โลกนี้สีชมพู

[น้องเข่มเข๊ม]

วันที่ 13 ม.ค. 49 ก็มาถึงจนได้

มันโทรมาปลุกตูตอนเก้าโมงกว่า (รถไฟคงถึงเวลานั้นพอดี)

โทรมาถามว่า จะออกมาเลยไม๊




มันนัดที่เดอะมอลล์บางกะปิ

วันนั้นนั่งรถนานที่สุดคือ 2 ขั่วโมงกว่า

ทรมานที่สุดคือ  เมารถด้วย




ตอนลงมาจากรถตู้ พอดีมันคงโทรมไปหน่อย

มันถามว่า "นี่แต่งแล้วหรือไง" พูดแล้วก็พลางหัวเราะไปด้วย

แล้วเอามือมาเช็ดเหงื่อให้  



มันทำเหมือนตูยังมีมันอยู่  



เวลานั้นโคตรอยากร้องไห้เลย


อยากจะถามคำถามนั้นมานานแล้ว  คงได้เวลาแล้วสินะ

[กวางจ้ะ]

 

[สมเจี้ยม]

อารมณ์ไหนดี

[Katezila]

 

[IM]

อ่านแล้วแบบ            


ตัดหน้า 3 คน 

ฮา 2 ที ตรงปลุก 9 โมง กับ "นี่แต่งแล้วเหรอ" 

[Romzaikyu]

  เอาอีโมนี้ละกัน

[เดอะบุ๋ม]

้เิิอาบ้าง

แต่ไม่แน่ใจว่าเคยเล่าแบบละเอียด ๆ หรือยังอ่ะ   

เล่าเลยๆๆ  

เรื่องคู่ไม่แน่ใจ
แต่เรื่องคี่นี่น่าจะละเอียดนะ

นี่อะไร๊  



ส่วนเรื่องพี่เพชร ผู้ชายอะนะ
บุ๋มว่ามันหยามกันเกินไป ที่เห็นกับตาแบบนั้นอ่ะ

ไอ้เรื่องโกรธมันก็น่าจะโกรธกันทุกคนนะ
ควบคุมตัวเองได้ก้ดีไป
ถ้าเจอกับตัว ไม่แน่ใจว่าจะควงคุมได้ไหม
แต่คงจะช็อคไปเลยแหละ
อย่าให้เจอเลยเถอะ เป็นดี  

บวกๆ ทุกความเห็นเลย  


ตัดหน้า 12  คน 

[น้องเข่มเข๊ม]

ตะกี้เผลอปิดหน้าต่างนั้นไป โอว์พิมพ์อย่างยาว



มันพาไปนั่งร้าน post cafe' ย่านรามคำแหงนั่นแหละ


ก็เข้าคำถามเลยล่ะว่าทำไมต้องปิดโทรศัพท์หนี


มันอ้างว่า มันมีปัญหากับพ่อ  พ่อต้องการให้ไปสอบตำรวจที่ยะลา

(คือเหมือนย้ายกลับบ้าน ไม่ต้องรงต้องเรียนมันแล้วนิติศาสตร์)

มาที่นี่คือมาเก็บของ แล้วต้องการมาเห็นหน้านัทเป็นครั้งสุดท้าย (ซึ่งไม่จริง)





ตูก็ถามมันว่า "เพราะพ่อใช่ไม๊ทำให้เราแบ่บว่า เอ่อ..."




มันก็เงียบ นัยน์ตามันแดงก่ำ  น้ำตาคลอเบ้า

ตูเป็นคนร้องไห้ได้ง่ายอยู่แล้ว เห็นแบบนี้มันก็ร่วงหล่นลงมาเอง

มันก็มาเช็ดน้ำตาให้บอกว่า "ร้องอีกแล้ว ร้องเดี๋ยวก็ตาบวม"

ตูก็แกล้งปฏิเสธเป็นนางเอกหนังไทย ประมาณว่า เปล่านะ ชั้นไม่ได้ร้องสักหน่อย


(แต่น้ำตาไหลพรากเลยนะ   )





