โลกนี้สีชมพู

[ยัง มี พุง]

ไม่ตัวแม่นะลุง  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความเดิมตอนที่แล้ว ...

จากวันที่พี่ชายคนนั้นมาบอก

เวลามันก็ผ่านมา ชั้นฝึกสอนจบแล้ว

ใกล้จะเป็นบัณฑิตเต็มที

ในเทอมสุดท้าย ชั้นยังคงเล่นละคอนเวที Thesis ให้กับเพื่อน

ระหว่างนั้นชั้นก็เริ่มเตรียมตัวหางานไปด้วย

เพราะอีกไม่นาน ชั้นจะต้องออกไปเผชิญโลกแห่งความเป็นจริง

โลกแห่งความเป็นผู้ใหญ่ ที่คงแตกต่างกับโลกที่ชั้นอยู่ในวันนี้อย่างสิ้นเชิง

ละคอน ธีสีส จบไปได้ไม่เท่าไหร่ ชั้นเริ่มสมัครงานจริงจังเป็นครั้งแรก

ด้วยความที่สูทที่จะใส่ไปสมัครงานมันไม่พอดีตัว

แน่นอน ชั้นก็เอาไปให้ป้าพร.แก้ไขให้เหมือนทุกครั้ง

แต่วันนี้ไม่เหมือนวันอื่น เพราะนอกจากป้าพร กับพี่ชายที่เคยเห็นกันทุกวัน

น้องคนนั้นก็นั่งร่วมวงอยู่ด้วย!

ชั้นไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะพี่ชายกับน้องคนนั้นเค้าเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องคณะกัน

ชั้นเห็นมาแต่ไกลว่าเค้าทั้งสามกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

แต่เมื่อชั้นเดินเข้าไปถึงที่ร้าน ไหว้ป้าพร.อย่างทุกวัน

เหมือนเทวดาเดินผ่าน เกิดความเงียบขึ้นมากลางวง

เงียบกันจนชั้นรู้สึกได้ว่า

"พวกเค้ากำลังพูดเรื่องของชั้น"

[กวางจ้ะ]

 

[ยัง มี พุง]

ความเดิมตอนที่แล้ว ...

เย็นวันนั้นชั้นเลยคาดคั้นจากพี่ชาย

"จำได้มั้ย ที่พี่เคยบอกว่ามีน้องคนนึงเค้าสนใจน่ะ?"

ชั้นไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆว่าจะเป็นเค้า

ชีวิตชั้นช่วงนั้นก็ยังวุ่นวายอีรุงตุงนัง

ไม่มีความมั่นคงในหัวใจ ยิ่งพอรู้ความจริงเรื่องน้องคนนั้น

หัวใจชั้นมันก็กระโดดไปกระโดดมาไม่หยุด

และคืนนั้น โทรศัพท์สายแรกจากน้อง ก็ดังมาถึงชั้น

จากนั้น ผู้คนในอาร์ตก็จะเห็นชั้นกับน้องเค้าพ่วงกันไปมาพักใหญ่

แต่แล้ว ... มันไม่ได้ยาวนานอะไรนัก

เพราะจู่ๆวันหนึ่งความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น

เมื่อน้องเค้าหายหน้าไป ชั้นโทร.หาเค้าก็ไม่รับ

จนชั้นเหนื่อย ... ชั้นเจ็บในหัวใจมามากพอแล้ว

เค้าก็เป็นอีกคนที่มาเพิ่มแผลในหัวใจชั้น

และช่วงเวลานั้น ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลายๆสิ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในชีวิตของชั้น

ชั้นตัดสินใจโทร.หาเค้าครั้งสุดท้าย

ไม่มีเสียงการตอบรับจากเค้า

ชั้นกดลบเบอร์ของเค้าทิ้ง

และก้าวขาเข้าเจ้านกเหล็กยักษ์ เหิรฟ้าไปแดนโสม

เพื่อเริ่มต้นเส้นทางใหม่ของชีวิต

ชั้นจึงทิ้งสิ่งเก่าๆเอาไว้ เพื่อรักษาหัวใจตัวเองให้หายดี

แต่สุดท้ายชั้นก็ได้รู้ว่า

เค้าลงเอยกับน้องปีหนึ่ง ที่เล่นละคอนเรื่องเดียวกับชั้นนี่เอง

จากนั้น ชั้นจึงเริ่มจะลืมเลือนเรื่องของเค้าไปจากหัวใจ

[กวางจ้ะ]

 

[กันย์]

กันย์ต้องไปจู๋สอนหญิง

[ยัง มี พุง]

บางฉากของละคอนที่หายไป ...

ผ่านไปครบสามปี

จู่ๆเค้าก็กลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ผ่านทางน้องชายคนหนึ่งของชั้น

ชั้นไม่ได้โกรธเคืองอะไรเค้าแล้ว เพราะฉะนั้นการพูดคุยกันอีกครั้ง

จึงเป็นการถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของกันและกัน

เพราะเวลามันก็ผ่านมานาน จนแทบจะไม่เหลือความรู้สึกแบบเดิมอีกแล้ว

แน่นอน เค้าเองก็รู้ว่าชั้นมีคนที่รักอยู่แล้ว

ตรงกันข้ามกับเค้าที่เพิ่งเลิกรากับน้องสาวคนนั้น

เค้าถามเกี่ยวกับคนที่ชั้นคบหาอยู่

จนชั้นเอะใจถามเค้าว่าทำไมถามเยอะจัง?

