งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[โบว์]

หมอแมวมาเรียนต่อใช่ป่ะคะ

[icez]

ถ้าโบว์รวยเมื่อไหร่ ให้แบบไม่คิดดอกเลยเอ้า

ย้ายที่ทำงานเลยครับ 

ส่วนงานแบบของไอซ์เนี้ย น่าสนุกจะตายเงินจาก jobs เยอะจะตาย

เหนื่อยครับ



ไม่ได้เหนื่อยกับงานนะ แต่เหนื่อยกับการสร้างเด็กขึ้นมาช่วยงาน
เพราะถึงจุดนี้เห็นเลยว่า ให้ตายมหาลัยในไทยที่ไหนก็สร้างเด็กในสายงานผมไม่ได้
ก็เลยนั่งสร้างเด็กเองซะเลย


ทีนี้ต้นทุนเลยพุ่งปรี๊ดเลย T_T (นึกถึงสมัยตัวเองหัดใหม่ๆ)

[โบว์]

ไอซ์ไว้ว่างๆมาเล่าให้ฟังบ้างนะ พี่แอนชมไอซ์บ่อยๆ
เจ๋งดี เก่งว่ะ แบบที่ผู้ใหญ่ยังอายเลย

[iannnnn]

อย่าเข้าใจผิด
ตูไม่ได้ชมเรื่องหน้าตาหรือลีลานะ

[ยุนเอ]

แน่ๆ 



ไอซ์มาสอนบ้างจิ 

[คิ้วหนาจ้ะ]

พูดถึงเรื่องงาน ตอนนี้ บีกำลังจะออกจากงาน (ยื่นไปแล้ว เค้าให้ออกปลาย มิถุนา)
ยังไม่รู้ว่า 2 เ ดือนนี้จะหางานได้มั้ย พยายามเบรคจนถึงที่สุดแล้ว
แต่ก็ทนสงสารไม่ไหว เล่นร้องไห้ และบ่นทุกวัน ก็เลยจำใจต้องไฟเขียว ให้ออก  

สาเหตุเพราะว่าโดน โรเททงาน ไปงานที่ตัวเองไม่ชอบ ก็เลยไม่มีความสุขกับงาน  

[โบว์]

ก็ออกมาให้ป๋าเลี้ยง


ปกติบีทำงานอะไรเหรอ

[คิ้วหนาจ้ะ]

ป๋ายังเอาตัวเองไม่รอดเล้ย
หนี้บาน แต่หลังจากปีนี้ หวังว่าอะไรๆ น่าจะดีขึ้น 

บีจบ PR ไปทำ ออดิท ตอนนี้โดนย้ายไป เซลล์ โค 
กะว่าถ้าหางานไม่ได้จะให้ไปต่อโท 

[กวางจ้ะ]

เล่าบ้าง ตัดหน้า 31 คน 




กวางมีดีที่ตอนเรียนอ่ะรู้จักพี่ ๆ ใน m เยอะเหมือนกัน

เวลามีอะไรก็จะติดนิสัยช่วยเหลือชาวบ้านเขาไปทั่ว
ฉะนั้นถ้าเกิดชาวบ้านพวกนั้นเขาเห็นแววเรา
เห็นว่าเราพอจะช่วยเหลืองานให้เขาได้
นั่นก็หมายความว่าเราจะได้งานทำมีสูงเหมือนกันนะ



เพราะงานแรกที่กวางได้ ก็มาจากพี่ใน msn ชวนค่ะ
ถามประมาณว่า กวางทำอะไรได้บ้าง ได้ข่าวว่าเขียนเว็บได้
ก็เล่า ๆ ไปว่าทำอะไรได้ ดีที่พี่เค้าคุยกันเองดีมาก
เขาก็บอกว่ามีเพื่อนพี่อยากได้คนเขียนโปรแกรมแบบนี้ ๆ ๆ ได้
ก็ถามไปเรื่อย ๆ ว่าเป็นงานประเภทไหน แบบไหน ประจำ หรือ freelance ทำนองนี้
พอรู้รายละเอียดคร่าว ๆ แล้ว เขาก็จะถามเราว่าสนใจรึป่าว
ถ้าเราโอเคเขาก็จะนัดสัมภาษณ์ให้ ทำนองนั้นอ่ะค่ะ