เก็บของกันไปเก็บของกันมา  โต้มันมองนิ่ง ๆ พักนึงแล้วบอกว่า


"โต้กลับบ้านแล้วนะ"



ฟังจากเสียงมันตอนนั้นรู้สึกโคตรหดหู่ ร้องโฮเลยล่ะ

ไม้กงไม้กวาดตูไม่กวาดมันล่ะ



ตูคิดไปว่า วันนี้เป็นวันที่ 13  มันเป็นวันอัปมงคลสำหรับตู



หลังจากนั้น โต้กับตู ก็ไปกินเหล้า โดยมีเพื่อนอีกกลุ่มนึงของมันรออยู่



เช้าวันรุ่งขึ้น โต้ถามว่า ตูจะกลับเลยไม๊

(ฟังจากน้ำเสียงเหมือนมันอยากให้ตูกลับไปเลยมากกว่า   )




ณ. มหาวิทยาลัย รามคำแหง แสงแดดยามเที่ยงที่ร้อนโคตรๆ

แต่คงไม่ร้อนเท่าใจตู ณ. ตอนนั้นหรอก  

[Katezila]

 

บวกรอต่อค่ะ


//

ปล. กวางพ้นเลขสวยแล้ว แคปไม่ทัน  เลยบวกเพิ่มไปละ

[กวางจ้ะ]

มานั่งลุ้น + คั่น  

[เดอะบุ๋ม]

 


ลุ้นด้วย 

[IM]

ถ้าเปรียบเป็นดูหนัง  ตอนนี้ผมก็คงซึมๆ เกือบจะน้ำตาคลอแล้วล่ะ

การจากลาเป็นอะไรที่แบบว่า....... 

[Romzaikyu]

อย่าเพิ่งสรุปครับ หนังยังไม่จบ 

[น้องเข่มเข๊ม]

ตูบอกกับโต้ว่าเดี๋ยวเข้าไปมหาลัยเป็นเพื่อนก่อน เดี๋ยวค่อยกลับ

(ห่าก็ตูว่างอ่ะ ให้ตูกลับไปไหน)



โต้ฝากโทรศัพท์ไว้กับเพื่อนที่ชื่ออู๋  

อู๋ยืนรอกับตูพักนึง





สักพักเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  

แต่ตูก็ไม่ได้สนใจหรอก  คิดว่าเป็นโทรศัพท์จากอู๋มากกว่า

แต่เริ่มแปลก ๆ ตรงที่อู๋ตัดสายนั้นทิ้ง!!!

ตัดหลายสายมาก




คิดในใจว่า จะตัดทำไมวะ  ทำไมไม่คุย

ก็เลยโพล่งไปเลยว่า "เออทำไมอู๋ไม่คุยล่ะ  ตัดสายทิ้งทำไม"



อู๋แบบทำหน้าเสียไม่ได้ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

บอกแต่ว่า


แล้วก็ยิ้มแหยๆ พร้อมกับพูดงึมงำ ๆ ว่า
"อยากจะให้เคลียร์กันเองมากกว่า..."



เคลียร์เหี้ยอะไรวะ    






หลังจากนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เหมือนพระเจ้าคงต้องการให้ตูตัดใจหรือไม่ก็ตาสว่างกับไอ้ผู้ชายคนนี้สักที

มองโทรศัพท์นั้น เห็นมีขึ้นชื่อว่า "วิ"




เริ่มสำเหนียกกับอาการของอู๋  

เริ่มนึก

เริ่มคิดตาม...





หลังจากนั้น ตูก็เก็ตทันที  ร้องอ๋อเบา ๆ

พยักหน้าเข้าอกเข้าใจสถานการณ์นั้นทันที



ถามแบบทันควันตามประสาคนปากไวว่า



....  

[Katezila]

เจ๊ 


อย่ามาตัดจบตอนแบบซีรีย์เกาหลีได้มั้ย 


ลุ้นเยี่ยวเหนียวแล้วเนี่ย