โลกนี้สีชมพู

[ยัง มี พุง]

  เบรคอารมณ์เศร้าตูได้ชะงัดนัก

[psyfer]

หมดกันอารมย์หม้อตู 

[หนูอร]

พี่บิ๊กพูดเลยรู้สึก...

อารมณ์เปลี่ยน 








// แต่อรก็เคยเอาพิมเสนน้ำป้ายปากเพื่อนนะ 

[Rabbitinblack]

เอาน่า ดีกว่าตาลเล่าเสร็จ แล้ว 

มา  ดีกว่านะ

[น้องใบเฟิร์น]

ขอเบิ้ล

งานแต่งงานเค้า เจ้าสาวเค้าก็ชวนตูนะ

แต่ตูไม่ไป บอกว่าบิน จริงๆตูไม่ได้บินหรอก

ได้แต่ส่งข้อความไป ขอให้เค้าสองคนมีความสุข

แล้วตูก็ยิ้มๆให้กับตัวเอง ยิ้มๆให้กับความรักสีตุ่นๆ

แล้วก็ปิดตำนานพี่โรคจิตกับไอ้ตุ่นลงไป

ยัดเอาไว้ลึกๆ ในซอกใจ

เศร้าจังค่ะพี่

[❤ ตูน ❤]

มาไล่เก็บดาว .. โอ้ เมื่อคืนไม่สบาย ไม่ได้มาอ่านต่อ ยาวมาก 
บางอันอ่านแล้วก็ >> บางอันก็ >>
แต่ก็ยิ้ม ๆ นะ ขอบคุณความรู้สึกดี ๆ ของทุกคน
อ่านแล้วทำให้นึกถึงหลาย ๆ เรื่องราวที่ผ่านมา สุขบ้าง ทุกข์้บ้าง แต่เมื่อกลับไปมองแล้วก็ยิ้มได้นะ 

เดี๋ยวมาขยายความต่อ เรื่องแฟนคนที่ 2 ที่เป็นความรักสีหม่น ๆ ออกเทา ๆ ดำ ๆ 

[❤ ตูน ❤]

รักอีกครั้ง .. เกิดขึ้นระหว่างที่รักครั้งแรกกำลังหม่น ๆ
เค้าคือคนที่เข้ามาคอยปาดน้ำตาที่ไหลออกมา เป็นคนที่คอยดูแล เหมือน "พี่ชาย"
แต่ความผูกพัน ความเข้าใจ มันก็มากขึ้น ๆ จนกลายเป็นความรัก
แต่ทุกอย่างก็ต้องจบลง .. รักครั้งนี้เหมือนกับสีเทา ๆ เกือบจะดำ

ตอนนั้นพึ่งจบใหม่ ๆ ได้พักอยู่ 1 อาทิตย์ได้มั้ง ก็โดนเรียกไปทำงาน
ที่ทำงานจะมีแต่หนุ่ม ๆ วิศวะ ทั้งหลาย วี๊ดวิ่วมาก ๆ
แล้วตอนเข้าไปใหม่ ๆ ก็จะมีพี่ ๆ มาคอยเทคแคร์สุด ๆ
และมีพี่คนนึงที่คอยเป็นเหมือน Buddy คอยสอนงาน เกี่ยวกับ process ต่าง ๆ
เรียนรู้งานจากพี่เค้า แล้วบังเอิญ ทางกลับบ้านทางเดียวกับพี่เค้า ก็ติดรถพี่เค้ากลับมาบ้านทุกวัน ๆ
สนิทกันมากขึ้น ๆ ตอนนั้นเริ่มมีปัญหากับแฟน แล้วก็เลิกกัน พี่เค้าก็เป็นคนคอยดูแล
คอยปลอบ เวลาเราร้องไห้ ตอนนั้นรู้สึกอบอุ่นมากเลยนะ มือที่คอยลูบหัวเรา ทำเหมือนเราเป็นเด็ก

