คือกีฬา คือหัวใจ คือชีวิต... +

[ฟิ้งซ์]

บ๊ะ สตั๊ดเดี๋ยวนี้สวยแฮะ

ที่ผมไม่เล่นฟุตบอลต่อเพราะตรงที่รองฝ่าเท้าของสตั๊ดมันบีบกลางฝ่าเท้าน่ะครับ
แต่คู่ที่สองที่ซื้อนี่เพราะมันไม่บีบ จำได้ยี่ห้อ Pony ที่พี่น้องเนวิลล์ของแมนยูเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่พักนึง
แต่ที่ผมใช้คนละรุ่นกับที่เค้าใช้นะ คือถ้ามันบีบตรงกลางฝ่าเท้ามากๆ เวลาวิ่งนานๆ จะทรมานครับ

หวังว่าของตั้งคงไม่บีบนะ จะได้วิ่งยาวๆ เลย สู้ๆ

[Dayight]

3/5/51
15.30 น.

ลูกบอลยังอยู่ที่เดิม
ไม่มีใครเลย
วิ่งเลี้ยงไปๆมาๆ
เตะทิ้งไปยาวๆ
เพราะหน้าที่ของเรา
คือเตะสาดไปข้างหน้า
เตะทิ้่งไปแล้ววิ่งตาม
เตะไปทั่วสนาม
วิ่งบ้าอยู่คนเดียว
จนเหนื่อย
ยังไม่มีใครเลย
เอาบอลไปเก็บไว้
ลูกบอลยังอยู่ที่เดิม

[แอ้]

อุบัติเหตุที่น่ากลัว..

อาทิตย์ที่แล้วตีแบดกับเพื่อนๆ อย่างเคย มีเพื่อนของเพื่อนที่ไม่ได้เล่นกีฬามานานแล้ว
ขอตามมาเล่นด้วย
เค้าใช้รองเท้าวิ่ง ซึ่งแอ้ก็ไม่คิดว่าแค่รองเท้าผิดประเภท มันจะทำให้เกิดอะไรขึ้นได้..

ตอนที่เค้าพยายามจะสไลด์เท้าเพื่อรับลูก (ตามปกติของแบดมินตัน (หรือเปล่า?))
รองเท้ามันจิกพื้น มันไม่ไปด้วย..

เอ็นร้อยหวายขาดเลย.. ผ่าตัดไปแล้ว เรียบร้อยค่ะ .. น่าสงสารมากๆ 

สัญญาว่าถ้าเค้าหายแล้วมาเล่นด้วยกันอีก จะออมมือให้มากๆ ค่ะ

[เดอะบุ๋ม]

   อุบัติเหตุแขวนคอทุกย่างก้าวจริงๆ   

[จักรี]

หมู่บ้านผม เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างตัวอำเภอมาไกลพอสมควร
การได้เข้าเรียนมัธยมในโรงเรียนประจำอำเภอ ถือว่าเป็นโอกาสเปิดหูเปิดตาที่ดีมาก
เพื่อนหลังจบประถม 6 หลายคนได้เรียนที่โรงเรียนประจำตำบล
ผมถือว่าผมโชคดีแม้ครอบครัวของผมจะติดอันดับฐานะยากจนที่สุดในหมู่บ้าน
แต่พ่อซึ่งไม่เคยให้ผมน้อยหน้าใครเรื่องการศึกษาก็พยายามให้ผมได้รับโอกาสนี้
เหมือนหลายคนในหมู่บ้าน รถ 6ล้อ สองแถวมีหลังคาแผ่นไม้ ของน้าเปี๊ยกเป็นรถ
โดยสารคันเดียวที่วิ่งเข้าและออกไปยังตัวอำเภอ ตอนนั้นไม่ค่อยมีใครมีรถจักรยานยนต์
ถ้าลูกบ้านไหนมีถือได้ว่าแม่มันรวยมาก....

