ฝึกถ่ายรูปประจำเดือนพฤศจิกายน 2551

[เบย์]

มีคนยุให้ส่ง
เลยไปถ่ายใหม่(แต่แนวเดิม)มา



ชื่อภาพ - จันทร์
(เล่นกันง่ายๆนี่แหละ )

[เทอร์โบบูสเตอร์]

ขอวิจารณ์นะครับ ไหนๆก็เป็นคนยุ แฮะๆ

ผมว่า อันถ่ายผ่านลูกกรงเหงากว่าครับ มันเหมือนคนไม่รู้จะไปไหนแล้ว ยืนเกาะลูกกรง มองฟ้า

อันนี้ถ่ายผ่านต้นไม้ มันเฉยๆนะครับ



อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัวนะครับ เดี๊ยวรอบรรดาอาจารย์ทั้งหลายมาวิจารณ์ต่อดีกว่า 

[iannnnn]

ต้นไม้มันดูเป็นพุ่มๆ เหมือนพุ่มหญ้าน่ะครับ
ไม่แน่ใจว่าเป็นที่เชปของมันหรือว่านั่นเป็นพุ่มจริงๆ
แต่มันทำให้รู้สึกว่านี่เป็นมุมมองของหมาเหงาครับ ไม่ใช่คนเหงา

หมาเหงาเพราะเฝ้าจันทร์
คมสุดๆ

แต่มุมมองของคน ภาพมันไม่สะอาดพอที่จะจูงใจให้เหงาครับ
โจทย์เดือนนี้ไม่ใช่ยากธรรมดานะ แต่ย้ากยาก

[คุณหนูฟ้า]

ความเหงาของแต่ละคนไม่เท่ากัน 

[slaveofann]

ของน้องแนนตูดูเป็น เซ็งมากกว่าเหงาแฮะ
โจทย์เดือนนี้มันยากจริงแฺฮะ
เล่นด้วยอารมณ์คน
ดูไปสิบคน ก็ตอบได้ไม่เหมือนกันสักคนแหละ
ไม่รู้เพราะรู้จักน้องแนนด้วยหรือเปล่า
ก็เลย รู้สึกเหมือนว่า น้องแนนเวลาเซ็งๆ
น่าจะทำหน้าแบบนี้

สรุปวิจารณ์โดยใช้อารมณ์ตัวเองซะส่วนมาก

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

"ดวงเดียว"

แบบนี้เหงาได้ไหม -*- ถ่ายมาเมื่อวาน หน้ากองสลาก ราว ๆ ตี 2 resize only
ขณะนั่งรอให้รถมารับ กลับบ้านไม่ได้

[คุณหนูฟ้า]

โจทย์หนังผีเถอะ ดูหลอนๆ 

[slaveofann]

 

ดูผีจริงๆนะ

[iannnnn]

จริงๆ มันอยู่ที่วิธีสื่อสารนะครับ
ว่าภาพนี้สามารถตีโจทย์ได้แตกหรือเปล่า
ดังนั้นไม่ว่าจะรู้จักตัวแบบ ไม่รู้จักตัวแบบ
หรือจะรู้หรือไม่รู้จักคนถ่ายก็ตาม
แต่ภาพมันต้องเล่าเรื่อง ต้องมีหน้าที่ของมัน ต้องสื่อสารถึงคนดู
ความรู้สึกมันออกมาแค่ภาพเท่านั้นครับ

ดังนั้นภาพนี้เลยออกแนวหลอนเหมือนกันครับ
ถ้าแสงไม่ออกเขียว แต่เป็นโทนอุ่นๆ
อย่างเหลืองหรือน้ำตาล มันจะดูเหงากว่าจ้ะ

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

คอมเเพคป้อกแป้ก

แต่ว่าหลอนจริง ๆ นะ

นั่งกัน 4 คนหน้ากองสลาก 

ขอบคุณมากค่ะ 

[iannnnn]

ขอส่งเพิ่มสักสองภาพนะครับ
แต่ใส่หมายเหตุไว้ก่อนว่า ให้ดูเฉพาะในมือถือนะครับ ไม่เกี่ยวกับมือหรือนิ้วโป้งข้างนอก
เพราะมือถือตู (รุ่นที่มันถลอกๆ เนี่ย) มันเอาเข้าคอมไม่ได้ถ้าไม่มีสาย เลยต้องถ่ายจากมันอีกที



