โลกนี้สีชมพู

[เดอะบุ๋ม]

เมื่อวันก่อนไปคาราโอเกะกับเพื่อนมา

  จริงอ่ะพี่สัก 

จริงจริ๊งงงงง 

บุ๋มกะเพื่อนร้องเพลงนกเขาคู   ฮากระจาย  ร้องทำเสียงป้าแก่ๆด้วย 

[คิ้วหนาจ้ะ]

สู้พี่ก็ไม่ได้

รักฉันเรียกว่าเธอ บีร้อง
พี่รอแร็ปเกาหลี ตอนกลางเพลง

[Rabbitinblack]

  ไม่ไปเตะแป๊บเดียว เป็นเด็กเก็บบอลไปแล้ว

[เดอะบุ๋ม]

สู้พี่ก็ไม่ได้

รักฉันเรียกว่าเธอ บีร้อง
พี่รอแร็ปเกาหลี ตอนกลางเพลง

ใครกันที่ทำให้ฉันร๊าก  ใครกันที่มาอยู่ในความฝัน   (หมู่นี้ใช้อีโมตัวนี้บ๊อยบ่อยสิ)



ลืมไป ว่าอิจฉา  

ไม่ไปเตะแป๊บเดียว เป็นเด็กเก็บบอลไปแล้ว

ตอนแรกนึกว่าพี่บิ๊กตอบผิดจู๋     ที่แท้ก็...   มีตำแหน่งก้ดีกว่าไม่มีนะจ๊ะห์ 

[กวางจ้ะ]

+ ขอบคุณสำหรับเพลงนะบุ่มบุ๋ม
เพลงนั้นชื่อกว่าจะรักน่ะจ้ะ ชอบเหมือนกันนะเนื้อหาดี 
ไว้ว่าง ๆ จะมาเล่าต่อ

+ พี่ฉึ่งด้วย เปรียบเทียบได้ดีทีเดียวค่ะ กวางก็คงแบบนั้นล่ะ

ความรักช่วงนี้ กวางกำลังลองใจตัวเองดูว่า กวางจะอยู่กับเขายืดไหม
ระยะเวลาที่รอเขาสึกเนี่ย มันก็นานพอดูเลย
นานพอที่จะวัดว่ากวางอดทนกับความเหงาได้แค่ไหน
(เพราะปกติกวางคบใครได้ไม่ค่อยจะเกินปีครึ่งหรอก แต่คนนี้นี่ 2 ปีกว่าแล้วอ่ะค่ะ) 

+ พี่บิ๊ก อุตส่าห์ติดตาม ขอโทษพี่บิ๊กด้วยที่ทำให้ร้องไห้ 
ก็ที่เล่า ๆ มาอ่ะ มันคนเก่าซะหมดล่ะค่ะ
คนปัจจุบันก็เล่าไปแล้วด้วย
ดังนั้นเรื่องที่เล่าต่อจากนี้จะผิดหวังก็ไม่แปลกนะจ๊ะ 

[เดอะบุ๋ม]

   จ้ะ

[Rabbitinblack]

แหม มันเศร้า แต่ว่าขอให้คนปัจจุบัน อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขนะ 

[เดอะบุ๋ม]

วันนี้ไม่สนุกเลยแฮะ

พรุ่งนี้ต้องเคลียงานอีก เพียบ    ผ่านสามสี่วันนี้ไปจะเป็นไทยล่ะ

พี่ปุกหายไปไหน

โอ้ว

มึน




บ่นๆๆ

//

ของเก่า เล่าใหม่  เล่าเรื่องคนในเน็ตบ้าง   เขียนทิ้งไว้ในบลอคตอนอยู่ ปี4 เทอม1  ว่างจัด เลยมีเวลาฟุ้งซ่านเยอะ  คิดถึงวันเก่าๆ แล้วตลกดี 
คนที่จะเล่าไม่เคยเจอกัน ไม่เคยจะนัดกันไปไหน  จนป่านนี้ ยังไม่เคยเจอเลย 

