ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ (แตกหน่อ)

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ฝากประโยคประทับใจ ใน Class สุดท้ายของการเรียนวิชา Marketing Strategy บรรยายโดย Dr.Thasana  Boonkwan

The greatest danger for most of us is not that our aim is too high and we miss it
but that it is too low and we reach it

By .. Michael Angelo

ในเวอร์ชั่นแบบไทยๆ
เล็งเป้าไว้ที่ดวงจันทร์ ถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกางหมู่ดาว
อย่าเล็งเป้าไว้แค่ยอดหญ้า เพราะถ้าพลาดอาจจะหน้าจุ่มดิน

[จักรี]

แต่ผมว่า ธุรกิจรากหญ้านี่แหละจะเป็นพื้นฐานของธุรกิจขนาดใหญ่ที่มั่นคง 
แต่ธุรกิจระดับรากหญ้าที่ว่าส่วนมากจุดประสงค์ที่ทำให้ไม่สามารถก้าวไปได้
คือคนทำมักมองว่ามันเป็นเพียงแค่กิจการ เมื่อไรมองจากกิจการเป็นธุรกิจได้
เมื่อนั้น ก็จะเหมือนเปิดประตูสู่โลกธุรกิจ คนยุคเก่าที่เปิดกิจการส่วนตัว
พออยุ่พอกินมาโดยตลอด พอมาอีกยุคหนึ่งเป็นยุคลูกหลาน
กิจการเล็กก็กลายเป็นธุรกิจใหญ่โตมีให้เห็นเยอะเลย

[❤ ตูน ❤]

ในเวอร์ชั่นแบบไทยๆ
เล็งเป้าไว้ที่ดวงจันทร์ ถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกางหมู่ดาว
อย่าเล็งเป้าไว้แค่ยอดหญ้า เพราะถ้าพลาดอาจจะหน้าจุ่มดิน

ชอบจังค่ะ 

(เสาร์ อาทิตย์นี้ ขอปั่นงาน flash ก่อน ลูกค้ากำลังทำหน้าแบบนี้  + Relax เล่นเกมหน่อย อิอิ แล้วจะมาปั่นต่อค่ะ)

[น้องใบเฟิร์น]

ในเวอร์ชั่นแบบไทยๆ
เล็งเป้าไว้ที่ดวงจันทร์ ถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกางหมู่ดาว
อย่าเล็งเป้าไว้แค่ยอดหญ้า เพราะถ้าพลาดอาจจะหน้าจุ่มดิน

ว้ายย ฟังดูยิ่งใหญ่จังค่ะ 

[นักศิลปะ]

ผมคิดบางสิ่งจากพื้นฐานของตัวเอง

วันอาทิตย์บ่ายถึงเย็น โรงเรียนสอนศิลปะที่ผมร่วมทำกับเพื่อน
จะเป็นช่วงเวลาที่คนมาเรียนน้อย จนไม่มีมาเรียนเลย
ห่องจะว่าง เพื่อนก็ปรึกษาว่า ทำอย่างไรให้ช่วงเวลานี้จะมีคนมาเรียน
ได้ถามผู้ปกครองและเด็กๆ ก็ได้รับคำตอบว่า
ช่วงเย็นวันอาทิตย์จะเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของเด็กๆ แล้ว
ไม่ไหวแล้วเพราะตะลุยเรียนกันมาทั้งเสาร์เต็มวันและอาทิตย์เช้าอีก
รอๆ รีๆ รีๆ รอ ให้เด็กมาสมัครเรียนแล้วก็ไม่มีมา
คิดวิธี หาวิชาสอนแล้วหลากหลายก็แล้วก็ยังไม่มีมา
จนคิดเอาว่า คงไม่มีคนมาเรียนแล้ว

