งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ออยอิชี่]

ตัดจบได้ทันท่วงทีมาก 

[จักรี]

 

ลองเล่าบ้างๆ ....

วันหนึ่ง ผมเข้าไปในห้องนอน อยู่ดีๆ ที่ลิ้นชักมีมือขาวๆ ซีดๆ ไม่มีนิ้ว โผล่ขึ้นมา

ทันใดนั้นมันก็พุ่งออกมา!! พร้อมกับพูดด้วยความอาฆาตว่า





....โดบิตะ นายล๊อกลิ้มชักฉันทำไม!!

ตึ่งโป๊ะ!!

[Layiji]

เต้ยเล่าต่อเลยครับ 

[ฟรีขับ]

ตลกคั่นรายการหรอครับ 

[toeytoeytoey]

ครับ กลับมาแล้วครับ

...ความเดิมจากตอนที่แล้ว
บักเต้ยได้ทดลองทำงานที่อยากทำ 3 อย่าง แล้วก็ค้นพบว่า
จริงๆแล้วสิ่งที่ตัวเองทำแล้วมีความสุขคือ การได้ถ่ายทอดความคิดต่างๆให้กับคนอื่น
ชอบสายวิชาการมากกว่าสายวิชาชีพ ชอบสอน ชอบทำงานศิลปะ อยากสร้างเมืองและสังคมในอุดมคติ

บักเต้ย ภูมิใจเสนออออ.....
ชีวิตสถาปนิกภูธร ภาค2

ชีวิตช่วงอยู่ art4d นี่สุดยอดเลยครับ รักที่นี่มาก
สังคมมันดีมากๆ และมีความสุข
แต่โลกไม่ได้สวยงามขนาดนั้นครับ
ปี 53 พ่อผมป่วยหนัก เป็นมะเร็งที่ตับอ่อน
พ่อทำงานรับเหมาก่อสร้างที่อุดร ทำแต่งานราชการมาตลอด
และระบบการทำงานของเค้าคือ ทำคนเดียว ขนาดแม่ยังไม่รู้เลยว่าพ่อทำอะไรบ้าง
แน่นอนครับ ผมต้องกลับมาสานต่อกิจการทั้งหมด
...นั่นคือต้องมาเป็นผู้รับเหมา ที่จังหวัดอุดรธานี มาแบบไม่ได้ตั้งตัวเลย
ช่วงที่พ่อรักษาตัว ต้องทำคีโม ไปไหนไม่ได้ ห้ามเครียด เป็นช่วงเวลาถ่ายทอดพลังยุทธทั้งหมดให้ผม
พ่อสอนวิธีการสั่งงานลูกน้อง สอนวิธีไปเอางาน (ไปฮั้ว) สอนเท่าที่จะทำได้ วันนึงได้แค่ไม่กี่ชม. เพราะสอนมากก็เริ่มเหนื่อย
พ่อมีเวลาสอนอยู่ 9 เดือนครับ...แล้วก็จากไปอย่างสงบ
มันเป็นเวลาเดียวกับเจ้าตุลครบ 9 เดือนในท้องพอดี.....พ่อไป...ลูกมา ...ปี 53 จึงเป็นปีที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตผมละ

ปี 54 ผมตั้งใจเลยว่าจะทำงานราชการตลอด
อยากลองพิสูจน์อีกครั้งว่า ถ้าเราจะกลับมาอยู่บ้านจริงๆ แล้วทำอย่างที่พ่อทำมาตลอด 20 กว่าปี เราจะทำได้หรือไม่
ตัดสินใจไม่รับงานอื่นเลย ไม่รับงานออกแบบ ไม่รับงานถ่ายรูป ไม่ไปสอน ไม่เขียนหนังสือ ทำแต่รับเหมาก่อสร้างงานราชการอย่างเดียวเลย
ไม่มีงานก็ไปกินฮั้ว ไปเถียงเอาเงินไม่กี่พัน
งานก่อสร้างเราก็ตั้งใจว่าจะทำตามมาตรฐานทุกอย่าง ไม่อยากมีช่องโหว่ให้คนตรวจงานมาเอาตังค์
ถ้ามาเอาตังค์เราก็จะไม่จ่าย เพราะเราไม่ได้ทำอะไรผิดไปจากแบบ
แน่นอนครับว่า งานไม่ผ่านเลย อ้างโน่นนี่ (รู้ๆกันอยู่เน๊อะ)...จนแม่ต้องเอาเงินไปจ่าย ถึงผ่าน
โคตรเบื่อเลยครับ แต่รออย่างเดียวเลยว่ารายได้ที่เข้ามามันคุ้มมั้ย
กลั้นใจทำไปถึงสิ้นปีครับ สรุปรายได้.........ก็ไม่น้อย...แต่ก็ไม่มากพอที่จะดึงเราไว้
และที่สำคัญ ผมเกลียดระบบใต้โต๊ะมาก

