งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[Rabbitinblack]

ใช่ จะได้รู้ไปเลย ว่าเค้ารู้พฤติกรรมอีป้าหรือเปล่า

ถ้ารู้แล้วยังเป็นแบบนี้ 

[หมีเล็ก]

เจ้าของเป็นคนไทย เค้าอุส่าห์ให้ฝึกงานก็ดีแล้ว
แถมเคสอิ่มมันคือ อิป่าเป็นคนตัดสินใจคนเดียว
(เพราะเจ้าของร้านจะกลับไปอยู่ไทย แต่ไม่ขายร้าน เลยจะให้อิป้าเป็นเหมือนตัวแทนไรงี้ไง)
เจ้าของร้านยกสิทธิ์ให้อิป้า บอก ยูตัดสินใจเองเลย

แต่อิ่มโทรไปบอกเจ้าของร้านแล้วนะ เรื่องที่เกิดขึ้น บอกไปแล้วว่าอิป้ากลับคำ  

แต่ถ้าอิป้านั่นอิ่มเถียงไปแล้วนะ มันถึงไล่อิ่มออกไง  

[เทอร์โบบูสเตอร์]

เจอคนกลับคำ ต้องคลำกลับ

[หมีเล็ก]

พี่ถลอกคลำลงหรอ

เหี่ยวๆอ่ะนะ 

[จักรี]

ยอมๆ เขาไปเถอะครับ                                                     

[Ou!]

ไม่เล่าให้เจ้าของร้านฟังเพราะกะลังป่วย.. เกี่ยวไรวะ

เห็นควรคุณบวบด้วย

แบบนี้เอาเข้าจริงมันคือการไม่ช่วยเหลือเจ้าของร้าน เราเห็นว่าอะไรเป็นมะเร็งก็ชี้ให้เขารู้
หลังจากนั้นเขาจะทำอย่างไรก็มะเร็งมันก็อีกเรื่องหนึ่ง

[เก้อ]

ผมมีมุมมองสำเร็จรูปเป็นของตัวเองสำหรับเรื่องพวกนี้
คืออย่างปกติตอนเรียนมหาลัย จบมาทำงาน สิ่งที่วันๆนึงเราคุยกับเพื่อน
ก็เป็นแนวๆเรื่องอาจารย์ ศิลปะ งานออกแบบ โปรเจ็คใหม่ที่ต้องทำ
แล้วพอมาอยู่ที่เมืองนอก อย่างอยู่ที่บ้านกัน 3 - 4 คนยังงี้
แต่ละวันพอกลับมาเจอกัน ทุกคนก็จะบ่นเรื่องคนครัวบ่น ผู้จัดการด่า คิดเงินพลาด
เสิร์ฟอาหารผิด ทำช้อนหล่น ล้างจานแตก เก็บโต๊ะช้า เอาขยะไปเทผิดที่
แย่งงานกันที่ร้านนั้นร้านนี้ โดนพวกเด็กเสิร์ฟใส่ไฟให้ออก ชวนคนนั้นมาทำงานแล้วตัวเองโดนเด้ง ฯลฯ

มีครั้งนึงตอนเรียนมหาลัยที่ผมไปอาศัย(หรือเรียกว่าไปสิง)อยู่บ้านเพื่อนที่เยาวราช ในตลาดเก่าเยาวราชเลย
บ้านมันทำเป็ดพะโล้ ข้างล่างบ้านเป็นที่ทำเป็นพะโล้ มีคนงานอยู่เกือบ 10 คน
เป็นแรงงานอีสานราคาถูกทั้งหมด ปกติเค้ามาทำเป็ดกันตั้งแต่เที่ยงคืนยันสว่าง
แล้วผมทำงานกันดึกๆ ก็จะได้ยินบทสนทนาของบรรดาแรงงานเหล่านั้น
บังเอิญผมฟังออก ก็เลยเล่าให้เพื่อนฟัง เนื้อหาที่เค้าคุยกันก็ทำนองนี้แหละ
ก็มานั่งบิ๊วกันเรื่องคนนู้นผิดหัวกันกับคนนี้ ป้านี่ใส่ไฟคนนั้น ที่บ้านคนนี้มีปัญหาเรื่องแบ่งมรดก
ผมกับเพื่อนก็เอามาอำกันเป็นที่สนุกสนาน ว่ามรดกเค้าเป็นวัว 2 ตัวอะไรแบบนี้ เถียงกันใหญ่โต
มันดูเป็นสังคมเล็กๆ ค่าแรงถูกๆ เรื่องเล็กน้อย แต่มันคือเรื่องใหญ่มากสำหรับชีวิตเค้า

