เก้อแสดงงาน

[Soris0ri]

เจ๋งหง่ะ 

เก้อไปอยู่นู่น ได้เพื่อนเยอะยัง 

[มุมมืดของสังคม]

เสื้อ...ดีครับ
พรีเซนเตอร์เนียนมาก

[ยุนเอ]

อยากไปลูฟ 

ไปเอาฟีล ดาวินชี่

[Buob Marley]

ฮาเสื้อเหมือนกัน

อยากบวกได้ทีละเยอะๆ จะบวกเก้อสักสิบ สนุกมาก เหมือนได้เที่ยวพร้อมไกด์ดีๆ

ปล. วุดช่วยตอบคำถามเก้อด้วยดิ อยากรู้เหมือนกัน {หมีโหด}

[มุมมืดของสังคม]

คำถามไหนอ่ะเฮีย หาไม่เจอ

[iannnnn]

^
^
คนมาหาเฮีย

[มุมมืดของสังคม]

^
^
แปลว่าไรเนี่ยพี่แอน

[Ah!]

ชื่อหนังน่ะ มุกภายใน(ประเทศ)

[มุมมืดของสังคม]

 
จพส ลุงอ๋าห์สวยโคตร

[ning❤]

พี่เก้อถ่ายได้ฟิวมากๆ 

อยากไปดูพิพิธภัณฑ์ทำนองนี้บ้าง
เคยดูแต่ประมาณ หุ่นขี้ผึ้ง 

เห็นรร.นานาชาติพาไปทัศนศึกษาที่ นิวซีแลนด์ 
หนิงไปไกลสุดนครนายก 

[Buob Marley]

เพิ่งไปอิตาลีกับโรงเรียนมา อยากจะมารีวิวเหมือนพี่เก้อบ้าง (ก๊อปๆ )
แต่ไม่มีเนื้อเลย มีแต่รูป เหล่สาว กับช็อปทำอยู่สองอย่างเอง

แล้วโรงเรียนจัดไปจากญี่ปุ่นเลยเหรอนั่น 

นี่ครับวุด

[มุมมืดของสังคม]

อ๋อ โรงเรียนจัดไปครับผม
เดี๋ยวจะมารีวิวในอีกเร็ววันข้างหน้านี้ ครับ

[เก้อ]

จริงๆว่าจะเอา เททโมเดิร์นมาโพส
แต่เอาจริงๆ ก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาโพสดี เพราะเขาไม่ให้ถ่ายรูป
ไว้วันหลังแล้วกันเนาะ วันนี้มีของมาคั่นเวลาเล็กน้อย
เคยเขียนอะไรอย่างหนึ่งในบล็อกเมื่อนานมาแล้ว
แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้นึกถึงมันอีกจนได้
(ใครเคยอ่านแล้วก็ขออภัยด้วยครับ)

เมื่อวาน ระหว่างเดินผ่านแถวสถานีรถไฟใต้ดิน
ซึ่งเป็นระบบการสัญจรหลักแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ของที่นี่
ฝนที่ตกปรอยๆมาเป็นเวลาหลายวัน ไม่มีทีท่าว่าพระอาทิตย์จะเผยกายให้เห็น
อากาศเย็นจัด ผู้คนแปลกหน้า ผิวขาว ผิวดำ ผิวเหลือง ผิวแดง
ที่ต่างก็คลุมตัวเองไว้ด้วยเสื้อโค้ตสีทึมดินผ่านผมไป
เขามาจากไหนบ้างล่ะ คนอังกฤษ จีน แอฟริกา ตุรกี อินเดีย ไทย
บางที เราอาจไม่มีอะไรแตกต่างกันขนาดนั้นก็ได้

ขณะก้อนเมฆทึมเทาเคลื่อนไหว ทิ้งเม็ดฝนสู่ท้องถนนที่ชื้นแฉะ
วณิพกที่จับจองที่ทางเดินรถไฟใต้ดิน พรมนิ้วลงบนกีตาร์
....แล้วตามมาด้วย

...words are flowing out like endless rain...