2007/Jun/11
เรื่องมันมีอยู่ว่า*~

"ฉัน" VS "คนคนนั้น"
วันที่10 มิถุนายน 2550 ห้าทุ่มกว่า...
วันนี้ฉันได้มีโอกาสคุยกับ"คนคนนั้น" อีกครั้งหนึ่ง ทางโทรศัพท์ ฉันเป็นคนกดไปหาเค้าเองแหละ 
ฉันเกรงใจเค้าที่ต้องโทรหาเค้ายามดึกเช่นนี้ แต่ด้วยความ "คิดถึง" ฉันเลยออดที่จะโทรหาเค้าไม่ได้ คุยได้ไม่นานนักหรอก
เพราะเขาบอกว่าเขานอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องมีธุระไปซื้อของที่พันธ์ทิพย์ เขานอนหลับไปแล้ว แต่เขาก็ยังอุตส่าห์คุยกับฉันอยู่ และยังไม่ยอมวางสายก่อนอย่างที่เคยทำมาตลอด...ไม่เคยเปลี่ยน ฉันฝากให้เค้าดูราคาของให้ ..แต่เขาบอกว่าไม่ดูให้หรอก อย่าฝันเฟื่อง เขาพูดพลางหัวเราะ
เขาพูดแรงแบบนี้บ่อยครั้ง แต่ฉันไม่เคยโกรธเค้าเลยซักครั้ง ฉันก็บอกเขาไปงั้นแหละ หาเรื่องคุยอะนะ... ฉันไม่รู้ว่า ตอนนี้เขามีใครที่เขารักหรือยัง
นอกจาก "ผู้หญิงคนนั้น" ที่เขารักและยังรอเธออยู่...

ฉันรู้ว่าเขาไม่มีทางมาชอบฉัน เราไม่มีทางรักกัน แต่ฉันก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ใจดีเท่าไหร่นักหรอกนะ บางคร้งก็เย็นชา
บางครั้งก็โรแมนติค ส่วนมากจะออกแนวกวนๆซะมากกว่า ฉันชอบเขา ..."แค่ชอบเหรอ?" มั้ง ...ไม่แน่ใจเหมือนกัน

เราสองคนรู้จักกันนานแล้ว ทางอินเตอร์เน็ต โดยมีโปรแกรมเพิร์ธ98 เป็นสื่อกลาง ตอนนั้นฉันอยู่ม.3 จะขึ้น ม.4 เห็นจะได้   ฉันรู้จักเขาครั้งแรกคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง  เพราะเขาจะชอบทักคนที่เข้ามาแชทในห้องว่า "ดีจ้าคนมาใหม่"   เรื่องราวตั้งแต่ตอนนั้น จนถึงตอนนี้ ฉันยังจดจำมาตลอดไม่เคยลืม ตอนนั้นเขาเรียนอยู่ปี1 ม.รามคำแหง คณะเศรษฐศาสตร์ (เขาบอกมางั้นนะ) ก่อนไปโรงเรียนก็จะหยอดเหรียญที่ตู้โทรศัพท์โทรหาเขา เป็นบ้าเป็นบอ ไม่รู้จะโทรหาทำไม 


หลังเลิกเรียนก่อนขึ้นรถเมย์กลับบ้านก็หยอดอีกแระ อย่างต่ำวันละ 5 บาท เห็นจะได้ มาคิดได้ตอนโต ว่าเราเคยใช้เงินกับเรื่อง "ไร้สาระ" พรรค์นี้ มาขนาดนั้นได้ไง ตอนนั้นยังเด็กอยู่ ยังคิดไม่เป็นอะนะ อยากทำอะไรก็ทำแต่ก็ยังอยู่ในกรอบไม่เตลิดไปข้างนอก เพราะยังมีพ่อกะแม่ คอยอบรม...

เวลาผ่านมารวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อครั้งแรก เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ตอนนี้อายุ ย่าง 22 อยู่ปี4 ไม่ใช่ ม.4    เรารู้จักกันจะเข้าปีที่ 8 แล้ว เหรอเนี่ย   
แต่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยซักครั้ง ไม่เคยเลยจริงๆ โดยที่ เขารู้จักฉัน และชอบเรียกฉันว่า "อ้วน อ่อน แมวน้ำ 
รู้เรื่องราวเกี่ยวกับฉัน ฉันรู้จักชื่อเขา ชื่อพี่สาว..."พี่ปุ้ย"แต่ฉันจะเรียก "พี่สาว" มากกว่า.... ฉันกำลังชอบคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้า แม้แต่รูปถ่าย
ก็ยังไม่เคย...ฉันไม่รู้ว่าเขาจะปิดบังหน้าตาตัวเองเพราะอะไร  หรือว่าเขาไม่หล่อ เขาไม่มีจมูกเหมือนชาวบ้านชาวช่องคนอื่นๆรึก็ไม่ทราบ
หรือเขามีรูจมูก 3 รู แว๊กกกก....    เลยไม่อยากให้ดู แต่ไอ้เรื่องหล่อไม่หล่อ นี่เราทำใจไว้นานจนชาแล้วล่ะ ตอนนี้อยากเห็น..แค่นั้นเอง


