โลกนี้สีชมพู

เริ่มโพสต์โดย เดอะบุ๋ม, 17 มิ.ย. 2008, 15:26 น.

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังเปิดอ่านโพสต์นี้

ยุนเอ

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย

คิ้วหนาจ้ะ

 :37: จะว่าไปกันย์ไม่มีอะไรมาเล่ามั่งรึ

ณัฏฐ์

กันย์ต้องไปจู๋สอนหญิง :47:

เดอะบุ๋ม

 :25: บวกเหมิด


รออ่านต่อค่า  :25:

เบียร์

มาเขียนต่อได้แล้ววววว :25:

beginsun

 :25: นั่นเซ่ มาสักทีเซ่
等着

梦琼

ไม่รู้หรือพี่ ห้องบิวนี่ไ่ม่มีแจกัน T^T



บอกพี่เค้าซิคุณเพื่อน :52:

จะได้ๆบ่อยๆไงล่ะ :30: :30: :30: :30: :30:

สังคมเปลือกๆที่คุณพูดออกมา สุดท้ายมันไม่ใช่สังคมหรอก
แต่เป็นตัวคุณเองนั่นแหละที่มีแต่เปลือก

beginsun

อ้างคำพูดจาก: mengqiong เมื่อ 06 พ.ค. 2009, 13:41 น.
ไม่รู้หรือพี่ ห้องบิวนี่ไ่ม่มีแจกัน T^T



บอกพี่เค้าซิคุณเพื่อน :52:

จะได้ๆบ่อยๆไงล่ะ :30: :30: :30: :30: :30:



555 :30:
เอาใส่ขวดน้ำไปแล้วเป็นแบบนี้แทน



พอถูไถเนาะ
等着

梦琼

ก็สวยดีแฮะ :22:

เพื่อนเรานี่

ผู้หญิ๊งผู้หญิงจริงๆ :02:
สังคมเปลือกๆที่คุณพูดออกมา สุดท้ายมันไม่ใช่สังคมหรอก
แต่เป็นตัวคุณเองนั่นแหละที่มีแต่เปลือก

ยัง มี พุง

หมั่นไส้เกศ.  :11:

ไม่รักเกศ.แล้ว :11:

ถ้าเอาไอ้นึ่งๆมาง้อจะรีบหายทันที แฮ่~

คั่นเป็นโฆษณาขายยาดีกว่า

วันนั้นบุ๋ม.เพิ่งมาเรียกร้องขอเรื่อง แต่ตูหมดก๊อกแล้ว

จู่ๆก็มีมาซะอย่างนั้น ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ความเดิมตอนที่แล้ว ... บางฉากของละคอนที่หายไป"

4 ปีที่แล้วเมื่อครั้งชั้นยังเป็นนักศึกษาปี 3

ที่สิงสถิตย์เป็นประจำก็หนีไม่พ้นเวิ้งเล็กข้าง ม. ที่เรียกกันว่า Art Avenue

กินข้าวก็อาร์ต โดดเรียนไม่รู้จะไปไหนก็ไปอาร์ต ไม่มีอะไรทำก็ไปอาร์ต

ไปกันจนเหมือนเป็นหอที่สองไปโดยปริยาย

นักศึกษาที่เข้ามาวนเวียนอยู่ในอาร์ต ก็หมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

จบปีการศึกษานึง คนเก่าก็หายไป เริ่มปีการศึกษาใหม่ คนหน้าใหม่ก็เข้ามา

เค้าคนนั้น เป็นน้องใหม่ต่างคณะ หน้าตาคมเข้มน่ารัก

"น้องเค้าน่ารักดีเนอะ"

ชั้นก็ได้แต่คิด เพราะน้องเค้าน่ารักเกินกว่าที่จะมาสนใจพี่ต่างคณะที่แก่กว่าตั้งสองปี
ห๊ะ! อะไรนะ!!!

เดอะบุ๋ม


ยัง มี พุง

เวลาผ่านไปหนึ่งปี

ชั้นกลายเป็นนักศึกษาฝึกสอน ชีวิตวุ่นวายกับการเขียนแผนการสอน เตรียมสื่อการสอนเพื่อที่จะสอนในทุกๆวัน

แต่ชั้นก็ยังคงไปสิงสถิตย์กับเพื่อนๆที่อาร์ตอยู่ดี

ที่ประจำก็ไม่พ้น "ร้านป้าพร"

ป้าพร.ไม่ได้ขายข้าว แต่เป็นร้านรับปะ ซ่อม แก้เสื้อผ้า

ถึงเราจะเรียกแกว่าป้า แต่หัวใจแกยังวัยรุ่น เด็กๆอย่างเราก็แวะเวียนเปลี่ยนหน้าไปนั่งคุยกับแกกันทั้งวัน

ใครแอบชอบใคร ป้าแกก็เป็นแม่สื่อให้ประจำ เพราะป้าพร.นี่แหละ เป็นสมุดโทรศัพท์อย่างดี

แกมีเบอร์เด็กในมหาลัยเป็นตั้ง (ก็เอาเสื้อ กระโปรง กางเกงมาแก้กะแก แกก็จะขอเบอร์ติดต่อไว้)

จนวันนึง พี่ชายที่สนิทกันเพราะเป็นแก๊งค์ร้านป้าพร. ก็บอกชั้นว่า

"มีน้องคนนึงเค้าสนใจน่ะ"

ชั้นไม่ได้สนใจ ยังพูดติดตลกเลยว่า

"ใครเหรอ? ถ้าไม่ใช่น้องแซนด์.ไม่เอานะ"

จากนั้นชั้นก็ปล่อยมันผ่านไป ไม่ได้ใส่ใจกับประโยคนี้อีก
ห๊ะ! อะไรนะ!!!

เดอะบุ๋ม


Romzaikyu

โลกใครเพิ่งมาชมพู ถอยไป
ตัวแม่มาแล้ววว  :25: :25:

กวางจ้ะ


SMF 2.1.7 © 2026, Simple Machines