มันคือ Across the Universe ของ จอห์น นอนเล่น
ที่ถ่ายทอดโดยเสียงของวณิพกริมทางที่หนาวเหน็บ
ทำให้ผมนึกถึงวันหนึ่ง ซึ่งไม่มีอะไรเหมือนวันนี้เลย
แต่สิ่งที่ทำให้มันเหมือนกันคือ เสียงดนตรีที่ดังขึ้นมาในหู
และความรู้สึกนึกคิดต่อถ้อยคำ ผู้คน และบรรยากาศที่ปรากฎตรงหน้า



ถ้อยคำ



ล่องลอยไหลรินมาดั่งสายฝนที่ไม่มีวันหยุดตก

สู่มหาสมุทรที่แผ่กว้างอยู่เบื้องหน้า

ไหลลิ่วมา ระเรี่ยแสงที่อาบพื้นน้ำ

ข้ามขอบเขตของห้วงจักรวาล


ณ ชายฝั่งของความเศร้า

คลื่นแห่งความยินดี ร่อนเร่มาจนถึงหัวใจฉัน

ครอบครองและโอบกอดเราเอาไว้



แสงสว่างระยิบพื้นน้ำ พร่าตาเรา

คล้ายมีดวงตานับล้านร่ายรำอยู่รายรอบ

พลางส่งสียงเรียกเรา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...



ความนึกคิดที่ลดเลี้ยว คล้ายสายลมที่ไม่เคยหยุดพัดโหม

ถาโถมสู่ลมหายใจ สูดเอาแสง คลื่น ละอองไอลม

...ล้มลุกคลุกคลาน

ขณะมองหาหนทางที่จะพาข้ามห้วงจักรวาล



เสียงหัวเราะ ต่อเฉดสีของโลก ณ สุดขอบชายฝั่งที่ร้างผู้คน

เปล่งแสงทักทายดวงตาของเรา ที่เฝ้ามอง



ความรักที่ไม่มีวันหมดสิ้น ส่องแสงเป็นประกายรอบตัวเรา

ดุจดวงอาทิตย์นับล้านดวงฉายซ้ำ และเรียกชื่อฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นอกเหนือขอบเขต ข้ามห้วงจักรวาลไกลโพ้นมา...



Nothing ' s gonna change my world

...Nothing ' s gonna change my world...





*

Across the Universe บทเพลงอมตะของจอห์น เลนนอน
อยู่ ก็ดังขึ้นในหูผม ขณะเดินไปให้ถึงปลายสุดของแหลมพรหมเทพ
(ถึงที่ดังในหูนั่นจะเป็นของเวอร์ชั่นของฟิโอน่า แอปเปิ้ลก็เถอะ เหอะ เหอะ)

คำข้างบน เขียนขึ้นหลังจากวันนั้นไม่นาน เมื่อยังนอนเล่นที่กะปง
ใช้เนื้อหาเดียวกันกับเพลงของจอห์น นอนเล่นเพลงนั้นนั่นแหละ
ส่วนรูปนี้ ถ่ายโดยพี่ชายผมเองน่ะ เย็นวันที่เข้าไปซื้อของที่ภูเก็ตกัน
มีเวลาก็เลยขับรถเที่ยว จนเลยไปถึงฟากแหลมพรหมเทพ


นี่น่าจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดที่สายตาเคยเห็นมา
มหาสมุทรกว้างข้างหน้าย้ำเตือนความรู้สึกเล็กจ้อย
ไร้อำนาจ และความจริงที่ว่ามนุษย์เราเป็นแค่ผงธุลี

ขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของมหาสมุทร
สงครามยังดำเนินไม่หยุดหย่อน
คล้ายกับเราไม่เคยเล็กจ้อยเป็นผงธุลีแบบนั้นเลยจริงๆ

(ตั้งแต่รูป ถึงตรงนี้ คัดมาจากบล็อก)


สรุปแล้วคืออินจัด ร่ำๆจะคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกมิวสิคไปแล้วมั้งนั่น 
เลยเอามาเล่าให้ฟัง ข้อเขียนนี่ นับเป็นผลงานอย่างหนึ่งได้ใช่ไหมครับ

[iannnnn]

อุ๊ย พ่อคู็ณ~

[psyfer]

โถว ๆ เก้อ แต่รูปสวยจัง