สนิทกันมากขึ้น ๆ จนมันเริ่มมากกว่าคำว่า พี่ชาย
ตอนนั้นเดินไปไหนก็ไปด้วยกัน ทำงานด้วยกัน ตอนเช้าพี่เค้ามารับ ตอนเย็นมาส่ง
เป็นอย่างนี้อยู่เป็นปี แต่พี่เค้าเป็นคนที่ไม่ติดโทรศัพท์เลย ไม่ค่อยพก ไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยเปิดเครื่อง
เราก็เข้าใจนะ ไม่ค่อยงอแง รู้สึกว่าเออ ทำงานแล้ว โตแล้ว
(ไม่อยากงอแง ไม่อยากงี่เง่าเหมือนตอนคบกับแฟนคนแรก :: เริ่มเรียนรู้ที่จะรักให้เป็น)
เราเข้าใจกันนะ พี่เค้าดูแลเราดีมาก ๆ เค้่าโตกว่าเรามาก ๆ คอยสอนทุกอย่าง
เราไว้ใจเค้ามาก เืชื่อใจ และ เข้าใจทุก ๆ อย่าง ไม่คิดสงสัยหรืออะไรเลย

จนวันนึง มีพี่ผู้หญิงคนนึงที่ออฟฟิศเรียกเราไปว่ามีอะไรจะคุยด้วย
เค้าถามเราว่า คบกับพี่เค้ายังไง เป็นแฟนหรอ เราก็ยิ้ม ๆ ไม่ได้ตอบว่าอะไร
แล้วเค้าก็บอกว่า พี่เค้าแต่งงานมีลูกแล้วนะ พี่ไม่ได้อะไร แค่อยากเตือนจะได้ไม่ถลำไปกว่านี้

โลกถล่มทลาย .. ตอนนั้นชาไปหมด ก็ยิ้ม ๆ แล้วตอบพี่เค้าไปว่า อ่อ ไม่มีอะไรค่ะ เป็นพี่น้องกันเฉย ๆ
แต่ในใจนี่แบบ น้ำตาตกในเลยตอนนั้น จะร้องก็ร้องไม่ได้ ร้องไ่ม่ออกเลย

หลังจากนั้นไม่กี่วัน .. เป็นครั้งแรกที่พี่เค้าชวนเราไปเที่ยวทะเล ใกล้ ๆ กรุงเทพ
ไปแบบเช้าไปเย็นกลับ ไปกินอาหารทะเลที่เราชอบ
บรรยากาศริมทะเล เย็นสบายดีจัง ริมชายหาด เตียงผ้าใบที่นอนคู่กัน
เราถามพี่เค้าว่า
(เราเอง) :: "พี่แต่งงาน มีน้องแล้ว จิง ๆ หรอคะ"
(พี่เค้า) :: "ค่ะ"
.......................................
.......................................
.......................................

เงียบจริง ๆ นะ บรรยากาศตอนนั้นเงียบมาก
เหมือนคลื่นในทะเลมันสงบ คนขายของรอบ ๆ ตัวหายไปหมด ตัวชา

:: กลับเถอะค่ะ นู๋อยากกลับบ้าน
:: ค่ะ

(( พูดคำเดียวจริง ๆ นะ ))

บรรยากาศบนรถ .. เงียบ สงัด
จนถึงแถว ๆ บางนา ใกล้จะเข้ามาในเมืองแล้ว
น้ำตาเริ่มไหล (ความรู้สึกช้าเนอะ ตั้งนาน พึ่งจะร้อง) นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนถึงบ้าน
ส่วนพี่เค้าก็ขับรถ ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ นิ่ง ๆ ไม่พูดอะไรเลย แค่เอามือมาจับมือเราไว้
ี
(( ยาวแล้วเบรกไว้แค่นี้ก่อนนะ พิมพ์ ๆ ไปแล้วมันจี๊ด ๆ พักก่อนดีกว่า ))   

[Rabbitinblack]

  มีเมียแล้วมาทำแบบนี้อีก

[Soris0ri]

เศร้าใจแทน

[❤ ตูน ❤]

ถึงทุกวันนี้ เราเดินออกมาจากโลกที่มันมืดมนแล้ว
แต่ความทรงจำมันยังคงบันทึกเรื่องราวทุก ๆ อย่างเอาไว้
แต่จะขอเลือกเก็บเฉพาะความทรงจำดี ๆ ละกัน
สิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้น ความรู้สึกดี ๆ มีให้จดจำมากกว่า

