โลกนี้สีชมพู

[เดอะบุ๋ม]

ขี้เกียจเขียน หมดมุก ... เอาเรื่องสั้นที่เคยเขียนเล่นๆมาแถมละกัน ...

โทรศัพท์บ้านกับหนังสือรุ่น

เช้าตรู่ในวันหยุดปลายสัปดาห์ โทรศัพท์บ้านที่ร้างราจากเสียงโทรเข้ามานาน ก็ได้ดังขึ้น
ท่ามกลางโลกยุคปัจจุบันที่ผู้คนใช้โทรศัพท์มือถือประดุจปัจจัยหลัก โทรศัพท์บ้านเลยแทบไร้ความหมายไปแล้วโดยเฉพาะชายโสดอย่างผม ที่วันๆนึงจะใช้โทรศัพท์มือถือคุยแค่เรื่องงาน หรือไม่ก็ชวนเพื่อนฝูงออกไปสังสรรค์กันบางครั้ง

กริ๊ง กริ๊งงง ...เสียงโทรศัพท์ดังสร้างความหงุดหงิดให้กับผมยามเช้า ...ทีแรกผมคิดว่าใครสักคนคงโทรมาทวงหนี้ โทรผิดบ้าน หรือญาติที่อยู่ต่างจังหวัดโทรมาเรื่องธุระ ผมยกหูโทรศัพท์ที่ฝุ่นเกาะเล็กน้อยขึ้นมารับสาย ....

"นั่นบ้านโก้ ใช่มั๊ยค่ะ?"
เสียงหวานๆจากปลายทางเรียกชื่อผมขึ้นมา และผมก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้น
"ครับ นั่นใครครับ"
"เราอ้อไง ยังจำได้มั๊ย"
.......................

ผมจำเธอได้เป็นอย่างดี นานแล้วที่เราไม่ได้พบกัน ...ตอนสมัยเรียนมัธยมปลาย เรียกได้ว่าเราสนิทกันประมาณนึง เรียกได้ว่าเกือบจะเป็นแฟน แต่ผมก็ต้องพลาดหวัง เป็นได้แค่เพื่อนคนนึงในเวลาต่อมา ....เหตุการณ์และกาลเวลาทำให้เราค่อยๆห่างกัน ความสนิทก็ค่อยๆจางหายไป จนอยู่แค่เบื้องลึกในความทรงจำ ...เธอหาเบอร์โทรศัพท์ของผมจากหนังสือรุ่นและก็โทรมา เรานัดเจอกันเพื่อคุยระลึกถึงอดีตในวัยเรียนในอีกไม่กี่วันถัดจากนั้น

เธอยังสวยเหมือนเดิม แต่ดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ผมนึกในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา
เราพูดคุยกันหลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องอดีต และก็เรื่องพื้นๆในปัจจุบันว่าพ่อแม่สุขสบายดีรึเปล่า งานเป็นยังไงบ้าง

...สิ่งหนึ่งที่เราไม่กล้าถามซึ่งกันและกันก็คือเรื่องแฟนของแต่ละคน

....ผมไม่กล้าถามเธอ เพราะในใจยังรู้สึกดีๆกับเธออยู่ มันเหมือนกับการให้ความหวังตัวเองอยู่ลึกๆของชายโสดที่ได้มาเจอกับคนที่เราเคยชอบในอดีต

....ส่วนเธอก็เหมือนจะเปิดใจให้กับผมอีกครั้ง ....ไม่รู้ว่าผมเข้าข้างตัวเองรึเปล่า แต่รู้สึกได้แบบนั้น

"ตู๊ด ตู๊ด" เสียง sms จากมือถือของเธอดังขึ้น ...เธอนิ่งไปสักพัก จึงกดตอบกลับไป
"เพื่อน sms มา ชวนไปเที่ยวคืนนี้น่ะ แต่ไม่อยากไปละ  ...ดูหนังกันมั๊ย?"
เธอชวนผมดูหนัง ...นานแล้วที่เราไม่ได้ดูหนังด้วยกัน

