อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[อู๋]

ยังไม่กล้าดู อยู่บ้านคนเดียว

[แน็ก]

 
นี่มัน...
เป็นไปไม่ได้...

[ตอ]

คลิปเก้าอี้อ่ะครับ





เมื่อวานนี้ซวยเหลือหลาย เพราะอินเตอร์เนตเป็นไรไม่รู้
ไม่สามารถออนไลน์ได้ตอนเที่ยงคืนครับ เลยอดเล่าเรื่อง "ยุ้มๆ" ให้ฟัง

มาวันนี้อาการดีขึ้น
ขอรีบเล่าเลยละกัน

-- นิโคล


อาคารกิจรรมนักศึกษาที่คณะเก่าผมนั้นตั้งอยู่ใกล้ๆอ่างเก็บน้ำครับ ตรงข้ามเป็นหอพักอาจารย์
ซึ่งเมื่อก่อน เล่ากันว่าหอนี้แหละ ต้นกำเนิดตำนานอันโด่งดังของ "ป้อก ป้อก ครืดดดด"

อาคารกิจกรรมนักศึกษานี้ถือได้ว่าเป็นบ้านผมเลยครับ เพราะทำกิจกรรมที่นั่นมาตลอดสี่ปีเลย
เรื่องเล่านี้ได้รับการถ่ายทอดจากรุ่นพี่ตอนที่เรากำลังนั่งเตรียมงานสปอร์ตส์ เดย์ กันครับ

เราทำโต้รุ่งกันเลยเพราะวันรุ่งขึ้นคือวันศุกร์(ตอนนั้นม.ของผมหยุดวันศุกร์-อาทิตย์ครับ ซึ่งปัจจุบันนี้หยุดวันพุธ, เสาร์-อาทิตย์แทน)
เราส่งน้องๆกลับหอกันไปหมดแล้วครับ เหลือแต่พวกหลีดที่ซ้อมอยู่ในแคนทีน และพวกเตรียมพร้อบ อยู่ด้านในห้องสโมฯ
คุยกันเรื่องอะไรไม่รู้ครับ มาตกลงที่ผู้หญิงชื่อนิโคล เลยเป็นอันก่อท้อปปิคเล่าเรื่องนิโคล

ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ว่าชื่อ นิโคล มาได้ยังไง จำไม่ได้แล้ว แต่เหตุการณ์ที่เขย่าขวัญเด็กสโมฯนั้น ไม่น่าทำให้เธอได้ชื่อนิโคลเลย

1.
พี่ปีสามคนนึงเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนนั้นห้องสโมฯจะมีคอมอยู่ตัวนึงครับ
โดนเสียบโดนใช้งานนั่นโน่นนี่ไปทั่ว
และก็เป็นที่เล่นเกมส์ด้วยเช่นกัน

วันนั้นพี่คนนั้นเค้าอยู่เย็นเลยครับ อยู่คนเดียวในห้องสโมฯ นั่งเล่นเกมส์อยู่
เวลากำลังโพล้เพล้เลย เพื่อนคนสุดท้ายกำลังจะกลับแล้ว
เค้าเลยแกล้งพี่คนนั้นด้วยการขู่ว่า "เฮ้ยมึงเล่นคอมอยู่คนเดียว ระวังนิโคลมาเล่นด้วยนะมึง"

"มาก็มาดิ กุจะได้สอนให้เล่นเกมส์"

ปากดีมากกกกกกกกกกก

พี่เค้าก็นั่งเล่นไปเรื่อยๆครับ ได้ยินเสียงโหวกเหวกในอาคารข้างนอกก็ไม่ได้จะกลัวอะไร เพราะอย่างน้อยก็มีคนอยู่ข้างนอก
สักพัก หน้าจอดับครับ แต่เครื่องดันไม่ดับ ปลั๊กก็เสียบดีอยู่ แล้วมันก็พรึ่บขึ้นมาเอง
ก็ยังทำใจแข็งครับ น่าจะไฟตก ไม่มีอะไร เล่นต่อ ลั้นลาา

คราวนี้ดับทั้งพวงเลยครับ พีซี มอนิเตอร์ แอร์ ทีวี
พี่เค้าก็คิดว่า เพื่อนๆคงตั้งใจแกล้งแน่ๆ พวกที่เล่นกันอยู่ข้างนอกชัวร์
พอเปิดประตูออกมาเท่านั้นแหละครับ

