โลกนี้สีชมพู

[Romzaikyu]

ถามแบบทันควันตามประสาคนปากไวว่า


โต้.....ไปขี้มั้ย 

[กวางจ้ะ]

ว่่า...

[เดอะบุ๋ม]

ไอ้พวกเอาเพื่อนมาอ้าง 
ไอ้พวกอ้ำอึ้ง 
ไอ้พวกป๊อด 
อย่างเกลียดเลย


กล้ามีแล้วไม่กล้าบอกเนี่ย
ทำอย่างกับเราน่ากลัวอะไรมากมาย 

//

รอเจ้มาต่อ 

[น้องเข่มเข๊ม]

 


ตูถามว่า


"ไอ้คนที่โทรมาเนี่ย เป็นคนของใคร คนของอู๋เองหรือคนของโต้"


อู๋ไม่ตอบนะ  แต่เหงื่อแตกพลั่ก ๆ  


ชี้ไปที่ไอ้คนที่ต่อแถวกำลังจะจ่ายเงินโน้นน่ะ




"อ้อ.."  




ถึงบางอ้อกันซะอย่างนั้น




แล้วก็ตามมาด้วยคำถามในใจว่า


"แล้วตูมาทำหอกอะไรที่นี่"



ตูนิ่งไปพักนึง  พวกมันขอตัวเข้าห้องน้ำ

เดาได้ว่าอู๋คงเข้าไปคุยเรื่องตูล่ะ

ทีแรกว่าจะออกพร้อมกันแต่ว่าอย่าดีกว่า

ตูจะอยู่ทำไมล่ะ  ไร้ค่าขนาดนี้





หลังจากอู๋กับไอ้โต้ออกมาจากห้องน้ำ

ตูขอกลับรังสิตแบบเหมือนญาติเสียชีึวิตกระทันหัน

ไอ้โต้บอกว่า เดี๋ยวมันจะแวะเข้าไปหา



(นึกในใจ : คงจะมีหรอกนะวันนั้นน่ะ)




กึ่งเดินกึ่งวิ่ง พอใกล้ทางออก มีมือนึงมากระชากต้นแขนไว้

เพื่อนตูคนนึงที่เรียน ปวช. มาด้วยกันที่โรงเรียนแถวบ้าน

มันกระชากตูถามว่า ใครทำอะไรมึง บอกตูมา



ตูบอกว่าเปล่า ตูไม่สบาย ตูแค่ต้องการกลับบ้าน

ปล่อยตูเถอะ  



แล้วก็หมุนตัวเองกลับมาดู

ดันเห็นไอ้สองคนนั้นเดินตามมาด้วย




ตอนนั้นอย่าว่าแต่หน้าเลย  ชีวิตมันตูก็ไม่อยากจะเห็น

ไม่อยากให้มันเห็นน้ำตาที่กำลังจะไหล

ไม่อยากให้มันเห็นว่าตูกำลังอ่อนแออย่างถึงที่สุด




ตูมองหน้าโต้อยู่แป๊บนึง

เห็นสายตาสำนึกผิดของมันอยู่ลึกๆ

แถมมีมือกุมขมับ


(ประมาณว่า "ว๊าา แผนแตกแล้ว")




ความจริงน้ำตาจะร่วงอยู่แล้ว  คือ อยากหาที่ร้องไห้มากๆ

กะว่าจะไปร้องทีเดียวที่บ้าน  ยังมีกะจิตกะใจไปนั่งเลือกซีดีเพลง

กึ่งเดินกึ่งวิ่ง ข้ามสะพานลอย ถึงรถตู้มารังสิตได้ยังไงยังไม่รู้เลย  




ขึ้นรถปุ๊บ เจตภูติเข้าร่าง น้ำตาร่วง

ร้องแบบไม่อายใคร

ร้องแบบไม่อายฟ้าดิน

ูร้องอยู่จนกระทั่งกลับรังสิต



และร้องอยู่อย่างนั้นประมาณ  3-4 วัน  



ู

[Ah!]

 

[Romzaikyu]

แล้วได้ไล่มันไปขี้มั้ย 

[น้องเข่มเข๊ม]

 

[กวางจ้ะ]

เจ๊ ร้องให้มันตั้งหลายวัน





กวางร้องไปครึ่งชั่วโมงก็ปวดหัว ไมเกรนรับประทานจะแย่แล้ว 

[Katezila]

เจ๊เด็ดขาดดีนะ

เป็นเกศคงยังไม่ไป รอถามให้อะไรๆเคลียร์

พอเค้าบอกอะไรมาก็จะเชื่อ ยิ้มแย้มแจ่มใส่ ทำตัวนางเอก

และก็จะโดนหลอกต่อ และก็เป็นควายต่อไป


ชีวิตแม่ง ไม่มีอะไรพอดี

[IM]

เคยเจอผู้หญิงนั่งร้องไห้ในรถตู้เหมือนกัน  นึกภาพออกเลย 


ตัดหน้ากันกระจุยกระจาย 

[Katezila]

เคยนั่งร้องไห้บนรถไฟฟ้า ตั้งแต่อ่อนนุชถึงสยาม

ทำไมไม่มีใครสนใจตูเลย  ฮึกๆ

[กวางจ้ะ]

