งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[蓝月 (lán yuè)]

เอาตามตรงนะ คุณสมบัติที่อิ่มเป็น หรือที่แม่อิ่มแนะนำ
เป็นลูกคนมีฐานะ อยู่ในสถานภาพที่เลือกได้
เลยสามารถที่จะไม่สน ไม่แคร์ และถือหลักการทางความคิดเราเหนือสิ่งอื่นได้
(คือจะออก จะอะไรก็ไม่ได้มีปัญหา) แต่ปกติคนที่เป็นแรงงานจริงๆ
หรือต้องทำงานแลกค่าแรงเพื่อดำรงชีวิตอยู่จริงๆ จะทำแบบนั้นไม่ได้ ก็ต้องอดทนอยู่ไป

ผมว่าจริงๆแล้ว นี่แหละแบบฝึกหัดจริงๆของการไปเรียนเมืองนอก
ความอดทนและอีโก้ที่หลอมเรามาทั้งชีวิต มันจะแสดงออกเมื่อเราไปปะทะกับเรื่องพวกนี้จริงๆ
เป็นเรื่องที่แบบว่า อยู่บ้านเราเราจะไม่ได้เจอ เพราะไม่มีความจำเป็นอะไร
แถมมีปัจจัยในชีวิตอื่นๆเยอะแยะโอบอุ้มเราเอาไว้
แต่ถ้าเราต้องอยู่ในภาวะที่ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง และเจอปัญหาทั้งหลายในชีวิต
เมื่อนั้นเราจะได้เห็นจริงๆว่าเราเป็นคนยังไง

คือถ้าเราเป็นคนไม่มีตังค์ ต้องต่อสู้เอาเองและไม่มีทางเลือก
ก็คงทำได้อย่างเดียวคืออดทน เพราะชีวิตมันก็เป็นแบบนี้
มันไม่มีอะไรถูกต้องทุกอย่างอย่างที่เราคิดหรืออยากให้เป็น

ส่วนมิติที่ว่า ไม่ชอบความไม่ยุติธรรม หรืออะไรแบบนี้ผมก็นึกออกนะ
(เช่นแบบว่าร้านที่มันกดขี่คนมากๆงี้ ก็อาจจะเป็นเรื่องดีที่มีคนไม่ยอมเค้าซะบ้างเพื่อให้เค้ารู้ตัว)
แต่อันนี้ผมก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ว่า มันจะทำให้สังคมมันดีขึ้นหรืออะไรมากมายตรงไหน
ผมว่ามันไม่ได้มีไว้พิสูจน์เรื่องนี้อะ คนทำงานแรงงานทั้งหลายในโลก
หรือลองมองที่บ้านเราก็ได้ บรรดาพี่น้องอีสานแรงงานราคาถูกที่ไม่มีทางเลือกในชีวิต
เค้าต้องทนอยู่กับอะไรแบบนี้มากี่รุ่น เราเคยมองเห็นหรือสนใจไหม
ความอดทนของเราแพ้คนพวกนั้นหรือเปล่า เราเจอประมาณนี้เราทนไม่ไหว
แล้วโครงสร้างทางสังคมที่ทำให้เค้าต้องทนอยู่แบบนั้นตลอดชีวิต
ไปจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลานเค้าล่ะ

ผมเคยถามตัวเองแบบนี้ ช่วงที่ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ
ล้างจานวันละ 12 ชั่วโมง (ทำ 6 พัก 1 ชั่วโมง นอนบนฝ้าเพดานที่เค้าเอาไว้เดินท่อแอร์
มืดๆรกๆสายไฟและอับๆ เอาทิชชู่ของร้านมาทบๆกันเป็นหมอน)
หรือช่วงแบบพีคๆมีวิมเบิลดั้น ก็ทำงานมัน 2 ที่ ที่ละกะ เป็น 14 - 15 ชั่วโมง
ค่าแรงมันน้อยมากๆอยู่แล้วก็ต้องทำเยอะๆไป

ผมก็นึกอยู่เสมอว่า ทำไมคนแถวบ้านที่มาทำงานในกรุง
ค่าแรงน้อยกว่านี้ โดนดูถูกกดขี่ด่าทอไร้ตัวตนยิ่งกว่านี้ อยู่ลำบากกินลำบากกว่านี้ เค้าก็ยังอยู่กันได้
ความเบื่อ ความเหนื่อย ปัญหาชีวิต แฟนทิ้ง(อยู่ไกลก็โดนทิ้งตามธรรมเนียม)
โดนด่า กดขี่ อะไรทั้งหลาย คุณภาพชีวิตแย่ อุดอู้ เป็นแรงงานราคาถูกไร้ตัวตน
ของพวกนี้มันทำอะไรเราไม่ได้ เรารู้ว่าตัวเองเหนือกว่านั้น คนแบกข้าวสารเค้ายังทำได้
เรามีอะไรตั้งเยอะกว่านั้น ทำไมแค่นี้เราจะยอม