ไม่มีใครอยู่สโมฯด้านนอกเลยสักคน บรรยากาศก็ค่ำๆโพล้เพล้ เงาสิ่งของเริ่มตะคุ่มๆมองไม่ชัดดี (ช่วงผีตากผ้าอ้อมหนะครับ)
ท่าไม่ดีซะแล้ว

ยุ้มสิครับ พี่เค้ารีบกลับเข้ามาในห้องมาเก็บของกลับหอครับ
ยังไม่พอครับ มีอีก ในระหว่างที่เก็บของนั้้น พี่เค้าก็เห็นเงาตัวเองในกระจกจอมอนิเตอร์ครับ แว้บแรกไม่เท่าไหร่
แต่ดูดีๆ เหมือนมีใครยืนอยู่ข้างหลังเป็นเงา เงานั้นไม่ได้อยู่ในห้องด้วยนะครับ เป็นเงาที่ทับลงบนม่านหน้าต่างบานเกล็ด แล้วแสงส่องลงบนจอมอนิเตอร์อีกที


เธอโบกมือไหวๆ


เท่านั้นแหละครับ
ก็พิสูจน์แล้วว่าต้องสอนนิโคลเล่นเกมส์ซะแล้ว    
และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้พี่คนนี้หายปากดีกับนิโคลครับ



2.
เรื่องนี้ผมเองครับ โดนเข้ากับตัว
ตอนนั้นมีกิจกรรมสอนเชียร์ครับ เรากำลังทำพร้อบกันอยู่

ช่วงเวลาก็ห่างจากเรื่องแรกมาสามสี่ปีแล้ว สโมฯจึงมีการเปลี่ยนแปลง โดยใช้ห้องข้างๆห้องสโมเก่า แบ่งเป็นของชมรมเชียร์และของชมรมกีฬา
โดยเอาตู้ล้อกเกอร์ 2 ตัว กับลำโพงใหญ่ๆซึ่งเสียแล้วมากั้นครับ

จำได้ว่าตอนนั้นผมกำลังจะเข้าไปหยิบของในห้องเชียร์ครับ
ขณะที่เดินเข้าห้องเชียร์นั้น สายตาเราจะมองเห็นส่วนหนึ่งของห้องกีฬาแว้บหนึ่ง ผ่านด้านบนลำโพงตันๆเตี้ยๆ
ผมก็ไปหยิบของครับ และตอนนั้นก็เห็นน้องคนนึงกำลังเข้าห้องกีฬาไปหยิบของอะไรซักอย่างเหมือนกัน
ผมเลยนึกขึ้นได้ว่า ต้องบอกน้องคนนั้นเกี่ยวกับการแบ่งสวัสดิการนักกีฬา เพราะน้องเค้าเป็นประธานชมรมกีฬา

ออกมาจากห้องได้แว้บเดียวเท่านั้นแหละครับ ก็มีเสียงรถจักรยานมาจอดหน้าสโมฯ
และเจ้าของรถคันนั้น

คือน้องผู้ชายที่ผมเห็นว่าเพิ่งเข้าไปในห้องกีฬาเมื่อกี้นี้


ช้อกเลยครับ และประตูทางด้านห้องกีฬาล้อกนะครับ แม่กุญแจอันเบ้งเลย


งงเลยครับ
เพราะตอนที่ตัวเองเข้าไปหยิบของ รู้ตัวนะครับว่าได้ยินเสียงคนในห้องกีฬากุกกัก
มันเป็นช่วงเวลาแว้บดียวจริงๆ

อ้อ
เรื่องนี้เกิดตอนบ่ายสองครับ กลางวันแสกๆ

พอมาเล่าให้ทุกคนในสโมฯฟัง ก็มีแต่คนว่าผมตาฝาด
แต่คนที่เอาแต่โบ้ยให้นิโคลคือรุ่นพี่แก่ๆที่ยังอยู่ในสโมครับ
เพราะต่างรู้มาว่า ห้องนี้แหละนิโคลมาทำอะไรกุกกักในนี้บ่อย




3. (เบ็ดเตล็ด)
- อันนี้เป็นเรื่องธรรมดานะครับ ที่จะได้ยินเสียงคนเดิน ที่นี่ก็มีครับ ขนาดปลุกกัน(นอนสโมฯกันด้วยแหละ  )ขึ้นมาฟังเสียง แล้วต้นเสียงก็มาจากพื้นด้านหน้าเลย