บังเอิญ มีเด็กมัยยม 4 คนหนึ่ง
เป็นลูกศิษย์ที่เรียนกันมาตั้งแต่เด็กๆ
บ่นว่า อยากเรียนตกแต่งภายใน
แต่ก็กังวลว่าตัวเองจะชอบมันจริงไหม
จะไปติวกับรุ่นพี่ของมหาลัยที่เปิดสอนด้านนี้ก็ยังไม่มีเวลา
เพราะติดเรียนทุกวัน และหลายวิชา
ผมปิ๊งทันทีว่า ด้วยความสับสนแบบนี้น่าจะเกิดกับ
มัยยมวัย ทุกท่านก่อนเข้าอุดมศึกษา
ใครมีทางออกก็นับว่าโชคดี ใครไม่มีทางออก
และงุนงงก็ไม่รู้ว่ามีใครชี้แนะ
เหมือนผมเมื่อครั้งมัธยมก็สับสนว่าเรานี่
วาดรูปเก่งจริงหรือ ชอบวาดรูปแน่นอนแล้วใช่ไหม

เมื่อได้ยินเด็กคนนั้นพูดปรึกษาผมเลยคิดว่า
โรงเรียนของผม จะเปิดคอร์สสอนตกแต่งภายในเบื้องต้น
หลายคนคัดค้าน ว่าจะมีคนมาเรียนได้อย่างไร
เพราะเป็นวิชาเฉพาะมากๆ แถมกลุ่มเป้าหมาบแคบ
และมีรุ่นพี่ติวตามมหาลัยก้เปิดติวกันโครมๆ

ผมบอกว่าเราไม่ได้ไปแข่งกับรุ่นพี่มหาลัย
เรามีกลุ่มเป้าหมายชัดเจน เป็นกลุ่มวัยสับสน
อยากเรียนแต่ไม่รู้ใช่ที่ชอบไหม เพราะพอลงรายละเอียดแท้จริง
วิชานี้ก็สาหัส เห็นอัตราส่วน 1 ต่อ โน่น นี่ นั่นก็อาจจะถอยได้
และถ้าเรียนแล้วชอบจริง ก็จะแนะนำให้ไปเรียนต่อ
จากสถาบันที่จะมุ่งเข้าไปสู่

ผมก็เปิดสอนตกแต่งภายในเบื่องต้น
โดยทดลองเมื่อครั้งปิดเทอม มีคนมาเรียน 8 คน
ก็ถือว่าสำเร็จ และย้ายเอามาสอนวันอาทิตย์เย็นๆ
ก็มีมาเรียนอีก 6 คน โรงเรียนผมก็ลดปัญหา
ห้องว่างไม่มีผู้เรียนลงได้ และเด็กๆ ก็คลายกังวล
เรื่องอนาคตไปในระดับหนึ่ง

สิ่งที่ได้ชัดเจนคือ

1. ผมได้ช่วยเด็กๆ (นี่คือสิ่งที่ผมมุ่งมั่นในวิชาชีพ มากๆ)
2. ผมได้เปิดตลาดสำหรับ วิชาใหม่ (ผมว่านี่คือการหาช่องว่างใน ตลาด)
3. ผมได้ ใช้ทรัพยากร ที่มีอยู่ได้เต็มที่มากขึ้น

[❤ ตูน ❤]

  พี่โอ๋เป็นอีกคนนึงที่น่านับถือมาก ๆ สำหรับตูนนะ ซูฮกให้เลย
แวะมาอ่านเรื่อย ๆ ถ้าว่างจะหาอะไรมาให้อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับด้านการบริหารนะคะ
ส่วนมาก ที่หยิบยกมามาคุยก็จะเป็นภาพที่มันแว๊บขึ้นมา คำพูดที่อาจารย์พูดในห้องบรรยาย
หรือไม่ ก็เป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่จดเอาไว้ในสมุด lecture เน่า ๆ เล่มนึง ตอนปี 4

ถ้าใครมีหัวข้ออะไรน่าสนใจหรือสงสัยเรื่องอะไร ถามทิ้งไว้ก็ได้นะคะ จะได้มีหัวข้อคุยกันเรื่อย ๆ

[โบว์]

เดี่ยวตามอ่านนะคะ แปะไว้ก่อน
โบว์ไม่เคยอ่านหนังสือธุรกิจเลย เพราะขี้เกียจ
มั่วๆเอา ผิดบ้างถูกบ้าง
ปล.อยากให้พี่โอ๋รวยๆรุ่งๆจากโรงเรียนที่ทำมากกว่านี้ค่ะ เอาใจช่วยแล้วกันนะคะ

