เก้อแสดงงาน

[iannnnn]

โอ้ย สนุกโว้ย เอาอีก

[มุมมืดของสังคม]

ผมอยากไปลอนดอนครับ

[เก้อ]

ต่อครับ

ภาควิชาออกแบบผ้าหรือเท็กซ์ไทล์ดีไซน์
วันนี้เหมือนเขายังไม่เปิดให้เข้า เลยชวดไป
ทั้งที่อยากดูที่สุด อยากดูมากกว่าสาขาตัวเองอีก

ก่อนจะไปถึงสาขาที่ดูง่ายสุดนั่น
ก็มาดู ภาควิชาออกแบบตกแต่งภายในและพื้นที่ว่างกันก่อน
ที่นี่เขาเรียกว่าภาควิชา ISD คงเดาออกว่าย่อมาจากไหน
พึ่งเคยเห็นชื่อชนิดนี้เหมือนกันครับ มีคำว่าพื้นที่ว่าง
หรือ spatial รวมอยู่ด้วย ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่



ดูแล้วมันก็คือออกแบบตกแต่งภายในเรานั่นแหละ
แต่มันขยายขอบเขตไปกว้างกว่าการออกแบบอาคารที่อยู่อาศัย
สักหน่อย แต่ก็มีเหมือนๆเราคือรูปแปลน โมเดลบ้าน
ที่ผมว่าไม่ค่อยเนี้ยบ และรูปนำเสนอต่างๆตามระเบียบ
จัดวางกันสวยลงตัว ตามแบบคนเรียนมาแนวนี้ทุกประการ
คือ ทุกอย่างเป็นมุมเป็นเหลี่ยมเป็นบล็อค



แต่อันนี้โชว์รวย จัดเป็นห้องให้ดูกันไปเลย
เห็นมุมมองของการออกแบบในเชิงสามมิติ
ที่ไม่ติดกับเงื่อนไขที่ว่าต้องออกแบบเพื่ออยู่อาศัยเท่านั้นอยู่มาก



ความทรงจำและแลนด์สเคป ชื่อเพราะดีนะครับ
เท่านี้ล่ะครับ ภาควิชานี้ ไม่ค่อยมีอะไรตู้มๆสะใจเท่าไหร่
แถมผมไม่รู้จะพินิจพิจารณาคุณค่างานตรงไหน

ดังนั้น มาที่ภาควิชาที่ดูง่ายสุดเลยแล้วกันครับ
ภาควิชาออกแบบกราฟิกนิเทศศิลป์
หรือ กราฟิกดีไซน์คอมมิวนิเคชั่นส์



แสงสีกระพิบวิบวับชมพูแปร๋น ตรงทางเข้า
ล่อให้ผู้ชมกระพือปีกบินเข้าหา

คอนเซ็ปต์ของภาคเค้าปีนี้ " Seduce Me "
อันมีความว่า ยั่วชั้นซิ หรือไม่งั้นก็คงเป็น ล่อฉันเถิด
(หมายถึงล่อลวง) ช่างเป็นคอนเซ็ปต์ที่น่าหลงกลเสียจริง



เข้าไปจึงพบกับแสงสีและหญิงสาว



มันคือดิสเพลย์โชว์งานรวมๆของแต่ละคน
ที่ลงทุนจนเราต้องหน้าหงาย เพราะมันคือไลท์บ็อกซ์
เหมือนอย่างที่เราเห็นตามโฆษณาริมถนนนั่นแหละครับ
แสดงภาพชิ้นงานของทุกคนครบทั้งภาค เต็มบริเวณโถงกลาง



ผ่านการควบคุมโทนสีให้ออกมาแร่ดเข้ากับคอนเซ็ปต์งาน
ฉูดฉาดสะใจเจ้าประคุณรุนช่อง นึกถึงพวกงานออกแบบ
ต้นยุค 90 หรือพวกแฟชั่นเซ็ตของ ลา ชาแปลเลย



หุ่นกระป๋องก็เป็นงานออกแบบนิเทศศิลป์ได้
มันคือหุ่นกระป๋องอธิบายข้อมูล น่ารักดีนะครับ