ตอบแตบๆ ไปจนสุดโถงทาง

- เสียงหัวเราะที่เกินมา เป็นเสียงหัวเราะเด็กๆครับ น้องๆเล่าให้ฟังว่ากำลังเล่าเรื่องอะไรกันไม่รู้แล้วมันขำมาก ดึกแล้วด้วย ไม่มีใครอยู่มีแต่พวกน้องๆสามสี่คน พอช่วงเบรกหัวเราะกำลังจะสุด ก็มีเสียงหัวเราะของผู้หญิงผสมโรงมาด้วยครับ คล้ายๆคนสุดท้ายที่หัวเราะอ่ะครับ

- ด้านหน้า สโมฯ จะมีต้นมะขามครับ ใหญ่มาก เจ้าหน้าที่อาคารบอกว่า ต้นมะขามต้นนั้นมีเจ้าอยู่ แต่เค้าไม่เอาผ้าเจ็ดสีมาผูกครับ เพราะกลัวคนไม่เข้าสโมฯ เนื่องจากต้นมะข้ามนั้น ตั้งต้นติดทางเข้าหน้าสโมฯเลย ตอนที่รับน้อง เคยมีน้องคนนึงอยู่ดีๆก็ร้องไห้ขึ้นมาครับ พี่ๆถามก็ไม่บอกอะไร พอตอนเช้า ก็มีคำตอบจากรุ่นน้องที่มันไปซักไซร้กันว่าทำไมมันถึงร้อง แล้วก็ได้คำตอบมาว่าตอนที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่นั้น เค้าเหลือบขึ้นไปเห็นผู้หญิงคนนึงกำลังมองลงมาจากต้นมะขามครับ น้องบอกว่าเธอยืนตัวเที่ยงมากๆ บนกิ่งเล็กๆ ไม่จับอะไรเลย


นิโคล
ขอเรียกเธอว่าเปรี้ยวไต  


คราวหน้ากลับไปเล่าเรื่องหอกันอีกครั้งครับ
แต่หอนี้ไม่เหมือนใคร

เพราะมันคือ
หอนาฬิกา


ปล. ขอบคุณทุกแรงใจที่อุตส่าห์ตามอ่านนะครับ  

[ยุนเอ]

ที่ให้วนสามรอบ ใช่มั้ยครับ 

[iannnnn]

โอ้ว ขยันพิมพ์มากๆ +

ขอถามจักน้อยครับ (จำไม่ได้ ขออภัย)
ต่อเรียน มช หรือเปล่าครับ

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

ร่วมด้วยช่วย+ เมื่อคืนรอเที่ยงคืน 13 มากๆ แต่ก็ผิดหวัง ...ดีใจที่วันนี้มาตรงเวลานะ 

[iannnnn]

ง้ากกกก

ตอนนี้ทำงานไปฟังเดอะช็อกแห้งๆ ไป
(ตอนนี้ฟังที่ดองไว้ถึงช่วงสักกลางเดือน มิ.ย.)
เล่าเรื่องสโมเหมือนกันเลย แถมกำลังทุบย้ายเหมือนกันด้วย
มีเจอผีผู้หญิงในสโมเหมือนกันด้วย



//อัปไฟล์เสียงประกอบแล้วจ้ะ ขนาด 5 เม็กกว่าๆ (โหลด)
เรื่องนี้มันจะอยู่ในช่วงเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงในไฟล์


อ้อ เพิ่งเห็นว่าเว็บเดอะช็อกเปลี่ยนโฉมใหม่(จริงๆ ซะที)

[น้องเข่มเข๊ม]

ผีผู้หญิงในสโมฯ 

[ตอ]

ที่ให้วนสามรอบ ใช่มั้ยครับ 

นั่นก็ใช่ครับ แต่นี่อีก 1 เรื่อง

โอ้ว ขยันพิมพ์มากๆ +

ขอถามจักน้อยครับ (จำไม่ได้ ขออภัย)
ต่อเรียน มช หรือเปล่าครับ

ครับผม แปร๊นๆ



เมื่อคืนแอบหลอนเล็กน้อยถึงปานกลาง พอโพสต์เสร็จปุ้บก็เข้าฟoนต์ไม่ได้เลย

มีใครเป็นเหมือนผมมั๊ยครับ


ปล. ขอบคุณทุกแรงใจที่ตามอ่านอีกครั้งครับ

[psyfer]

