โลกนี้สีชมพู

[蓝月 (lán yuè)]

จั๊วสุดยอด

[ออยอิชี่]

เอ อย่าเปลี่ยนประเด็น เล่าเรื่องเอมาเร็ว 

รอฟังเรื่องของเอบ้าง 

[ยัง มี พุง]

ต่อๆ เมื่อวานหลับ เหนื่อยจัด

หลังจากอิทธิฤิทธิ์ของ อะฮ่า กาแฟผสมแห้วออกโรง

ทำให้ตูโดดหอด้วยอาการแมวหงอยไปหลายวัน

จนถึงดึกวันหนึ่งของช่วงใกล้หมดเทศกาลโดดหอ

จู่ๆมีผู้ชายสูงใหญ่คนนึงเดินมาหาที่โต๊ะตูซึ่งรายล้อมด้วยชะนีและชะโดเป็นสิบ

"คนไหนน้องตาล.ครับ?"

จะไดพ่อง จะมาตีหัวตูรึปล่าวนี่?

"คือไอ้กิฟท์. เอ๊ย พี่กิฟท์.มัน เอ๊ย เค้าให้พี่มาชวนน้องไปกินข้าวน่ะครับ"

ฮะ อะไรนะ ขอกรี๊ด สามทีก่อน กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด  

แต่ชวนตูกินข้าวตี 2  

ก็ไปแถวองค์พระนั่นแหละ แต่ไม่ได้กินข้าว ไปนั่งกินกาแฟกับหนมปังสังขยา

พาหนะยอดฮิตคู่ใจของเด็กมหาลัย คงไม่พ้นรถป๊อบ คันเล็กๆ

แต่ของพี่แกเล็กมาก แล้วพี่แกตัวใหญ่มาก ตูนั่งแทบจะตกรถ

ไม่กล้านั่งใกล้มาก เดี๋ยวเค้ารู้ว่าใจตูเต้นแรงแทบจะทะลุอก(แบนๆ)ออกมา  

"เคยมากินร้านนี้รึปล่าว?"

((ไม่เคยอ่ะครั้งแรก))

"อืม พี่ก็จำได้ว่าพี่พาป่าน.มากินร้านนี้ครั้งแรกเหมือนกัน"

เวร พี่ป่าน.มาอีกแล้ว

สรุปคือคืนนั้นกลับหอมาด้วยอาการใจแต้ว

(คือ ใจเต้น+แห้ว กลับมาอีกครั้ง)

หลังจากนั้นก็มีเจอพี่เค้าบ้างเวลาไปอ่านหนังสือ

หลังๆก็ไปอ่านหนังสือด้วยกันสองคน มันก็มีความสุขนะ

แต่ตูก็เตือนตัวเองตลอดว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว ตูก็ขอแค่นี้แหละ

ไม่ไปวุ่นวายอะไรกับพี่เค้ามาก ถ้าเค้ามีเวลาเหลือให้ตูมั่งก็พอ ( :05:หยั๊งกะเมียน้อยแหน่ะตู)

จนปลายปี 1 ล่ะ เทศกาลละคอน Thesis ของคณะอักษรฯ

ไอ้ตูก็ไปเล่นละคอนกะเค้าด้วยนะ (เห็นหน้าแบบนี้เคยเป็นนางเอกนะเฮ้ย อย่าดูผิดกันทีเดียว)

ตูก็ชวนพี่เค้ามาดูแหละ แต่ไม่ได้คาดหวัง เพราะก็อย่างที่รู้ๆ พี่แกก็มีแฟนแล้ว

เฮ้ย ตูแค่อยากให้เค้ามาดูเฉยๆนะ ตอนนั้นคือถามว่าชอบมั้ยก็ยังชอบอยู่

ชอบมากด้วย แต่ว่าไม่ได้คิดจะให้พี่เค้ามาเป็นแฟนตูนะ

วันที่ละคอนเล่น ประตูปิดแล้วตูก็ยังไม่เห็นพี่เค้ามา

ก็เสียใจนะ ทั้งๆที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่ทำไงได้

แต่สรุปคือพี่เค้ามาตอนละคอนจะจบ เอาดอกไม้มาให้ด้วย  

"ชุดโป๊ไปป่าว?"