เคยนั่งร้องไห้บนรถเมล์อ่ะ คนแน่น ๆ

ตั้งแต่ปิ่นเกล้ายันบางปะแก้วไม่เห็นมีใครสนใจ 

[เดอะบุ๋ม]

เรื่องนี้เหมือนเจ๊เคยเล่าแล้วแหละ จำได้
แต่เล่าใหม่ ก็ให้อารมณ์คนละแบบ
เมื่อก่อน อ่านแล้ว ไม่อินเท่าตอนนี้ 



เคยร้องมากๆเหมือนกัน
เจ็บใจ ไม่คิดว่า จะทำกันได้ลง

ฟั่นเฟือนไปเลย ช่วงนั้น (วันเดียว)
เพลงฟั่นเฟือน ฟังแล้ว ใช่เลย

โลกนี้มันเบลอไปหมด มันวิ้งๆ
คิดอะไรไม่ออก ตื้อ
ร้องจนหลับ ร้องกี่นาที กี่ชม.ไม่รู้เลย
รู้แต่เหนื่อย ตื่นมาตาบวมเป่ง

ตอนแรกแค้นจนอยากบอกเพื่อนไปดักกระทืบซะให้ซดข้าวต้มไปเลย

โคตรเจ็บใจ  

[Romzaikyu]

ร้องไห้ ต่อยกำแพงมือแตก เอาน้ำราดหัว
กินเหล้าคนเดียวกลมกว่า ไม่ไปเรียน โกนหัว
แหกปาก ต่อยหน้าตัวเอง เข้าป่า ยืนไว้อาลัยให้กับตัวเองชั่วโมงนึง
อะไรไม่รู้สารพัดที่เคยทำมากับเรื่องของความรักที่ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด
สุดท้ายก็เหลือแค่แผลเป็นจางๆ กับเรื่องราวที่แวบผ่านเข้ามาในบางอารมณ์บ้างในบางครั้ง
คิดซะว่าเป็นบาดแผลจากหนามของดอกกุหลาบก็แล้วกัน



ไปอ่านจู๋ถอดเพลงกันไป๊  

[น้องเข่มเข๊ม]

   หนังยังไม่จบสนิทนะฮับ



ความจริงตอนนั้นก็ยังทำใจไม่ได้หลอกเกศ กวาง

ตูก็ยังโทร ๆ วาง ๆ หามัน ประมาณ 3 วันได้

เออพอ  แม่งเสียสติกับมัน


ข้าวปลาแดกไม่ได้เป็นเดือน ผอมหัวโต  ซี่โครงโผล่ขึ้นมาทักทายกันเกรียว







หลังจากนั้น  มันก็เจอตูในเอ็มตลอด  ความจริงเหมือนไม่ได้จากลากันด้วยซ้ำ


เกือบครั้งสุดท้ายที่มาเจอกัน  มันเปลี่ยนแผนมาเรียน I.T.I.M  หลักสูตรการโรงแรม




หลัง ๆ ที่เจอกับมันนี่  ตูชินชา กับนิสัยเหี้ยๆ  ของมันอย่างถึงแก่น

เคยไปห้องมันหนนึง คือ รู้เลยว่าเป็นห้องของแฟนมัน

เพราะส่วนใหญ่มีแต่ของใช้ผู้หญิง  




ตอนนั้นตูนึกอยากจะวางกระดุมสักเม็ด

(หมายถึงกระดุมนักศึกษาทิ้งไว้ที่เตียงมัน หรือใต้หมอนก็ได้)

กะว่า มึงทำตูตอนนั้น ตูยังไม่ลืมนะ  

มึงดับไฟในชีวิตตูมาระยะหนึ่ง ตูจะดับไฟชีวิตในบ้านมึงให้ไหม้ไปพร้อมกับตูนี่แหละ





แต่ไม่ได้ทำหรอก  รีบออกมาก่อน




แต่หลัง ๆ ที่ตัดได้เพราะว่า  ตูมีคนใหม่แล้ว (ซึ่งเป็นเพื่อนน้องชายมันเองนั่นแหละ)

ซึ่งดี และหล่อกว่ามันตั้งเยอะ (ถึงแม้ตอนหลังมันจะเหี้ยใส่ตูอีกคนก็ตามเหอะ)




ครั้งสุดท้ายที่คุยกันคือ ทาง MSN


มันบอกดังนี้



โต้ : "นัท...โต้อยากกลับไปคบกับนัทอ่ะ"

ตู  : "เลิกกับแฟนแล้ว?"

โต้ : "อื้อ"  (อื้อเหี้ยอะไรของมึง  มีกลับมาอื้อหรือว่ายังไม่เลิก)

ตู  : "พอเถอะโต้ บอกตรง ๆ นะ  นัทเข็ดกับโต้ไม่หาย ปล่อยนัทเหอะ เบื่อแสนเบื่อ"

     "ไม่อยากร้องไห้แบบทรมานทรกรรมตัวเอง"

     "นัทสงสารตัวเองน่ะ"









มันเงียบ  มันคงรั้งตูไม่ได้แล้วล่ะ  ทั้งกาย และหัวใจ