ตอนนั้นกวางจำได้ว่า คนที่เขาอยากได้กวางไปทำงานอ่ะ
เป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนอีกที (3 ทอดแน่ะ)
แต่สัมภาษณ์แล้วก็ไม่มีอะไรนะ ก็ขอ resume ไป
บรรยากาศการสัมภาษณ์วันนั้นค่อนข้างกันเอง
แล้วก็พาไปที่ออฟฟิศ แนะนำให้รู้จักแล้วก็เริ่มงานวันไหนก็ว่าไป
(ของกวางสัมภาษณ์วันนั้น แล้วมันตรงกับวันศุกร์ เขาก็ให้เริ่มวันจันทร์เลย)




ที่นี่คนน้อยค่ะ (มีคนทำงานไม่ถึง 5 คน)
แต่ที่กวางออกมาเพราะเรื่องเงินค่าทำโอที
ไม่เป็นไปตามข้อตกลงที่กำหนดไว้ตั้งแต่แรก
คือการที่เราจะทำงานที่ไหนสักที
ถ้าองค์กรไม่ซื่อสัตย์กับเรา ใจมันก็ไม่อยากจะทำงานให้นะ
แต่อย่าเป็นบ่อยค่ะ อันไหนยอมได้ก็ยอมเถอะ
แต่ถ้าอันไหนเนื้องานมันยอมไม่ได้ ก็อย่าไปยอมค่ะ





ของกวางที่โดนมากับตัวเองคือ

มีอยู่เดือนนึงกวางต้องเทียวไปเทียวกลับ
หาลูกค้ากับออฟฟิศหลายที่ในเดือนนั้น
แล้วช่วงนั้นพนักงานบัญชีก็เปลี่ยนคนอ่ะค่ะ
เวลาทำเบิกค่ารถแต่ละครั้ง
ก็จะใช้วิธีสำรองจ่ายไปก่อนแล้วค่อยเบิกกับบริษัทตอนสิ้นเดือน
(ซึ่งเป็นวิธีที่ผิดนะคะ เพราะถ้าเป็นงานบริษัท
เราควรจะขอเงินสดย่อยเพื่อเป็นค่าเดินทางในเรื่องงาน)


มีช่วงหนึ่งที่ server ของบริษัทล่ม (hard disk เสียนี่ล่ะ)
กวางต้องไปที่กสท. เพื่อดูเขาทำ server ของบริษัท
จนเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง
ทีนี้มันดึกมาก ก็ให้กลับบ้านเองแล้วสำรองจ่ายค่าแท๊กซี่ก่อน
เสร็จทีนี้พอสิ้นเดือนกวางเบิกค่ารถ
แล้วเขาก็บ่น ๆ ว่าทำไมค่ารถเยอะจัง (มันทั้งเดือนอ่ะค่ะ)
เขาหาว่าเราโกงเงินค่ารถด้วยซ้ำไป
ซึ่งเพื่อน ๆ ที่ทำอยู่ด้วยกันเขาก็รู้อยู่แก่ใจอ่ะค่ะว่ามันเป็นแบบนี้



ส่วนเรื่องโอที บางเดือนมันเยอะ
เพราะเราต้องคอย monitor ตลอดจนกว่าจะเรียบร้อย
เขาก็หาว่ามันเป็นความผิดพลาดของเรา
ทำให้ต้องทำโอทีบ่อย ๆ และจะเบี้ยวไม่ให้ค่าโอที
กวางก็แกล้งแจงค่าโอทีเลยว่า
เดือนนี้กวางทำโอทีอะไรบ้าง งานไหน อะไรยังไง
ถ้างานไหนมันเป็นความผิดของกวางที่ทำให้ต้องอยู่ดึก ก็ไม่ต้องคิด
(วันนั้นคุยเสียงดังเหมือนกันนะ)