ภาพแรก แสงสุดท้าย
แสงสุดท้ายของวันนี้เมื่อเย็นครับ ถ่ายจากในรถตอนเลี้ยวออกจากโลตัสวังหิน
เป็นภาพที่องค์ประกอบไม่ได้โรแมนติกอะไรหรอกครับ
แต่เห็นว่าอากาศวันนี้มันเย็นยะเยือกจับใจ เหมาะกับอาการเหงาแบบเด็กแว้น(เจ้าถิ่นแถวนั้น)ดี



ภาพสอง เหมียวเล็ก
เป็นเงาสะท้อนในกระจกหน้ารถ เป็นภาพเหมียวเล็กนั่งบนหลังคารถยนต์ของข้างบ้านครับ (แต่รถจอดอยู่ในซอย)
ปกติเหมียวเล็กจะมีเพื่อนเป็นแมวข้างบ้าน แต่วันนี้มันไม่มา
รายละเอียดมีเท่านี้ครับ ไม่รู้ว่าแมวมันอาจจะมองหรือคิดอะไรของมันลึกกว่านี้ก็ได้
(บนหัวเหมียวเล็กที่เป็นดวงๆ นั่นคือพระอาทิตย์นะ)



เทคนิคของทั้งสองภาพ ใช้โนเกีย 5070 ถ่ายจ้ะ
เลนส์ฟิกซ์ / ISO ไม่รู้ / ไม่มีแฟลช / ไม่รู้ว่าสป่งสปีดอะไร
สรุปคือมันทำอะไรไม่ได้เลย

[คุณหนูฟ้า]

ยามเย็น ดูเผินๆ เหงา
แต่รูปเหมียสจิ๋วนี้ น้องยังเฉยๆ ค่ะพี่

[บิ๊กเล็ก]

ไม่เขียนชื่อภาพนึกว่าค้างคาวเผือก

[นักศิลปะ]

มีคนยุให้ส่ง
เลยไปถ่ายใหม่(แต่แนวเดิม)มา



ชื่อภาพ - จันทร์
(เล่นกันง่ายๆนี่แหละ )

ภาพนี้ ไม่เหงาครับ
แต่ความเหงาเป็นสากล
ความเหงาเป็นสาธารณะ
ใครก็รู้สึกได้ และใครก็เหงาได้
มุมมองความเหงาเลยต่างกัน
แล้วแต่สิ่งที่คนๆ นั้นผ่านพบเจอ
อะไรมาและ โดนกระทำแบบไหนมา
แต่...ความเหงาก็มีจุดร่วม เป็นจุดร่วมเหงา
คือมันจะเป็นสิ่งนึง จุดนึง ขณะนึง รูปแบบนึง
เมื่อหลากหลายคนเห็นแล้ว เออเหงาวะ เออเหงาดีนะ

เมื่อมองขณะแรก
ภาพนี้ผมมองแล้ว ออกไปในโทน
ภูต พราย นางไม้ นางผี นะครับ
ฟ้าอมส้ม แบบนี้ ออกโทนน่ากลัว
มากกว่าจะเหงาไปได้ครับ

[นักศิลปะ]

"ดวงเดียว"

แบบนี้เหงาได้ไหม -*- ถ่ายมาเมื่อวาน หน้ากองสลาก ราว ๆ ตี 2 resize only
ขณะนั่งรอให้รถมารับ กลับบ้านไม่ได้

รายละเอียดความเหงาน้อยไปครับผม
โคมไฟ นี่เป็นสิ่งสื่อถึงความเหงาได้ดีเยี่ยมในตัวอยู่แล้ว
แต่โคมไฟดวงเดียวโดยไม่มีองค์ประกอบอื่นมาช่วย ก็เหงาไม่ได้
โคมไฟทำหน้าที่ส่องชี้นำทาง ให้ความสว่างในยามมืด
ผม(ส่วนตัว) ถ้าอยากให้โคมไฟชี้ทางสว่างให้คนเหงา
ต้องมีสิ่งอื่นใด มาเพิ่มด้วยนะครับ
บางครั้ง...คนถ่ายอาจจะเหงา แต่พอถ่ายภาพออกมาก็ไม่จำเป็นต้องเหงา
ตามที่เรารู้สึกนะครับ เหงามันจะมีจังหวัะ ลีลาของมัน
หาจังหวัจุดเหงาได้แล้วจะเหงาเลยแหละ