บางครั้งที่นึกถึง ก็อาจทำให้มีน้ำตา
บางครั้งที่นึกถึง ก็ทำให้อบอุ่นในหัวใจ

อดีตที่ผ่านมา ทำให้เราเรียนรู้ที่จะรักให้เป็น
เก็บอดีตไว้สอนตัวเองในใจ เพื่อที่จะได้ก้าวเดินต่อไป
เมื่อมีรักแล้ว .. ก็จะรักให้ดีที่สุด

[Rabbitinblack]

เวลาอกหัก ก็เจ็บ

แต่ไม่เคยเอาความเจ็บนั้นมาปิดกั้นตัวเอง

เจ็บได้ เจ็บไป เจ็บแล้วหาย ทำไมต้องกลัวเจ็บ

[เดอะบุ๋ม]

ขอกรี๊ดก่อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

โอ้วเพิ่งเคลียร์งานอันเป็นที่รักเสร็จ (เนื่องจากเมื่อวานอู้ทั้งวัน  )  งานล้างแก้วค่ะ  
และเมื่อวานทำตัวเกรียนน่าตบมาก หลายเรื่องหลายราวพันกันยุ่งไปหมด    



เอาล่ะ
ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่านมากๆนะคะ    แบบแว่ มันสุดยอดมากๆๆๆๆ

รีเควสของจั๊วกับพี่โตนต่อเลย    


คอมเม้นต์...

พี่ตาลตอน 1 อ่านแล้วมัน   ลุ้นตามมากๆเลย  กลัวแห้ว  และก็แห้วจริงๆ    เจ๊ทำใจก่อนเอาอาฮ่าไปฝากพี่กิ๊ฟ ยังไงอะคะ   เผื่อจะเอาไปใช้บ้าง  


พี่บวบ   ไม่รู้จะซึ้ง หรือจะอะไรดี เกิดมา ไม่เคยเห็นใครหน้ามึนเท่าพี่บวบเลยนะ  ให้ตายเหอะ    มีการแซวแฟนด้วย ว่าเค้าจีบก่อน ก๊ากๆ  นี่แหละเหตุผลที่ไม่กล้า กลัวเจอแบบพี่บวบนี่อายตายเลย  


จั๊ว   เป็นแฟนจั๊วต้องอดทน (แอบสงสารคนที่ซื้อตุ๊กตาให้  )  อารมณ์แบบเพลงคนน่ารัก ใครๆก็คงอยากร๊าากก    มากๆเลย   แต่ตอนสุดท้ายแอบเศร้าแหละ   ว่าโหย ขนาดจั๊วยังมีคนกล้ามาทำให้เศร้าได้อีก    พอคิดถึงเรื่องของตัวเอง มีติ่งนึงที่คล้ายกัน มันก็อ่านแล้ววูบๆ (เหมือนอกหัก  ) บางตอนนี่อย่างโดน แบบ อีกคนก็ยังรัก อีกคนก็ยังคบ    มันอึดอัดได้ที่เลย เนอะ (พี่ปุกเจ๋งสุด มีสิบกว่าคน )

พี่ตาลตอน 2-3  ลุ้นอีกแล้ว ตอนแระแอบลุ้นว่าพี่กิ๊ฟจะขอเป็นแฟน แต่เรื่องไม่ยอมหักมุมเลยแฮะ   มีปาฏิหาริย์หน่อยก็ไม่ได้เนอะ  


ตูน  ตูนเข้ามาคุยในเอ็ม ตอนแรกบุ๋มกะนึกว่าตูนคงมีอารมณ์สีชมพูู ชมพู แต่ไหง เรื่องมันโหดร้ายมากเลยเนอะ  แบบนั้นไม่เคยเจอ
แต่ตอนนี้ ตูนก็สีชมพูดี ไงกสู้ๆนะจ้ะ    



วันนี้ถ้าว่าง  จะมาเล่าบ้างนะคะ  

แต่อ่านเพลินมากจริงๆ ขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง  บวกให้คนละ 999 แต้มเลย ทดไว้ในใจ ข้าม ชม.เมื่อไหร่ บวกๆๆๆ

[Buob Marley]

ขอกรี๊ดก่อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

โอ้วเพิ่งเคลียร์งานอันเป็นที่รักเสร็จ (เนื่องจากเมื่อวานอู้ทั้งวัน  )  งานล้างแก้วค่ะ  
และเมื่อวานทำตัวเกรียนน่าตบมาก หลายเรื่องหลายราวพันกันยุ่งไปหมด    



เอาล่ะ
ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่านมากๆนะคะ    แบบแว่ มันสุดยอดมากๆๆๆๆ

รีเควสของจั๊วกับพี่โตนต่อเลย    


คอมเม้นต์...