และก็เรื่องนิสัยขี้นินทาลูกน้องของเจ้านายเนี่ย
มันเป็นนิสัยผู้หญิงอ่ะค่ะไม่ไหวจริง ๆ นะ
อย่าง เช่น พาเพื่อนไปหาลูกค้า แต่นินทาเรา
พอพาเราไปหาลูกค้า ก็นินทาเพื่อนเรา



และก็คนเก่าที่เขามาทำก่อนเรา
เขาก็ไม่ได้เอกสารการผ่านงานจากที่นี่นะ
นั่นก็หมายความว่าถ้าเราลาออกไป
เขาก็จะไม่ออกเอกสารการผ่านงานให้เราเหมือนกัน
คือถึงจะให้เลขาออกให้แต่ถ้าเขาไม่เซ็นล่ะก็
เอกสารนั่นก็เหมือนขยะชิ้นนึงไม่มีค่าพอที่จะเอาไปอ้างอิงได้



ตั้งแต่นั้นมากวางเริ่มเสื่อมศรัทธากับองค์กรนี้ไปเลยอ่ะค่ะ
มีแต่คนอยากจะลาออก แต่ออกไม่ได้เพราะยังไม่รู้จะไปทำงานอะไร
และตอนนั้นก็ยังไม่ได้ทรานสคริปต์ด้วย (ตอนนี้ได้แล้ว)
กวางทนอยู่ที่นี่ไปประมาณครึ่งปี
ระหว่างนั้นก็หาหมอบ่อยมาก (บ่อยกว่าตอนอยู่ที่ปัจจุบัน)
พอได้สิทธิ์ประกันสังคมก็จะไปหาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ



คนที่บ้านเห็นกวางเป็นแบบนี้ก็บอกให้ลาออกน่ะค่ะ
กวางลาออกจากที่นั่น โดยไม่ไปทำงานเลย
แต่เตี๊ยมกับเพื่อนไว้ว่าจะหายไปนะ
และก็เหลือพวกเอกสารให้คนที่มาทำงานใหม่สามารถตามงานต่อได้
และก็ไม่ลำบากเพื่อนที่อยู่ด้วย ตอนจะออกเกรงใจเพื่อนมาก
เพราะเราเป็นคนพาพวกเขาเข้ามาอยู่กับเรา แล้วเราก็ไม่อยากทิ้งอ่ะค่ะ
อีกอย่างหนึ่งก็คือเกรงใจคนฝากงานให้เราด้วย
(ลำบากใจมากๆ สุดท้ายก็ต้องมาคุยกันอ่ะค่ะว่าทำไมถึงตัดสินใจลาออก
และก็พบว่าพี่คนที่ฝากงานให้เรา เค้าไม่ได้โกรธเราที่เราลาออกมาแบบนั้น
กลับขอโทษเราด้วยซ้ำที่ทำให้เรารู้สึกแย่ที่ทำงานที่นั่น)





-- หมดไปกับงานที่แรก มาสู่งานที่ที่สองค่ะ (ที่ปัจจุบันนี้) --




ช่วงที่กวางออกจากงาน
กวางโชคดีที่ กวางแอด msn รุ่นพี่ที่ฝึกงานเก่าไว้ตั้งนานมาแล้ว
แล้วพี่เค้าทักมาช่วงนั้นบ่อย ๆ ทำนองว่าอยากหาลูกน้องพอดี
กวางเลยลองถามแย๊บ ๆ ไปอ่ะค่ะว่าพอจะมีงานแนวนี้ ใกล้ ๆ บ้านบ้างมั้ย
พี่เค้าก็บอกว่ามี แถวนี้แหละแต่ทำงาน 6 วันนะรับได้รึป่าว
เงินเดือนหดลงไป 4 พัน ทำงานเยอะวันขึ้น
คิดในแง่ดีที่ว่าเราไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง เพราะมันแค่ 10 นาทีก็ถึงแล้วอ่ะ



