โลกนี้สีชมพู

[IM]

เพิ่งโสดเมื่อวานนี้ 

[เบลล์]

พี่กวางขา ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น เบลล์รู้แล้วล่ะ ว่าที่บ้าน ห่วงและหวงขนาดไหน 

แต่เบลล์ไม่ได้พาเข้าบ้านนะคะ แค่มากินข้าวเย็นด้วยกันในห้างอะ
(แต่จริงๆมันก็คือๆกันอะเนอะ เฮ้อ ผิดไปแล้วค่า)

ก็เอาเป็นว่า เป็นประสบการณ์ที่สอนตัวเองได้ดีทีเดียวล่ะ
และนั่นก็นานแล้ว ตอนนี้เบลล์โตขึ้นกว่าตอนนั้นแล้ว เข้าใจอะไรมากขึ้น
ขอบคุณพี่ๆที่ให้คำแนะนำตักเตือนนะคะ 

[Ah!]

ผมพามากินข้าวที่บ้าน แถมยังชวนล้างจานด้วยเลยครับ

[กวางจ้ะ]

ฮาลุงอ๋าห์ 



ไม่เป็นไรจ้ะน้องเบลล์  +




น้องเอ็มก็ เดี๋ยวก็ดีขึ้น

ผู้หญิงดี ๆ ถูกใจ ๆ ไม่สิ้นไร้เท่าใบพุทรา แค่ต้องงมหาในทะเล 

ระหว่างนี้ อยู่กับเพื่อน เสียใจให้พอ แล้วค่อยหาใหม่นะเอ็มนะ 

[IM]

ปิดเทอมครับ  จบปี 4 แล้วด้วย 
บอกเลยว่าตอนนี้โดดเดี่ยวสุดๆ ต่างคนต่างจบต่างไป 


เมื่อวานรีดน้ำตาไป 1 กาละมัง วันนี้ดีขึ้นมาแล้ว 

[หนูอร]

พี่กวางขา ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น เบลล์รู้แล้วล่ะ ว่าที่บ้าน ห่วงและหวงขนาดไหน 

แต่เบลล์ไม่ได้พาเข้าบ้านนะคะ แค่มากินข้าวเย็นด้วยกันในห้างอะ
(แต่จริงๆมันก็คือๆกันอะเนอะ เฮ้อ ผิดไปแล้วค่า)

ก็เอาเป็นว่า เป็นประสบการณ์ที่สอนตัวเองได้ดีทีเดียวล่ะ
และนั่นก็นานแล้ว ตอนนี้เบลล์โตขึ้นกว่าตอนนั้นแล้ว เข้าใจอะไรมากขึ้น
ขอบคุณพี่ๆที่ให้คำแนะนำตักเตือนนะคะ 

ของพี่รู้ว่าห่วงหวงตั้งแต่ตอนให้อยู่หญิงล้วนตั้งแ่ต่อนุบาลยันม. 6 แล้วล่ะ 
นั่งรถโรงเรียนตลอด (ได้เหรียญภักดีของ รร. ด้วย อารมณ์ว่าอยู่กันมานาน) 
พี่เชื่อว่าเบลล์ไม่ใช่เด็กเถลไถล ทำอะไรป๊าม๊าก็คงไว้ใจว่าไม่ไปทำอะไรผิดๆ
แต่บางครั้งเราไม่ได้เจตนาดีก็เจอคนไม่ดีได้.. เราก็ต้องระวังตัวให้มากๆไว้ก่อน





ส่วนเรื่องเทาๆ ไว้เล่าต่อนะ พี่รอฟัง


จากคนหัวอกเดียวกัน

[slaveofann]

มันไม่ได้เรื่องน่ารังเกียจหรอกนะน้องอร


พ่อแม่พี่ อาจจะไม่เหมือนกับพ่อแม่คนอื่นๆ
พ่อแม่้น้องอรอาจจะฟรีเรื่องการพาเพื่อนผู้ชาย
ถึงแม้พี่มีเพื่อนผู้ชายเยอะมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
พ่อแม่พี่ชอบความเป็นส่วนตัวน่ะ
อย่างเรื่องการพาใครที่ไหนก็แล้วแต่
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนชายหรือเพื่อนหญิง
เพราะถือว่าการทานข้าวเย็น (หรือเวลาไหนก็แล้วแต่)
มันคือ เวลาที่ครอบครัวได้พูดคุยกัน
หรือถามปัญหาว่ามีปัญหาอะไรในการทำงานหรือการเรียนกันหรือเปล่า
หลังจากที่พ่อไปทำงาน
ลูกไปโรงเรียน อะไรแบบนั้น