เอ่อ คือนิโคลนี่เธอไปอยู่ที่นั่นได้ยังไงคะ
มีใครเล่าความเป็นมาหรือเปล่า 

[ตอ]

ตำนานต่อยอดนะครับ

ผมไม่ทราบครับว่าเธอได้ชื่อนิโคลมาได้ยังไง
แต่จากพฤติกรรมที่เธอทำซึ่งนานมาแล้ว

มันเหมือนพฤติกรรมเด็กผู้หญิง อาทิ หัวเราะคิกๆน่ารัก เดินตอบแตบๆ ขี้เล่น

แต่ที่ตึกใหม่ซึ่งสร้างทับโรงละครเก่าของคณะผม ตรงนั้นมีเจ้าที่เป็นคุณยายแก่ๆครับ
รุ่นพี่สมัย 43 - 44 เล่าให้ฟังว่าเวลาไปรับน้องตรงหลังโรงละคร จะเจอยายบ่อยๆ
เดินตรงสะพานข้ามตึกบ้าง ข้างคลองน้ำพุบ้าง

ซึ่งหลายๆคน(พี่สโมฯแก่ๆ)เชื่อกันว่าคือตัวเดียวกัน

[ตอ]

มาดูหอนาฬิกากัน


โจทย์โครงสร้างของเด็กวิดวะ ตั้งอยู่กลางวงเวียนก่อนถึงหลังมอนั้น ก็มีตำนานเช่นกัน
(ทำไมมอนี้มันผีเยอะยังงี้วะ )


บ้างก็มีเล่ากันครับ ตรงนั้นมีเปรตอยู่ในนั้น ให้วนทวนสามรอบ แล้วจะเห็น  อันนี้ไม่เคยลองนะ 
บางวันกลางดึกจะได้ยินเสียงกรี้ดแหลมๆเล็กๆ ออกมาจากในนั้นบ้าง


หอนาฬิกากับใต้เตียงชั้นสอง

นานมาแล้วนั้น เคยมีอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นที่หอนาฬิกาครับ
คือมีผู้หญิงคนนึงขับรถมาแล้วชนใส่แบบไหนไม่รู้
ทำให้เธอคอขาด เสียชีวิตตรงหอนาฬิกา


เรื่องนี้กระพือไปทั่วมอแหละครับ แล้วหลายๆคนก็สงสัยว่าเธอไปชนอิท่าไหน


เหมือนความสงสัยของเด็กสองคนนี้



ตอนนั้นมันก็ดึกแล้วครับ เด็กมอสองคนขี่มอเตอร์ไซค์มาจากหลังมอด้วยกัน
ก็เมากันกึ่มๆครับ เพิ่มดีกรีความปากดี

พอขับมาถึงวงเวียน ไอ่เพื่อนคนซ้อน ก็ปากดีขึ้นมาว่า

คนซ้อน: เฮ้ยย มึงว่าเหมือนกุมะ เจ้ที่ขับรถมาชนตรงเนี่ย หอนาฬิกาเนี่ย มาชนอิท่าไหนวะคอขาด
คนขับ: อือ
คนซ้อน: แม่มโง่เนาะ
คนขับ: มึงอย่าพูดแบบนั้นสิ ไม่ดีนะ
คนซ้อน: ก็มึงดูสิ ไม่เห็นจะมีะไรคมสักหน่อยไอ่-่า
คนขับ: อือ


พอไปถึงหอมันก็แยกย้ายกันกลับหอครับ
ไอ่ตัวที่ปากดีนั้นก็ขึ้นหอไปธรรมดา

โยนตัวนอนลงบนเตียง ทั้งเมาๆหยั่งงั้นแหละ

เตียงที่หอมันจะมีสองชั้นกับชั้นเดียวครับ ไอ่คนเมานี่มันนอนที่เป็นเตียงสองชั้นครับ
ตรงชั้นล่างสุด(ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่ผมนอนประจำตอนอยู่หอใน ) 

นอนไปได้สักพัก มันก็รู้สึกเย็นๆครับทั้งๆที่ห่มผ้าห่ม เพราะตอนนั้นก็หน้าหนาวแล้ว
มันก็เลยตื่นขึ้นมาครับ

มารับยาสร่างเมาชุดใหญ่


พอมันลืมตาขึ้นไปบนเพดานเตียงชั้นที่สองข้างบนเท่านั้นแหละครับ
ถึงขั้นขยับตัวไม่ได้

เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น
ผมของเธอย้อยปรกลงมาที่มันครับ
เธอขาวซีดไปทั้งตัวครับ ตาเหลือกมากๆ
พร้อมกับพูดว่า


'ปากดีนักนะมึง'



เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ไข้ขึ้นครับ
เพราะว่ารุ่งเช้ามาเพื่อนๆต้องช่วยกันหามมันไปส่งโรงพยาบาลครับ เพราะไข้ขึ้น ตัวสั่นงันงก

(จะบอกว่าหลังจากฟังเรื่องนี้แล้ว กลัวเพดานเตียงไปพักใหญ่เลย  )


เพื่อคนที่เป็นคนขับก็ไปเยี่ยมมันที่โรงพยาบาลครับ
พอพูดคุยกันไปได้สักพัก เพื่อคนขับมันก็เริ่มจะปริปากครับ

คนขับ: กุเตือนมึงแล้วนี่ 
คนซ้อน: มึงก็ไม่เตือนกุอีกนี่หว่า รู้ก็รู้ว่ากุเมา 
คนขับ: กุทำไม่ได้ 
คนซ้อน: ทำไมวะ 
คนขับ: เค้าไม่ให้กุบอก 
คนซ้อน: ใครวะ 
คนขับ: จะใครหละ ก็เจ้นั่นแหละ 
คนซ้อน: มึงรู้ได้ไง   
คนขับ: ก็เค้ามองกุอยู่นี่ ซ้อนข้างหลังมึงอ่ะ หน้าเจ้ซีดเต็มกระจกหลังเลย














         เจือกใจดีตามไปส่งกุถึงหออีก 











คนซ้อน: 



...
ผมนอนหันข้างสามคืนซ้อน กลัวผนังใต้เตียงชั้นสองไปเลย 

[iannnnn]

เรื่องผีในมหาลัยนี่ สมัยเรียนก็จะมีพวกคนทำหนังสือ หรืออะไรแบบนี้มาสัมภาษณ์บ่อยๆ
ตูบอกปัดไปทุกที เพราะแต่ละเรื่องมันออกแนวนิยายรุ่นพี่หลอกรุ่นน้องมากกว่า
แหม ตอนอยู่สโมของศิลปากร:มหาลัยที่ถ้าว่ากันตรงๆ คือน่าจะผีดุที่สุดในประเทศไทยละมั้ง
ตอนเรียนตูเดินผ่านทุกจุดที่น่าจะมีผี ไม่ว่าจะสวนแก้ว โบราณ จิตรกรรม หอศิลป์
ไม่เห็นจะมีอะไรเลย แต่ก็กลัวๆ อยู่นะ
กลัวเรื่องที่เขาเล่าต่อๆ กันมาแล้วเอาตัวเองไปสวมนี่แหละ

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

+อีกรอบ วันนี้ก็ตรงเวลาอีกเช่นเคยนะ 
เรื่องผีในมหาลัยอ่ะแอน ป้ากลัวอยู่แค่ 2ที่นะ ...ซึ่งเป็นจุดที่ใช้อยู่บ่อยๆทุกวันเลยด้วย  มันมีทั้งเรื่องเล่า ทั้งรู้สึกได้เองว่ามันเสียวสันหลัง (ตั้งแต่ยังไม่เคยได้ยินเรื่องเล่า) 2จุดนั้นคือ ห้องน้ำชั้น 4 ตึกเดค(ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนสภาพแล้วกว้างขึ้นแต่ก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิมในความรู้สึก) กับ ซอกตึก ตึกเดค ที่เชื่อมระหว่าง ตึกเดคกับสวนแก้ว เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก  ยิ่งช่วงปี4 ที่ป้าทำงานที่ชั้น 6มหาลัยอ่ะ(ดาดฟ้าตึกเดค) ตึกมันปิดราวๆ 5 ทุ่มเที่ยงคืน ก็เดินกลับตรงซอกตึกนั่นแหละ เพราะขี้เกียจอ้อมไปทางถาปัตย์ วันไหนที่ไม่ได้กลับพร้อมเพื่อน ต้องกลับคนเดียวเนี่ย โคตรน่ากลัวเลย มันเย็นๆ เสียวสันหลังยังไงบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่เคยเจออะไรนะ  โชคดีของป้า

[iannnnn]

สมัยป้าเรียนยังเป็นหลังคาจากอยู่เลยนี่ครับ