พวกเราเด็กผู้ชาย มักนั่งบนหลังคาเพื่อเสียสละให้พวกผู้หญิงนั่งข้างล่างได้ ทั้งน่าหนาว
น่าร้อน หรือน่าฝน ก็ต้องทนอยุ่บนนั้น เว้นน่าฝนไว้ซักฤดูที่ตอนเช้าอาจจะขอเบียดยัดกันอยู่ข้างใน
แม้ท้ายรถก็ยังไม่มีใครอยากห้อยโตงเตงเหมือนทุกที เพราะโคลนอาจจะสาดใส่ชุดนักเรียนได้
เว้นซะแต่ตอนเย็นขากลับบ้าน ที่แม้ฝนจะตกแดดจะออกก็ยังนั่งหน้าทนอยู่บนนั้น.....
เคยแกล้งกันเมื่อคราวหน้าฝนที่ หยุดตกใหม่ๆ ไอดินยังคลุ้งได้ที่ ใครนั่งหน้าจะดีดกิ่งไม้ใส่คนนั่งหลัง
หรือไม่ก็ลุกขึ้นจับกิ่งเขย่าให้ได้เปียกปอนกันทั้งหลังคา พวกรุ่นพี่มักจะแกล้งรุ่นน้องอยู่เนืองๆ
ผมขึ้นมัธยม บนหลังคารถน้าเปี๊ยกก็กลายเป็นสถานที่รับน้องอย่างดี หน้าหนาว ม.1 นั่งหน้า
หน้าร้อนแดดแรง ก็นั่งหน้า ถัดมาเป็น ม.2 ม.3 ม.4  และ ม.5 ส่วนหน้าฝนฝนหยุดตก รุ่นพี่ม.6ก็ไปนั่งหน้า
คอยจับกิ่งไม้สั่นให้น้องเปียกกันหยั่งที่ว่า.. แต่แอบสะใจทุกครั้งที่ทางลงอยู่ข้างหลัง เมื่อรุ่นพี่ที่นั่งหน้า
เชื่อใจในท้องฟ้าและสายฝนมากไปก็อาจลงไม่ทันเปียกปอนได้เช่นกัน 
รุ่นแล้วรุ่นเล่าที่ที่ล้วนตากแดดตากฝนและลมมาด้วยกัน ผมจาก ม.1 แถวหน้าหลังคารถ
ก็เปลี่ยนมา ม.2แถวสองถัดจากน้องและ 3 4 5 เรื่อยมาจนเป็นพี่ใหญ่
เหมือนเป็นธรรมเนียมว่ากันไป  ใครที่ห่อข้าวไปกินโรงเรียนเผลอทำหล่นบนหลังคา
พวกเราพี่น้องก็จะช่วยกินกันอย่างสนุกสนาน แต่ถ้าใครห่อข้าวไปกินแล้วดันเหลือกลับบ้าน
แล้วมันเสือกบูดละก็ อ๊วกกันทั้งหลังคาเหมือนกัน
การที่เราเหมือนเป็นเด็กบ้านนอกที่ซ้อนอยู่ในความบ้านนอกอีกที การที่จะมีบทบาทอะไรโดดเด่น
มากมายในรั้วโรงเรียนที่ มีนักรียน 2000 กว่าคนนั้นมันเป็นไปได้ยาก
เพราะโรงเรียนประถมที่เราเรียนกัน อย่างมากสุดก็ 150 คน

คนที่สร้างชื่อเสียงให้กับหมู่บ้านของผม นับตั้งแต่มีคนออกมาเรียนที่ตัวอำเภอนี้แถบนับคนได้
และค่อนข้างเป็นรุ่นดึกซะด้วย แต่จะจำได้อย่างดีว่ามีใครบ้าง ก็เพราะมันไม่เกิน3 คนนั่นไง
มี1 คนเป็นประธานนักเรียน อีกสองคนทำอะไรซักอย่างที่เป็นที่รุ้จักกัน..
เห็นมั้ยว่าคนหมู่บ้านผมเป็นกลุ่มคนกลุ่มเล็กๆในรั้วโรงเรียนประจำอำเภอแห่งนี้ เล็กขนาดที่ว่า เวลาเรียน
แล้วมองเห็นคนหมู่บ้านเดียวกันผ่านทางช่องหน้าต่างเป็นต้องดีใจโบกไม้โบกมือระริกระรี้ ทุกที
ยิ่งเวลาเดินเปลี่ยนคาบเรียนแล้วเดินสวนกันนี้ต้องทักกันเป็นการใหญ่ให้ได้ชื่นใจ เหมือนจะเป็นการย้ำว่า
ตูไม่ได้อยู่คนเดียวในสังคมเบ้อเริ่มเทิ่มนี้นะ ยังมีคนบ้านเดียวกันมาเรียนอยู่ด้วย

