โครงงานสอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า

[คนตาบอดข้างเดียว]

ผมก็ว่าตามที่เข้าใจ
เหมือนแบบว่า ถ้ามีชาติก่อน(สมมุติถ้ามันมีน่ะนะ) มันก็เหมือนจะเกี่ยว และไม่เกี่ยวกับชาตินี้
ถ้าเราตีปิงปองอยู่บนชั้น5 มันก็เหมือนจะเกี่ยวและไม่เกี่ยวกับการเดินขึ้นมาชั้น 5
แต่อย่างไรซะ เราตีปิงปองอยู่ เราก็อยู่กับปัจจุบันนี่แหละ (แต่ว่าเราก็ตีอยู่ชั้น5)

[จักรี]

นี่ยังอยู่ ชั้น 5 อยู่เลย

[ยุนเอ]

ต้องดูก่อนนะครับ ว่าชั้นห้าเนี้ย เทียบกับอะไร

[คนตาบอดข้างเดียว]

มันต้องงมพิมพ์นานนะ

[Ah!]

เอาน่า

(พิมพ์ยุได้สั้นมาก)

[Ou!]

ตูงง

[แอ๊ะ]

+ แบบงง ๆ ครับ 

[จักรี]

วิวัฒนาการของการเผยแพร่ศาสนาพุทธโดยท่านมหาสมปอง

เรื่องวัตถุดิบ

ญาติโยมหลายท่านมักถามว่า "ท่านบวชเรียนมาตั้งแต่อายุยังน้อย อยู่ในเพศบรรพชิตมามากกว่าครึ่งชีวิต
มีโอกาสสัมผัสชีวิตฆราวาสไม่มากนัก แล้วเอาข้อมูล วัตถุดิบหรือมุกมาจากไหนหนักหนา"

อาตมาก็ตอบว่า หลักๆ เลยก็คือ การอ่าน นอกจากนั้นก็หนัง ละคร ที่ญาติโยมดูกันนั่นแหละ
พอตอบออกไปอย่างนี้ โยมก็สวนกลับทันที "ไม่ผิดข้อห้ามหรือท่าน"