วันนี้ขณะที่คุยจนถึงวางสาย ฉันยังยิ้มค้างอยู่ รู้สึกมีความสุข กะอิแค่ได้ยินเสียง แค่นั้นแหละ 
ความสุขที่แสนจะ ไร้สาระ ของฉัน....น่าขันจริงๆ เอ๊กอีเอ๊ก...เอ้ก..ไม่ใช่ละ 
ฉันจะมีโอกาสเจอเขามั้ย? ฉันจะได้เห็นรูปเขามั้ย? เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร...ไว้จะเล่าในตอนต่อไป

เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันทำทำอะไร ดีๆ หลายอย่างเชียวล่ะ 

2007/Jun/11
เรื่องมันมีอยู่ว่า*~#2

ฉันกดโทรศัพท์ไปหาเขาอีกครั้ง เมื่อตอนสองทุ่มเศษๆ ฉันถามเขาว่าดูราคาของให้ฉันรึเปล่า
เขาตอบว่า "ราคาก็มีพันกว่า สองพัน ประมาณนั้นแหละ"
ฉันยิ้ม รู้สึกดี ที่เขาตอบมาเช่นนั้น ...วันนี้การสนทนาไม่ยืดเยื้อ เพราะฉันง่วงนอน..



  ไม่ค่อยจะเกี่ยวเลยแฮะ  ออกแนวระบาย 

[slaveofann]

ขอบคุณทุกคนที่่ติดตามอ่านนะ
รวมถึงคำวิจารณ์จากหลายคนด้วย
รวมถึงฉึ่ง หรือ พี่ฉึ่งก็ไม่รู้ เรียกฉึ่งละกัน ถ้าแก่กว่า ก็อยากจะปีนเกลียวหนิดหนมดี ชอบ
ปุกก็เป็นคนชอบอ่านหนังสือมากๆเหมือนกัน
และอ่านแบบหลากหลาย ทุกชนิด จนตาจะพังอยู่แล้ว
วิธีการเขียน บางครั้งเลย ดูผสมปนเป หลายๆรสอยู่
แต่รู้สึกว่า การเขียนแบบปัจจุบัน คือ สิ่งที่ตัวเองชอบสุด
แต่หลายคนที่เป็นแฟนงานเขียนของตัวเอง ชอบแบบหยอดมุขมากกว่า
อาจจะเป็นคนเห็นแก่ตัวไปนิด แต่ตูขอเลือกสิ่งที่ตูชอบ 
ชอบคำที่ฉึ่งบอกว่า ปุกเป็นศูนย์หน้ายิงทิ้งยิงขว้าง 
อยากจะบอก ที่เล่าๆ ไป นั่นเลือกแล้วนะ ไม่นับคนที่ไม่ผ่านเกณฑ์
ดวงมันเป็นแบบนี้ โทษมันเลยดีกว่า ไอ้หมาคืนยศ

เรื่องรักของทุกคน ตามเก็บตามอ่านครบเลย
แต่จะให้วิจารณ์ทุกงาน เท่าบุ๋ม ก็ไม่ไหว เวลามีไม่เยอะ
และการใช้ภาษาน้อยลงทุกวัน ยิ่งทำให้บทความแต่ละอัน
ใช้พลังงานสมอง และ ความสามารถด้านภาษาไทย กลั่นออกมาจากขดไส้
ที่ละปม ที่ละขด (เช่นคำว่าขดนี่ คิดสี่นาที ) เลยทำให้วิจารณ์ไม่ทัน
แต่ชอบอ่านเรื่องทุกคนนะ การได้เห็นโลกผ่านสายตาคนอื่น
ทำให้ได้เรียนรู้อะไรอีกเยอะแยะเลย ต่อให้ไอคิว 133 เท่าบักหลอด
แต่หยุดความฉลาด(น้อย)ไว้แค่นั้น  ไม่นานเกินรอ สมองตันชัวร์ๆ

