม่งมองโลกในแง่ร้ายไปนะ ยังไงโลกนี้ก็มีเฟซบุ๊ค มันก็ไปก่อหวอดกันในนั้นอยู่ดี

สำหรับตัวเราเองคิดว่าซีเคียว อย่างน้อยก็ ณ ตอนนี้ แต่ปีหน้าไม่รู้ว่ะ
คิดอยู่นะว่า ถ้าเป็นเราที่เขาบอกว่าไม่ได้ไปต่อ ก็จะไม่โกรธ แต่จะขอบคุณ
เพราะที่ที่อันตรายที่สุดคือ Comfort Zone และเราติดอยู่ในนี้มา ๗ ปีกว่าแล้ว
ชีวิตมันแสนสั้น มุมนึงเราก็อยากกางปีกและกระโดดลงหน้าผาไป แล้วรอดูว่าปีกจะเวิร์คมั้ย
(เปรียบเปรยนะ ไม่ต้องหารูปฮิปโปปีก)
แต่เมื่อมันยังมีงานดีๆ ทีมสนุก ผลตอบแทนดี เที่ยวได้ ดูแลครอบครัว พบปะเพื่อนฝูงได้
ใครล่ะจะอยากลองใช้ปีกที่ไม่รู้ว่าเป็นปีกอินทรีหรือปีกนกกระจิบจริงมั้ย
(แต่คิดว่าถ้าได้ออกไปสมบุกสมบันนอก Comfort Zone อีกครั้ง
สำหรับคนอย่างเราอาจจะรู้สึกหวือหวามีพลังมากกว่าห่อเหี่ยวนะ)

เนี่ยสิ่งที่อยากจะเล่า
๑. ไม่มีอะไรแน่นอน
๒. เอ็นจอยกับทุกอย่าง จะสุขเสมอ

[iannnnn]

โห ชีวิตบนเส้นด้ายจริงๆ ครับ
เจ็บปวดที่สุดก็ตรงนี้ครับ

(เปรียบเปรยนะ ไม่ต้องหารูปฮิปโปปีก)

[Layiji]

เหมือนรู้  


แต่ผมว่าออกมาไวก็ได้เปรียบนะครับ ได้เริ่มทำมาหากินของตัวเองได้ก่อน เพราะมันต้องใช้เวลาพอสมควรทีเดียว