อาตมาก็จะอธิบายไปว่า ดูเพื่อให้เท่าทันกิเลสจะได้สกัดมันถูก และที่สำคัญ หากอาตมาไม่รู้หรือไม่เข้าใจ
ตลอดจนไม่เท่าทันเรื่องราวทางโลกแล้ว จะมาบรรยายธรรมให้ญาติโยมรู้สึกอินกันได้อย่างไร ซึ่งนอกจากการอ่าน
การดู และการฟังแล้ว หลายวัตถุดิบที่นำมาสร้างเป็นมุกฮาก็ได้มาจากการพูดค ุยกับ
เหล่าโยมๆ นี่แหละ อย่างวันหนึ่งระหว่างที่อาตมากำลังฉันเพลอยู่ก็มีโยม ท่านหนึ่งโทร.มา
"พระอาจารย์เหรอคะ นี่อาตมาเองนะคะ"
"หา อะไรนะ"
"พระอาจารย์เหรอคะ นี่อาตมาเองค่ะ"
"ถ้าโยมแทนตัวว่าอาตมา แล้วอาตมาจะแทนตัวอาตมาว่าอะไร"
"อ๋อ ขอโทษค่ะ" หลังจากนั้นก็คุยธุระกันจนจบ อาตมาก็กล่าวว่า
"เจริญพร"
"ค่ะ เจริญพรเช่นกัน" แน่ะ มีอวยพรให้พระด้วย
ข้างต้นก็คือ สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆ ระหว่างพูดคุยกับเหล่าญาติโยม จนถือว่าเป็นเรื่อง ปกติสำหรับอาตมาไปแล้ว
หรืออย่างก่อนหน้านี้มีโยมผู้หญิงคนหนึ่ง เดินถือสังฆทานมาอย่างมาดมั่น พอเข้ามาในกุฏิแล้วเธอก็มุ่งตรง
ไปที่พระบวชใหม่รูปหน ึ่งทันที
"ถวายสังฆทานค่ะ" พระบวชใหม่ด้วยความที่ยังจำบทสวดต่างๆ ไม่ค่อยคล่องนัก จึงหยิบหนังสือขึ้นมาดู
"ไม่ต้องค่ะ" โยมผู้หญิงคนนั้นกล่าวอย่างหนักแน่นตามสไตล์สาวมั่น
"ดิฉันท่องได้ค่ะ เพราะคุณยายพาเข้าวัดตั้งแต่เด็กๆ" เธอพนมมือขึ้น ก่อนกล่าวว่า
"อิมานิ มะยัง ภันเต สะปะริวารานิ คิกขุ สังโฆ"(ที่ถูกต้อง จะต้องเป็น ภิกขุ สังโฆ)
พระบวชใหม่มีสีหน้างุนงง ก่อนหันมาถามอาตมา
"คิกขุสังโฆ นี่มันฟังทะแม่งๆ นะหลวงพี่"
อาตมาเกรงว่าโยมผู้นั้นจะหน้าแตก ก็เลยตอบไปว่า
"คิกขุ แปลว่า น่ารัก สังโฆ แปลว่า สงฆ์ คิกขุสังโฆ ก็คือ แด่พระสงฆ์ผู้น่ารัก"
เท่านั้นแหละ พระใหม่รูปนั้นนั่งยืดทั้งวันเลยแต่ก็มีบางกรณี ที่การพูดผิดของคุณโยมทำให้อาตมาแทบจะสำลัก
อย่างเมื่อเร็วๆ นี้ มีโยมท่านหนึ่งโทรศัพท์มา
"หลวงพี่ขา ขอเรียนเชิญนิมนต์ค่ะ"
"ไปไหนล่ะโยม"
"ไปมรณภาพที่บ้านน่ะค่ะ"
โห นิมนต์พระไปตายถึงที่บ้านเลย อาตมาจึงบอกไปว่า
"ถ้านิมนต์ไปงานศพไปให้ได้ แต่ถ้าเชิญไปมรณภาพนี่ช่วงนี้อาตมาไม่ว่างจริงๆขอตัว เถอะนะโยม"
จากตัวอย่างที่อาตมาเล่าไว้ข้างต้น คุณโยมอาจจะเห็นเป็นเรื่องขบขัน แต่มันก็สะท้อน
ให้เห็นความห่างเหินระหว่างคนกับวัดได้ในระดับหนึ่ง
ปัจจุบันนี้คนจะนึกถึงวัดในกรณีพิเศษเท่านั้น เช่นงานบวช งานศพ ต่างกับสมัยก่อนที่วัดเป็นศูนย์กลางของชุมชน
ฆราวาสกับพระจึงสนทนากันไหลลื่นไม่มีคำแปลกๆ หรือผิดที่ผิดทางออกมาให้พระสะดุ้งแต่อย่างใด
ซึ่งถ้าพูดถึงศัพท์แสงที่แสลงใจแล้ว ตอนไปบิณฑบาตอาตมาจะเจอบ่อยมาก เช่นมีอยู่ครั้งหนึ่งระหว่างที่กำลังเดินๆ
อยู่ก็ได้ยินเสียงใสๆ แว่วขึ้นมา
"แม่ๆ พระมาขอข้าว"
"มาเยอะไหมลูก"
"มา 2 อัน"
โห เรียกอย่างกับชิ้นส่วนรถยนต์ นี่ถ้ามาเยอะๆไม่เรียกเป็นฝูงเลยเหรอ
ดังนั้นเวลาไปบรรยายธรรมให้นักเรียนฟังอาตมาจะนำเรื่ องนี้ไปสอดแทรกเพื่อสอนเด็กๆ ด้วย
"ถ้าพระกิน เรียกว่า ฉัน"
"พระนอน เรียกว่า จำวัด" (บางคนเรียกขี้เกียจเป็นพระนอนไม่ได้)
"พระป่วย เรียกว่า อาพาธ"
"พระตาย เรียกว่า มรณภาพ" (ไม่ใช่เรียกป่อเต็กตึ๊งนะ)
"แล้วพระอาบน้ำล่ะ เรียกว่าอะไรเอ่ย"
คราวนี้อาตมาถามให้เด็กๆ ตอบบ้าง
"เรียกคนมาดู" ; จบกัน

[Ah!]

[นายโอ้เอ้]

"ไปมรณภาพที่บ้านน่ะค่ะ"

   

[D869]

 

ชอบพระมหาสมปองนะ ท่านน่ารักดี ฟังง่ายมากๆ แต่เด็กๆก็ไม่จำเข้าหัวกันซักที

[psyfer]

 

คิกขุสังโฆ

[iannnnn]

เคยไฟดูธรรมะเดลิเวอรี่ครั้งนึงตอนไปเชียงใหม่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน
ชอบมาก กลับมาซื้อหนังสือเลย แต่ยังไม่ได้อ่าน

[ซือเน...]

 

พระอาบน้ำ เรียกคนมาดู

ฮาอันนี้แหละ

แต่อันอื่นนี่ฮาไม่ออกแหะ 

[เก้อ]

อันนี้มีในยูทูบด้วยนี่ครับ
ชื่อธรรมะเดลิเวอรี่ รู้สึกจะมี 1-5
อันละสิบนาที ดูไปฮากลิ้งไป