อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

โอ้ว King of pearl 

[จักรี]

ไม่ได้บิดนะ ข้อมูลครบถ้วน แต่เน้นความคิดเห็นของตัวเองลงไป ใครๆ เข้าก็ทำกันนี่ 

[Boo!!]

อันนี้ฟังมาจากเพื่อนที่ไปเจอมา
ช่วงที่เกิดซึนามิใหม่ๆสัก 3-4 วันแรก เพื่อนก็ไปเป็นอาสาสมัครแถวหมู่บ้านน้ำเค็ม(ใช่ไหมอ่ะ?...ลืมชื่อ)
เพื่อนบอกว่าตอนที่ลงจากรถได้กลิ่นตลบมาก...กลิ่นตลบทั้งเมือง
เราฟังๆก็คิดว่าพูดให้เราตื่นเต้น...แต่เพื่อนบอกว่าเป็นงั้นจริงๆ
เพราะศพหลายๆศพไปติดตามท่อระบายน้ำ

แต่ประเด็นของเรื่องคือตอนที่เพื่อนอยู่นั่นหลายวันแล้วอยากจะกลับบ้าน
ก็กลับมาทั้งๆที่เป็นชุดที่ขนย้ายศพนั่นแหละ
กลับมาบ้านคืนนั้นก็เอาเสื้อผ้าตัวเองไปแช่ (เพราะติดมาหลายคราบ..น้ำเหลืองเอย..เลือดเอย)

ตกดึกก็มาออนไลน์
สักตีหนึ่งตีสองเพื่อนเกิดปวดฉี่แล้วก็เดินลงไปเข้าห้องน้ำชั้นล่าง(บ้านตัวเองนะนั่น)
ตอนที่ลงบรรไดขั้นสุดท้ายเพื่อนบอกว่าได้กลิ่นเลย...กลิ่นคล้ายๆที่ไปถึงบ้านน้ำเค็มครั้งแรก
เพื่อนเราก็เอะใจแล้วก็กำลังจะเข้าประตูซึ่งประตูห้องน้ำติดกับประตูหลังบ้านซึ่งมีหน้าต่างบานเกร็ดด้วย
ด้วยแสงจันทร์มันทำให้เห็นเงาตะคุ่มๆ...เพื่อบอกว่ามีมาเป็นสิบๆ
เพื่อนเลยหลับตามันก็พลางบ่นในใจไปว่า"นี่..กูอุตส่าห์ไปช่วย...ตามมาถึงบ้านเลยหรอว่ะ"
พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็หายไปแล้ว

แล้วมันก็มาเล่นเนทต่อ 


พอตอนเช้าคนที่เช่าบ้าน(ของเพื่อน)ก็มาทักว่า
มาตั้งแต่เมื่อคืนหล่ะสิ...มิน่า...เสียงเดินตึงตังๆ เกือบทั้งคืน

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

 

[IM]

ทำให้นึกถึงตอนไปล้างป่าช้า  กลิ่นติดตัว  อาบน้ำ 3 วัน กลิ่นยังไม่หายเลย
ขากลับจากล้างป่าช้า  นั่งรถไฟกลับกันประมาณเกือบ 10 คน
รถไฟชั้น3 ผู้โดยสารย้ายโบกี้หนีหมดเลย  เหมือนเหมาโบกี้กลับบ้าน 

[ตอ]

ผมว่าที่เค้าตามมาเพราะ เราเนื้อหอมต่างหากครับ
เนื้อหอมบุญอ่ะครับ  เพราะการที่เราไปช่วยเหลือขนาดนั้น มันได้บุญเยอะ
เค้าน่าจะอยากได้บ้าง

ตอนเช้าก็ทำบุญสวดน้ำให้ไป ก็น่าจะพอนะ

พูดถึงเรื่องเนื้อหอม แถวบ้านผมยังมีความเชื่ออีกครับว่า
ถ้าใกล้จะบวช 7 วัน ห้ามไปไหนไกลจากบ้าน
เพราะว่าเป็นพ่อนาค กำลังเนื้อหอม
ตนใดๆ ก็อยากได้ไปอยู่ด้วย

(อันที่ 7 วันก่อนบวชนี้ผมคิดว่า น่าจะแฝงความไว้ว่า อย่าไปไหนไกล เผื่อมีธุระอะไรที่ต้องช่วยทางบ้าน หรือท่องบทสวดต่างๆ เพราะต้องใช้ในตอนบวช หรือถ้าเดินทางบ่อยๆใน 7 วันนี้อาจจะเป็นอันตรายได้)

[แอ้]

ยังไม่เที่ยงคืนเลยค่ะ... 