แต่กวางคิดแง่ดีได้ไม่นานนัก
ที่นี่มีอะไรก็หักเงินแหลกลาญเลยค่ะ
อย่างที่กวางเคยบ่นไว้ใน blog
และความที่เคยมีไอที แต่พอไอทีลาออก
ก็ไม่ได้รับใครมาทำงานต่อ
รุ่นพี่คนนี้ก็เป็นเจ้าของบริษัทดูแล server
ซึ่งเหมือนบริษัทผูกขาดกับบริษัทที่กวางเข้ามาทำงาน กล่าวคือ
รุ่นพี่คนนี้เป็นน้องชายเจ้าของบริษัทอ่ะค่ะ
ถ้าเกิดคอมมีปัญหายังไงก็ต้องเรียกเขามา
กวางเข้ามาทำงานตรงนี้ก็แทนมือแทนเท้าเขาได้บ้าง



วัฒนธรรมองค์กรที่นี่ก็จะแปลก ๆ สักหน่อยค่ะ
คือเมื่อไหร่ที่หัวหน้าแผนกลาออกไป
เขาก็จะเอาลูกน้องที่เป็น senior ขึ้นมาเป็นหัวหน้าแทนเป็น automatic เลย
โดยที่ไม่ได้ดูว่าเหมาะสมหรือยังที่จะรับงานหนัก ๆ ตรงนี้



ด้วยความที่กวางเองเป็นไอที (แถมเป็นมันอยู่คนเดียวด้วย)
มันจำเป็นนะที่เราต้องคุยกับพนักงานทุกคนได้ งานเราจะได้ราบรื่น
เครื่องเสียเขาจะได้กล้าเรียกเราให้ไปแก้ให้
อย่ามีปัญหากับใคร หรือไม่ถูกชะตากับใคร เพราะมันจะทำให้เราทำงานลำบาก
เมื่อถึงเวลาจริง ๆ สุดท้ายก็ไม่มีใครช่วยเรานะ ก็ต้องทำเองทั้งหมด



ขนาดทุกวันนี้กวางทำงานแบบนี้ ซ่อมเครื่อง
เขียนโปรแกรมทำระบบใหม่ให้บางแผนก ตามที่รอง md มอบหมาย
แก้ปัญหาเรื่องคอมด้านต่าง ๆ เฉพาะหน้าไป
ก็ยังมีคนหมั่นไส้ ไม่ชอบ คงรู้แหละว่ากวางอยู่นี่ได้เงินเดือนสูงกว่า
จริง ๆ นะเรื่องเงินเดือนเนี่ย ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากบอกเหมือนกัน
กลัวคนเขาเกลียดเราที่ได้เงินเยอะแต่ทำงานเหมือนจะสบาย



ทำได้ทุกวันนี้คือทำใจค่ะ
เราก็อยู่ของเราปกติ คือก็ยอมรับกันไปว่าเขามีนิสัยแบบนี้
แต่อย่าเอามาเป็นสาระชีวิต พูดง่าย ๆ ก็คืออย่าเอามาใส่ใจอ่ะ
เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
ก็ขนาดหัวหน้าเรายังไม่เห็นว่าอะไรเรา เราก็อย่าไปซีเรียสนักเลย



นิสัยบางอย่างของหัวหน้า
คือ กวางได้หัวหน้างาน (ก็พี่คนนี้แหละ)
ที่ค่อนข้างมองโลกในแง่ร้ายตลอด
คิดว่าคนใช้งานคอมจะต้องเอาปัญหามาให้แกแก้ไขทุกอย่าง
เช่น ไวรัสจาก thumb drive หรือ การใช้งานอินเทอร์เน็ตที่ผิดวิสัย
เลยพาลจะให้ปิดการใช้งานโน่นนั่นนี่
จนบางทีเวลาจะอนุญาตให้ใครสักคนมีสิทธิ์ใช้งานอันนั้นอันนี้
กลายเป็นเรื่องยุ่งยาก เหมือนบีบให้พนักงานในองค์กรอยู่แต่ในโลกแคบ ๆ
มีคอมพิวเตอร์แต่ไม่สามารถรับรู้โลกภายนอกได้



กวางก็ได้แต่บอกพี่ ๆ ไปว่า
ระเีบียบมันเป็นแบบนี้ก็ทำใจนิดนึง
เราก็ไม่ได้มีอำนาจมาก อะไรที่หยวนได้ก็หยวนไป
ชั่งน้ำหนักกันที่เหตุผล อะไรควรอะไรไม่ควร
แต่เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรายงานให้ทราบทุกเรื่องนี่นะ