ระหว่างที่ดูหนังด้วยกัน เธอดูเหมือนเป็นกังวลตลอดเวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆ เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นจาก sms ที่ส่งมาแทบจะทุกๆ 10 นาที เธอเปิดโทรศัพท์ดูเป็นระยะๆ เมื่อหนังกำลังใกล้จะจบลง sms ได้ถูกส่งเข้าโทรศัพท์มือถือของเธออีกครั้ง มันสั่นและตกลงบนพื้นพรมของโรงหนัง เธอคว้ามันไม่ทัน แสงไฟของโทรศัพท์มือรุ่นใหม่สว่างพอที่จะทำให้ผมเห็นข้อความนั้น...

ผมเก็บโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้เธอ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อสักคำ
ก่อนจากกันในค่ำวันนั้น เธอพูดกับผมเพียงแค่ว่า "โชคดีนะ..."

อูยย   

รอให้อยากเขียน แล้วมาเล่าอีกนะคะ รออ่านอยู่ 
ถ้ามีของเก่า เอามาแปะก็ได้ค่ะ 

นี่คือเรื่องของตัวเอง

มั่นใจว่าถ้าเล่าแต่ตอนเด็ก นี่มันคงจะฉีกห่างจากโลกนี้สีชมพูไปประมาณสามสี่พันกิโล
ชีวิตที่สามารถทำเป็นหนังยาวได้สบายๆ และคงมีคอดราม่าละครน้ำเน่าติดตามอย่างหนึบหนับ
ทุกเรื่องที่เล่า ไม่มีใส่ไข่ มีแต่ลดความแรงลง ไม่ต้องการให้เจอหน้ากันอีกครั้ง
แล้วมองกันต่างไป

ครอบครัวนอกจากจะแตกแยก
พ่อไม่ได้มีเมียคนเดียว แถมถูกยิงตายด้วย M16 จนรถพลิกคว่ำตาย
พร้อมกันผู้หญิงอีกคน ที่ไม่ใช่เมียหลวง! ตั้งแต่เราอายุขวบไม่เกินสองเดือน
ทำให้ความทรงจำกับพ่อ จางเหลือเกิน จริงๆ ถ้าไม่มีรูปพ่อในห้องพระ
พ่อหน้าเป็นไง ไม่รู้จักเลยแฮะ

แม่ติดการพนันขั้นหนัก เล่นจนจำนองบ้านแทบหมดตัว
พี่น้องแม่รวมมีห้าคน แม่เป็นคนเดียวที่มีลูก
และแน่นอน เรากับเปาว์น้องสาวก็คนละพ่อ
รักของพ่อ ต้องให้เปาว์มากกว่าอยู่แล้ว
พ่อเลี้ยงคนนี้ก็เป็นเจ้าพ่อ กึ่งมาเฟียอยู่นครศรีธรรมราช
คนแรง ยิงคนตายไม่กระพริบตา และเมียเยอะตามแบบฉบับ
แม่เราเลยหนีมากทม. บ้านช่องก็ไม่ค่อยกลับ
ป้าเราเลี้ยงดูเรามากับลุงซึ่งเป็นน้องชาย
ทั้งสามคนรักเปาว์มากกว่า เพราะเราเป็นเด็กช่างพูด
ถึงตอนนั้นจะหน้าตาน่ารักแบบถ่ายโฆษณาบ่อยๆ
แต่เด็กเถียงเก่ง ผู้ใหญ่ก็เอ็นดูน้อยลง เรื่องปกติ

รักของเรา จึงแสวงหาจากเพื่อนทั้งนั้น
แถมเพื่อนแต่ละคน ก็แสวงหาประโยชน์จากเรา
ขโมยของ ขโมยเงิน ขโมยทอง รวมๆแล้วไม่กี่ปี
น่าจะไม่ต่ำกว่าห้าแสนบาท แต่เราก็ปกป้องเพื่อนล่ะ