[IM]

สิ่งประหลาด #3
เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในห้องจะมีอาการผิดปกติคล้ายๆ กัน
คือมันจะเปิด ปิด เปลี่ยน ได้เองเป็นประจำ
ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเสียง ที่กดปิด พอจะเดินออกจากห้อง มันก็เปิด
คอมฯ ที่ปิดจอไปแล้ว อยู่ๆ จอก็เปิดขึ้นมาเอง
ทีวีก็เช่นกัน  บางทีก็เปิดเอง  บางทีก็ปิดเอง  บางทีเปลี่ยนช่องเอง
แต่ทั้งหมดนี้จะไม่เกิดเวลาที่เราสนใจมัน 
เช่นดูทีวีอยู่  มันจะไม่เปลี่ยนช่องตอนที่เรากำลังดู
แต่พอเปิดทีวีแล้วเล่นคอมฯ มันจะแอบเปลี่ยนช่องเองประจำ
ยกเว้นแต่วิทยุ เคยมีครั้งสองครั้งที่ฟังๆ อยู่ มันหาคลื่นใหม่เอง
บางทีก็วิ่งหาคลื่นจนครบรอบเลยก็มี

มันไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่  แต่รำคาญมากกว่า
แต่พอเวลา่ผ่านไปราว 2 ปี เหตุการณ์เหล่านี้ก็ไม่เกิดขึ้นอีกเลย

เหตุการณ์นี้ยังอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันกับ 2 เ้รื่องแรก
แต่เหตุการณ์ทั้ง 3 ไม่เคยเกิดขึ้นพร้อมกันเลย

ถ้าคิดในทางลี้ลับ  ก็คงจะเป็นได้ว่ามีบางสิ่งนอกจากผม  อยู่ในห้องนี้อีก

[iannnnn]

แบบนี้ไม่เคยเจอ

[โส-เล้ง !!!]

ตอนนี้ก็กำลัง เปิดทีวี + เล่นคอมอยู่   

อ๊ะ พัดลมด้วย  (คอมผมนาน ๆ จะขึ้นบลูสกรีนทีนึงล่ะ  )

[ตอ]

เอมครับ    หรือว่าเป็นวิญญาณเครื่องใช้ไฟฟ้าอันเก่าที่เราซื้อมาแทนที่ตามมาหาให้หายคิดถึงครับ
แบบว่าเปลี่ยนเป็นช่องเก่าที่เรา(เจ้าของ + ทีวี)เคยดูด้วยกันงี้ 



เอาหละ
วันนี้มาเปิดตำนานหัวโกร๋นกันต่อ

เรื่องนี้ส่วนตัวผมเอง เล่า/นึกถึงทีไรต้องยุ้มทุกที (ยุ้ม = หวาดระแวง, จิตตก)
ไม่รู้ว่าใครไปได้ยินเวอร์ชั่นไหนมาบ้างนะครับ
แต่นี่คือเท่าที่ผมได้ยินมาจากรุ่นพี่เล่าให้ฟังอีกที
คราวนี้ เค้าไม่ได้'เหล้า'ในวง'เล่า'นะครับ แต่เค้าเล่าให้ฟังตอนไปออกค่าย ช่วงประสบการณ์ชวนยุ้ม


