ฝึกถ่ายรูปประจำเดือนพฤศจิกายน 2551

[นักศิลปะ]

คุณลุงคนเดิม

วันนี้ไม่อยากเรียนหนังสือ
เลยเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อย หวังจะไปสวนดอกกล้วยไม้
แอบหวังในใจนิดๆ ว่าคุณลุงคนนั้น ที่นั่งอยู่ตรงกองขยะ
จะยังอยู่ อยากรู้ว่าคุณลุงยังอยู่ไหม
อยากรู้ว่าคุณลุงเขียนอะไรวันนั้น

และวันนี้ก็เจอ

คุณลุงกำลังเล่นสุโดกุ
ไอ้เกมคิดเลขน่ะ
ตั้งใจเล่นมากๆ แต่พอมองไปที่ปมขมวดบนหน้าผากแก
ดูกองขยะรอบๆแก
สัมผัสไอหนาวรอบๆตัวแก
ไม่มีใครเลยสักคน
ลูก เมีย แม้กระทั่งเพื่อน
มีแค่หนังสือสุโดกุเก่าๆ ในมือแก
กับผ้าห่มเกรอะฝุ่น

เห็นคุณลุงกี่ครั้ง ก็รู้สึกเหงาอ้างว้าง

เห็นคุณลุงกี่ครั้ง ก็รู้สึกเหงาอ้างว้าง

นี่แหละครับ
เหงา ไม่ใช่เหงาที่รูป
ไม่ได้เหงาที่ตัวตนคนเป็นแบบ
แต่เหงาที่คนถ่าย 

คนถ่ายเหงา
เพราะไม่เหงา จะมองไม่เห็น
ต้องเหงาจึงเห็น

[เทอร์โบบูสเตอร์]

เห็นแล้วรู้สึกหนาวครับ

[iannnnn]

โอ้ ขอบคุณจานปุกครับ

ภาพนี้สวยนะแอน
ได้อารมณ์ดีด้วย
การอ่านเรื่องที่แอนเขียน รวมกับภาพ มันทำให้ภาพดูสวยขึ้นอีก
แต่ทีนี้ลองตัดคำอธิบายทิ้ง แล้วอ่านภาพเพียวๆ
แสงบนท้องฟ้า ขาวไปติด ไม่รู้ถ่ายด้วยเอฟต่ำหรือเปล่า
ทำให้รายละเอียดของท้องฟ้าหายไป
เราว่าถ้ารูปนี้ ฟ้ามีรายละเอียดหน่อย น่าจะสวยกว่านี้
ภาพนี้ ถ้าเป็นซีเปีย คิดว่า น่าจะสื่อคำว่า คิดถึงทับแก้วได้สวยกว่านี้



ภาพในจินตนาการของเราประมาณโทนสีนี้
ขออนุญาติเปลี่ยนสี ไปตามความอำเภอในโดยสุจริต

ตอนถ่ายมาตั้งเป็นโหมดโมโนโครมครับ
โมโนโครมก็คือสีเดียว ตั้งไว้ในกล้องว่าให้ถ่ายมาปั๊บแล้วอมน้ำเงินหน่อยๆ
(ปกติไม่ค่อยชอบซีเปียสีโทนน้ำตาล มันดูแห้งๆ น่ะครับ อันนี้ส่วนตัว)

คุณลุงคนเดิม

วันนี้ไม่อยากเรียนหนังสือ
เลยเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อย หวังจะไปสวนดอกกล้วยไม้
แอบหวังในใจนิดๆ ว่าคุณลุงคนนั้น ที่นั่งอยู่ตรงกองขยะ
จะยังอยู่ อยากรู้ว่าคุณลุงยังอยู่ไหม
อยากรู้ว่าคุณลุงเขียนอะไรวันนั้น

และวันนี้ก็เจอ

คุณลุงกำลังเล่นสุโดกุ
ไอ้เกมคิดเลขน่ะ
ตั้งใจเล่นมากๆ แต่พอมองไปที่ปมขมวดบนหน้าผากแก
ดูกองขยะรอบๆแก
สัมผัสไอหนาวรอบๆตัวแก
ไม่มีใครเลยสักคน
ลูก เมีย แม้กระทั่งเพื่อน
มีแค่หนังสือสุโดกุเก่าๆ ในมือแก
กับผ้าห่มเกรอะฝุ่น

เห็นคุณลุงกี่ครั้ง ก็รู้สึกเหงาอ้างว้าง

ส่วนอันนี้ก็เป็นภาพที่เล่าเรื่องอีกแล้วครับ
ภาพเล่าเรื่องโดยตัวของมันเอง แต่ก็ไม่ยักกะเหงาแฮะ
ดูออกเป็นความสุขในสภาพของลุงแกที่เป็นอยู่มากกว่า
ถ้าไม่ได้มองว่าตรงนั้นเป็น sudoku
ก็จะดูเหมือนแกกำลังวงคู่บอลเพื่อเช็กอัตราต่อรองมากกว่า
(ไม่เชื่อดูรองเท้าแกสิ)