ผมนึกได้แบบนั้น ระหว่างที่ล้างจานอยู่ ในร้านๆนึงที่ไปทำแถบโสโห
(ชื่อร้านเชียงใหม่ด้วยนะ ค่าแรงถูกสุดๆ) เชฟเป็นคนอุบลพอดี
เรียนมาน้อย-ทำงานหนัก ตามสไตล์นักสู้ข้างถนนสู้ชีวิตทุกประการ
แกเรียกตัวเองและผมว่าลาวลอนดอน แล้วแกเปิดเพลงนี้บ่อยๆ เพลงรอยยิ้มนักสู้ของโลโซ
มันดูเป็นเพลงโง่ๆง่ายๆ แต่ตอนนั้นผมว่ามันเจ๋งดีนะ

Sek Loso - Roy Yim Nuk Soo - รอยยิ้มนักสู้

ตลอดเวลาในชีวิตที่เราใช้ชีวิตมาตั้งแต่เล็กจนโต
เวลาที่เราบอกว่าเหนื่อย ส่วนมากมันไม่ได้เรียกว่าเหนื่อยจริงๆ
เวลาเราบอกว่าลำบาก มันก็ไม่เคยมีอะไรที่ลำบากจริงๆ
มันเทียบไม่ได้เลยกับคนที่เค้าใช้แรงงานกันเหนื่อยๆ ลำบากไม่มีอะไรจะกิน
ผมว่าผมฟังเพลงนี้แล้วตาสว่างอะ จริงๆตอนนั้นเหนื่อยกายนี่ผมทนได้หมด
แต่มันเสริมด้วยเรื่องโดนทิ้งนี่แหละ(แล้วอยู่ไกล ทำอะไรไม่ได้เลย โง่จริงๆ)

ปกติรสนิยมทางดนตรีของผมจะพิศดารพันลึกเสมอ
แต่นี่มันเป็นเพลงง่ายๆความหมายตรงๆไม่ต้องตีความ ที่ดันมีความหมายกับชีวิตมาก
ผมร้องท่อนนี้ ล้างจานไป แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเลยล่ะ
" แต่ทุกๆทีฉันก็ทำ ให้เป็นเหมือนดังว่า แข็งแรงกว่า ไม่ยอมพ่ายแพ้มัน "

อย่างที่พี่ณตว่า และคุยกันเรื่องนี้บ่อยๆ คือมันไม่มีอะไรมาทำให้เราเหนื่อยหรือแพ้ได้อีก

ปกติไม่ค่อยต้องมีอะไรมาปลุกใจอะไรตัวเองแบบนี้หรอกน่ะนะครับ
เพราะเข้าใจอะไรง่ายและปรับตัวได้กับทุกอย่าง ระบบความคิดหาความดราม่าไม่ค่อยจะเจอ
อันนี้เลยเป็นครั้งนึงในไม่กี่ครั้งในชีวิตที่ดราม่า(เล็กๆ)และเจอประสบการณ์อะไรที่มันปลุกใจแบบนี้

เล่าสู่กันฟัง

บอกตามตรงว่าปกติเดือนไม่ค่อยอ่านโพสต์พี่เก้อแบบละเอียดและตั้งใจ คือมันยาวแล้วก็ตีความยากอ่ะ
ยกเว้นโพสต์นี้ สะดุดใจ ชะงักกึก กดยูทูบฟัง แล้วนั่งพิมพ์ตอบตอนนี้เลย
ชอบแฮะ

[หมีเล็ก]

ขออัพเดทเรื่องอิป้า อีกนิดนะคะ


วันนี้เจอเพื่อนคนไทยที่ม. ทำงานด้วยกัน
เค้าก็มาถามว่าสรุปเรื่องราวมันเป้นยังไง ทำไมถึงออก

อิ่มก็เล่าไป
เค้าก็ฉุนเลย บอกว่า งี้ไม่แฟร์เลยๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วก็มารู้ทีหลังด้วยว่า อิป้าเปลี่ยนวันล่ะ เรื่องมันกิดวันจันทร์ ที่ไม่ค่อยยุ่งมาก
อิป้าเล่ามาเรื่องเกิดวันอาทิตย์ ที่ยุ่งโครตๆ
ตอนแรกเพื่อนเค้าก็มองว่าอิ่มผิด

