โลกนี้สีชมพู

[Princekun]

เรื่องของผมเหรอ?

ช่วงนี้ ไม่มีอะไรเล้ยยย
โทรไปยังไม่ได้โทรเลย
ได้แต่บ่นกับตัวเองว่าฉันเป็นอะไรเนี่ย

มือกำโทรสับเช้าเย็นๆ แต่พอจะโทร ดันไม่รู้ว่าจะพูดสไตล์ไหนดี..


อย่างที่เคยบอกอะครับว่า...
เล่นบอกชอบไปละชีเงียบกริบ ทำเอาเราก็ไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน
เพือนๆบอกว่าก็ดี มีแววค่อยๆสานต่อได้... ไม่ถึงกับว่า โดนแบนไม่คุยอีกเลย

ส่วนยัย"เพื่อนรัก"ผมนี่ ปรึกษาไปไม่ได้ช่วยเลย ชีบอกแค่ว่า อย่าไปตั้งความหวังมากนะ...
ตัวเองเลิกกับแฟนคนเดียวไม่พอ มาบั่นทอน กำลังใจเราซะงั้น


ล่าสุดเพิ่งได้คุย msn กันไปนิดๆหน่อยๆเรื่องหนังสือ in magazine เล่มปัจจุบัน ล่าสุดที่พี่อั้มลง
แค่นั้นเอง 

[เดอะบุ๋ม]

ก็มันอึ้งไงปริ๊น โดนผู้ชายบอกชอบจะให้ดีใจกรี๊ดๆเหรอ

มันก็ไม่ใช่ใช่ม๊า  งี้แหละผู้หญิง เข้าใจยาก

หน้าด้านเข้าไว้ ถ้าเค้าไม่ชอบคงโดนด่าเองเเหละ 

[คุณหนูฟ้า]

 


ทุกครั้งที่เกิดความลังเลหรือไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเรา
เธอคนดี ไม่เคยจะปล่อยให้ฉันเคว้งคว้าง สับสนในความรู้สึกนั้นนาน
ขอบคุณนะ


ขอบคุณสำหรับ...
มือของเธอที่คอยเกาะกุมนั้น อบอุ่นเหลือเกิน..
สายตาของเธอที่บอกว่า แคร์ฉันมากเท่าไหร่
หัวใจของเธอที่ให้มา
และคำว่า "รัก" หวานๆที่ผ่านสายโทรศัพท์



ขอบคุณเหลือเกิน 

ระยะทางอาจจะเป็นปัญหา
หน้าที่และภาระที่เราต้องรับผิดชอบนั้นต้องมาก่อน
ขอโทษที่งอแงเอาแต่ใจ แต่ทั้งหมดนั้น ก็เพราะอยากมีเธอนะ..



เธอทำให้โลกของฉันเป็นสีชมพู

[gaenoy]

อ่านของพี่ฟ้าละ โลกนี้เป็นสีชมพูดจริงด้วย 

ส่วนพี่ปริ๊นสู้ ๆ นะคะ  ต้องลุ้น แล้ว ๆ

[Rabbitinblack]

แหมๆ หวานจังวะฟ้า 

[คุณหนูฟ้า]

แหมๆ หวานจังวะฟ้า 

แหม่ๆ นานๆทีว่ะพี่  ปกติไม่หวานนะ

[Princekun]

แว่บแอบมาพูดเรื่องรักๆอีกที...
แต่ไม่ใช่รักแบบหนุ่มสาวนะครับ

พอดีคืนเมื่อวานได้เปิดทีวีทิ้งไว้ แล้วได้ยินเสียงเพลง เพลงนึง
เลยเกิดอารมณ์แบบว่า อยากเขียนบทความอันนี้ขึ้นมา

"ผู้ชายที่ควรค่าแก่การยกย่อง"

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

คุณเคยเขียนอะไรซักอย่างที่ได้รับโจทย์มาแล้วรู้สึกอินกับสิ่งนั้นมากๆไหมครับ?
สำหรับผมแล้ว ผมบอกได้อย่างไม่อายครับว่า ผมเคย...
เคยเขียนๆเรื่องอยู่ แล้วน้ำตามันไหลลงมา ทั้งๆที่สิ่งที่ผมเขียนอยู่ มันเป็นข้อสอบ
หลายๆคนคง งงๆ ว่าทำข้อสอบแต่ร้องให้เนี่ยนะ มันยากมากขนาดนั้นเลย?
แต่เปล่าครับ ที่จริงแล้วมันเป็นความรู้สึกอื่นครับ ที่ทำให้ผมน้ำตาไหล

เรื่องมันเริ่มว่าผมมีสอบที่รามคำแหงในวิชาที่ว่าด้วยการเขียนสารคดีครับ
แล้วมีโจทย์ ข้อสุดท้าย ที่มีโจทย์ไว้ว่า...