พี่ตาลตอน 1 อ่านแล้วมัน   ลุ้นตามมากๆเลย  กลัวแห้ว  และก็แห้วจริงๆ    เจ๊ทำใจก่อนเอาอาฮ่าไปฝากพี่กิ๊ฟ ยังไงอะคะ   เผื่อจะเอาไปใช้บ้าง  


พี่บวบ   ไม่รู้จะซึ้ง หรือจะอะไรดี เกิดมา ไม่เคยเห็นใครหน้ามึนเท่าพี่บวบเลยนะ  ให้ตายเหอะ    มีการแซวแฟนด้วย ว่าเค้าจีบก่อน ก๊ากๆ  นี่แหละเหตุผลที่ไม่กล้า กลัวเจอแบบพี่บวบนี่อายตายเลย  


จั๊ว   เป็นแฟนจั๊วต้องอดทน (แอบสงสารคนที่ซื้อตุ๊กตาให้  )  อารมณ์แบบเพลงคนน่ารัก ใครๆก็คงอยากร๊าากก    มากๆเลย   แต่ตอนสุดท้ายแอบเศร้าแหละ   ว่าโหย ขนาดจั๊วยังมีคนกล้ามาทำให้เศร้าได้อีก    พอคิดถึงเรื่องของตัวเอง มีติ่งนึงที่คล้ายกัน มันก็อ่านแล้ววูบๆ (เหมือนอกหัก  ) บางตอนนี่อย่างโดน แบบ อีกคนก็ยังรัก อีกคนก็ยังคบ    มันอึดอัดได้ที่เลย เนอะ (พี่ปุกเจ๋งสุด มีสิบกว่าคน )

พี่ตาลตอน 2-3  ลุ้นอีกแล้ว ตอนแระแอบลุ้นว่าพี่กิ๊ฟจะขอเป็นแฟน แต่เรื่องไม่ยอมหักมุมเลยแฮะ   มีปาฏิหาริย์หน่อยก็ไม่ได้เนอะ  


ตูน  ตูนเข้ามาคุยในเอ็ม ตอนแรกบุ๋มกะนึกว่าตูนคงมีอารมณ์สีชมพูู ชมพู แต่ไหง เรื่องมันโหดร้ายมากเลยเนอะ  แบบนั้นไม่เคยเจอ
แต่ตอนนี้ ตูนก็สีชมพูดี ไงกสู้ๆนะจ้ะ    



วันนี้ถ้าว่าง  จะมาเล่าบ้างนะคะ  

แต่อ่านเพลินมากจริงๆ ขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง  บวกให้คนละ 999 แต้มเลย ทดไว้ในใจ ข้าม ชม.เมื่อไหร่ บวกๆๆๆ

[Rabbitinblack]

 

[ยัง มี พุง]

 ขอเอาของเก่ามาแปะ

เขียนถึงรักแรก ปั๊บปี้เลิฟที่น่ารัก

และตามคอนเซ็ปต์ ต้องไม่สมหวัง

ความรักครั้งแรก ...

เกิดขึ้นเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

ไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร รู้แต่ว่า มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนมีลูกโป่งลูกยักษ์อยู่ในอก

ตัวเบาๆเหมือนจะลอยได้ทั้งวัน

ความรักครั้งแรก ... ไม่เป็นไปเหมือนที่เคยใฝ่ฝันตอนเด็กๆ

ถ้ามีความรัก เราต้องได้เจอกันทุกวัน ได้อยู่ใกล้ๆกัน

พูดภาษาเดียวกัน

แต่ความรักครั้งแรก ... กลับอยู่กันคนละซีกโลก

พูดคนละภาษา แต่มีสัญญาของรักลูกหมาว่า

"อีก 6 เดือน เราจะได้มาอยู่ใกล้ๆกันแล้ว"

แต่คำสัญญานั้นไม่เป็นจริง ... เค้าไม่ได้กลับมาในเดือนมิถุนายน 1998

จบความรักครั้งแรกด้วยน้ำตา กับความเสียใจที่ไม่รู้จะหาคำอะไรมาอธิบาย

สิบปีผ่านไป เรื่องราวทุกอย่างยังคงชัดในความทรงจำ

แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เค้าไม่เคยมาหาตาล.