ในบรรดา พี่น้องหมู่บ้านเดียวกันที่ออกมาเรียนในตัวอำเภอ จะมีลูกพี่ลูกน้องของผมอยู่ด้วย สองคน
ซึ่งมันสองคนเป็นพี่น้องกัน เป็นลูกของลุงผมอีกที มันสองคนเป็นรุ่นพี่ผม 1 ปี และ 2 ปี ตามลำดับ
มันสองคนเกิดมาเพื่อชนะผมด้านกิจกรรม ผมจะรู้สึกเป็นลูกแหง่ทันทีที่อยู่ใกล้มันสองคน
มันแข่งแกร่งและดุดันเล่นกีฬาอะไรก็ดูจะเหนือกว่าผมไปเสียหมดทั้งที่บางอย่างผมเล่นมาก่อน
มันสองคนอีกนะ  และเมื่อผมขึ้น มัธยม 3 ลูกพี่ลูกน้องของผม คนพี่ก็อยุ่ ม.5 และอีกคนก็อยู่ม.4
เรา สามคนจัดตั้งทีม เตะตะกร้อเพื่อเข้าแข่งกีฬาตำบลเป็นปีแรก การฝึกพิเศษของพวกเราคือการ
ดูตัวอย่างในทีวีแล้วเอามาทำตาม เราฝึกตีลังกาเตะตะกร้อ ปากคาบพื้นมาแล้วนับไม่ถ้วน
วันที่แข่งจริงเราแพ้ยับเยิน เพราะนอกจะตีลังกาเตะแล้วเราทำอย่างอื่นไม่เป็นเลย กรรม มั้ยละทีนี้
จนกระทั่งเมื่อมีกีฬาสีที่โรงเรียน ลูกพี่ลูกน้อง คนพี่ที่อยู่ ม. 5  ก็โชว์ลีลากระโดดตีลังกาเตะได้อย่างสวยงาม
อาจารย์ที่คุมทีมตะกร้อของโรงเรียนเห็นแวว จึงทาบทามให้ไปเตะให้กับทีมโรงเรียน ถือว่าเป็นคนแรกๆในหมู่บ้านเลย
ที่ได้เล่นกีฬาเป็น 1 ในทีมโรงเรียนไปแข่งกับโรงเรียนอื่น ทั้งนี้และทั้งนั้นเพราะการแข่งขันกันเองภายในมีสูงมาก
จึงเป็นที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง ขนดฉลองกันบนหลังคารถน้าเปี๊ยกตอนกลับบ้านกันเลย