((ก็เค้าให้ใส่อย่างงี้นี่นา))

"คือพี่มีเรื่องจะบอกเรา"



"คือ ... พี่ก็ไม่รู้ว่าอะไรนะ ที่พี่บอกเราอยู่ทุกวันๆว่าพี่คิดแค่ว่าเราเป็นน้องสาว แต่เอาจริงๆ พี่ก็ไม่ได้คิดกับเราเป็นน้องเหมือนกัน"

วันนั้นรู้สึกว่าจิ้งหรีดในทับแก้วมันหายไปไหนกันหมด

ไม่โผล่มาทำงานซักตัว ปล่อยให้บรรยากาศมันเงียบน่าอึดอัดอยู่ได้

ถามตัวเองว่าดีใจมั้ย ตอนนั้นไม่เลยนะ

เจ็บนะ มันสองจิตสองใจ ระหว่าง

ไม่รู้ต่อไป คิดว่าพี่เค้าคิดกับตูเป็นน้องสาว

กับรู้ว่าพี่เค้าคิดเหมือนกันกับตูเนี่ย

อันไหนจะดีกว่ากัน

แต่สุดท้ายคือตูก็รู้ไปแล้ว ก็เจ็บไปแล้ว

กลับมาหอนอนร้องไห้เลยนะ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

แล้วไม่ใช่ว่าตูได้เจอพี่แกบ่อยๆนะ

เทอมนึงได้เจอครั้งสองครั้งเองมั๊ง

((ขอตัดก่อน เริ่มยาวเริ่มเวิ่นเว้อ))

[ออยอิชี่]

รออ่านตอนต่อไปของพี่ตาล 

[psyfer]

 

[Rabbitinblack]

ปูเสื่อนั่งฟัง 

[หนูอร]

ขอเล่าบ้างแล้วกัน.. เอาเฉพาะที่ชมพูๆนะ
อันที่ตุ่นๆ หม่นๆ ร้องไห้สามเดือนนี่ขอผ่าน



รักครั้งแรก...

เคยไปเขียนไว้ในอีกกระทู้ (รักแรกฯ) แล้วว่า
รักครั้งแรกเป็นรักข้างเดียว และแอบมาแปดปี
หนีหน้าไม่ได้ด้วย เพราะเป็นพี่ชายเพื่อนสนิท
เป็นผู้ชายเมโทรเซ็กช่วลคนแรกที่รู้จัก
และเป็นตัวต้นแบบชองเสป๊กผู้ชายที่อรใฝ่ฝัน


อรกับพี่บ.น.เจอกันครั้งแรกตอนอรอยู่ประมาณป.6
แล้วไม่รู้ว่าด้วยความที่อยู่รร.หญิงล้วนหรือเด็ก
หรือยังไม่เคยคลุกคลีกับผู้ชายที่ไม่ใช่ญาติ
เรารู้สึกว่าเค้าเป็นคนดีมาก และตอนนั้นก็ชอบแบบเด็กๆ
แต่พอเวลาผ่านไป จนขึ้นม.2 เจอหน้าบ่อย คุยบ่อยขึ้น
ในเวลา 3 ปีนั้น จะด้วยความผูกพันหรืออะไรก็แล้วแต่
ข้อดีข้อเสียทุกอย่างผ่านเข้ามา กลับไม่เห็นอะไรที่รับไม่ได้เลย
และเค้าก็ดูแลอย่างดีตลอดมา (เพราะป่วยบ่อย แต่ต้องไปเรียน)
ตอนขึ้นม.3 เนี่ยล่ะ เพื่อนสนิทอรมันถามอรตอนวาดรูปว่า

"อร.. ถ้านึกถึงความรัก มึงนึกถึงอะไรที่ไม่ใช่รูปหัวใจวะ"

