ซากุระสีเลือด

[iannnnn]

จู๋นี้มีคุณค่าพอจะได้ขึ้นหิ้งละ

[ส้ ม ♥]

ถึงว่าล่ะ หาไม่เจอ

บราโว่ววววว

[ดาเฉยๆ]

เรื่องหมอทำให้นึกถึงครอบครัวไรหว่า ที่ไม่ให้ลูกสะใภ้กินอาหารแล้วผอมตายอะ โคตรเลือดเย็นเลย
(ใช่ญี่ปุ่นมั้ยอะ)

[ณต]

บางทีมาอ่านจู๋นี้ แล้วจิตตกยังไงไม่รู้ 

[Rabbitinblack]

ก่อนเข้าจู๋นี้ ปลงก่อนทุกครั้ง 

[ปิติ.sss]

ได้ข่าวว่ามีแทงกันที่อากิบะอีกแล้ว 

[แน็ก]

ตอนนี้มีกลุ่มนึง นับถือ คาโต้มือมีดดังไปทั่วโลกเป็น พระเจ้า ไปแล้ว



ยิ่งเจริญทางวัตถุ ยิ่งเสื่อมทางจิตใจ จริงๆมั้ง

[❤ ตูน ❤]

  เก็บดาวจู๋นี้ทีนึง 20 หน้ารวด ตื่นเต้น น่าสยอง แต่ก็ลุ้น ติดตาม 555
แต่อ่านแล้วก็หวั่น ๆ บางอย่างก็น่ากลัวเหมือนเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นโดยกระทันหันได้ ไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ 

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

+ปุกจ้ะ    เป็นกระจู๋ที่ตื่นเต้นเร้าใจยิ่งนัก บันเทิงมากเลย(ถ้าลืมไปว่ามันคือเรื่องจริง) ป้าจะเข้ามาอ่านๆบ่อยๆนะ

ปล. นอกเรื่องหน่อยนึง เหมือนปุกผอมลงเลยอ่ะ น่ารักขึ้นด้วยนะเนี่ย จะชมหลายทีแล้ว แต่ลืมล่ะ 

[Dew Susansaraly]

บวกครับ

โรคจิตยิ่งนัก  ฆ่ากันธรรมดาไม่มีเหรอครับ

[Nichnan]

+ พี่ปุก ที่เอาเรื่องหนุกๆ มาแปลให้อ่าน

จะติดตามตอนต่อไปนะคะ

[slaveofann]

เจตนาในการตั้งจู๋นี้ขึ้นมา
ก็เพื่อให้ได้รู้จักญี่ปุ่นอีกมุมนึง
ว่ามันไม่ได้หวานแหวว เหมือนในการ์ตูนตาหวาน
และหนังโป๊ที่แอนสะสม 
เพราะแอบเดาเอาว่า หลายคน คงสงสัยว่า
ทำไมญี่ปุ่น มีฆ่ากันแปลกๆ เช่น คดี อากิฮาบาระที่
เป็นข่าวครึกโครมไม่นานนี้ ตายไปเจ็ด
บาดเจ็บอีกหลายสิบ

การที่เราได้รู้ถึง สภาพจิตของเค้า ได้รู้วัฒนธรรมการใช้ชีวิตของเค้า
อย่างน้อย จะอ่านการ์ตูนได้สนุกขึ้นมากเลย
ได้รู้ว่าอะไรคือเรื่องที่เค้าถือสา ไม่ถือสา
คนญี่ปุ่นที่สุดแสนจะอดทน และมานะบากบั่น
ในใจเค้าเป็นเครื่องจักรไม๊ หรือ แท้จริงและกำลังกลายพันธุ์
เป็นอสูรล่าวิญญาน ที่รอระเบิดเวลาแห่งความกดดันปะทุขึ้นมา