พี่มีเพื่อนผู้ชายคนนึงที่แม่ไว้ใจมาก
(อันนี้เพื่อนจริงๆ - ถึงให้ได้เป็นแฟนพี่ก็ไม่เอา)
ถ้าวันไหนพ่อพี่ไปราชการ ที่ต่างจังหวัด
เค้าจะให้เพื่อนคนนี้มาส่ง
(เนื่องด้วยระยะเวลานั้น พี่เรียนรอบบ่าย แล้วเลิกค่อนข้างมืด รถเมล์หมด)
เค้าจะรู้ว่าคนนี้คือเพื่อนจริงๆ คือสังเกตจากการพูดจาของพี่
(เค้่ารู้ว่าพี่พูดยังไงเวลาอยู่กับเพื่อนผู้ชาย)




อันนั้นหมายถึงเพื่อนจริงๆ


ส่วนคนที่เป็นแฟน พี่บอกตามตรงว่า
พี่คบคนมา่ค่อนข้างเยอะพอสมควร
แต่พี่ไม่เคยพาเข้่าบ้านสักครั้ง เต็มที่คือมาส่งหน้าบ้าน
แล้วก็ขับรถออกไป(แต่แม่รู้นะว่าคบใคร)
เพราะพี่ถือว่าพี่ยังไม่แน่ใจ
คนที่เอาเข้าบ้านจริง ๆในความหมายพี่
คือ คนนั้นที่จะต้องเป็นพ่อและเป็นลูกเขยที่ดีในอนาคต (ในสายตาของแม่และพี่)



แต่เคยเอาพาเข้าบ้านคนนึง
(คนเดียวกับที่ไอ้กวางเคยคบ)
แต่ไอ้คนนี้มันขอให้พามันเข้า้บ้าน
ตอนแรกทะเลาะกันเลยนะ
เพราะพี่ยังไม่แน่ใจ แล้วก็ไม่อยากให้มายุ่มย่ามอะไรในบ้านด้วย
รู้สึกแปลก ๆ ถ้ามีคนอื่น ที่ไม่ใช่เพื่อนมาบ้านอะไรแบบนั้น
สักพักต้องตัดใจคุยกับแม่
แม่อึ้งไปนิดนึงเหมือนกัน แม่บอกว่าเออ ถ้ากล้าแบบนั้น
ก็กล้าให้มาล่ะ แล้วมันก็มาจริง ๆนะ 



แม่ไม่ชอบอะไรหลายๆอย่างกับคนนี้
แต่ชอบในความกล้า และความเป็นคนตรงของมัน   




//* พี่ไม่ได้ปิดบังนะ
เพราะตลอดเวลาแม่จะรู้ตลอดและถามตลอดว่าคบใครหรือเปล่า
แล้วพี่ก็บอกเค้านะว่าคบกับใคร เรียนที่ไหน อายุเท่าไหร่
ที่ไม่เอาเข้าบ้านก็เป็นเพราะเหตุผลข้างต้น คือ "โลกส่วนตัวในครอบครัว"
เป็นโลกส่วนตัวที่ค่อนข้างสูงเหมือนกัน 
เพราะพี่ก็ติดเอามาใช้ตอนมาอยู่ กทม.ด้วย 



//** อีกที เหมือนจะสวยเลือกได้นะตู   

นี่ใช่นัทโพสต์จริงป่ะวะเนี่ย
ภาพลักษณ์ กับ ความเป็นตัวเป็นตนเอง
โคตรขัดเลย 

[น้องเข่มเข๊ม]

   ก็ตูนี่แหละ มันจะทำไมไม่ทราบยะ 





ถ้าอยู่บ้าน กับอยู่กับเพื่อน

เรียกได้เลยว่าหน้ามือกับหลังตีนฮะ   

อยู่บ้านตูอยู่ตลอดจริง ๆ นะ 

ไปไหนมาไหนก็ออกไปกับพ่อกับแม่

ดูเหมือนเป็นเด็กเรียบร้อย   




เพื่อนพ่อ เพื่อนแม่

จะมองภาพตูดีตลอดเพราะไอ้ความอยู่ติดบ้านนี่แหละ 

ซึ่งต่างจากเพื่อนส่วนใหญ่ที่เวลากลับบ้าน ก็แว้บไปหาเพื่อนคนนั้นคนนี้

ไปสังสรรค์กัน




ยิ่งเรื่องผู้ชายนี่ ตูวางตัวดีตลอดนะ 


ถึงแม้ตูจะชอบลวนลามเพื่อนก็เหอะ   

[Rabbitinblack]

  เหรอ

[น้องเข่มเข๊ม]

จริงสิ   

(ตูนึกแล้วว่าต้องไม่มีใครเชื่อตู)


เพื่อนประมาณ 2-3 คนเคยมานั่งทำโปรเจ็กต์จบตอน ปวช. ที่บ้าน

มันยังบอกเลยว่า  ต่อหน้าเพื่อนกับต่อหน้าแม่  มึงแม่งยังกับหนังตีนกับหนังหน้า 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ก็เล่าไม่เหมือนนัท จริงๆต้องเล่าแบบนี้