นินทานิสัยส่วนตัวหัวหน้าให้ฟังก็มี
เรื่องนี้มีคนเอามาคุยให้กวางฟังบ่อย ๆ ค่ะ
อย่างเวลาสอนการใช้งานโปรแกรม
พี่เค้าจะชอบคิดว่าคนที่คุยด้วยอ่ะมีองค์ความรู้เท่ากับเขา (นั่นคือขั้น expert แล้วนะ)
แต่คนที่เขาสอนอ่ะ
คือพี่หัวหน้าแผนกที่ไม่ค่อยมีความรู้ด้านคอมพิวเตอร์
แกก็จะแอบหงุดหงิด กระฟัดกระเฟียด
ว่าทำไมไม่รู้บ้างเลยเหรอ? ไรงี้ (เหมือนหลอกด่าว่าโง่นั่นล่ะ)
แล้วก็ไม่มีใครกล้าว่าแกนะ
(เว้นแต่รอง md ที่มีข้อมูลแน่น และสามารถพูดให้คนอื่นคล้อยตามได้)
คือความที่รู้กันอยู่ว่าเป็นน้องชายของเจ้าของบริษัท
ถ้าจะชนไปตรง ๆ ก็กลัวตัวเองไม่มีงานทำ
ก็เลยปล่อย ๆ ไป แล้วมาบ่นลับหลัง ทำนองนั้น



มีหลายครั้งเหมือนกัน
ที่กวางก็คอยแก้ต่างให้หัวหน้าคนนี้
เวลาที่พี่เค้าแก้โปรแกรมของแกแล้วเกิดปัญหาขึ้นมา
เหมือนหนังหน้าไฟเนอะ
แต่ทำไงได้ล่ะมันก็ส่วนหนึ่งของงาน (รึป่าวเนี่ย)  




ที่กวางยังดักดานอยู่ที่นี่ทุกวันนี้เพราะอะไร..
1. ที่บ้านขอให้อยู่ค่ะ เพราะถ้าออกไปแล้วความเสี่ยงที่จะไม่ได้งาน หรือได้งานทำ
แต่ถ้าเกิดกิจการขาดทุน และจำเป็นต้องเลิกจ้างพนักงานบางส่วน
เขาก็จะคิดคนที่เพิ่งเข้างานมา เป็นกลุ่มแรกที่จะต้องออกไป
2. ยังมีหนี้ที่จะต้องจ่ายอยู่ทุกเดือนค่ะ เกือบ ๆ หมื่น
3. ที่นี่ยังให้โบนัส เงินเดือนขึ้นทุกปี ใกล้บ้าน (ถึงกระนั้นฐานเงินเดือนก็ต่ำกว่าเพื่อนที่ทำเหมือนเราอยู่ดี)
4. เนื้องานที่นี่ไม่ค่อยกดดันเท่าที่เก่าที่เคยทำ แต่จะสามารถรู้ได้เองว่าอันไหนสำคัญกว่ากัน




ตอนนี้ถ้ากวางมีโอกาสหางานที่อื่นที่มันดีกว่านี้
(ในความคิดส่วนตัวและก็ของที่บ้านรวม ๆ กัน
เช่น เงินดีกว่า หรือได้งานรับราชการสามารถเบิกค่ารักษาพยาบาลได้)
กวางก็หาค่ะ หาไปเรื่อย ๆ แต่ถ้า้ยังไม่ได้แน่นอน อย่าเพิ่งออกจากทีนี่นะ
อยากทำอะไรก็ทำ รอสอบนักบินก็รอ เตรียมตัวก็เตรียมไป





กวางก็ยังเชื่ออยู่ดีว่า
เมื่อไหร่ที่เราได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองรัก
ตอนนั้นก็จะมีความสุขได้เอง
คือทำงานก็เหมือนไม่ได้ทำงานอ่ะ
เหมือนมาร่วมสนุกกิจกรรมสักอย่างหนึ่งที่เราไ่ม่รู้จักเบื่อ
กวางอยากทำงานแล้วคิดให้ได้แบบนั้น
มันคงมีความสุขมาก ๆ เลยนะ  