ยังไม่นับเหตุการณ์ลับเลวร้ายมากมาย ที่เกิดจาก
คนรัก เพื่อนรัก ผู้ชายรอบข้างในวัยเด็ก ทำร้ายร่างกายจิตใจ
สั่งสม ทำให้เรากลายมาเป็นคนแบบนี้

พอแม่มาอยู่ญี่ปุ่นได้ไม่นาน จากคนไม่มีเงิน มีหนี้มีสิน
ก็กลายเป็นคนมีเงิน มีทอง เรามีจีช็อค แปดสิบเรือน
นาฬิกาทุกรุ่นใหม่ๆ เรามีหมด เงินทองฟุ้งเฟ้อ
ใช้แต่ของดี ยังคิดอยู่ โอกาสในการติดยาเรามีมากกว่าคนอื่นหลาย
ร้อยเปอร์เซ็นต์ เงินถึง ของถึง คนรอบข้างมั่วยากันกระจุย เพราะฉะนั้น อย่าเอาสาเหตุนี้มา
อ้างในการเล่นยา คุณเล่น เพราะคุณใจอ่อนแอเอง
อย่าโทษสิ่งแวดล้อม เราคิดแบบนั้น

มันไม่ได้เกี่ยวกับโลกชมพูหรอกนะ แต่ถ้าอ่านเรื่องรักเราแล้ว
ไม่เข้่าใจเรา ทำไมอีนี่มันมั่วรักไปเรื่อย ก็ขอให้เข้าใจเรื่องตอนต้น
ก่อนมีรักเสียหน่อย น่าจะทำให้อ่านเรื่องของเราได้เข้าใจมากกว่าเดิมแหละ

ปล รักออนไลน์ ไว้ว่างจะมาเขียนนะ มันเยอะ และยาว
กลัวเบื่อ 

จริงอย่างที่พี่ปุกว่าไว้   "คุณเล่น เพราะคุณใจอ่อนแอเอง  อย่าโทษสิ่งแวดล้อม เราคิดแบบนั้น"     

แต่บุ๋มอ่าน ไม่ได้คิดว่าเจ้ปุกร้ายกาจเลยนะคะ ยังน่ารักในสายตาเหมือนเดิม   เรื่องมันผ่านมานานมาก ถือว่าเอามาเล่าสู่กันฟัง  ว่าเอ๊อ ครั้งนึงในชีวิตเคยผ่านเรื่องนี้ๆๆๆมานะ  แบบเนี่ยอะค่ะ  อย่ากังวลไปเลยนะคะ  เล่ามาก้ดีใจแล้ว     ดีออก  เปิดใจดี บุ๋มชอบ   ตามบวกให้ทุกวัน ตลอดๆ


ผู้ชายที่ผ่านเข้ามาซะอีก  โดยเฉพาะคนชื่อริว   


ไว้จะรออ่านรักออนไลน์นะคะ  เล่ามาเรื่อยๆ  ยาวๆเลยน่อ    ไม่เบื่อ และไม่เซ็ง    ชมแล้วก็จะหาว่าชมอีก   แต่พี่ปุกเขียนสนุกจริงๆค่ะ 




กวาง         ขอฝากเพลงนี้ให้กวางนะ  "กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจ ต้องใช้เวลา  ใช่แค่มองตากันเมื่อไร "   
ชื่อเพลงอะไรจำไม่ได้แล้วสิ     มาถึงทุกวันนี้ อุปสรรคที่กวางผ่านมาได้ ก็ถือว่าโอเคแล้วนะ ยังลัคกี้อินเกมสืและลัคกี้อิเลิฟอยู่
เรียนจบ ได้ทำงานดีๆ มีคนรักที่ดี(ไม่เห็นบ่น ก็น่าจะดี )  ก้ดีแล้วเนอะ  สู้ๆกันต่อไป 