มีเพื่อนผู้ชายคนนึงที่แม่ไว้ใจมาก
(อันนี้เพื่อนจริงๆ - ถึงให้ได้เป็นแฟนพี่ก็ไม่เอา)
ถ้าวันไหนพ่อพี่ไปราชการ ที่ต่างจังหวัด
เค้าจะให้เพื่อนคนนี้มาส่ง
ระหว่างทางก็แวะห้องน้ำทีนึง
(เนื่องด้วยระยะเวลานั้น พี่เรียนรอบบ่าย แล้วเลิกค่อนข้างมืด รถเมล์หมด)
เค้าจะรู้ว่าคนนี้คือเพื่อนจริงๆ คือสังเกตจากการพูดจาของพี่
(เค้่ารู้ว่าพี่พูดยังไงเวลาอยู่กับเพื่อนผู้ชาย)




อันนั้นหมายถึงเพื่อนจริงๆ


ส่วนคนที่เป็นแฟน พี่บอกตามตรงว่า
พี่คบคนมา่ค่อนข้างเยอะพอสมควร
แต่พี่ไม่เคยพาเข้่าบ้านสักครั้ง เต็มที่คือมาส่งหน้าบ้าน
พี่จะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เสร็๗แล้วออกมาส่ง
แล้วก็ขับรถออกไป(แต่แม่รู้นะว่าคบใคร)
เพราะพี่ถือว่าพี่ยังไม่แน่ใจ
คนที่เอาเข้าบ้านจริง ๆในความหมายพี่
คือ คนนั้นที่จะต้องเป็นพ่อและเป็นลูกเขยที่ดีในอนาคต (ในสายตาของแม่และพี่)



แต่เคยเอาพาเข้าบ้านคนนึง
(คนเดียวกับที่ไอ้กวางเคยคบ)
แต่ไอ้คนนี้มันขอให้พามันเข้า้บ้าน
ตอนแรกทะเลาะกันเลยนะ
ระหว่างทะเลาะเข้าห้องน้ำไปสองทีเพราะทะเลาะกันนานมาก
เพราะพี่ยังไม่แน่ใจ แล้วก็ไม่อยากให้มายุ่มย่ามอะไรในบ้านด้วย
รู้สึกแปลก ๆ ถ้ามีคนอื่น ที่ไม่ใช่เพื่อนมาบ้านอะไรแบบนั้น
สักพักต้องตัดใจคุยกับแม่
แม่อึ้งไปนิดนึงเหมือนกัน แม่บอกว่าเออ ถ้ากล้าแบบนั้น
ก็กล้าให้มาล่ะ แล้วมันก็มาจริง ๆนะ 
แล้วพี่ก็ไปเข้าห้องน้ำ

[น้องเข่มเข๊ม]

   ชิชะ หมอแมว   

[ยัง มี พุง]

เรื่องจริงทั้งนั๊น

[น้องเข่มเข๊ม]

  ไม่มีใครเชื่อตูสินะ

[Katezila]

หนูเชื่อเจ๊นะ 



---------------------------------------------


สัญญากับเจ๊นัทไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ว่าจะเล่าเรื่องสีเทาของตัวเองให้ฟังบ้าง
ก่อนที่เจ๊จะเข้าใจผิดมากเกินไปว่าไอ้เกศเจอแต่ผู้ชายดีๆ

ไม่จริ๊งงง 


เอาละนะ...




-------------




เราเจอกันครั้งแรก บนรถไฟฟ้า..

ในสายตาฉัน เขาเป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้า เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ฉันมองหน้าเขาตรงๆ เอียงคอสงสัยแบบเปิดเผย
เขาเองก็หันมาสบตาเหมือนกัน แต่ก็เดินจากไปโดยไม่สนใจอะไร

และอีกสิบห้านาทีต่อมา

ฉันก็พบว่า เราทำงานที่เดียวกัน

ฉันนึกอ๋อเบาๆในใจ ..อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่เคยคุยกับผู้ชายคนนี้เลย
และก็ไม่เคยเห็นเขาสุงสิงหรือคุยกับใครสักเท่าไหร่

ตอกบัตร เข้างาน หมดเวลาก็กลับ

ตรงกันข้ามกับฉัน ที่เอาแต่พูดจ๊อกแจ๊กทั้งวันจนไม่เป็นอันทำงาน
ความรู้สึกตอนนั้นปะปนระหว่างความแปลกใจกับความอยากรู้อยากเห็น
ว่าผู้ชายคนนี้เป็นอะไรเนี่ย ทำไมไม่สังคมกับชาวบ้านบ้าง


ทันทีที่เขาเดินลับจากประตูออฟฟิศไป

ฉันก็เดินไปหยิบบัตรตอกของเขาขึ้นมาดู

...