ตกใจงานนี้สุด มันคือภาพระบายสีแบบคัทเอ้าท์หนังอินเดีย
หรือหนังไทยเราสมัยก่อนขนาดกว้างหกเมตร สูงสองเมตร
ระบายโดยสีน้ำพลาสติกแบบที่เราระบายไอ้พวกนี้กันนั่นแหละครับ
เขาบอกว่า มันคืองานออกแบบโปสเตอร์หนังซึ่งถ้าโปสเตอร์หนัง
ทำกราฟิก ทำโฟโต้ฉ็อปมันก็ธรรมดาทั่วไปแมวที่ไหนก็ทำกัน
จึงทดลองวิธีการออกแบบแบบคัทเอาท์หนังอินเดียเฉิ่มๆ
และใช้วิธีการผลิตแบบดั้งเดิม ขนาดก็แบบดั้งเดิม
เพ้นมือกันสดๆ ขนาดเขาเขียนให้เบี้ยวๆ เพราะสมัยก่อน
ต้องตีตารางเทียบสเกลเอา และคนเพ้นก็ชาวบ้าน
ไม่ได้ร่ำเรียนอะไรมา นี่ก็ยังอุตส่าห์เบี้ยวตาม เฉิ่มตามทุกกระเบียด
ไม่เหมือนอย่างเดียวคือ ตัวละครเป็นแก๊งอิปฮอปแขก
วอซซัปป นาร้าย นาราย!

ย้ำอีกทีว่านี่งานภาควิชาออกแบบกราฟิกนะครับ
แต่วิธีคิดและความถึกมันทะลุไปสุดขอบจักรวาลแล้ว



นี่ก็งานกราฟิก มันคือการออกแบบอักขระ
หรือไทโปกราฟิกเรานี่แหละ แต่สร้างงานผ่านวิธีคิดที่ทะลุทะลวง
การออกแบบในเครื่องคอมพิวเตอร์ออกมาอีกเช่นกัน

เห็นแล้วได้แต่คิดว่า
เขาสอนกันยังไงเนี่ย! เขาสอนกันมายังไงเนี่ย!
จุกในความคิดสร้างสรรค์จริงๆครับ

ยังมีอีกงานหนึ่ง หมอคงเป็นมือพ่นกราฟิตี้
จึงไปพ่นเป็นกราฟิกตามสถานที่ต่างๆ
คงจะบอกว่าเป็นการนำกราฟิกผสมผสานกับพื้นที่
แต่เขาถ่ายมาเป็นวิดีโอให้ดู เลยไม่มีให้ชม

แบบนี้ก็เป็นทีสีสจบได้นะเออ

อีกมุมข้างๆก็เป็นพวกมิวสิควีดีโอ และออกแบบอินเตอร์แอคทีฟ
ซึ่งไม่รู้จะถ่ายมาให้ดูยังไง พวกมิวสิควีดีโอดูรวมๆ
ก็วิธีคิดแจ๋วๆเต็มไปหมดเหมือนกัน แต่แง่โปรดักชั่น
หรือความเนี้ยบของงาน ก็ยังดูเป็นระดับนักศึกษานะครับ
ผมว่าของเราสู้ได้สบาย แค่ปลามีขนผมก็ว่าชนะแล้ว



มุมนี้เป็นรวมพอร์ตโฟลิโอของแต่ละคนในรูปเล่มเข้าคอนเซ็ปต์กันหมด
ส่วนสาวน้อยคนนี้แต่งตัวมาถึงใจพระเดชพระคุณมาก
สงสัยกลัวจะไม่เข้ากับธีมงาน จะว่าไปนี่ยังน้อยนะครับ
นักศึกษาบางคนที่ผมเห็นถ้าไม่หลุดมาจากแคทวอล์ค
ก็คงหลุดมาจากโรงบาลบ้าล่ะ



มุมนี้นามบัตรแต่ละคน มีการจัดคอสตูมสีสด
และแอคชั่นอย่างประณีตลงทุนเข้าธีมกันทุกคน
ในโปสเตอร์ก็เหมือนกันครับ บางคนก็เดี่ยวด้วยแอคชั่นโดนๆ
บ้างก็เป็นกลุ่มแก๊งผู้ชายเฮี้ยวๆ หรือสาวๆที่ก๋ากั่น ดูแล้วน่ารักดี
แค่โปสเตอร์อันเดียวก็เห็นถึงชีวิตการเรียนและมิตรภาพของรุ่นเค้าได้เลย



ส่วนอีกตึกหนึ่ง ก็มีมุมความทรงจำ
ที่ทั้งรุ่นช่วยกันจัดเอารูปถ่าย กราฟิก อะไรต่อมิอะไร
ตลอดช่วงเวลาที่เรียนมาด้วยกันมาแปะเต็ม
ขนาดไม่ได้เรียนด้วยยังแอบอินด้วยเลย



ออกมาข้างนอก วันนี้คงเป็นวันแรกๆของการจัดงาน
ทุกคนมารวมตัวปาร์ตี้กัน ในเมืองอัตคัตแสงแบบนี้
ฤดูร้อนคือช่วงเวลาปาร์ตี้กลางแจ้ง ย่างบาร์บีคิว
ดื่มเบียร์กัน เอ้อ ตามตึกนี่ นักศึกษาถือเบียร์
ถือไวน์เดินดื่มกันตามสะดวกเลยนะครับ
ในห้องแสดงของภาคนิเทศศิลป์นี่
ตั้งบาร์เล็กๆแจกจ่ายเบียร์กันเลย