ยังรออ่านตอนต่อไปอยุู่นะ  อิอิ    บวกให้ทุกชั่วโมง ที่ผ่านมาเจอเหมือนกัน

ผมเลิกหานิยายอ่าน แล้วเข้ามาอ่านกระทู้นี้ ได้ลุ้น ตังค์ก็ยังอยู่ครับ เยี่ยมเลยครับ ขอบคุณทุกคนครับ

พี่ชายคลองว่างๆ มาเล่าบ้างนะคะ     จะรออ่านค่ะ   

เรื่องกวาง ทำไมจบแบบนี้ตลอดเลย

พี่บิ๊ก 

ชอบของพี่ฉึ่งครับ
ที่บอกว่า ความรักของวัยรุ่น เหมือนกับการกินซาลาเปาที่ไส้ข้างในมันยังร้อนๆ 

ของกันย์นี่ ตูว่าเหลือแค่สารภาพรักแค่นั้นแหละ   
ไม่รู้ว่าป่านนี้สารรูปไปหรือยัง  

ขอบคุณทุกคนที่ชอบเรื่องของผมนะครับ
ตามอ่านกอลลั่ม "ละเลียด" ในฟ้อนสุดก็แล้วกันนะครับ จะเจอเรื่องประมาณนี้
แต่จะเป็นฉบับคัดสรรแล้ว อ่านตอนจบแล้วต้องแอบยิ้มทุกตอน 


บวกคืนทุกคนเน้อ

ถ้ามีมาแปะอีก ก็จะรออ่านอีกนะคะ   



บักน้องกันย์       เค้ารออยู่นะตัวเอง 

[Rabbitinblack]

พี่บิ๊กเรื่องหมดแล้ว ไว้ถ้านึกอะไรออกจะมาเล่าเองนะจ๊ะ

ไม่ต้องกลัว มีอะไรเล่าให้ฟังแน่นอน 

[เดอะบุ๋ม]

พี่บิ๊กเรื่องหมดแล้ว ไว้ถ้านึกอะไรออกจะมาเล่าเองนะจ๊ะ

ไม่ต้องกลัว มีอะไรเล่าให้ฟังแน่นอน 

ค่า     ชวน แหลก   

[8e88]

ไม่รู้ตรูบ้ารึเปล่า อ่านๆเรื่องของแต่ละคนแล้วดันไปนึกถึงฟุตบอล 

เช่น กวาง กับ ปุก เจออะไรมาเยอะ เปรียบเป็นคำที่เจ้าตัวอาจจะไม่ชอบก็คงเรียกว่า เหมือนศูนย์หน้าใช้โอกาสเปลือง
ยิงทิ้ง ยิงขว้าง วืดเป้า เตะว่าว ยิงนก...

ปุก อาจจะตีนหนัก นิยมเตะอัดชาวบ้าน บางทีไม่ได้หวังทำประตู แต่เน้นยิงมันส์ๆสะใจผู้ชม
เข้าไม่เข้าก็อีกเรื่อง ไม่เข้าก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวได้บอลมาก็มีโอกาสยิงใหม่

กวาง อาจจะเป็นประเภทได้บอลมาแล้วเอาลูกมาเลี้ยงหวังเข้าไปยิงใกล้ๆ แต่โดนกองหลังฝ่ายตรงข้ามเสียบโหด เตะหน้าแข้ง คะมำหน้าหงาย
บางทีมุมแคบก็ยังพยายามจะยิง แต่มันยิงเบาเกินไป ตีนไม่หนักพอ โกลล์อีกฝ่ายรับได้แบบชิลล์ๆ

บางทีได้ลูกบอล แต่โอกาสไม่เหมาะที่จะเล่นต่อ มันก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเลี้ยงเข้าไปหรือพยายามยิงแบบฝืนๆ
ส่งบอลต่อให้คนอื่นอาจจะเหมาะกว่า แต่พอเข้าใจว่าบางครั้งได้บอลมามันก็ต้องเล่น มีความอยากเล่นเองแทบทุกผู้ทุกคน