ชอบรักละเลียดทุกบทตอนของณตเป็นพิเศษ
รักที่ออกแนวแอบปลื้ม แอบรักเค้า รออย่างอดทนระคนรนร้อน
เวลาได้พบเจอ ซ่อนความอ่อนโยนไว้ในคำพูดที่อ่อนหวานแต่ไม่เลี่ยน
สวีทหวาน รสกลมกล่อมพอดี ไว้อย่างละเมียดละไม
บรรยากาศ บรรยายได้เห็นภาพ เหมือนอยู่ในสถานที่จริง
ด้วยตัวหนังสือไม่กี่ตัว เยิ่นเย้อ ยืดยาด ไม่มีในพจนานุกรมของป๋าณต
คำพูดสั้นๆ กระชับในเรื่องที่นำมาเล่า จับใจคนอ่านได้อย่างจังๆ
น้อยคนนักที่จะเขียนได้แบบนี้ รู้ไหม...ป๋าณตก็เป็นหนึ่งในนั้น


รักของฉึ่ง เราจะอ่านใหม่อีกรอบ
หลังจากได้รับการอธิบายอย่างละเอียดเรื่องเด็กเส้นไม่เส้นแบบถูกใจ
บทความของคนอีโก้แรง มักมีอะไรสอดแทรก น่าสนใจเสมอ
คนคิดต่าง โดยที่ไม่ได้พยายามจะต่าง มักมีอะไรดึงดูด น่าค้นหา
ขอหาหลอดแป๊บ จะดูดให้ปากเจ่อเลยล่ะ

รักของบุ๋ม มีหลายรสให้ชิม จนจุกเลย
การดำเนินเรื่องทำได้ดี และน่าสนใจ ติดตรงที่หนูบุ๋ม
เว้นวรรคได้ไม่สวย การเขียนลงในจู๋เนี่ย สองประโยคก็ถือว่ากำลังพอดีละ
ยาวเกินไป อ่านแล้วปวดตา การแบ่งวรรคสวยๆ ทำให้บทความดูสวยขึ้น
แบบธรรมชาติ อย่างไม่น่าเชื่อ ลองดูนะที่รัก ชอบบุ๋มตรงที่ ให้ความใส่ใจ
กับทุกคนที่มาเขียน การได้รับการตอบรับจากคนอ่าน เหมือนไม่ได้สนทนา
แบบวันเวย์ มันคือ สิ่งที่ผู้เขียนเกือบทุกคนปราถนา และบุ๋มก็ทำได้เต็มร้อย 
น่ารักมากอีหนู

ความรักของกวาง พี่เชื่อว่า เรื่องเจ็บๆ จะทำให้เราเป็นคนเข้มแข็งขึ้น
แต่การให้โอกาสคน ในการพบเจอ เพื่อปรับความเข้าใจ ก็เป็นสิ่งสำคัญ
การตัดคนออกจากชีวิตเป็นสิ่งที่ทำง่าย (พี่ทำบ่อยโคตร) แต่แล้ววันนึง
เมื่อสามัญสำนึก พรากความสามานย์สำนึกออกไป ด้วยวัยวุฒิ
หนูจะไม่สามารถเรียกหาโอกาสนั้นอีก ลองคุยกับพี่เค้าดู
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หนูไม่อยากดูไม่ดีในสายตาแม่พี่เค้าอีก
ก็บอกเค้าไป การเลิกรา โดยไม่บอกเหตุผล คนโดนน่ะ เจ็บปางตายเลยล่ะ
แต่ถ้ามันฝืน ก็แล้วแต่นะจ๊ะ

เวรกรรม แล้วก็เผลอวิจารณ์ซะครบ 
แล้วจะเขียนทำไม๊ ว่าทำไม่ได้ ไอ้บ้าปุก 
พรุ่งนี้เรียนเก้าโมง นี่ตีห้ากว่าแล้ว ยังไม่นอนเลย
สุดยอดนักเรียนตัวอย่าง*ไม่ดี

[เดอะบุ๋ม]