"ก็สนใจ"

ชั้นกระเซ้าไปเล่นๆว่า เบี่ยงเบนไปแล้วรึไง?

"จะบ้าเหรอ ไม่ได้เบี่ยงเบน ไม่มีทางอย่างแรง"

ชั้นไม่รู้นี่ ก็เห็นบอกว่าสนใจ

"ก็แซนด์.สนใจแฟน ของแฟนตาล."

...
...
...

เกิดช่องว่างให้ความเงียบมาวิ่งเล่นระหว่างเราสองคน

"ยังมีเบอร์แซนด์.อยู่มั้ย?"

ชั้นตอบไปว่าไม่มี เพราะชั้นเปลี่ยนเครื่อง

แต่สุดท้ายชั้นก็ตัดสินใจบอกความจริงไปว่า

ชั้นลบไปด้วย เพราะชั้นอยากจะลบเรื่องเก่าๆให้มันหมดไป

"เอาเครื่องมารึปล่าว?"

เอามาสิ ชั้นมาใช้เป็นนาฬิกาปลุก

"งั้นฝากเมมเบอร์แซนด์.หน่อยสิ แซนด์.ชอบลืมเบอร์ตัวเอง ได้รึปล่าว?"

...


ชั้นเริ่มคุยกับเค้าจริงจัง

ชั้นเองก็แล้วลึกๆก็ยังรู้สึกดีกับเค้าอยู่บ้าง

แต่กลับมามองในความเป็นจริงแล้ว

ชั้นพบเรื่องที่ชั้นคิดว่า ในชีวิตชั้นคงจะไม่ได้เจออีกแล้ว

และชั้นไม่อยากจะเสียเค้าไป

ชั้นจึงบอกเค้าไป ว่ามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว

"ค่ะ ก็สมควร แซนด์ ทำเอง"

เค้าเองก็รู้ตัว

ชั้นบอกเค้าว่าชั้นทำไม่ได้

"ก็ทำเท่าที่ทำได้แล้วกัน เผื่อซักวันจะใจอ่อน"

แต่ในใจของชั้นเองก็รู้ดี

ว่ามันจะไม่มีวันนั้น

บางฉากของละคอนที่หายไป

มันกลับมาในตอนที่ละคอนมันจบไปแล้ว

มันไม่สามารถทำให้ละคอนมันสมบูรณ์แบบได้

แต่ก็ทำให้ชีวิตกระชุ่มกระชวยได้นิดนึง



แล้ววันนี้มันเกิดอะไร ถึงได้มารื้อฟื้นวันเก่าๆ
กลับมาทำไมหรือเธอ

ไม่เหลืออะไรให้เธอแล้ว
ไม่เหลือแล้วเธอ หมดเยื่อใย
ก็รักในใจ หมดไปเมื่อเธอทิ้งกัน
อย่าหวังให้เราเป็นอย่างเคย มันเลยตอนอวสาน
เรื่องราวของเธอและฉัน จบแล้วที่เคยรักกัน
มันไม่มีตอนต่อไประหว่างใจเรา

[เดอะบุ๋ม]

หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน 


บวกๆ 

[ยัง มี พุง]

อยู่รอยเตอร์อ่ะบุ๋ม 

สายงานเดียวกันนิ

[เดอะบุ๋ม]

บุ๋มไม่ได้ไปยุ่งกับตัวบุคคลเท่าไหร่ค่ะเจ๊ เจอบ้างเวลาเค้ามาประชุมอะไรกัน
แต่ไม่รู้หรอก ไผเป็นไผ 

ยุ่งแต่พวกเบิกจ่าย  เกลียดระบบบัญชี เรื่องมาก


รู้แต่ หล่อนะ 

[กวางจ้ะ]

หล่อเซอร์ดีอ่ะ 




น่ากิน 

[คิ้วหนาจ้ะ]

รอยเตอร์ก็ที่เดียวกับอู๋น่ะซิ 

[ยัง มี พุง]

อ้าวหรอ ไม่รู้อ่ะพี่ฉัก. 

[beginsun]

  แอบอ่านตั้งแต่อยู่ออฟฟิศ

[เดอะบุ๋ม]

อ้าวหรอ ไม่รู้อ่ะพี่ฉัก. 

ช่ายแว้วจ้า ที่เดียวกับพี่อู๋นั่นแล 

[ยัง มี พุง]

พี่บิว.ตอนนี้ไม่แอบอ่านแล้วสินิ 

แต่อาจจะไม่รู้จักกันมั๊ง

เพราะถามน้องเค้าแล้วเค้าบอกว่ามีตั้งพันสี่ร้อยคนในรอยเตอร์