ตาล.ไม่เคยรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน รู้แค่ว่าเค้าอยู่ไกลแสนไกล

ที่ที่ตาล.ไม่สามารถหาเค้าเจอได้

สิ่งที่ตาล.ทำได้ก็คือ ไปยืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกับที่เค้านอนหลับสนิทตลอดกาล

และในที่สุดเค้าก็กลับมาหา เราได้เจอกันอีกครั้งหลังจาก 10 ปีผ่านไป

ถึงมันจะเป็นแค่ในความฝันก็ตาม  ...

ความรักครั้งแรกไม่สมหวัง

แต่ยังมีความสุขอยู่ได้ และยังแบ่งความสุขในทุกๆวันให้กับเค้า

และหวังว่าซักวันนึงเราจะได้มาเจอกันอีก

ซักช่วงหนึ่งของกาลเวลา

หลับให้สบายนะ ... รักแรกของชั้น 

หลังจากนั้นก็ได้ไปบ้านเกิดของเค้าในวันครบรอบสิบปี

ชั้นเดินอยู่ในลอนดอน

คงเป็นที่ที่ใกล้ที่สุดที่ชั้นทำได้

นึกถึงเมื่อตอนเด็กที่คุณบอกว่าโตขึ้นจะพามาเที่ยวอังกฤษ

วันนี้ ... ชั้นมายืนตรงนี้แล้ว

ชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน เพราะชั้นไม่สามารถติดต่อใครที่คุณรู้จักได้เลย

เวลา 10 ปีมันกลืนกินอะไรหลายๆอย่างไปนะ

แต่มันยังไม่กลืนเอาความทรงจำของคุณไปจากชั้นได้หรอก

ชั้นมาที่นี่แล้ว แผ่นดินแม่ ... แผ่นดินที่คุณเกิด ที่คุณเติบโต

และเป็นแผ่นดินที่คุณฝังร่างของคุณเอาไว้สิบปีแล้ว

ชั้นท้อแท้ และถอดใจที่จะตามหาว่าคุณนอนสงบนิ่งอยู่ที่ไหน

ชั้นได้แต่จินตนาการว่า "บ้าน" หลังสุดท้ายของคุณจะสวยงาม

มีหญ้าสีเขียว เงาไม้ทอดผ่านให้ร่มเงา

หวังว่าภายใต้พื้นดินมันคงไม่อับชื้นจนคุณอึดอัด

ชั้นบ้าไปรึปล่าว ... รึชั้นฝัน ... รึมันเป็นจิตใต้สำนึกที่ชั้นอยากจะเห็น

รึมันเป็นความจริง???

ที่ชั้นเห็นคุณอีกครั้ง แล้วเราได้คุยกัน

ชั้นจำได้ทุกประโยคที่คุณพูด

"Please remember me"

แล้วคุณก็ร้องไห้ ... แล้วชั้นก็ร้องไห้

... เราร้องไห้ ...

เมื่อชั้นตื่น ... ชั้นอุปทานไปเองรึปล่าว

ที่สองมือตัวเองเปียกน้ำตา มันเป็นน้ำตาของคุณจริงๆ

รึมันเป็นน้ำตาของชั้นเอง?

ชั้นจะใช้ชีวิตของชั้นเผื่อคุณเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา

แบ่งความสุขให้กับคุณ ถ้าหากคุณรับรู้ได้

คุณยังมองชั้นจากบนท้องฟ้าเหมือนเคยใช่มั้ยรักแรกของชั้น?

ชั้นคงอุปทานเอาเองว่าทุกครั้งที่ลมพัดในวันที่ 17 มกราคมของทุกๆปี

ชั้นได้ใกล้กับคุณมากที่สุด ...

Jonathan William Radion ...

"เมื่อใดที่สายลมพัด ดั่งมีความรักมาช่วยปลอบความเหงาใจ
ไม่ว่าตัวเธออยู่ไหน ลมจะเป็นเหมือนใจที่ห่วงใยกัน
เพราะรักแท้ก็เป็นเหมือนลมที่โอบกอดฉัน
แม้มองไม่เห็นแต่ฉันรู้สึกถึงเธอ"

18 Jan 2008

Copthorne Tara

London,UK