กอปรกับถุงสารพัดถุงรอบกาย มันเลยดูแน่นๆ
และมีชีวิตชีวาเกินกว่าที่จะมุ่งสู่ความหมายของคำว่าเหงาครับ

[ออยอิชี่]

เดือนนี้ เหล่าอาจารย์ วิชาม กันน่าดู 

[วินด์]

อุ่นเครื่องกันเต็มที่เลย 

สนุกๆๆๆ

เอ๊ะต้องเหงาซิ 

[slaveofann]

 

คงมีแต่พี่ระจันที่เข้าใจ
คนที่ไม่เข้าใจก็ไม่มีวันเข้่าใจ
คนเพิ่งแต่งงาน ยิ่งไม่มีวันเข้าใจ 
คนถ่ายเหงาเว้ย
ต้องกำลังเหงาอยู่ ถึงจะรู้
จริงๆนะ


แต่ถ้าเปลี่ยนมุมปั๊บ
ใส่สีปุ๊บ
กลายเป็น คิดไม่ออกแทนเลย 

[iannnnn]

นั่นๆ ดูมันเถียงสิ


เอ๊ะ พอเห็นแล้วชอบภาพสีมากกว่าแฮะ
มีเรื่องที่อธิบายเป็นภาษาใจได้มากกว่า

แต่องค์ประกอบชอบอันแรกมากกว่า

[วินด์]

ดูทั้งสองรูปแล้ว
ยืนยันว่ารู้สึกหนาวมากกกกก 

ผ้าห่มขนฟูๆยังงี้
เสื้อกันหนาวยังงี้
หนาวชัดๆ

[slaveofann]

ถ่ายมาสามอันน่ะ
แต่ที่ดูแล้วเหงา คือ อันขาวดำแฮะ
โพสท์มันสามรูปเลยแล้วกั๊น

ปล ที่ดูว่าหนาว เพราะเราอยู่เมืองร้อนล่ะมั้ง
ทีนี่มันคือชุดปกตินะ

ปล แล้วตูจะเถียงทำไม๊ 

[วินด์]

กรุงเทพหนาวมาก(แล้วครับ) 

[บิ๊กเล็ก]

คุณลุงเล่น Sudoku   

[Buob Marley]

รูปเจ๊ปุกรูปแรก ดูแล้วรู้สึกเหงานี่ไม่เถียงนะ
แต่ถ้าถามว่าลุงรู้สึกไง.. ตูรู้สึกว่าลุงโคตรง่วงเลย

[Ah!]

คุณลุงคนเดิม

เท่าที่ดูจากหลายๆภาพ ของหลายๆคน
ผมรู้สึกว่าการที่จะสร้างอารมณ์ เหงา ให้กับภาพ
น่าจะเกิดจากการทิ้งให้ตัวละคร อยู่ท่ามกลางที่ว่าง หรือองค์ประกอบอื่นๆ อย่างมีระยะสักหน่อย

อย่างรูปของกะปุกผู้น่ารักเป็นอย่างยิ่ง สองรูปข้างบน
ผมชอบองค์ประกอบภาพแรกมากกว่า แต่เห็นด้วยกับจานแอนผู้เพิ่งสละโสดที่ว่า ภาพสีให้ความรู้สึกดีกว่า
แต่ภาพสีทิ้งระยะไม่ดีเท่าภาพแรก ก็เลยไม่ค่อยเหงานัก

ที่ชอบองค์ประกอบภาพแรก เพราะกะปุกผู้น่ารักเป็นอย่างมาก ได้ทิ้งให้คุณลุงอยู่ท่ามกลาง ขยะ
แทนที่จะทิ้งให้แกอยู่ท่ามกลางความโล่งเวิ้งว้าง
อันนี้ผมเห็นเป็นความวิเศษของอารมณ์เหงา เหมือนกับที่จานโอ๋ผู้ที่มีร่างกายทะมัดทะแมง แต่ขับขานอารมณ์ได้อ่อนนุ่มอย่างเหลือเชื่อ ว่าไว้

[slaveofann]

 

จานอ๋าห์พาที คารมร้ายเหลือคณา ซุ๊ดยอดดดด
มากินโอโคะโนะมิยากิกันดีกว่า 
ว่าแต่จานอ๋า เข้าใจอารมณ์เหงาใช่มะ ใช่มะ
คนเพิ่งแต่งงานไม่เข้าใจหรอกเนาะ 

[iannnnn]

ยัง ยัง ดูมัน