ของ ณต เหมือนศิลปินลูกหนัง ละเลียดทำเกมไปเรื่อยๆก็พอใจแล้ว จบยังไงว่ากันอีกที



....ส่วนไอ้บิ๊ก เอ็งเป็นเด็กเก็บบอล 

[คิ้วหนาจ้ะ]

อ่านแรกๆ มานึกภาพออกหมด เออออตามไปด้วย

มาสุดท้าย

[เดอะบุ๋ม]

ไม่รู้ตรูบ้ารึเปล่า อ่านๆเรื่องของแต่ละคนแล้วดันไปนึกถึงฟุตบอล 

เช่น กวาง กับ ปุก เจออะไรมาเยอะ เปรียบเป็นคำที่เจ้าตัวอาจจะไม่ชอบก็คงเรียกว่า เหมือนศูนย์หน้าใช้โอกาสเปลือง
ยิงทิ้ง ยิงขว้าง วืดเป้า เตะว่าว ยิงนก...

ปุก อาจจะตีนหนัก นิยมเตะอัดชาวบ้าน บางทีไม่ได้หวังทำประตู แต่เน้นยิงมันส์ๆสะใจผู้ชม
เข้าไม่เข้าก็อีกเรื่อง ไม่เข้าก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวได้บอลมาก็มีโอกาสยิงใหม่

กวาง อาจจะเป็นประเภทได้บอลมาแล้วเอาลูกมาเลี้ยงหวังเข้าไปยิงใกล้ๆ แต่โดนกองหลังฝ่ายตรงข้ามเสียบโหด เตะหน้าแข้ง คะมำหน้าหงาย
บางทีมุมแคบก็ยังพยายามจะยิง แต่มันยิงเบาเกินไป ตีนไม่หนักพอ โกลล์อีกฝ่ายรับได้แบบชิลล์ๆ

บางทีได้ลูกบอล แต่โอกาสไม่เหมาะที่จะเล่นต่อ มันก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเลี้ยงเข้าไปหรือพยายามยิงแบบฝืนๆ
ส่งบอลต่อให้คนอื่นอาจจะเหมาะกว่า แต่พอเข้าใจว่าบางครั้งได้บอลมามันก็ต้องเล่น มีความอยากเล่นเองแทบทุกผู้ทุกคน

ของ ณต เหมือนศิลปินลูกหนัง ละเลียดทำเกมไปเรื่อยๆก็พอใจแล้ว จบยังไงว่ากันอีกที



....ส่วนไอ้บิ๊ก เอ็งเป็นเด็กเก็บบอล 

[psyfer]

ให้บิ๊กเตะ คงแย่ 

[เดอะบุ๋ม]

พี่ฉึ่งวิจารณ์แบบมีวาทศิลป์มากๆ   

นี่แหละ ข้อเด่นของคนอ่านหนังสือเยอะๆๆ   


บุ๋มก็ชอบอ่าน แต่ไม่ชอบอ่านหนังสือ     อ่านนิยายโหดๆ ก็หลับได้   

[คิ้วหนาจ้ะ]

ถึงว่าในจู๋นู้น บุ๋มฮาร์ดคอร์มาก 

[เดอะบุ๋ม]

จู๋ไหนคะพี่ศักดิ์   

[คิ้วหนาจ้ะ]

ยุบสปา ไงจ้ะ 

[เดอะบุ๋ม]

แหม พี่บีน่ารักเนอะ     เปลี่ยนเรื่อง 





หมู่นี้ ไม่มีอะไรมาให้อ่านกุ๊กกิ๊กหัวใจเล่นเหรอคะพี่ศักดิ์   

[คิ้วหนาจ้ะ]

ไม่มีเลยจ้ะ 

[น้องเข่มเข๊ม]

   จริงอ่ะพี่สัก 

[คิ้วหนาจ้ะ]

จริงจริ๊งงงงง