[นักศิลปะ]

พี่โอ๋เป็นอีกคนนึงที่น่านับถือมาก ๆ สำหรับตูนนะ ซูฮกให้เลย
แวะมาอ่านเรื่อย ๆ ถ้าว่างจะหาอะไรมาให้อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับด้านการบริหารนะคะ
ส่วนมาก ที่หยิบยกมามาคุยก็จะเป็นภาพที่มันแว๊บขึ้นมา คำพูดที่อาจารย์พูดในห้องบรรยาย
หรือไม่ ก็เป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่จดเอาไว้ในสมุด lecture เน่า ๆ เล่มนึง ตอนปี 4

ถ้าใครมีหัวข้ออะไรน่าสนใจหรือสงสัยเรื่องอะไร ถามทิ้งไว้ก็ได้นะคะ จะได้มีหัวข้อคุยกันเรื่อย ๆ

ผมรอตูน เอาวิชา mba มาฝากนะ
ด้วยเพราะไม่ได้เคยเรียนอะไรแบบนี้
เป็นครู ศิลปะ ทั้งดุ้น แต่จะพยายาม
ปรับปรุงการ ประชาสัมพันธ์ ไปในทิศทางที่ไปได้ มากขึ้น

แม้เนื้อแท้แล้ว จะคิดว่้า ถ้าเราดีมันจะกระจายเอง
แต่ลึกแล้วเชื่อเหมือนกันว่า รอให้มันกระจายเอง
ลมหายใจเราอาจจะไม่พอ เช่นนั้นขอเดินไปบอกดีกว่า

ตูนแวะไปแอบดูที่โรงเรียนได้นะ
แล้วจะรู้ว่าโรงเรียนนี้เรียนสนุก และ ครูใจดีทุกคน จริงๆ


ผมจดใส่กระดาษแล้วเอาใส่กระเป๋า(เมื่ิออายุ 20 กว่า)ไว้ตลอดว่า
วันหนึ่งข้างหน้าในอนาคตผมจะเปิดโรงเรียนสอนศิลปะ วันนี้ผมได้เปิด
เข้ามาทำต่อจากเขาวันแรกเด็ก 40 คน ก็คิดเอาว่า ต้อง 80 และ 100
โดยไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไร ในตอนนั้น วันนี้ 110-120 และคิดว่าน่าจะทำไปถึง 150
นี่เป็นแผนการทำงานในใจ โดยต้องไม่มุ่งหมายในแง่ธุกิจมากไป

ตัวอย่างเด็กเรียนการ์ตูนของผม
มีสองสามคนไม่ได้เรียนแล้ว เพราะความจำเป็นส่วนตัวเขา
ผมบอกว่าเขามาได้เสมอ ว่างตอนไหนก็มาหา
มานั่งเรียนได้ผมไม่คิดเงิน ผมบอกเพื่อนว่า
อย่างไรเด็กก็อยากเรียน แต่เวลาเขาไม่ตรงหรือ ต้องไปเรียนอย่างอื่น
(ความจำเป็นเรื่องรายได้ไม่ใช่ปัญหาของ เด็กที่นี่จึงตัดออกไป)
เขาก็แวะมาเสมอ บางคนมาสิบห้านาทีเอางานมาอวด
บางคนมาครึ่งชั่วโมง และบางคนมาทั้งชั่วโมงที่บังเอิญเขาว่าง
และบ่อยครั้งเด็กที่เรียนเป็นประจำ ถามผมว่า ครูอยู่ถึงพี่โมง
ถ้าผมบอกว่าอยู่ถึงเย็นเด็กๆ ก็จะอยู่กันต่อ ผมไม่คิดค่าสอนเพิ่ม
เพราะมองว่า นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมทำให้เด็กและผู้ปกครองประทับใจ
ในความมุ่งมั่นที่จะทำให้เกิดความรู้สึกดีดี และไม่ใช่ทำธุกิจกันเกินงาม
ผมรักษาใจของเขาเหล่านั้นไว้ อย่างน้อยๆ ความรู้สึกดีงามเหล่านี้
มันจะเป็นผลดีต่อผมและโรงเรียนแน่นอน
ถ้าเขาได้ไปบอกกล่าวที่ไหนกับใครในโอกาสอื่นๆ