โห.......... นึกถึงหน้าพี่บ.น.ก่อนเลย น้ำเน่ามาก รับตัวเองไม่ได้ 
วันนั้นกลับไปนั่งคิดนั่งถามตัวเองว่ารักเค้าจริงเหรอวะ
ตั้งคำถาม ให้เหตุผลตัวเองหลายอย่างมาก จนในที่สุด
วันที่มาเจอหน้า คำตอบมันก็อยู่ตรงหน้า อารมณ์มันเป็นไป
แต่ความที่เป็นคนบอกความรู้สึกไม่เป็น และยังเด็กอยู่
เลยมีแต่พยายามทำอะไรดีๆให้ อยู่กันอย่างพี่อย่างน้อง
สนิทกันขนาดว่าเจอกันกระโดดกอดกัน ไปไหนก็จูงมือกัน
ใครมายุ่มยามก็เป็นไม้กันหมาให้กันและกัน ตลกกันเองสองคน

ส่วนเวลาเค้ามีแฟนทีนึงก็เฮิร์ททีนึง เปลี่ยนแฟนก็เฮิร์ทอีก
ตั้งแต่ม.3 มาเรื่อยๆเป็นแบบนี้มาตลอด แต่ก็ไม่ได้คิดจะเลิกชอบ
หรือบอกว่ารัก เพราะเราเองก็มีความสุขกับการอยู่แบบนี้
และกลัวว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงกับสิ่งดีๆ และความรู้สึกเค้าที่เป็นอยู่

พออรเข้าปีหนึ่งก็เป็นช่วงที่เค้าย้ายไปทำงานเมืองนอกพอเหมาะพอเจาะ
ตอนนั้นอรเองเริ่มที่จะคบหาดูใจกับเพศตรงข้ามแบบจริงๆจังๆ
(พี่น.บ.แก่กว่าอรประมาณ 5 ปี  *กระซิบ* ...แอบชอบคนอายุกว่า  )
ทว่าด้วยความที่อายุกว่านี่เอง ที่ทำให้เค้าก้าวเดินไปเร็วกว่าอรหลายเรื่อง
เพราะหลังจากนั้นปีนึงเค้าก็แต่งงานกับสาวสิงคโปร์ตัวเล็กน่ารัก

เราก็แสดงความยินดีไปกับเค้า เค้าโทรมาเราก็คุยเย้วๆได้
จนเราสะเหร่อไปถามเค้าว่า "แฟนพี่น่ารักไหม" แล้วเค้าพูดว่า

"โหย.....  เจ้าสาวของพี่น่ารักมาก นิสัยดีโคตร
เค้าเหมือนหนูหลายอย่างมากเลย พี่รักเค้าตรงนี้ล่ะ"



"...แล้วหนูไม่ต้องน้อยใจนะ ตัวเล็กของพี่เป็นคนแรกเสมอ"

 

ตอนนั้นปวดใจเป็นยังไงซาบซึ้งและแซ่บขึ้นมาทันที
คิดในใจว่าตูไม่น่าหาเรื่องถามให้ตัวเองเจ็บใจเล่นเลยยยยย
ถามตัวเองบ่อยมากว่า ถ้าบอกความรู้สึกไป จะได้รักกันไหม?
ถ้าเรายอมที่จะเสี่ยงดูบ้าง จะมีความสุขบ้างรึเปล่า?
การจะเจอผู้ชายที่เรารักและไม่ทำให้เราเสียใจมันไม่ง่าย
แล้วทำไมเราไม่เสี่ยงหาโอกาสนั้นเอาไว้? ทำไม ทำไม ทำไม..

แต่ตอนนี้ก็คิดได้แล้วว่าชีวิตเค้ามีความสุข ก็น่ายินดีด้วย

เพราะครั้งล่าสุดที่เค้ากลับมาเมืองไทยเจอหน้าเจอตากัน
เค้าก็ยังกระโดดมาอุ้มๆ ลูบหัว หยิกแก้ม กลางสนามบิน





รู้สึกเลยว่า.. แบบนี้ล่ะ.... ดีแล้ว 


..และปีนั้นก็เป็นปีที่แปด และปีสุดท้ายที่นับว่าแอบรักพี่บ.น.