พอผมขึ้น ม.4 ก็ถึงคราวผมแจ้งเกิดในวงการตะกร้อบ้าง *-* จากกีฬาสีเช่นเดียวกัน ผมต้องลงแข่งกับ
สีของลูกพี่ลูกน้องของผมอีกคน คนดูเต็มสนาม กองเชียร์สองข้างแน่นเอี้ยด ตามสไตร์ทของกีฬาชนิดนี้แล้ว
เมื่อใครทำแต้มได้มักจะออกท่าทางยั่วเย้าคู่แข่ง ด้วยความสะใจ ด้วยการที่รู้ทางกันดี เพราะตัวทำของทั้งสองทีม
คือผมกับลูกพี่ลูกน้องผมที่ผลัดกันกระโดดตีใส่กันเป็นว่าเล่น ใครได้แต้มต้องออกอาการยั่วให้กวนตีนสุดฤทธิ์
กวนขนาดที่ว่า กองเชียร์ของทั้งสองสีตีกันเอง และหลังจากจบเกมนั้นผมและก็ลุกพี่ลูกน้องผมคนนั้นก็โดน
หมายหัวให้มาซ้อมกับทีมโรงเรียน กลายเป็นว่า ผมกับลูกพี่ลุกน้องของผม รวมเป็นเราสามคนก็ติดทีมโรงเรียน
ผมติด รุ่น อายุไม่เกิน 15  อีกคน ไม่เกิน 17 อีกคนไม่จำกัดอายุ สรุปวันนั้นบนหลังคารถก็ได้เริ่มฉลองกันอีกครั้ง
ผมเล่นตะกร้อให้กับทีมโรงเรียน ตั้งแต่ ม.4 -ม.6 เป็นเวลา 3 ปี มากกว่าลุกพี่ลุกน้องของผมทั้งสองคนอยุ่ ปีหนึ่ง
แต่ดูเหมือนว่า ทีมของผมที่เล่นด้วยกันมา สามปีจะประสบความสำเร็จมากที่สุด เพราะตอนผมอยุ่ ม.6
เราได้แชมป์ประจำจังหวัดและเป็นตัวแทนได้ไปแข่ง ภูพานเกมส์ที่จังหวัดเลย แต่ผมติดสอบเอนท์ *-* 

ไม่นึกเลยว่า จะกลายเป็นล้างผ้าใบไปจนได้ เพราะนับจากนั้นผมกับกีฬาชนิดนี้ก็เริ่มห่างไกลกันออกไปทุกที
จนปัจจุบันก็ยังไม่มีโอกาสได้หวนกับสู้สนาม ไม่ว่าจะเป็นสนามพนันหรือสนามแข่ง  เอย...... 

[แอ้]

จักรีเขียนสนุก.. อ่านแล้วนึกภาพตามได้เหมือนหนังสือดีๆ ซักเล่มค่ะ
นึกถึงสมัยเด็กๆ เลย 

[Dayight]

ป่ะเตะตระกร้อกัน

[ชวาลา จันทร์แจ่ม]

ถ้าเป็นตะกร้อ ผมโหม่งถนัดมากครับ เพื่อนตั้งลูกมาให้แบบย้อยๆ เราก็กะจังหวะเทคตัวโหม่งกดลง
พื้นอย่างสวยงาม แต่ถ้าเจอลูกเก่าๆเยินๆหน่อย หน้าผากจะถลอกเลือดซิบๆเลย 

[สมเจี้ยม]

ตั้งทีมตะกร้ออีกก็ได้นะ

นึกถึงแต่ก่อนเตะตะกร้อหน้าบ้าน 
พอกำลังสนุกๆ แม่ก็เรียกมาหุงข้าวทุกที

[Dayight]

4/5/51
17.00 น.

วันนี้เผลอหลับไปตอนบ่าย
ตื่นมาก็สี่โมงจะห้าโมง
วันนี้้ซ้อมวิ่งยาวๆ รอบมหาลัย
ครบรอบก็ไปเดินๆรอบสนามฟุตบอล
สาวเพียบเลย
การออกกำลังกายมันดีอย่างนี้นี่เอง

[จักรี]

เออ งั้นเดี๋ยววันหลังไปซ้อมด้วยวะ

[Rabbitinblack]

เพราะสาวหรือเปล่าจักรี

[จักรี]

เพราะสุขภาพที่ดีของหัวใจครับพี่ 

[สมเจี้ยม]

4/5/51
17.00 น.

วันนี้เผลอหลับไปตอนบ่าย
ตื่นมาก็สี่โมงจะห้าโมง
วันนี้้ซ้อมวิ่งยาวๆ รอบมหาลัย
ครบรอบก็ไปเดินๆรอบสนามฟุตบอล
สาวเพียบเลย
การออกกำลังกายมันดีอย่างนี้นี่เอง

เอารูปสาว ม.เกษตร มาให้ชมหน่อยสิครับ

[แอ้]

คนนี้คนนึง



<-------------

จบเมื่อแปดปีที่แล้ว