เรื่องนี้อิงมาจากกิจกรรมหลักของเหล่าลูกช้างแปร๊นๆครับ นั่นก็คือกิจกรรมการรับน้องขึ้นดอย
พี่เค้าเล่าให้ฟังว่านานมาแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นหลังเที่ยงคืนเลย แต่เป็นช่วงสามสี่ทุ่มเอง
มันเกิดขึ้นที่หน้าสำนักหอสมุดครับ เพราะด้านหน้าหอสมุดจะมีตู้เอทีเอมของแบงก์ไทยพานิชย์อยู่
และตรงข้าม+เยื้องซ้ายจะเป็นหอประวัติฯ และด้านหน้าหอประวัติฯคือ วงเวียนธรณี  และคณะมนุษย์ฯ, วิดยา ตามลำดับ

วันนั้นเป็นวันก่อนรับน้องขึ้นดอยครับ ทุกคนจะรู้กันดีว่าแต่ละคณะย่อมมีการซ้อมการแสดงดึกดื่น เพื่อโชว์สปิริตบนดอยสุเทพในวันรุ่งขึ้น
ดังนั้นช่วงนี้ตามหอพักจะครึ้กครื้นครับ เพราะมีบางคณะซ้อมเสร็จแล้วปล่อยน้องกลับหอ นอนเอาแรงเพื่อเดินขึ้นดอย
(น่าเสียดายที่โชว์สปิริตปีนี้โดนตัดไป)
มีน้องปีหนึ่งคนนึงครับ เธอมากดเงิน ที่ด้านหน้าสำนักหอสมุด (เอิ่มมมม ตู้เอทีเอมอยู่ใต้ต้นโพธิ์ซะด้วยนะ ผ้าเจ็ดสีพันพะรุงพะรัง)
เธอก็ไม่ได้เอะใจในสิ่งที่ผิดปรกติครับ



สี่ทุ่มตรงที่เธอกดเงินอยู่นั้นมันเงียบเกินไป...



เธอก็ทำธุรกรรมสรรพเพเหระ กดเงินไป
แต่ว่าเธอรู้สึกอุ่นใจนิดนึงครับ เพราะว่าเธอมีคณะนึงกำลังซ้อมเดินขบวนอยู่
ขบวนนั้นเดินผ่านมาจากหน้าคณะมนุษย์แล้วแล้วผ่านวงเวียนธรณีมาทางถนนด้านข้างสำนักหอสมุด

ขบวนเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ
ด้วยหางตาปรายๆ เธอก็คิดในใจครับ ว่านั่นคงเป็นขบวนของคณะวิจิตรฯ
เพราะมันงดงามมาก ตรบัตรพัดยศ ตำแหน่งการเดินของขบวนครบถ้วน
มีนางรำ ร่ายรำอยู่บนสะเหรี่ยง มีนักรำดาบ รำเป็นแถวอยู่เบื้องหน้าขบวน
ข้าราชบริพารถือธง ขันเครื่องหมากพลูพร้อมสรรพ





ต๊ะ...   ตุ่มมมมม   มูยยยยยย   ๆๆ ๆ       ๆ ๆ                      ๆ      .. ๆๆ




พอเธอกดเงินเสร็จก็เลยกะดูให้เต็มตาครับ เพราะขบวนคงจะสวยดี
เธอหันควั่บไปดูความงามของขบวนคณะวิจิตรฯ ครับ



ไม่ใช่แล้วหละ     



เพราะขบวนนั้นเลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชิื่องช้า

และที่สำคัญคนที่ร่วมขบวนนั้น ไม่มีขาเลยสักคนครับ
ใช่ครับ ขบวนค่อยๆลอยเอื่อยไปข้างหน้า
ไม่ได้สนใจเธอเลย