[Rabbitinblack]

พี่ บ.น. = พี่บิ๊กนะ 

[กวางจ้ะ]

 

[หนูอร]

พี่ บ.น. = พี่บิ๊กนะ 

เว๊อะ!! มะไจ้น๊าาาาาา

[psyfer]

ถึงกับเสียงหลง 

[ยัง มี พุง]

ต่อก็ได้ จะได้จบๆไป

คาใจตูเหมือนกัน

เศร้านะเนี่ย

+++++++++++++++++++

ตูกะพี่กิฟท์.มีชื่อเรียกกันเล่นๆด้วยนะ

พี่แกเรียกตูว่า ตุ่น เพราะหาว่าตูชอบเล่นมุกตุ่น

(สมัยนั้นยังไม่มีคำว่ามุกควาย ไม่งั้นพี่แกคงเรียกตูว่าควายไปแล้ว)

ส่วนตูเรียกพี่แกว่าพี่โรคจิต จำไม่ได้ชัดๆว่าเรื่องอะไร แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าเอาแซมบัคป้ายปากนะ

ถึงตูจะไม่ค่อยได้เจอพี่โรคจิตบ่อยๆ

แต่เจอกันแต่ละทีมันก็ใจแต้วๆทุกทีนะ

ไปทาสีป้ายคณะที่คณะวิดยา เจอเพื่อนพี่แกแต่ละคน

ก็ต้องทักตูทุกคนว่าหน้าเหมือนพี่ป่าน.  

จี๊ดๆใจนิดหน่อยพอเป็นกระสัย แต่พี่โรคจิตก็ไม่ได้บอกไปว่าตูเป็นใคร

บอกแค่ว่าเป็นน้อง (ทำเอาเพื่อนพี่แกขอเป็นน้องเขยกันใหญ่)

พี่แกก็โดนเพื่อนด่าประจำ

"หวงน้องทำไมนักหนาวะ"

((ก็มันไม่ได้เป็นแค่น้องนี่หว่า))

ตอนย้ายหอ พี่โรคจิตก็เป็นคนช่วยหารถ ช่วยขนของให้

จำได้ว่าเป้นช่วงเลยวาเลนไทน์มาแล้ว

แต่เค้าเอาชอคโกแลตมาให้

"ช้าไปหน่อยนะ ตอนนั้นไม่ได้เจอ"

กะว่าจะไม่กินซะหน่อย นึกได้อีกที อ้าว ... หมดไปแล้ว  

จนวันนึง

พี่เค้ามาบอกว่า

"เมษาพี่จะบวชนะ แล้วปลายปี ..."

((จะแต่ง)) <-- สวนไปเล่นๆ

"อืมใช่"

โลกมันเงียบนะ เงียบจนได้ยินเสียงใจตัวเองเต้น

ถึงจะเคยทำใจเรื่องนี้มาแล้วก็เถอะ

แต่คิดว่าคงอีกหลายปี มันมาถึงเร็วไปหน่อย

 (พี่โรคจิต) แล้วพี่ขออะไรตาลอย่างนึงได้มั้ย

(ตู) อะไรหรอ?

พี่อยากจะคุยกับตาล แบบนี้ได้มั้ย?

มันจะดีหรอ

ดี

ถึงเวลานั้นมันก็ไม่เหมือนตอนนี้แล้วนะ

หรือถ้าตาลอยากให้พี่ไปให้พ้นๆก็ได้นะ แต่พี่ไม่ต้องการแบบนั้น

ปล่าวๆ ไม่ใช่แบบนั้น แต่แต่งงานเลยนี่นะ?

ใช่ เราก็เป็นน้องรักของพี่เสมอ ไม่ว่าจะอายุ 80 ก็ตามพี่จะกลับเนื้อกลับตัว พี่ขอโทษเราเรื่องที่ผ่านๆมา และจะยังไงพี่จะคอยช่วยตาลเสมอ ทุกๆเรื่อง ที่พี่ทำได้ พี่สัญญานะการที่มีคนคอยเป็นห่วงตาลไปตลอดมันไม่ดีเหรอ

แต่ใครอีกคนจะคิดมากรึปล่าว?

ถึงตอนนั้นคงไม่แล้ว

ทำไมล่ะ?

ไม่รู้สิ เพราะพี่ และ เพราะตาล คงจะเข้าใจและคนอื่นคงเข้าใจด้วย

มันจะดูไม่ดีรึปล่าว?