พออิ่มบอกว่าเรื่องเกิดวันจันทร์นะ ไปดูบุ๊กกิ้งได้เลย
เพื่อนก็บอก ไม่แฟร์มากๆ เรื่องแค่นี้ก็ไม่ถึงกับต้องไล่ออกหรือพักงาน
เค้าก็เสียดาย อุส่าห์ได้งาน อุส่าห์คุ้นงานแล้ว
เค้าจะไปบอกเจ้าของร้านให้ว่า ข้อมูลที่อิป้าให้มันผิด
อิ่มบอกไม่ต้องบอกหรอก (นางเอกม๊ะ) เพราะถ้าจะให้กลับไปทำ ก็ไม่อยากกลับแล้ว ไม่อยากเจอหน้า
เค้าก็บอกว่า ยังไงก็ต้องบอก มันไม่แฟร์เลย ข้อมูลผิดขนาดนั้น โทษอิ่มแบบหนักเวอร์

วันอาทิตย์คนเยอะมากกกกกก อิ่มวิ่งขาขวิดเลย คนครัวก็ทำไม่ได้หยุด อันนี้ทุกคนรับรู้
แต่วันจันนทร์ไม่ได้ยุ่งซํกหน่อย เป็นปกติอยุ่แล้ว

แล้วพออิป้าบอกว่าเรื่องเกิดวันอาทิตย์ ทุกคนเลย โหอิ่มแม่งง เห็นแก่ตัว
ตอนนี้อย่างน้อยก้มีคนที่เเข้าใจเพิ่มขึ้น

[Bellbells]

 

[JΛNΣ]

ถ้าคิดงี้ก็ถือว่าซ้อมไว้ละกัน

จบออกมาทำงานจริง จะมีบทนางเอกให้เล่นอีกเยอะ 

[ยุนเอ]

555+

บทพระเอกใจงามด้วยนะ 

[JΛNΣ]

ส่วนตูโจรป่าใจโฉด 

[เทอร์โบบูสเตอร์]

 rape rape rape rape rape

[Buob Marley]

ตูเล่นเป็นตัวโกงมาตลอดสินะ

[icez]

พี่บวบออกจะเป็นถึงพระเอกแท้ๆ

[Buob Marley]

อุบาทว์

[roundbol123]

 


วันก่อนตอนกลับจากเครื่องบิน นั่งอ่านหนังสือเท่ี่ยวเชียงใหม่เกี่ยวกับโรงแรมรีสอร์ทอะไรงี้ไป
ตอนนั่งรถกลับบ้านเลยนึกขึ้นได้ว่า พ่อเรากำลังทำไร่อยู่นี่หว่า   

ก่อนหน้านี้พ่อมีไร่ที่ลพบุรีค่ะ ตอนแรกก็เป็นไร่ดีๆ แล้วฝากญาติพี่น้องพ่อทำให้
แต่ไปๆ มาๆ โดนพี่น้องแท้ๆโกงซะงั้นแหละ หมูแม่พันธุ์ก็เอาไปขาย
บ้านก็ไม่เหลือ ท่อน้ำสายไฟยังเอาไป

ตอนนี้พ่อกลับมารื้อไร่อีกรอบละ ลงทุนลงแรงอีกรอบ
เรื่องของเรื่องคือเค้าอยากมีที่มีทางหลังเกษียณ มีีที่ทำกิน มีงานให้ญาติพี่น้องทำ
พอไร่ลงตัว ก็อาจขยับขยายเป็นที่ท่องเที่ยวได้ทีหลัง
แต่คนที่มาอยู่ก็คนหน้าเดิมๆ  กิตติศัพท์ความเหี้ยของพี่น้องทุกคนในบ้านรู้กันดี  (ยกเว้นพ่อที่ให้อภัยเค้าง่ายๆ  )

ไม่รู้เหมือนกันว่าเอามาพิมพ์ทำไมแฮะ แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตัวเราในอนาคต
อย่างแรกคือไม่อยากเห็นพ่อต้องมาผิดหวังกับญาติพี่น้องตัวเองอีกรอบ
อย่่างที่สองเราก็อยากช่วยพ่อให้ประสบความสำเร็จ

ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองตรงๆแฮะ แต่อีกไม่กี่ปีก็คงเกี่ยวละ
เอามาแปะเตือนใจ  \/

[Buob Marley]

ตูเป็นคนนึงที่ไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ กับคนที่มันเอาเปรียบพี่น้องตัวเอง หรือแม้แต่คนที่ยังไงก็ให้อภัยเพราะเป็นพี่น้องกัน
คือญาติพ่อตูก็เงี้ย เอาแต่ประโยชน์ โกง หน้าด้าน ซึน.. ไม่รู้จะคบกันไปทำไม เป็นตู้ล่ะไม่ได้

[JΛNΣ]

จะชวนไปขายมะพร้าว 

[Buob Marley]

ถุ๊ยสส์

[JΛNΣ]

เสี่ยได้ดีแล้วลืมกำพืดสินะ