การเขียนซากุระสีเลือด ทำให้ปุกได้หัดแปล ได้ทำสิ่งที่ปุกชอบ
ได้สานฝันเล็กๆ ที่อยากทำมานานแล้ว บางครั้งอาจมีข้อผิดพลาด
ก็ขอภัยไว้ณ ทีนี้ด้วยนะ ถ้าชอบพอ ก็ขอคำแนะนำ และการติชม
จะได้เอามาพัฒนาในการแปลเรื่องต่างๆในอนาคต

ส่วนพวกคดีธรรมดา ไม่ค่อยอยากเล่า
เพราะบ้านเราก็เยอะจนน่าเบื่อแล้ว
ที่นำมาเขียนให้อ่านกัน จะเป็นคดีที่ไร้เหตุผลบ้าง
คดีที่เกิดจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน จนคนไทยแบบเราๆ
ยากจะเข้าใจบ้าง การได้เห็นโลกสีสวย ในมุมดำมืด
ก็น่าจะสอนให้เราได้รู้จักระมัดระวังตัวมากขึ้น
ถึงแม้จะอยู่ในที่ๆปลอดภัยติดอันดับโลกก็ตาม

[แอ้]

ทำให้เข้าใจมากขึ้นจริงๆ นะคะ ยิ่งระยะนี้วัฒนธรรมญี่ปุ่นเข้ามาในบ้านเราเยอะขึ้น
มีทั้งแฟชั่นการแต่งกาย การ์ตูนจำนวนมาก หนังสือแปล .. (แต่หนังยังไม่เท่าไหร่)
แอ้อ่านหนังสือแปลของญี่ปุ่นหลายเล่ม แล้วก็ติดๆ ขัดๆ ตรงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร
ได้อ่านจากซากุระสีเลือด ทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้นเลยค่ะ

เหมือนเมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจเรื่องสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ไปลงเรียนวิชาศาสนามาตัวนึง
อาจารย์อธิบายที่มาที่ไป และแรงบันดาลใจของศาสนาชินโต ทำให้เข้าใจขึ้นเยอะเลยค่ะ
กระจู๋นี้ของกาปุกให้ผลกับแอ้ประมาณนั้นเลยค่ะ 

[HyoPlum]

 

[slaveofann]

พลัม ทำหน้าเหมือนมีอารมณ์ 

พวกสิ่งที่เห็นดาษดื่นในไทย ก็ไม่อยากมาฉายซ้ำ
เพราะขัดกับเจตนาในตอนแรก
พวกแยกทางกัน ลูกมีปัญหา อะไรเทือกนี้ บ้านเราเห็นบ่อย
แต่ของญี่ปุ่น จะหนักกว่า ด้วยความที่จิตใจอ่อนไหว
ไม่มีที่ยึดเหนี่ยวทางใจ อย่างเช่นเรื่องของเด็กคนนี้เป็นต้น

ชื่อตอน ทะไดะมะ (กลับมาแล้วค่ะ)

คนญี่ปุ่น เวลาที่กลับบ้าน เปิดประตูปุ๊บจะต้องพูด ทะไดมะ แปลว่ากลับมาแล้วค่ะ
แล้วคนที่อยู่ในบ้านจะตอบรับด้วยเสียงที่อบอุ่นว่า โอะไครินะไซ แปลว่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้า เรโกะจังก็ใช้ชีวิตแบบอบอุ่นมาตลอด
จนถึงแปดขวบ พ่อแม่ก็แยกทางกัน พี่ชายที่สนิทสนมกับเรโกะจัง
ก็ย้ายไปอยู่กับแม่ ส่วนตัวเธอเอง ต้องอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยง
ซึ่งแม่เลี้ยง ก็คล้ายถอดออกมาจากหนังช่องเจ็ด แต่แสบกว่าตรงที่
แอบกระทำ แบบจิตๆ เช่น ตัดสายโทร เวลาแม่ของเรโกะโทรมาบ้างล่ะ
เอาใบเกรดที่โรงเรียนส่งมาไปทิ้งบ้างล่ะ ฉีกจดหมายที่แม่ติดต่อมาหาบ้าง
แต่ต่อหน้าพ่อ จะทำตัวเสมือนกิ๊ก สุวัจนี ประจบประแจงพ่ออย่างอุจาดตา

