ฝึกถ่ายรูปประจำเดือนพฤศจิกายน 2551

[Buob Marley]

ข้างกล้อง 



ตูแก้ให้

ข้าวกล้ิอง

แก้อีกที

[เทอร์โบบูสเตอร์]

แบบนี้รักตายเลย 

[คุณหนูฟ้า]

  นั่นมันตูพิมพ์ผิด 

[Buob Marley]

  รู้แล้ว แต่อยากฮา..

ลืมไปว่าไม่ใช่ผู้ชายตลก

[คุณหนูฟ้า]

กำลังจะมาพิมพ์เลย ว่าเดี๋ยวนี้ บวบ ตลกขึ้นนะ    เพราะใครบางคนหรือเปล่า  >

[iannnnn]

(เป๋กลับ)





ชื่อภาพ คิดถึงทับแก้ว

ขอเล่าเรื่องประกอบสักหน่อย
วันนี้ไปทับแก้วมาครับ (ทับแก้วคือศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ ถิ่นเก่าโบว์แอน)
ไปพบ อ.ปัญจพล อดีต ผช.อธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ที่เคยสนิทสนมกันสมัยทำกิจกรรมมหาลัย
อาจารย์ปัญจ้าเลยพาเราขับวนรอบๆ มหาลัย ดูความเปลี่ยนแปลง ตึกโน้นงอก ตึกนี้ผุด
อาจารย์ท่านนั้นเกษียณ เจ้าหน้าที่คนนี้ยังอยู่ ร้านข้าวแกงร้านนั้นก็อยู่ สโมเปลี่ยนไปเยอะ ฯลฯ
เย็นวันนี้เลยเหมือนเป็นเย็นที่เราสอง(สาม)คนมานั่งรำลึกความหลังกันเหมือนคนแก่

ศิลปากร... เมื่อตอนจะจากกันไป
ใครรู้บ้างหรือไม่ ในฤทัยโหยอ่อน
นานแสนนานผ่านไปด้วยใจนิวรณ์
ไม่ลืมศิลปากร.. กลิ่นจันทร์กำจรมิคลาย

[คุณหนูฟ้า]

1. ขาวดำช่วยได้เยอะ ดูเหงา
2.

ศิลปากร... เมื่อตอนจะจากกันไป
ใครรู้บ้างหรือไม่ ในฤทัยโหยอ่อน
นานแสนนานผ่านไปด้วยใจนิวรณ์
ไม่ลืมศิลปากร.. กลิ่นจันทร์กำจรมิคลาย

อันเนี่ย เพิ่มความรู้สึกเหงากับภาพได้เยอะเลย
3. ทางเทคนิค ไม่มีอะไรต้องพูดถึง
4. รูปนี้ฟ้าให้ 4 ดาวครึ่ง 

[iannnnn]

จริงๆ เมื่อเย็นถ่ายมาเยอะนะฟ้า
เหมือนไปทับแก้วเพื่อถ่ายภาพเหงาโดยเฉพาะเลย
บางอันแสงเสิงได้เลย หลายภาพถ่ายเป็นขาวดำมาก็ได้ความหดหู่เด๊ะๆ เลย
ติดแค่หน้านางแบบไม่ค่อยสื่ออารมณ์เท่าไหร่

(จ้ะจ้ะ ตูผิดเองจ้ะ )

[คุณหนูฟ้า]

ติดแค่หน้านางแบบไม่ค่อยสื่ออารมณ์เท่าไหร่

คนเค้ากำลังมีความสุขน่ะพี่ 



มาเหงาอะไรอีก สามสี่วันจะแต่งแล้ว 

[iannnnn]

อันนี้อีกอัน
ไม่ตั้งชื่อภาพละกันนะ แต่ขอเล่าเบื้องหลังการถ่ายสักหน่อย
อยู่ที่ทับแก้ว นั่งรออาจารย์อยู่หน้าคณะเภสัช
โบว์กำลังทำท่าจะโทรศัพท์หาเพื่อน
นึกขึ้นได้ว่าเออ คนเราจำนวนหนึ่ง ถ้าเหงาก็คงโทรหาเพื่อนนะ
มันเป็นความเหงาที่ไม่ได้ลึกลับหรือโรแมนติกอะไรมากมายหรอก แต่เหงาก็คือเหงา

เลยบอกให้ทำท่าเหม่อๆ หน่อย
ให้เหมือนน้องเอ๋(ในสี่แพร่ง เรื่อง "เหงา" น่ะจ้ะ)
บิ๊วตั้งนานแต่ได้แค่นี้ (อีโมเหงื่อแตก)

[icez]

ตาลอยมากเลยอะ

[คุณหนูฟ้า]

เหมือนง่วงมากกว่า 

[iannnnn]

จ้ะ จ้ะ ตูผิดเอง

[อู๋]

(เป๋กลับ)