ยาวว่ะ  

[กำนม.};oO=]

สำหรับเด็กหนุ่มสาว ..
ความปรารถนาที่จะทำงาน นั่นแหละทำให้ได้งาน
เมื่อมีปรารถนาอันแรง เราก็จะขวนขวายและกล้า
กล้าที่จะไม่เกี่ยงในเรื่องทั้งมวล แม้กระทั่งเงิน
หลายส่วนที่ตกงาน เพราะขาดความมุ่งมั่น
การได้เริ่มทำงาน แล้วแสดงตนว่าสำคัญ
ความสำคัญต่องานนั้นๆ แลกเป็นเงินได้
เรามีค่าต่องานที่ทำ มากน้อยแค่ไหน
อย่าคิดเอง ทำงานแล้วให้คนอื่นสรุป
งานอะไรก็ได้ พื้นที่แสดงงานมีเสมอ
งาน คือ ตัวตนของคนทำงาน
ทำงานให้มีค่า เราจะมีราคาดี

มีวิธีไหนที่จะทำให้เราได้ทำงาน ในที่ที่เราชอบ
ตำแหน่งไหนก็ได้  จงทำไป ให้มันสุดใจขาดดิ้น
บางทีการเริ่มงาน จุดเริ่มต้นไม่สำคัญเท่า จุดจบ
อย่ามัวแต่รอจังหวะ ทำอะไรได้ ขยับเดินทันที
คนเราไม่ควรตกงาน ถ้าพร้อมทำงานเสมอ
หาตำแหน่งงาน ที่ต่ำกว่าความสามารถ
เมื่อคุณพิสูจน์ได้ว่า เก่งกว่าผู้จัดการ
ในที่สุด คุณก็จะได้เป็นผู้จัดการ
ไม่ว่าที่นั่น หรือ ที่ไหน
ไม่ว่ากิจการของใคร
หรือ ของ เรา

การเริ่มต้นในงานที่เราชอบ ไม่ควรเกี่ยงเงิน หรือเงื่อนไขใด ๆ
สำคัญที่ เราพร้อมจะเริ่ม เพื่อให้มันเจริญหรือไม่
ธนูที่น้าวเล็งทิ้งไว้นาน นอกจากจะล้าแรง
ยังไม่ได้ก่อให้เกิดฝีมือแต่อย่างใด
ยิงไป แก้ไป ที่สุดคือแม่นยำ

[iannnnn]

เออ ยาวว่ะ
ตกลงโซเคนนี่เป็นที่เก่าหรือที่ใหม่อ้ะกวาง

[กวางจ้ะ]

ที่ปัจจุบันจ้ะ 

[โบว์]

บวกกว่างค่าความยาว
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าออน msn ก็สามารถได้งานนะจ๊ะหนูๆ
มีพันธมิตรเยอะๆ รู้จักคนเยอะๆก้ดีนะ
มีความสามารถอะไรก้บอกให้ชาวบ้านรู้ไปเลย เวลามีอะไรชาวบ้านชาวช่องจะได้นึกถึง

การเริ่มต้นในงานที่เราชอบ ไม่ควรเกี่ยงเงิน หรือเงื่อนไขใด ๆ
สำคัญที่ เราพร้อมจะเริ่ม เพื่อให้มันเจริญหรือไม่
ธนูที่น้าวเล็งทิ้งไว้นาน นอกจากจะล้าแรง
ยังไม่ได้ก่อให้เกิดฝีมือแต่อย่างใด
ยิงไป แก้ไป ที่สุดคือแม่นยำ

จริงแท้แน่นอนค่ะ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

หมอแมวมาเรียนต่อใช่ป่ะคะ

ใช่ครับ 

[โบว์]

ตอนมาเรียนก็ยังรับจ๊อบได้นี่คะ เป็นหมอฟรีแลนซ์
หมอแมวรับตรวจตามโรงบาลเอกชนบ้างป่ะคะ