ทุกอย่างที่เราเจอในตอนทำงานแรงงานราคาถูกที่เมืองนอกก็ไม่ค่อยต่าง
เชฟต่อยกันจนคนนึงต้องออกเพราะไปแซวกันเรื่องกุ้งตัวเล็ก(คนแก่ต่อยชนะคนหนุ่ม)
พนักงานเสิร์ฟออกเพราะทนผู้จัดการ(ที่เป็นเกย์จิกกัด)ไม่ไหว
โดนเจ้าของร้านมาตรวจงานแล้วดุเรื่องแก้วไม่สะอาดจนร้องไห้

จริงๆแล้วเราแค่คนผ่านมาทางนี้เฉยๆ เราเป็นแค่แรงงานราคาถูกไร้ตัวตน
เหมือนแรงงานอีสาน แรงงานพม่าที่ไม่ต้องมีใครมาสนว่าเราทำอะไรมามั่ง มีความภูมิใจอะไรในชีวิตบ้าง
มันจะเป็นอะไรยังไงก็ตาม "เรื่องพวกนั้น"มันก็ไม่ใช่ชีวิตจริงๆของเรา เราไม่ได้จะเอาดีด้านการล้างจาน
ผมรู้สึกทุกครั้งว่า ไปเอาอารมณ์อะไรกับเรื่องเล็กๆในสังคมเล็กๆของแรงงานนอกระบบแบบนี้
ไม่ค่อยต่างจากที่ผมเคยเอาบรรดาคนงานที่บ้านเพื่อนมาล้อเลียน ก็รู้สึกแบบนั้นเสมอ

[หมีเล็ก]

รักพี่เก้อ

[ณต]

คิดเหมือนกับเก้อนั่นแหละ
ไม่เคยเก็บเรื่องพวกนี้เอามาเป็นอารมณ์
ทำงานเสร็จวันนั้นก็กองทุกอย่างไว้ในร้าน
ไม่ได้เอากลับบ้านมานอนคิดต่อ

เราทำงานแบบนี้เพื่อบรรลุจุดมุ่งหมายของเรา
บางคนทำเพื่อเก็บเงินไปเที่ยว
บางคนทำเพื่อเก็บเงินเรียนช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้าน

และอย่างที่เคยบอกหมีเล็กไปในหลล

มาอยู่เมืองนอก ก็ทำงานเข้าไปสิวะ  
ล้างจาน ขัดส้วม หั่นผักทำในครัว หรือ เสิร์ฟอาหาร ก็ทำเข้าไปเถอะ
อย่าไปคิดอะไรมาก เรามาทำแค่ชั่วคราว
บางคนทำงานเช้าเย็นแค่ปีเดียวก็มีเงินเก็บไว้เรียนโทแล้ว

อีกอย่างงานใช้แรงงานแบบนี้มันฝึกตัวเองดีนะ
ทำให้เรามีความอดทน อดกลั้น ลดทิฐฐิมานะ อีโก้ห่าเหวอะไรได้เยอะแยะ
ที่สำคัญทำให้เรามองโลกต่างไปจากเดิม มองผู้คนต่างไปจากเดิม

เวลากลับไปเมืองไทยทำงานเบื่อๆ หันมามองงานตรงนี้
แล้วจะทำให้เรามีแรงฮึดขึ้นอีกเยอะ