นางรำบนสะเหรี่ยง ก็ร่ายรำ สอดคล้องจังหวะกับนักรำดาบ



ต๊ะ.... ตุ่มมมมม   มูยยยยยยยย  เป็นจังหวะฟ้อนเล็บพื้นฐานของการร่ายรำทางเหนือครับ



พอนางรำ รำไปได้สักพัก เธอก็โดนนักรำดาบที่อยู่ด้านหน้าขบวน

ตัดหัว


จะมัวสังเกตุเหตุการณ์ต่อได้ไงหละครับ
เธอก็เป็นลมสิครับ
มากันทั้งขบวนขนาดนี้



เกร็ดเพิ่มเติม
ตามที่ได้ฟังมา อันนี้เป็นเรื่องเครื่องเคียงครับ
ตรงถนนที่ขบวนนั้นกำลังมุ่งหน้าไปนั้น อีกประมาณ 200 เมตรข้างหน้า
ถนนจะลาดลงสู่หุบลานประหารเก่าครับ
ซึ่งตอนนี้สร้างอาคารเรียนแล้ว
และก่อนสร้างอาคารเรียนนั้นเป็นสหกรณ์เก่าครับ


เรื่องเล่าของสถาบันนี้เยอะจริงๆ
ความจริงยังมีอีกเยอะครับ แต่จำไมไ่ด้บ้างแล้ว
เป็นเรื่องสั้นๆบ้าง แต่โกร๋นเด็ดได้ใจ

ตำนานดังๆที่เคยออกช่องเก้ามาแล้วก็มีครับ
แต่ตำนานนี้ ยังไม่รู้ว่าได้ตีแผ่ที่ไหนหรือยังเพราะมันเป็น 1 ในตำนานเฮี้ยนเลยละครับ



โอยยยย ภาพวงเวียนธรณียังติดตาอยู่เลย



คราวหน้า ไปเยีอนอาคารกิจกรรมของคณะผมกันครับ
มาแอ๊บแบ้วกับนิโคล ที่ไม่เทริโอ้ครับ

แต่เป็น นิโคล เห็นแล้ว  โอ้วววววววววววววววว

[iannnnn]

แหม มันน่ามีตติ้งตะลุยบ้านผีกันนะ

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

  ต๊ะ ตุ่ม มุยยยย โห ถ้าหายวับไปอย่างรวดเร็ว คงไม่น่าช็อคเท่ากับหายไปช้าๆอ่ะ เฮือออก

ปล. เรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าเปิดเองเนี่ย ส่วนตัวแล้ว มักจะเจอกับพัดลมอย่างเดียว คือ เมื่อก่อน จะเสียบปลี๊กพัดลม กับ ตู้เย็นไว้ที่เต้าเสียบเดียวกัน
พอตู้เย็นมันตัด หรือเริ่มทำงาน มันจะเกิดไฟกระชาก พัดลมที่ปิดอยู่ มักจะเปิดเอง ในจังหวะนั้น ตอนแรกก็กลัว แต่หลังๆก็ชินพอรู้สาเหตุก็หายกลัว

[IM]

เรื่องวงเวียนธรณีเพิ่งเคยได้ยิน  ฟังแล้วยุ้มๆ เลย 

เอมครับ    หรือว่าเป็นวิญญาณเครื่องใช้ไฟฟ้าอันเก่าที่เราซื้อมาแทนที่ตามมาหาให้หายคิดถึงครับ
แบบว่าเปลี่ยนเป็นช่องเก่าที่เรา(เจ้าของ + ทีวี)เคยดูด้วยกันงี้ 

ของมือหนึ่งทั้งนั้นครับ  แม้มันจะไม่ใหม่ก็ตาม 

ปล. เรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าเปิดเองเนี่ย ส่วนตัวแล้ว มักจะเจอกับพัดลมอย่างเดียว คือ เมื่อก่อน จะเสียบปลี๊กพัดลม กับ ตู้เย็นไว้ที่เต้าเสียบเดียวกัน
พอตู้เย็นมันตัด หรือเริ่มทำงาน มันจะเกิดไฟกระชาก พัดลมที่ปิดอยู่ มักจะเปิดเอง ในจังหวะนั้น ตอนแรกก็กลัว แต่หลังๆก็ชินพอรู้สาเหตุก็หายกลัว

แล้วเรื่องทีวีเปลี่ยนช่อง กับวิทยุหาคลื่นเองล่ะครับ 

[ตอ]

แหม มันน่ามีตติ้งตะลุยบ้านผีกันนะ

มี้ตติ้ง