เรโกะจังก็เป็นเด็กใสซื่อ ที่ไขว้คว้าหาความอบอุ่นเหมือนเด็กมีปัญหาทั่วไป
พยายามติดต่อพี่ชายสุดรัก แต่ก็เป็นไปได้ยากเหลือเกิน
พอไปโรงเรียน ก็ถูกเพื่อนล้อ ว่าไม่มีแม่ ไม่มีพี่ชายมาประคบประหงมแล้วนะ
เรโกะน้อยใจเลยผลักเพื่อนไปด้วยความโมโห แต่ก็ไม่แรงนักหรอก
แต่เพื่อนเป็นผู้ชาย ผลักสวนกลับมา ทำให้เรโกะตกบันได้ บาดเจ็บหนักเลย

เรโกะเลยใช้เหตุผลแบบเด็กๆ หลอกแม่ตัวเองว่า ถูกแม่เลี้ยงรังแก
แม่ของเรโกะ ตกใจมาก เลยมาหาเรื่องแม่เลี้ยงและพ่อของเรโกะ
ไปๆมาๆ เจ้าตัวก่อเหตุ พาแม่มาขอโทษเรโกะที่บ้าน ความเลยแตก
แม่ของเรโกะโกรธมาก พ่อก็ไม่เชื่อคำพูดเรโกะอีกต่อไป
ในสายตาทุกคน เรโกะจังกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะไปเสียแล้ว

หลังจากนั้น แม่เลี้ยงก็สวมบทสมรักษ์ คำสิงห์2
ทำร้ายเรโกะอย่างสนุกมือ ทุกคืนวัน
เรโกะฟ้องพ่อ พ่อก็ไม่เชื่อ ฟ้องแม่ แม่ก็ไม่สน
คนโกหก มักไม่ได้รับโอกาสในการแก้ตัวในสังคม
คนคุก มักเป็นคนเลวไปตลอดกาล ไม่ว่าพยายามจะดีแค่ไหน
จนท้ายสุด เรโกะเสียใจมาก และโดนทำร้ายหนักขึ้นทุกวัน
เลยตัดสินใจไปดักรอพ่อที่สถานีรถไฟใต้ดิน
พ่อมาเจอ ก็ตกใจ เห็นแผลเต็มไปหมด
แต่ก็ไม่เชื่อ สิ่งที่เรโกะพูด ว่าถูกแม่เลี้ยงใจร้ายตบตี
พูดยังไง ก็ไม่สนใจ จนเรโกะตัดสินใจว่า
ต้องเห็นกับตาใช่ไหม ถึงจะเชื่อ
แล้วก็วิ่งไปให้รถชน จนเสียชีวิต 

ณ เวลานั้น พ่อแม่เรโกะเชื่อแล้ว ว่าลูกถูกทำร้าย
จึงซัดแม่เลี้ยงเสียเละ แต่ก็ไม่ทำให้เรโกะกลับมาหายใจอีกครั้ง
น้ำตาของผู้เป็นแม่ ไม่ใช่น้ำตาของนกฟีนิกส์
ร้องไปเท่าไหร่ ก็ได้แต่ระบายความกลัดกลุ้มเสียใจของตัวเอง
หาได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นไม่

แม่ที่เรโกะใฝ่ฝันจะอยู่ด้วยมาตลอด ถืออัฐิของเรโกะใส่โกษฐ์กลับบ้าน
มีภาพลางๆของเรโกะในความทรงจำสีจางในใจว่า

" กลับมาแล้วค่ะแม่ "


ปล ปีนี้ที่ญี่ปุ่น อัตราการฆ่าตัวตาย มากกว่าสามหมื่นคนต่อปี
ติดกันมาสิบสองปีแล้ว เป็นเลขที่น่ากลัวมากเลย