[นักศิลปะ]

เดี่ยวตามอ่านนะคะ แปะไว้ก่อน
โบว์ไม่เคยอ่านหนังสือธุรกิจเลย เพราะขี้เกียจ
มั่วๆเอา ผิดบ้างถูกบ้าง
ปล.อยากให้พี่โอ๋รวยๆรุ่งๆจากโรงเรียนที่ทำมากกว่านี้ค่ะ เอาใจช่วยแล้วกันนะคะ

ลึกแล้วผมก็อยาก รวยเหมือนคนอื่นนะ 
ขอน้อมรับคำอวยพรไว้ และจะพยายามทำให้เต็มที่

พี่ทำขั้นแรก ตอนนี้เป็นการหัดเดิน
โจทน์ท้าทายคือ การเอาเงินค่าเช่า
ให้ได้ และไม่เข้าเนื้อ นี่คือการตั้งไข่
เมื่อตั้งไข่ได้แล้ว ก็เริ่มหัดเดิน ภาวะนี้กำลังหัดเดิน

ผิดบ้างสำเร็จบ้าง
จะมาเล่าสู่กันฟัง
อย่างน้อย คนที่กำลังจะเดินบ้างก็มีแนวทาง

[iannnnn]

ขอให้พี่โอ๋ตั้งไข่ได้ครับ

[toxin]

อ่านในบล๊อกแล้วบอกได้เลยว่าสปิริตจริงๆ พี่

ไว้มีลูกจะพาไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์นะครับ :)

[นักศิลปะ]

ขอให้พี่โอ๋ตั้งไข่ได้ครับ

แอนละ ตั้งไหม 

อ่านในบล๊อกแล้วบอกได้เลยว่าสปิริตจริงๆ พี่

ไว้มีลูกจะพาไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์นะครับ :)

ดอก(เตอร์) ดอก มีเมียแล้วหรือ
ถ้ามีแล้ว เดี๋ยวก็มีลูก ถ้ายัง ให้หาเมียก่อนเลย 

[นักศิลปะ]

รูปเรียนตกแต่งภายในเบื่องต้น

[กำนม.};oO=]

ว่างๆ ผมจะไปช่วยสอน

[นักศิลปะ]

ว่างๆ ผมจะไปช่วยสอน

ขอบคุณครับ

..................................
ผมเขียนบล็อกไว้อย่างนี้ เป็นการประชาสัมพันธ์


เด็กวัยรุ่น หรือกำลังเข้าสู่วัยรุ่น
มักสับสน และซับซ้อนในความคิดตัวเอง
ว่าตัวเรากำลังจะเดินไปสู่จุดหมายใดของชีวิต
มีสิ่งใดเป็นหมุดหมายสำคัญบ้าง
บางอย่างแจ่มชัด หลายอย่างพร่าเลือน
สิ่งนั่นวันนี้อาจจะชอบ
สิ่งเดียวกันวันพรุ่งกลับกลายเป็นชัง
หลายสิ่งถั่งโถมสู่ชีวิตวัยรุ่นมากมาย
ต่างต้องคัดกรองกันอย่างถี่ถ้วน
ทั้งตัววัยรุ่นเองและผู้ปกครอง

คอร์สสอนวิชา ออกแบบตกแต่งภายในเบื้องต้น
จึงเปิดขึ้นมา เพื่อเป็นพื้นฐาน
เป็นตัวเลือกสำหรับชีวิตในอนาคตที่มากขึ้นให้กับตัวเอง

เมื่อถึงเวลาต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดแด่ตัวเอง
ก็จะได้ไม่กังวลว่า สิ่งที่เลือกนั้นจะใช่ตัวเราชอบจริงๆ ไหม

ติดต่อสอบถามได้ที่
โรงเรียนสอนศิลปะพิชชา (scb ปาร์ค)

......

ผมไม่ได้จบ ไม่ได้เรียน การเขียนประชาสัมพันธ์
เขียนเท่าที่ตัวเองคิดได้ อ่านทวนไปทวนมาก้เอาแล้ว

ข้อดี ของเน็ต คือ แก้ไขได้อีก