อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[ยุนเอ]

ยืนยันว่าตั๊กน่ากลัวกว่า 

[น้องเข่มเข๊ม]

ถ้าเกิดไปแล้วไม่ใครคนใครคนหนึ่งเห็นอยู่คนเดียว แล้วคนอื่นไม่เห็นล่ะ   

[ตั๊กจังโฮะโฮะโฮะ...]

ยืนยันว่าตั๊กน่ากลัวกว่า 

ขนาดนั้นเลยหรอ

[iannnnn]

จริง

[น้องเข่มเข๊ม]

อย่ามาว่าน้องตั๊กนะ   

[ยุนเอ]

ตอนเล่าเรื่องผีที่ทะเลอะ เรื่องผียังพอทนนะ

แต่เห็นอาการตั๊กกับลูกกะตาแล้ว ยกให้ห้ากะโหลกเลย 

[ตั๊กจังโฮะโฮะโฮะ...]

   ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวคราวหลังเวลาเล่าเรื่องผีจะทำหน้าตาให้น่ากลัวกว่านี่ 

[Soris0ri]

แล้วน้องตั๊กไม่เห็นอะไรแล้วเหรอจ๊ะ 

[IM]

เล่าประสบการณ์ต่อ  เกือบหมดแล้ว  แต่ยังไม่หมด 

เรื่องนี้น่าจะราวๆ ม.4 เห็นจะได้
ตอนนั้นไปเข้าค่ายที่เขาใหญ่กับ ม.เกษตร โดยไปรวมรอขึ้นรถกันที่ ม.
เอ็มก็ไปล่วงหน้าก่อน 1 วัน (ตอนนั้นยังถือเจ้าแม่กวนอิม และพกฮู้ตลอด)
ฮู้เป็นผ้ายันต์ของจีน เอาผูกไว้กับเชือกร่ม ห้อยคอตลอดเวลา
ในคืนก่อนวันเดินทาง ก็นอนอยู่ที่ห้องชมรมใน ม. เกษตร
เวลาราวๆ ตี3 ฮู้ที่เป็นผ้าและเชือกร่มที่ผูกฮู้ห้อยคอมันร้อนขึ้นมาเฉยๆ
และร้อนขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกเหมือนเราเอายาหมองมาถูกคอ ทาถูๆ ไปเรื่อยๆ
แล้วมันจะร้อน เหมือนผิวจะไหม้ มันร้อนมากๆ จนใส่ต่อไปไม่ไหว
จึงลุกขึ้นถอดฮู้แล้วเอาไปแขวนไว้กับตู้เสื้อผ้า ถึงนอนต่อได้

เช้าวันต่อมา แม่โทรมาบอกว่า คุณย่าเสียแล้วเมื่อคืน เวลาประมาณ ตี3

ของแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ 

[ส้ ม ♥]

เรื่องฮู้ร้อนเนี่ย เคยได้ยินหลายๆคนเล่ามาเหมือนกันแฮะ

[ตอ]

วันนี้เนตล่มอ่ะครับ


เซ็งเลย 

[อู๋]

ดูคลิปอาม๊าของเอแล้วเศร้า แต่ก็อยากให้มีบ้างนะ อย่างน้อยก็ได้เห็นแกทานของที่เราเอามาไหว้จริงๆ ได้คุยกับแกเลยว่าเป็นยังไงบ้าง

[❤ ตูน ❤]

คลิปของเอ เปิดดูในมือถือได้ป่ะ ?

[❤ ตูน ❤]

นึกถึงเมื่อตอนไปรับน้อง ตอนนั้นอยู่ปี 4 แล้วล่ะ
ก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ไปเที่ยว ไปดูน้อง ๆ ไม่ต้องตั้งฐานหรืออะไร
ตอนนั้นไปทะเลที่หาดเจ้าหลาว

ตอนเช้าของวันที่ 2 ที่อยู่ที่นั่นตื่นมาอากาศปลอดโปร่ง
ช่วงที่กำลังจะกินข้าวเช้ากัน อยู่ดี ๆ มีคนนึงโวยวายขึ้นมาทำเสียงขึงขัง
ซึ่งคนนั้นไม่ใช่ 1 ในพวกเรา แต่เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกคนนึง
ที่ตามมาเที่ยวด้วย เป็นผู้ฉิง กินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน แต๋วแตกไปตามประสา่
อยู่ดี ๆ ทำเสียงขึงขัง ตวาดโวยวาย เหมือนคนบ้าคลั่ง แล้วก็นั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ
เท่าที่พูด จับใจความได้ว่า องค์เสด็จเตี่ย กรมหลวงชุมพรฯ ลง
ที่สถาบันเคารพ นับถือ กรมหลวงชุมพรฯ เรียกว่า เสด็จเตี่ย

เค้าก็โวยวายพูดต่อ ประมาณว่า กูไม่ชอบให้มาทำแบบนี้
พาลูก พาหลานกูมารับน้องทำไม กูไม่พอใจ กูจะทำให้พวกมึงตาย ฯลฯ พูดไปเรื่อย

จนเพื่อนคนนึงมันทนไม่ไหว มันบอกว่า คนที่จะเป็นคนทรงได้
มันไม่ใช่แบบนี้ มันเลยเดินไปตบทีนึง แล้วบอกว่า มึงจะเลิกตอแหลไหม
แล้วเหตุการณ์ที่ปกติ ก็เริ่มวุ่นวาย ๆ อยู่ดี ๆ มีลมพัดแรงมาก ข้าวของกระจาย
ขนาดหม้อใส่ข้าว ใส่กับข้าวถาด ๆ ที่วางไว้ ยังตกลงมาที่พื้น
จากท้องฟ้าใส ๆ อยู่ดี ๆ ก็มีพายุมา ท้องฟ้ามืด ฝนกระหน่ำลงมาแรงมาก
เจ้าหน้าที่ของที่พัก บอกให้ทุกคนเข้าไปอยู่ในห้องพักก่อน อย่าพึ่งออกมาข้างนอก
เป็นแบบนี้อยู่ครึ่งวันได้ แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น

ทุก ๆ ครั้งที่พวกเราไปรับน้อง ไปออกค่าย เราจะพาน้อง ๆ ไปไหว้
บอกกล่าวว่าจะไปไหนทำอะไรก่อนที่จะออกเดินทาง พร้อมกับของไหว้
และไม่ว่าจะเดินทางไปไหน ก็จะเอากรอบรูปภาพของท่านไปด้วย
เพื่อไปตั้งเอาไว้ ในสถานที่ ๆ เราไปกัน เพื่อให้ท่านปกป้องคุ้มครอง

เพื่อนคนนึงที่เป็นเหมือนพี่ใหญ่ ของกลุ่ม ก็จุดธูป บอกกล่าว ขอขมา
ที่ไอ้คนนั้นมันทำล้อเลียน เข้าทรงเป็นเสด็จเตี่ย
จากนั้น ทุกอย่างก็ค่อย ๆ ดีขึ้น พายุสงบ ฝนหยุด ค่อยได้เริ่มทำกิจกรรม
บายศรี ตอนกลางคืน กิจกรรมตอนกลางวันก็ล้มไปเลย


หลังจากนั้นก็ไล่ไอ้เวรนั่นไป ให้มันเดินทางกลับไปเอง
เพราะรุ่นน้องทุกคนหวาดผวากันหมดเลย ทิ้งมันกลางทาง
ไม่ให้นั่งรถกลับด้วย 

[ตอ]

อูย

ช่างกล้าเล่นเนาะ