ขอบคุณทุกคนที่่ติดตามอ่านนะ
รวมถึงคำวิจารณ์จากหลายคนด้วย
รวมถึงฉึ่ง หรือ พี่ฉึ่งก็ไม่รู้ เรียกฉึ่งละกัน ถ้าแก่กว่า ก็อยากจะปีนเกลียวหนิดหนมดี ชอบ
ปุกก็เป็นคนชอบอ่านหนังสือมากๆเหมือนกัน
และอ่านแบบหลากหลาย ทุกชนิด จนตาจะพังอยู่แล้ว
วิธีการเขียน บางครั้งเลย ดูผสมปนเป หลายๆรสอยู่
แต่รู้สึกว่า การเขียนแบบปัจจุบัน คือ สิ่งที่ตัวเองชอบสุด
แต่หลายคนที่เป็นแฟนงานเขียนของตัวเอง ชอบแบบหยอดมุขมากกว่า
อาจจะเป็นคนเห็นแก่ตัวไปนิด แต่ตูขอเลือกสิ่งที่ตูชอบ 
ชอบคำที่ฉึ่งบอกว่า ปุกเป็นศูนย์หน้ายิงทิ้งยิงขว้าง 
อยากจะบอก ที่เล่าๆ ไป นั่นเลือกแล้วนะ ไม่นับคนที่ไม่ผ่านเกณฑ์
ดวงมันเป็นแบบนี้ โทษมันเลยดีกว่า ไอ้หมาคืนยศ


รักของบุ๋ม มีหลายรสให้ชิม จนจุกเลย
การดำเนินเรื่องทำได้ดี และน่าสนใจ ติดตรงที่หนูบุ๋ม
เว้นวรรคได้ไม่สวย การเขียนลงในจู๋เนี่ย สองประโยคก็ถือว่ากำลังพอดีละ
ยาวเกินไป อ่านแล้วปวดตา การแบ่งวรรคสวยๆ ทำให้บทความดูสวยขึ้น
แบบธรรมชาติ อย่างไม่น่าเชื่อ ลองดูนะที่รัก ชอบบุ๋มตรงที่ ให้ความใส่ใจ
กับทุกคนที่มาเขียน การได้รับการตอบรับจากคนอ่าน เหมือนไม่ได้สนทนา
แบบวันเวย์ มันคือ สิ่งที่ผู้เขียนเกือบทุกคนปราถนา และบุ๋มก็ทำได้เต็มร้อย 
น่ารักมากอีหนู

เวรกรรม แล้วก็เผลอวิจารณ์ซะครบ 
แล้วจะเขียนทำไม๊ ว่าทำไม่ได้ ไอ้บ้าปุก 
พรุ่งนี้เรียนเก้าโมง นี่ตีห้ากว่าแล้ว ยังไม่นอนเลย
สุดยอดนักเรียนตัวอย่าง*ไม่ดี

  พี่ปุกไปนอนได้แล้วนะคะ  เป็นห่วนๆ
  (ตัวเองก็ต้องตื่นไปทำงานเช้าเหมือนกัน ตีสามครึ่งแล่ว  )
มัวแต่เล่นกับเพื่อนเป็นบ้าเป็นหลังในเอ็ม 


ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ 

บุ๋มอ่านหนังสือน้อย เลือกอ่านด้วย ถ้าไม่สนใจจะไม่อ่านเลย
แต่ถ้าสนใจ เอามากองๆเยอะแค่ไหน ก็ไล่อ่านจนหมด
เป็นข้อด้อยของคนที่อ่านหนังสือน้อยนะคะ
เวลาจะเขียนกรั่นกรองมาให้คนอื่นอ่านบ้าง
มันเลยกลายเหมือนว่า เป็นการพูดที่พิมพ์แทน
เดี๋ยวจะพยายามพัฒนาตัวเองไปเรื่องค่ะพี่ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ 

เป็นอะไรไม่รู้สิ อ่านหนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือแล้วชอบง่วง
ตาลายพาลจะหลับเอาตลอด
ชอบเรื่องแนวนี้  แนวปรัชญา แนวรัก  หรือว่าเป็นคนบ้ารักก็ไม่รู้สิ 

ทำไมใช้คำว่า "ก็ไม่รู้สิ"  เฝือจังเลยแฮะ


อ่านของทุกคน แบบละเอียด และใส่ใจ
เปิดมาเห็นดาว ดีใจ ยิ้มได้ (ถ้าเห็นของพี่ปุกจะดีใจไว้ก่อน คิดว่า ต้องยาวแน่ๆ  )
มันเป็นแบบนั้นเนอะ เวลาเขียนแล้วอยากให้คนมาอ่านเนี่ย
ถ้าเขียนแล้วคนไม่สนใจ ไม่วิพากข์วิจารย์  ก็อาจจะแอบน้อยใจกันไปบ้าง
บุ๋มอยากอ่านจริงจัง และอ่านจริงจัง ทุกโพสต์ ที่มาโพสต์
อยากให้โพสต์เรื่อยๆ เยอะๆ ตลอดๆ

