งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ไม่ได้ตรวจข้างนอกครับ
มติในบ้านตกลงกันว่าไม่ให้ทำงานเอกชนจนกว่าจะจบเฉพาะทาง  :

[ส้ ม ♥]

เรื่องบีพูดยากแฮะ  ..ได้งานที่ไม่ชอบก็ไม่เท่าไหร่

แต่มันผิดสเตปตรงที่ว่า ยังหางานไม่ได้แล้วจะออกนี่แหละ


// สงสัยบีเจออย่างตู ต้องร้องไห้วันละ 3 เวลาหลังอาหาร

และเป็นโรคหลอดเลือดในสมองแตกแน่ๆ  

// สู้กันต่อไป .. ตูยังเอาตัวเองไม่รอดเลย แค่พยายามไม่เครียดก็จะแย่แล้ว  

ตูโชคดีอย่าง ถึงมีปัญหากับงานนี้พอเลิกทำ ก็จะมีงานใหม่ๆ เข้ามาให้เล่นเสมอๆ และแน่นอนคือ จะต้องมีอะไรที่ทำให้ทำไม่ได้นาน

// เดี๋ยวไงเรื่องที่ติดเอาไว้จะ มาเล่าอีกทีเน้อ เพราะมันมีเรื่องฟ้องร้องกันเกิดขึ้น แล้วเหลี่ยมหักเหลี่ยมกันระหว่างไทยกับชาวต่างชาติ

[กวางจ้ะ]

จะรอเด้อเจ๊ส้ม 

[หนูอร]

ว่าแต่หมอแมวจะเลือกเฉพาะทางสาขาไหนเหรอคะ์?



// พี่ชายอรตอนนี้กลับมารอเรียนต่อเฉพาะทาง(ศัลยฯ)ที่รพ.ราชวิถี
เห็นแล้วรู้สึกว่าคนเป็นหมอ ต้องเรียนหนักเกือบทั้งตลอดอายุการทำงานเลย



// รอฟังของพี่ส้มด้วยค่ะ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เรียนอายุรกรรม รพ.วชิระครับ

[ออยอิชี่]

ไม่ค่อยได้เข้าจู๋นี้
เลยตั้งใจคลิกมาหน้าสุดท้าย
ทีแรกว่าจะมาเล่าบ้าง

พออ่านเรื่องของกวางจบ
จะบอกว่า คนแบบที่กวางเล่า มีอยู่ทุกที่แหละ
กวางไมอดทนจังฟะเนี่ย  

[นักศิลปะ]

ไม่ค่อยได้เข้าจู๋นี้
เลยตั้งใจคลิกมาหน้าสุดท้าย
ทีแรกว่าจะมาเล่าบ้าง

พออ่านเรื่องของกวางจบ
จะบอกว่า คนแบบที่กวางเล่า มีอยู่ทุกที่แหละ
กวางไมอดทนจังฟะเนี่ย  

ออย ลาออกเถอะ 

[กวางจ้ะ]

 

ออยเอ๊ยยย




ที่ยังอึดอยู่เพราะคนที่บ้านสั่งมา ชัด ๆ เลย 

[คิ้วหนาจ้ะ]

เรื่องบีพูดยากแฮะ  ..ได้งานที่ไม่ชอบก็ไม่เท่าไหร่

แต่มันผิดสเตปตรงที่ว่า ยังหางานไม่ได้แล้วจะออกนี่แหละ


// สงสัยบีเจออย่างตู ต้องร้องไห้วันละ 3 เวลาหลังอาหาร

และเป็นโรคหลอดเลือดในสมองแตกแน่ๆ  

นั่นแหละที่พี่กลัว
แต่ก็นะ ยังมีเวลาอีก 2 เดือน
คงจะได้มั่งซักที่แหละ

[ออยอิชี่]