ชื่อภาพ คิดถึงทับแก้ว

ขอเล่าเรื่องประกอบสักหน่อย
วันนี้ไปทับแก้วมาครับ (ทับแก้วคือศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ ถิ่นเก่าโบว์แอน)
ไปพบ อ.ปัญจพล อดีต ผช.อธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ที่เคยสนิทสนมกันสมัยทำกิจกรรมมหาลัย
อาจารย์ปัญจ้าเลยพาเราขับวนรอบๆ มหาลัย ดูความเปลี่ยนแปลง ตึกโน้นงอก ตึกนี้ผุด
อาจารย์ท่านนั้นเกษียณ เจ้าหน้าที่คนนี้ยังอยู่ ร้านข้าวแกงร้านนั้นก็อยู่ สโมเปลี่ยนไปเยอะ ฯลฯ
เย็นวันนี้เลยเหมือนเป็นเย็นที่เราสอง(สาม)คนมานั่งรำลึกความหลังกันเหมือนคนแก่

ศิลปากร... เมื่อตอนจะจากกันไป
ใครรู้บ้างหรือไม่ ในฤทัยโหยอ่อน
นานแสนนานผ่านไปด้วยใจนิวรณ์
ไม่ลืมศิลปากร.. กลิ่นจันทร์กำจรมิคลาย

โอ้ เยสสสส นี้เลย ได้อารมณ์ แต่ฟ้าข้างบนออกจะโล่งไปหน่อยครับ นอกนั้นการทิ้งสเปชรวมทั้งเสื้อแบบกับสะพานตัดกันพอดี เป็นภาพที่ทำขาวดำได้ลงตัว ทำแล้วแบบลอยขึ้นมาเลย ไม่จมไปกับ background (ซึ่งบางภาพอาจจะไม่เหมาะกับการทำขาวดำ)


---------------------------------------------------------
เดือนนี้เริ่มสนุกละ 

เดือนนี้ใช้ฉอปทำขาวดำได้ใช่มั้ยครับ? 
------------------------------------------------------------
แจมซะหน่อย

TOT



เห็นลุงแกชอบมานั่งแบบนี้ทุกวันเลย ที่เดิมด้วย นั่งกินกาแฟ แล้วก็นั่งนิ่งๆ ลืมตาบ้าง หลับตาบ้าง
แกมีอะไรในใจมากมายขนาดนั้นหรือ มันอื้ออืงจนลุกไปไหนไม่ได้เชียวหรือ
หรือว่าเหนื่อยแล้ว พอแล้วกับชีวิต
ฆ่าตัวตายด้วยการนั่งซูดดมควันพิษในเมืองกรุง?


ไม่รู้แหะ แกก็นั่งแบบนี้ทุกวันเลย

[นักศิลปะ]

(เป๋กลับ)





ชื่อภาพ คิดถึงทับแก้ว

ขอเล่าเรื่องประกอบสักหน่อย
วันนี้ไปทับแก้วมาครับ (ทับแก้วคือศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ ถิ่นเก่าโบว์แอน)
ไปพบ อ.ปัญจพล อดีต ผช.อธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ที่เคยสนิทสนมกันสมัยทำกิจกรรมมหาลัย
อาจารย์ปัญจ้าเลยพาเราขับวนรอบๆ มหาลัย ดูความเปลี่ยนแปลง ตึกโน้นงอก ตึกนี้ผุด
อาจารย์ท่านนั้นเกษียณ เจ้าหน้าที่คนนี้ยังอยู่ ร้านข้าวแกงร้านนั้นก็อยู่ สโมเปลี่ยนไปเยอะ ฯลฯ
เย็นวันนี้เลยเหมือนเป็นเย็นที่เราสอง(สาม)คนมานั่งรำลึกความหลังกันเหมือนคนแก่

ศิลปากร... เมื่อตอนจะจากกันไป
ใครรู้บ้างหรือไม่ ในฤทัยโหยอ่อน
นานแสนนานผ่านไปด้วยใจนิวรณ์
ไม่ลืมศิลปากร.. กลิ่นจันทร์กำจรมิคลาย

ของจานแอน นี่ เหงาแบบอ้างว้าง
เหงาแบบโหยหา เหงาแบบสิ่งนั้นมันไม่กลับมาอีกแล้ว
ความเหงาเป็นสิ่ง จำเพาะสิ่งนึง ที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัว
และไม่เจาะจงว่าต้องเป็นเหงาแบบเดียว
การคิดถึงอดีตแล้วเหงา เป็นการเหงาแบบโหยหา
โหยหาสิ่งที่ไม่หวนคืน บางครั้งอาจจะไม่ถึงกับเศร้า
แต่เหงาแบบนี้ใจจะโหวงๆ พิกล
ผมชอบภาพนี้นะ
แต่ถ้าให้เลยจิตนาการเข้าไปอีก โบว์ผู้นั่งเหม่อนั้น
น่าขึ้นไปนั่งบนราวสะพานนั้นเลย
แต่ความเป็นจริง คงไม่มีคนนั่งกัน

สรุป
เหงาได้ที่แล้ว และโหยหาตามสมควร