เพราะอ่านแล้วยิ้ม เพิ่มความสุขเล็กๆน้อยๆให้ตัวเองระหว่างวัน
สารรูปว่ายังไม่ได้อ่านละเลียดของพี่ณตละเอียด
ไว้จะไปอ่านนะคะ (2ครั้งแล้ว)


แหะๆ

ความรักของบุ๋ม มันดูไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่
แต่ละครั้งก็เหมือนจะเล่นๆตลอด
พอเอาเข้าจริงๆ ความรักก็ไม่เล่นกับเรา
ส่วนมาก ก็ได้แต่แอบชอบ ไปวันๆ 



ง่วงละ เดี๋ยวคงต้องนอนบ้าง



หลับฝันดีนะคะ พี่น้องชาวไทยทั้งในและนอก 

[slaveofann]

วิพากย์ วิจารณ์ สะกดแบบนี้นะหนูบุ๋ม 
ชอบจริงๆ เวลาได้แก้คนอื่นสะกดผิด
เพราะปกติ ตัวเองผิดประจำ 

โอเคไปนอนกันได้แล้ว ฝันดีที่รัก

ปล พี่เป็นโรคตาหยุดอ่านไม่ได้
ถ้ามองผ่านตัวหนังสือ จะอ่านทุกตัว อ่านออกไม่ออกไม่เป็นไร
แต่ต้องอ่าน เหมือนโรคจิตเลย
น่าจะเป็นอาการของคนปิดรับ สิ่งพิมพ์ผ่านตาไม่ได้

[Rabbitinblack]

  ห่วงสุขภาพหน่อยปุก

[ณต]

ตูเป็นคนที่โหยหาคำวิจารณ์มากๆ
ขอบคุณปุกที่ชมนะครับ บวกๆ
ยังไงๆ ก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ

แนวทางการเขียนของปุกในฟ้อนสุดสอง
น่าสนใจมากๆ เสียดายจบห้วนไปนิด

สำหรับน้องบุ๋ม กอลลั่ม ละเลียดของพี่
มันมีคำเตือนอยู่ว่า กรุณาอ่านช้าๆ

ค่อยๆ ละเลียดอ่านนะครับ 

[เดอะบุ๋ม]

ละเลียต  ของพี่   

บุ๋มก็โหยหาคำวิจารณ์มากๆ  และยาวๆเหมือนกัน
แต่ก็เห็นใจคนวิจารณ์ ที่วิจารณณ์สั้น
อาจจะเพราะไม่มีเวลา
หรืออาจจะไม่มีอะไรวิจารณ์
ก็ไม่ว่ากัน
ขอแค่วิจารณ์มา ก็ดีใจแล้ว   

วิพากย์ วิจารณ์ สะกดแบบนี้นะหนูบุ๋ม 
ชอบจริงๆ เวลาได้แก้คนอื่นสะกดผิด
เพราะปกติ ตัวเองผิดประจำ 

โอเคไปนอนกันได้แล้ว ฝันดีที่รัก

ปล พี่เป็นโรคตาหยุดอ่านไม่ได้
ถ้ามองผ่านตัวหนังสือ จะอ่านทุกตัว อ่านออกไม่ออกไม่เป็นไร
แต่ต้องอ่าน เหมือนโรคจิตเลย
น่าจะเป็นอาการของคนปิดรับ สิ่งพิมพ์ผ่านตาไม่ได้

  ขอบคุณค่ะพี่ปุก เมื่อคืนก็เบลอๆ
สารรูปว่าเขียนมั่ว ตอนแรกจะไม่ใส่ตัวการันต์ด้วยซ้ำค่ะ
ป่านนี้พี่ปุกจะตื่นรึยังน้อ ...