นั่นแหละที่พี่กลัว
แต่ก็นะ ยังมีเวลาอีก 2 เดือน
คงจะได้มั่งซักที่แหละ

เอาใจช่วยพี่บีครับ ฮึบๆ 

ออย ลาออกเถอะ 

พี่โอ๋ง่า 
ยังไม่ได้เข้าที่การไฟฟ้าเลยครับ
รอก่อน รอก่อน

[เดอะบุ๋ม]

ออกมาเปิดโรงเรียนแข่งพี่โอ๋เลยค่ะพี่ออย 

[ออยอิชี่]

ออกมาเปิดโรงเรียนแข่งพี่โอ๋เลยค่ะพี่ออย 

ไม่ไหวหง่ะ
พี่คุมคนไม่ได้
ฝีมือมีอยู่น้อยนิด
ทุนไม่มี
แรงบันดาลใจและแรงผลักดันทางด้านนี้ก็ไม่มีด้วย 

ปล่อยพี่โอ๋แกไปเถอะ
ผมว่าแกมาถูกทางแล้ว 

[เดอะบุ๋ม]

แหม ก็ล้อเล่น 


ใครจะบอกไปเปิดจริง   

[8e88]

อ่่านเรื่องการลาออกจากงานแล้วเป็นห่วงหลายๆคน ...โดยมากจะออกเพราะเบื่องานที่โดนโยกไปทำ, หรืออาจจะโดนให้ทำอะไรที่ยากๆเกินเพื่อนร่วมงาน ซึ่งมันก็เป็นงานที่ท้าทายในกรณีที่หัวหน้างานเจตนาดีอยากให้เราเก่งขึ้น แต่ถ้าเป็นอีกแบบคือกะฆ่าเราให้ตายในข้อหาทำงานไร้ประสิทธิภาพเลยโยนงานยากๆมาให้ บางทีมันอดคิดไม่ได้หรอกว่าเราโดนแกล้งโดนกดดัน  เหตุผลพวกนี้พูดง่ายๆคือออกเพราะเรื่องการเมืองในบริษัท .... บางทีโดนอะไรแบบที่บอกนานวันเข้ามันก็อยากจะออกทันทีให้รู้แล้วรู้รอด ลืมคิดไปว่าต้องหางานใหม่ให้ได้ก่อน ....หรือบางทีไปสมัครแล้วได้งานใหม่ก็ไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วนว่างานใหม่มันดีกว่าที่เก่าหรือเปล่า ขอแค่ไปตายดาบหน้า อันนี้ไม่สนับสนุนนะ เพราะเคยเจอมากับตัวเองทั้ง 2 อย่าง