ปลายปีนั้นเลยตัดสินใจบอกกับที่บ้านว่า
ผมไม่ทำงานรับเหมาแล้ว จะออกไปทำงานออกแบบอย่างเดียว
คำถามที่แม่ถามคือ รายได้จะดีขนาดเลี้ยงลูกเมียได้เหรอ อย่าอินดี้มาก อุดรมันไม่มีใครจ้างสถาปนิกหรอก
แล้วลูกน้องที่อยู่กันมาเป็น 10 ปีละ จะทิ้งเค้าเหรอ...
แม่เลยฝากเงื่อนไขสำหรับปี 55 ว่า ถ้าหาเงินเลี้ยงลูกเมียได้จริงแม่ก็ไม่ขวางทางละ
และหางานให้ลูกน้องทำด้วย ...ที่เหลือ ก็ไปทำในสิ่งที่ชอบเถอะ

...อูยยย ผมรักแม่มากครับ

ตั้งแต่ต้นปี 55 ที่ผ่านมาผมก็เลยกลายเป็นสถาปนิกภูธรเต็มตัว
เป็นการเริ่มต้นงานที่คิดว่าน่าจะลงตัวสุดในชีวิตละ
แสงสว่างที่ปลายอุโมงเริ่มส่องลงมาอีกครั้ง ภาคต่อไปจะมีลุงอ๋าห์ด้วย โปรดติดตาม
...

[iannnnn]

ช็อตนี้สร้างหนังได้จริงๆ ยังกะเถ้าแก่น้อย

โดยเฉพาะช็อตที่คุณปองพล (เอ๊ะนั่นชื่อมึง ไม่ใช่ชื่อพ่อนี่หว่า) ถ่ายทอดลมปราณสุดท้ายให้นี่ เท่มากๆ

[toeytoeytoey]

บริษัทผมชื่อ PCON แล้วนะครับ ไม่ใช่ปองพลก่อสร้าง แอร๊ยยยยห์..

[Rabbitinblack]

ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เราเจอๆ กัน เล่นมุกจบไปวันๆ จะมีอะไรแบบนี้ด้วย ตื่นเต้น สนุก

เทคนิคนี้ร้ายมากเลยอีบิ๊ก

พยายามหัดเป็นคนเล่าเรื่องอยู่ 

[iannnnn]

พูดคนเดียวได้แล้วใช่มะ โชคดีคร้าบ

[Rabbitinblack]

พูดคนเดียวได้แล้วใช่มะ โชคดีคร้าบ

ยัง ๆ T-T

[Vikz]

ลองเล่าบ้างๆ ....

วันหนึ่ง ผมเข้าไปในห้องนอน อยู่ดีๆ ที่ลิ้มชักมีมือขาวๆ ซีดๆ ไม่มีนิ้ว โผล่ขึ้นมา

ทันใดนั้นมันก็พุ่งออกมา!! พร้อมกับพูดด้วยความอาฆาตว่า





....โดบิตะ นายล๊อกลิ้มชักฉันทำไม!!

ตึ่งโป๊ะ!!

FAIL

[Longtime]

  อ่านแล้วสนุกมาก และในฟอนต์มีหลายวงการจริงๆ แฮะ
รู้สึกได้รู้อะไรนอกเหนือจากวงการเภสัชมาเยอะเลยค่ะ

[Piix]

ใกล้สิ้นปี เริ่มมีการจุดไฟกันแล้วสินะ

พลังมันพุ่งพล่านดีจัง เจ๋งๆ กันทุกคนเลย 

[Rabbitinblack]

งั้นฟอนต์ทริป มีจัดงานเงินแบบฟอนต์แคมป์ไปด้วยเลยแล้วกัน 

[ยุนเอ]

ต้องทำเสื้อทีม มั้ยครับ แล้วแบ่งกรุ๊ปกัน ว่าใครเป้นอัพไลน์ใคร