เพราะพี่ปุกเป็นพี่ปุกแบบนี้ล่ะมั้ง
ถึงได้มีคนรักเยอะแยะ
ไม่แปลกใจเลยค่ะ 


เรื่องการอ่าน บุ๋มจะชอบอ่านเรื่องสั้น
การ์ตูนที่ไม่ยาวมาก
ชอบอ่านนิทาน 
ยิ่งมีนิทานเป็นการ์ตูนนี่จะชอบมากเป็นพิเศษ
ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่
และมีแนวโน้มจะชอบไปเรื่อยๆ

บางทีอยู่คนเดียว ก็เอาตุ๊กตาที่ใช้มือสอดเข้าไป
เอามาพากย์ คนเดียวก็มี เหมือนคนบ้าเลย 
เล่านิทานให้ตัวเองฟัง 

มีหนังสือที่อ่านได้เยอะ เท่าที่จำได้ ก็ แฮรี่พอตเตอร์
นอกนั้นก็อ่านเป็นหย่อมๆ

[เดอะบุ๋ม]

จู๋นี้เงียบเหงา ไม่มีใครมาเล่าเลยแฮะ ...มาฟังนิทานมั่วสดกัน 



นิทานเรื่อง การเดินทางของความรัก   
ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้วก็ได้..

"ตื่นได้แล้วจ้ะแม่สาวน้อย ๆ" เสียงนกกระจิบเจื้อยแจ้วส่งเสียงปลุกสาวน้อยให้ตื่นจากฝัน

"ฮ้าวว  เช้าแล้วเหรอ เร็วจัง ขอนอนต่ออีกนิดนึงนะ" สาวเจ้ายังไม่ลุกจากที่นอน

"วันนี้ มีนัดสำคัญนะ ๆ" นกกระจิบพยายามปลุก

"อื้มม  ก็ได้ๆ ลุกแล้วจ้าแม่นกน้อย"
เธอใช้นิ้วชี้แตะที่หัวของนกกระจิบเบาๆด้วยความเอ็นดู
พร้อมกับลุกไปทำภารกิจของเธอต่อ


ท่ามกลางฝูงคนจอแจดูวุ่นวาย
สาวน้อยเดินดิ่งตรงไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น
ต่างคนต่างพูดๆๆ  บ้างก็หัวเราะ บ้างก็หยอกล้อกัน
บรรยากาศครื้นเครงยิ่งนัก

ทันใดนั้น ...
"เพล้ง!! ว๊ายย ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ " สาวน้อยซุ่มซ่ามอีกแล้ว...
ด้วยความซุ่มซ่ามที่มีอยู่ล้นตัวเธอ ผลักให้เธอเดินไปชนเขา แบบเฉียดฉิว ทำให้เครื่องดื่มในมือเขา กระทบพื้นอย่างจัง!
สายตาทุกคู่ในที่นั้น จับจ้องมาที่เธอ  มุดดินได้เดี๋ยวนั้น คงมุดไปแล้ว  เธอคิด..

"ไม่เป็นไรครับ" เสียงนุ่ม ฟังดูอบอุ่น ตอบเธอ

สาวน้อยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองหน้า เขา
ได้แต่ก้มหน้าเดินงุดๆ หนีหายไปในฝูงคนอย่างรวดเร็ว

"เอาอีกแล้ว งานไหนงานนั้นสิเรา - -"
"ท่าทางหมอนั่น สูงน่าดูเลยแฮะ "
"ใส่เสื้อ ลายการ์ตูนด้วย ฮ่าๆ ตลกดี โชคดีไปนะคะคุณผู้ชายที่เสื้อไม่เลอะ  "
สาวเจ้าบ่นพึมพำถึง รูปพรรณของคู่กรณี ที่เธอจำได้ในระดับสายตาเพียงแค่ลายเสื้อบนหน้าอกเท่านั้น
เธอพูดพลางหัวเราะให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเอง

จบงานแล้ว... เธอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย
พร้อมกับเก็บเกี่ยวเรื่องราวที่ได้พูดคุยกับคนโน้น นู้นนี้ มาคิดถึง
แล้วก็ยิ้มเล็กๆ

สิ่งหนึ่ง ที่ติดตราตรึงใจของเธอ คือกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนนั้น
กับเสียงนุ่มๆ เสียงนั้น  เธอจำได้แม่น

"คิดอะไรฟุ้งซ่านอีกแล้วเนี่ยชั้น " 
"ไม่เอาละ ไปอาบน้ำนอนดีกว่า"

เธอคว้าผ้าห่มแพรสีชมพูมาคลุมตัวถึงระดับอก
ก่อนหลับตา เธอยังยิ้มให้เพดานห้องอีกแหนะ

เอ๊ะ ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นเนี่ย !!!

จบตอน.






โปรดติดตามตอนต่อไป  ที่นี่ ไม่เร็วก็ช้านี้

  มั่วสด