"ให้นักศึกษาเขียนสารคดี ในหัวข้อ ผู้ชายที่ควรค่าแก่การยกย่อง ความยาว ประมาณ 20 บรรทัดขึ้นไป"
(โจทย์ประมาณนี้นะครับ จำไม่ได้แล้วจริงๆ)

ตอนนั้นผมมานั่งนึกว่า ผมจะเขียนเรื่องอะไรดี ...
เพราะโดยพื้นฐานแล้ว หากจะเป็นโจทย์เช่นนี้ ความคิดพื้นฐานของทุกคนคงไม่พ้น บุพการีที่เรียกว่า "พ่อ"
แต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ค่อยจะรู้สึกดีกับพ่อผมซักเท่าไหร่นัก
พูดง่ายๆคือ ความรู้สึกเทิดทูนมันมีไม่พอจะให้เอามาเขียนได้
ครั้นจะเขียนเรื่องคุณปู่ก็คงจะกระไรๆอยู่....

ในระหว่างที่ผมนั่งนึกอยู่นาน ในห้องสอบที่ค่อนข้างจะร้อนพอสมควร
ผมเงยหน้าด้วยต้องการละสายตาจากข้อสอบที่ผมไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี...
ทั้นใดนั้นผมมองไปเห็นรูปผู้ชายคนๆนึงในห้องๆนี้ ทันใดนั้นผมก็คิดได้ว่าผมจะเขียนเรื่องของเขา
และเพราะเรื่องของเขานั่นเอง ที่ทำให้ผมน้ำตาไหลได้...
โดยผมจะขอเขียนมันขึ้นมาใหม่ ให้คล้ายๆกับของเดิมเพื่อให้ทุกคนอ่าน
เพราะของเดิมผมคงเอามาเขียนให้อ่านไม่ได้ ส่งเป็นข้อสอบไปแล้ว...

และนี่คือเรื่องคร่าวๆ...ของผู้ชายคนนั้น...

ผู้ชายที่คนไทยทุกคนเรียกเขาว่า
"ในหลวง"

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ผู้ชายที่มีค่าแก่การยกย่อง"

          หากจะกล่าวถึงคำว่า "ผู้ชายที่มีค่าแก่การยกย่อง" ผมคิดว่าหลายๆคนคงนึกถึงพ่อแท้ๆของตัวเอง
พ่อที่เป็นเหมือนฮีโร่ของแต่ละคน หรือนักกีฬาเหรีญทองที่คว้าชัยจากโอลิมปิคมาให้ชาติเรา หรือใครก็ตามแต่
แต่สำหรับผม คำว่า "ผู้ชายที่มีค่าแก่การยกย่อง" นั้น ทำให้ผมนึกถึงผู้ชายคนนึง คนที่ทำงานหนักเพื่อคนอื่น
คนที่ไม่เคยปริปากบ่นแม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน คนหนึ่งคนที่ทำงานเพื่อคนนับล้าน คนที่ทุกๆคนรัก และเทิดทูนท่านสุดหัวใจ

ใช่ครับ คนๆนั้นเป็นพ่อของพวกเราเอง... "พ่อหลวง"

          และหากจะพูดถึง "ในหลวง" ของพวกเราแล้ว ผมเชื่อว่าทุกๆคน รักและเทิดทูนท่านอยู่เสมอ...
สำหรับผมแล้ว หากจะมองย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนที่ตัวของผมเองยังเป็นเด็กเล็กๆ ก็จะมีภาพนึงที่เห็นกันจนชินตา
คือภาพที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จพระราชดำเนิน เพื่อโปรดเยี่ยมชมพสกนิกรของท่านตลอดเวลา
ไม่ว่าท้องถิ่นนั้นจะธุรกันดารเพียงใด เราก็ยังมักจะได้เห็นภาพเหล่านั้นอยู่เสมอๆจนเรียกได้ว่า เป็นภาพที่ติดตาของเราปวงชนชาวไทย
          ระยะเวลากว่า 60 ปี ที่ท่านทรงดูแลพวกเราชาวไทย ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน พวกเราทุกคนก็ล้วนได้รับความเมตตา
และกรุณาฑิคุณจากพระองค์ท่าน ท่านทรงงานเพื่อพวกเราชาวไทยมาโดยตลอด จนหลายๆครั้งเราจะพบได้ว่า
ท่านทรงพระประชวรเพราะทรงงานเพื่อพวกเราชาวไทย พระองค์ทรงงานเพื่อพวกเรา
โดยมิเคยได้ตรัสออกมาว่าท่านทรงเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย
แล้วพวกเราชาวไทย ได้เคยทำสิ่งใดเพื่อพระองค์แล้วบ้างหรือ

          หากจะมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ทำให้พระองค์สบายพระทัยได้ คงไม่พ้นการที่บ้านเมืองเราอยู่ในความสงบสุข
และประชาชนของพระองค์ทุกคนล้วนรักใคร่และสามัคคีซึ่งกันและกัน ไม่ใช่อยู่ในวังวนของการแก่งแย่ง
และแตกแยกซึ่งกันและกันอย่างที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้