ถ้าอยู่ในกรอบคงไม่เป็นไรมั๊ง พี่ก็ต้องพยายามด้วยเหมือนกัน เพราะจิงๆแล้วพี่ไม่ได้รู้สึกกับเราเหมือนน้องเลย

...

พี่เห็นเราเป็นคนสำคัญนะ ขนาดเพื่อนพี่ยังไม่รู้เลย พี่บอกทุกๆอย่างแล้ว ตาลยังอยากคุยกับพี่รึป่าวก็ไม่รู้ อาจจะไม่อยากเจอไปเลย

พูดตรงๆ ตอนนี้ตาล.ยังอึ้งๆอยู่ขอเวลาซักพัก

พี่ไม่อยากให้ 5 ปี ที่รู้จักกันจบลงแค่นี้นะ พี่ยังอยู่ตรงนี้เสมอ พี่สัญญาพี่ขอแค่ให้มีโอกาสได้ทำดีกับตาลบ้างในวันข้างหน้า พี่อยากให้ตาลให้โอกาสพี่นะที่ผ่านมา 5 ปี ตาลอาจจะมองว่าพี่เป็นคนที่นัดไม่เป็นนัด ไม่ค่อยสนใจ โทรมาไม่รับสาย บอกว่ามาก็ไม่มา ชอบทำให้น้อยใจ หรือ อีกมากมาย จริงๆแล้วบางอย่าง พี่ไม่เคยลืมเลย แต่ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ทำให้พี่ไม่สามารถทำได้ แต่เมื่อสักวันที่ทุกๆอย่างมันถูกต้อง พี่ขอแค่ให้มีโอกาสได้ทำดีกับตาลบ้างในวันข้างหน้า พี่ยังมีความรู้สึกที่ดีกับตาลเสมอ ขอเพียงให้ตาล อดทนและให้โอกาสพี่บ้าง หลังจากนี้เราอาจจะได้พบกันอีก หรือไม่ได้พบกันอีกเลย แต่ให้รู้ไว้ว่าพี่ยังอยากพบตาลเสมอ

เป็นครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกันยาวๆ

คำว่าปลายปีมันก็เหมือนจะนาน แต่เวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ

24 สิงหาปีที่ผ่านมา ก่อนหน้าวันเกิดตู 3 วัน

พี่โรคจิตก็แต่งงานไปแล้ว

แล้วคำสัญญากับตัวเองของตูที่เคยคิดเอาไว้ล่วงหน้ามาก่อน

ทุกวันนี้ตูก็ยังทำตามสัญญา

คือเมื่อไหร่ที่พี่เค้าแต่งงาน ตูจะหายไปจากชีวิตเค้า

มันคงเป็นทางที่ดีที่สุดของคนสามคน

เจ็บบ้าง แต่ยังยิ้มได้  

ยังมีความทรงจำดีๆมากมายเก็บไว้

ถ้าวันนี้ตูไม่ได้มานั่งพิมพ์จู๋นี้ บอกตรงๆตูก็ลืมๆไปบ้างเหมือนกันแล้วนะ

ในความทรงจำของตู มันก็ยังจะเป็นพี่โรคจิตปี 2 กับตูสมัยปี 1 ตลอดไป ...

[psyfer]

ไม่รู้จะฮี๊วววววววว หรือจะอุ๊กกกกก ดี
ลุ้นเยี่ยวเหนียวเลย 

[ยัง มี พุง]

ขอเบิ้ล

งานแต่งงานเค้า เจ้าสาวเค้าก็ชวนตูนะ

แต่ตูไม่ไป บอกว่าบิน จริงๆตูไม่ได้บินหรอก

ได้แต่ส่งข้อความไป ขอให้เค้าสองคนมีความสุข

แล้วตูก็ยิ้มๆให้กับตัวเอง ยิ้มๆให้กับความรักสีตุ่นๆ

แล้วก็ปิดตำนานพี่โรคจิตกับไอ้ตุ่นลงไป

ยัดเอาไว้ลึกๆ ในซอกใจ

[Rabbitinblack]

ดีแล้วละ ถ้าเนื้อเรื่องเป็นพี่โรคจิตกับไอ้ควาย

คงอ่านแล้วรู้สึก