แล้วตรงลานกว้างหนึ่งเดียวของสถาบันศิลปะและออกแบบเชลซี
ก็มีแต่เสียงหัวเราะ กลุ่มคนแบบที่ผมคุ้นตาและสถานที่เล็กกระจิริด
ลานโล่งเหมือนกับสนามบาสหน้ายูเนี่ยน บ้างก็หาไรพิเรนๆทำ
บางคนคาบบุหรี่ก็เอาลำโพงมาตั้งท่าจะมีดนตรีเล่นกันง่ายๆเดี๋ยวนั้น
ขณะที่เฟรมรูปเขียนวางๆระเกะระกะข้างๆ

จู่ๆก็อยากกลับมหาลัยเสียเดี๋ยวนั้น...

[iannnnn]

โอ้โห เห็นนามบัตรแล้วจี๊ดใจขึ้นมาเลยล่ะ
ชอบงานอะไรที่อาศัยความสามัคคีกันแบบนี้
เพราะเรื่องความคิดสร้างสรรค์น่ะ ถึงเวลาแล้วมันก็มาเอง
จะดีหรือร้าย จะช้าหรือเร็ว จะมากหรือน้อย มันก็มาเอง
แต่ไอ้การลดอัตตา เอางานมาสามัคคีกันได้ขนาดนี้นี่น่าอิจฉาจริงๆ

ไม่รู้ทำไมสมัยเรียนคณะตูทำอะไรแบบนี้ไม่ได้ซะที เสียดาย

[pugpug : นนทกร]

คิดถึงมหาลัยขึ้นมาทันทีเลยครับเก้อ

[มุมมืดของสังคม]

อ่านแล้วอยากเรียนมหาลัยขึ้นมาทันที


บทบรรยายเยี่ยมยุทธ์มากครับ

[Ou!]

เก้อไปเขียนหนังสือนำเที่ยวเถอะ

[โก้]

เก้อมันพิมพ์ซะน่าอ่าน
มาต่อโดยเร็วเลย 

[psyfer]

รูปสุดท้าย เมฆสุดยอดเลย เหมือนจะเอื้อมมือคว้าได้

[เง็ก เจสสิก้า อาม่า]

คอนเซ็ปต์เข้ากับสมัยทุนนิยมดีเนอะ 

[อิคคิว]

ฝากพี่เก้อดูทำเลด้วยครับเดี๋ยวอีกไม่นานจะตามไปรอสอบIeltsอยู่

[Buob Marley]

อ่านสนุกจริง

โอ้โห เห็นนามบัตรแล้วจี๊ดใจขึ้นมาเลยล่ะ
ชอบงานอะไรที่อาศัยความสามัคคีกันแบบนี้
เพราะเรื่องความคิดสร้างสรรค์น่ะ ถึงเวลาแล้วมันก็มาเอง
จะดีหรือร้าย จะช้าหรือเร็ว จะมากหรือน้อย มันก็มาเอง
แต่ไอ้การลดอัตตา เอางานมาสามัคคีกันได้ขนาดนี้นี่น่าอิจฉาจริงๆ

ไม่รู้ทำไมสมัยเรียนคณะตูทำอะไรแบบนี้ไม่ได้ซะที เสียดาย

ผมนึกถึงตอนช่วยทีสิสรุ่นพี่ที่ศิลปากร
ที่พอวันสุดท้ายทุกคนอยู่สตูฯ (พี่แอนเคยเขียนในบล็อก)
แล้วบ่ายวันรุ่งขึ้น (วันส่งงาน) ลงมาเห็นคัตหน้าคณะ ที่เต็มไปด้วยกระดาษที่พี่ๆ ทุกคนเขียนขอบคุณน้องๆ ที่มาช่วยงาน

[9pom]

อยากมีโอกาสได้ไปเปิดหูเปิดตาแบบนี้บ้างจัง

[HyoPlum]

คิดถึงมหาลัยขึ้นมาทันทีเลยครับเก้อ

[iannnnn]

อ่านสนุกจริง
ผมนึกถึงตอนช่วยทีสิสรุ่นพี่ที่ศิลปากร
ที่พอวันสุดท้ายทุกคนอยู่สตูฯ (พี่แอนเคยเขียนในบล็อก)
แล้วบ่ายวันรุ่งขึ้น (วันส่งงาน) ลงมาเห็นคัตหน้าคณะ ที่เต็มไปด้วยกระดาษที่พี่ๆ ทุกคนเขียนขอบคุณน้องๆ ที่มาช่วยงาน

เฮ้ย อันนั้นตูทำเอง
รุ่นแรกเลยนะที่ทำยังงี้ คาดว่ารุ่นถัดๆ มาก็คงทำเหมือนกัน
เอ๊ะหรือเดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วก็ไม่รู้