          หลากหลายโครงการจากพระราชดำริ ที่ริเริ่มและเป็นประโยชน์แก่พวกเราทั้งสิ้น ล้วนเป็นความคิด และแรงจากคนหนึ่งคน
ที่ทำเพื่อคนร่วม 70 ล้าน จึงไม่แปลกเลยที่พวกเราทุกคน จะรู้สึกรัก และเทิดทูน "พ่อหลวง" ของพวกเรา ได้ขนาดนี้

          ดังจะเห็นได้จากการที่มีประชาชนนับหมื่นนับแสนคน มาร่วมแสดงความจงรักภักดีต่อท่านในมณฑลพิธีในวันที่ 5 ธันวา...
หรือแม้แต่คราวล่าสุดนี้ ที่พระองค์ทรงประชวร และเข้ารับการรักษา ที่โรงพยาบาลศิริราช... ก็ยังมีประชาชนจำนวนไม่น้อย
ที่แห่มาขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิให้ท่านทรงหายจะอาการประชวร หรือแม้แต่บางคน ที่ชะเง้อคอมองไปยังห้องของพระองค์ท่าน
เพียงเพื่อขอให้ได้เห็นว่าพระองค์ท่านทรงสบายดี เพื่อที่จะรอให้พระองค์ ทรงกลับมาเป็น "ผู้ชายที่มีคุณค่าแก่การยกย่อง"
ของเราชาวไทย ต่อไป...
   

ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า นายปฏิภาณ เต่าทอง

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่เขียนข้อสอบนั้น เป็นตอนที่พระองค์ทรงประชวรอยู่
ตอนนั้นผมเขียนไปด้วยเนื้อหาประมาณนี้...
ด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาไหลออกมาจากทั้ง 2 ตา....
ผมไม่เคยนึกว่าการได้มานั่งนึกทบทวนเรื่องของพระองค์ท่าน
จะทำให้ผมปลาบปลื้มใจขนาดนี้
ผมปลื้มใจที่พระองค์ท่านทรงงานหนักเพื่อนเราโดยไม่รู้จักท้อ
คิดง่ายๆว่า มีเหตุผลอะไรที่คนหนึ่งคน โหมทำงานอย่างหนัก
เพื่อคนอีกร่วม 70 ล้าน... ถ้าไม่ใช่เพราะพระองค์ทรงรักและอ็นดูพวกเราทั้งหมด

พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างแก่พวกเราชาวไทยจริงๆ...
ทำให้สำหรับผม ผมพูดได้ว่า...พระองค์ทรงเป็น
"ผู้ชายที่มีคุณค่าแก่การยกย่อง"
อย่างแท้จริง

แล้ว "ผู้ชายที่มีคุณค่าแก่การยกย่อง" ของคุณล่ะครับ
ใช่คนๆเดียวกับผมหรือเปล่า?
สำหรับผม สั้นๆง่ายๆครับ

"ผมรักในหลวง"

[คุณหนูฟ้า]

เขียนดีนะ ได้เกรดอะไรมา
ถ้าเราเป็นอาจารย์ เราให้คะแนนเยอะอยู่นะเนี่ย 

[Rabbitinblack]

จะมาตามอ่านเรื่อยๆ นะทุกคน 

[Princekun]

เขียนดีนะ ได้เกรดอะไรมา
ถ้าเราเป็นอาจารย์ เราให้คะแนนเยอะอยู่นะเนี่ย 

G ครับ

อธิบายนิดนึง
G ของรามคำแหง = 80 คะแนนขึ้นไป...ครับ

[คุณหนูฟ้า]

  ดีนี่นา อ่ะ คราวนี้เอาเรื่องรักๆ มาฝากอีกนะ

[❤ ตูน ❤]

  มาเก็บดาว บุ๋มเปลี่ยนไป 

พักนี้ต้องพักการปั่นบอร์ด + เก็บดาวลงเพราะปวดตามาก ปวดหัว ปวดตา
เวลาภูมิแพ้กำเริบพักนี้มันขึ้นตา คันตามาก ๆ ปวดลูกตาด้วย คันจมูก เซง

แต่เวลาไม่สบาย ก็ดีเหมือนกัน แอบมีสีชมพูนิด ๆ 

พอดีครั้งนี้ไม่สบายเป็นแพคคู่ เลยผลัดกันดูแล 555 คนป่วยดูแลคนป่วย

[เดอะบุ๋ม]

บุ๋มเปลี่ยนไปยังไงเหรอคะ 




พี่ตูนมีเรื่องชมพูมากุ๊กกิีกหัวใจอีกแล้วนะ 


เมื่อวานฟุ้งซ่านไปหน่อย วันนี้ปกติแล้วค่า 

[❤ ตูน ❤]

  พิมพ์ไปตั้งเยอะ มันหายไปอ่ะ ไว้มีอารมณ์จะมาเล่าใหม่นะ เซงสุด ๆ

[เดอะบุ๋ม]

โอ๋ๆๆ   ไม่เป็นไรน๊าา  เดี๋ยวใจดีๆแล้วค่อยมาเล่านะคะ   


คราวหลังพิมพ์ยาวๆ ก่อนกดตกลง Ctrl+c  ก่อนก็ดีนะคะ  บุ๋มทำประจำ กลัวหาย