เคยทำเป็นกราฟิกอยู่ในบริษัทเล็กๆที่นึง ช่วงระหว่างเรียน ป.ตรี รอบค่ำ ทำอยู่ประมาณ 2 ปีครึ่ง เงินเดือนสุดท้ายในตอนนั้นได้ที่ 7,800 บาท แต่ทำงานอย่างโหด กลับดึกๆแทบทุกวัน บางวันงานมาสั่งเอาตอน 5 โมงเย็นจะต้องเสร็จตอนเช้า ก็ไม่ได้ไปเรียน หรือบางทีก็ไปเรียนก่อนพอ 3-4 ทุ่มก็กลับมาออฟฟิศทำงานต่อให้เสร็จ ดร๊อป-ถอนไปประมาณ 3-4 วิชาในระหว่างที่เรียนไม่งั้นคงกิน F เพราะขาดเรียนบ่อย ...... ช่วงที่ใกล้ๆจะเรียนจบ มันก็เริ่มเบื่อๆงาน เพราะเจ้านายเป็นคนที่เคี่ยวแบบไม่มีเหตุผลแถมเค็มเรื่องเงินเดือนและน้ำใจ พี่ๆที่เขาอยู่มาก่อนก็ทยอยลาออกกัน ไอ้เราทู่ซี้ทำมา 2 ปี งานจะถึกแค่ไหนก็ทำ ขอให้ไปทำวันเสาร์อาทิตย์โดยไม่ได้ตังค์เพิ่มก็ไปช่วย (แต่ไม่ได้เต็มใจอะไรนัก) ตอนนั้นเพราะทำไปด้วยเรียนไปด้วยเลยไม่คิดอะไรมาก .... ช่วงทำ Thesis ได้รู้จักอาจารย์พิเศษที่เป็น CD. อยู่ในเอเจนซี่โฆษณาใหญ่ที่นึง  ชวนไปทำงานในตำแหน่ง jr. Art director ... ไอ้เราก็ดีใจ กลับไปปฏิบัติกับเจ้านายที่ทำงานแบบไม่เกรงใจอีกต่อไป เช่นเขามาสั่งงาน 5 โมงเย็นเหมือนเดิมๆที่เคยทำ ก็บอกไปว่ามันเลิกงานแล้วขอทำพรุ่งนี้, โทรมาเรียกไปทำงานวันเสาร์-อาทิตย์ก็ไม่เข้า .... คือกวนตีนไปแบบให้รู้ว่าตรูจะไม่อยู่กับมึงแล้วนะทำแบบนี้อยู่พักใหญ่ ไปๆมาๆก็โดนเรียกไปคุยให้ปรับปรุงตัวไม่งั้นจะไล่ออก แต่ตรูขอลาออกเลย ..... ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรไปรอทำงานที่ใหม่ ระหว่างนี้ที่ว่างช่วงเดือนกว่าๆก็รับงานกับบริษัทเขาไปทำที่บ้านพลางๆ ได้ตังค์บ้าง ไม่ได้บ้าง จากทีแรกจะได้ไปทำประจำ แต่หลังจากไปคุยกับพวกฝ่ายบุคคลก็ต้องไปเป็นพนักงานชั่วคราวก่อน  อาจารย์ที่เขาชวนไปทำประจำแกก็ดูๆอึดอัดๆเหมือนไม่อยากจะบอกอะไรให้เราไม่สบายใจ ....ระหว่างที่รอไปทำงานที่ใหม่อีกประมาณ 2 อาทิตย์ บริษัทที่ว่าปลดคนออกเกือบร้อย ช่วงนั้นคือปี '41-'42 เศรษฐกิจกำลังซบมากๆ เห็นว่ากรรมการบริหารเขาเรียกเข้าไปคุยทีละคน แน่นอนว่าไล่คนออกขนาดนี้ เขาก็ไม่รับคนใหม่แน่ๆ แต่อาจารย์แกก็ดีพยายามไฟต์ให้เรา แต่มันเป็นสัญญาที่ไม่แน่นอนและไปทำในตำแหน่งอื่นแทนที่เราไม่ค่อยอยากจะทำนัก แถมพี่คนอื่นที่อยู่ที่นั่นเขาก็เล่าอะไรที่ไม่ค่อยดีให้ฟังหลายอย่าง ....ไปๆมาๆเลยได้อยู่บ้านต่อ ตอนนั้นมันก็มีเรื่องอกหักเรื่องอะไรเข้ามาอีก ก็ถือโอกาสไปบวชซะหลายเดือน

เล่ามายาวนี่ได้แค่เรื่องเดียว แต่มันเป็นเคสที่ถึงอยู่ที่เก่าต่อ ยังไงก็ต้องออกไปหางานที่อื่นอยู่ดี แต่เราตัดสินใจเร็วไปและมองงานที่ใหม่ในแง่ดีอย่างเดียว โดยไม่คำนึงถึงปัจจัยอื่นๆ แถมไปกวนตีนเจ้านายเก่าแบบมั่นใจเยี่ยงนั้น ทำให้ตัวเองเป๋และท้อไปพักใหญ่ๆเลย

[ออยอิชี่]

ถ้าจะออกจากงานในแต่ละที่
อย่างน้อย
ผมก็พยายามและจะพยายาม
จบกันด้วยดีให้ได้

ขอบคุณพี่ฉึ่งครับ