ไม่เชื่ือลองถามบักเก้อดูก็ได้ ล้างจานแปดชั่วโมงติดกัน  
ปัจจุบันนี้คงไม่มีงานอะไรที่ทำให้บักเก้อเบื่อหรือท้อได้อีกแล้ว

[Buob Marley]

ตูคงทำงานบริการไม่ได้สินะ

[โตน]

ใช่ๆ บวบขายมะพร้าวเผาไปแหละดีแล้ว

[แอ้]

ชอบที่เก้ออธิบาย
ส่วนพี่ก็มีไอเดียแบบของพี่ อาจจะแปลกๆ หน่อยแต่ก็คิดตามนี้แหละ
แบบคิดว่า ในเวลาที่เหมาะสม เรามีหน้าที่ต้องทำอะไรก็ทำไปให้มันสุด
แต่ละอย่างที่เราทำลงไป เราหวังผลเสมอ ทำงานเพื่อเงิน บางงานเพื่อเงิน+ประสบการณ์ บางงานก็เงิน+อัพเกรด บางงานก็หลายๆ อย่างรวมกัน
ขนาดทำการกุศลเรายังหวังผลเลย หวังให้คนได้รับสุขใจ หวังได้บุญบ้าง เป็นต้น
คือถ้ามีอะไรขัดข้องใจก็จะดูว่า เรายังได้ผลอย่างที่อยากได้โดยไม่ได้เบียดเบียนตัวเองและคนอื่นเกินรึเปล่า
ปัจจัยอะไรอื่นนอกจากนั้น ไม่แคร์เท่าไหร่ ผู้คน ไม่แคร์เท่าไหร่
สำหรับที่ทำงาน คิดว่ามาทำงานหาเงิน กับลับฝีมือ (สำหรับพี่นะ พี่ไม่สนเรื่องตำแหน่ง)
ถ้าได้เพื่อนก็ถือว่ากำไร ถ้าไม่ได้ก็เจ๊า ไม่มีเจ๊ง เพราะตังค์อะได้อยู่แล้ว
ถ้าเริ่มไม่เป็นสุขกับการหาตังค์ด้วยอาชีพนั้น ก็หางานใหม่ เพราะถ้าทุกข์ใจมันจะขาดทุน

[หนุ่ม]

ผมคิดเหมือนพี่แอ้ครับ

ทำหน้าที่เราให้ดีที่สุด เพื่อเป้าหมายของเรา
เรื่องคนอื่นเค้าจะพูดอะไรจะทำอะไรก็เรื่องของเค้า มันไม่ได้มีอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตของเราซะหน่อย
แต่ถ้ามีผลก็ต้องเข้าไปสะสางให้มันไม่เป็นปัญหา

[ยุนเอ]

คิดเหมือนพี่หนุ่มครับ 

[หมีเล็ก]

บอกแม่

แม่บอกว่า


"ชั้นบอกแล้วให้เธอลาออกตั้งกะอาทิตย์แรก  "




แต่จริงๆมันมีผลทางอามรมณ์อิ่มล่ะ ไม่รู้จะปล่อยวางยังไง
ไม่ชอบให้คนเกลียด ไม่ชอบแพ้ รังเกียจความไม่ยุติธรรม และคิดมาก
ใครทำเรา เราเอาคืน เป้นคนประเภทนั้น 
แต่ถ้าเค้ามีบุญคุณ เราจะลดหลั่นการแก้แค้นกันไป
แล้วก็เป็นคนจำเก่งด้วย เจ้าคิดเจ้าแค้นว่างั้นเถอะ
ช่วงแรกๆอาจจะพีคหน่อย แบบ อย่าให้เจอกำลังข้ามถนนนะ ตูจะผลักเลย
หลังๆก็จะเฉยๆ แต่ไม่ลืม มองข้ามหัวกันไป 

ต้องฝึกปล่อยวางมั่งละล่ะ 

ถ้าได้เริ่มงานที่ใหม่จะไม่สนใจอะไรละ เก็บตังค์อย่างเดียว  

ขอบคุณทุกคนค่ะ