โลกนี้สีชมพู

[Buob Marley]

  ฮิ้วว

[เดอะบุ๋ม]

  

[❤ ตูน ❤]

  ไม่อยู่หลายวัน มาเก็บดาวจู๋นี้เป็นสิบหน้าเลย 
อ่านจนตาลายนิดหน่อย กด + จึ๊ก ๆ ไปหลายคนมาก ๆ ชอบ ๆ จังเลย
อ่านแล้วมันยิ้ม ๆ น่ารักกันจัง

ปล. โดยเฉพาะจั๊ว นานากะสาม เจ๊ปุก พี่ณต ฯลฯ โอ้ย ทุกคนเลยอ่ะ ชอบ ๆ รออ่านต่อนะคะ
ปล.2 เจ้ปุก รักออนไลน์เขียนเถอะ ๆ อยากอ่าน ๆ

[เดอะบุ๋ม]

   ของพี่ตูนด้วยนะคะ 


หายมาคุกันรึยัง 

[8e88]

อ่านของกันย์แล้ว น่าจะไปอยู่ในกระจู๋สารภาพรัก
หรือไม่ถ้าอัพเดทในนี้ต้องอัพเดทเป็นรายปักษ์...

[เดอะบุ๋ม]

พี่ฉึ่ง 

[8e88]

.... เขียนเรื่องความหลังมันก็เพลินดี ไหลไปเรื่อยแบบไม่ต้องคิดเรื่องราวมากมาย ดีเหมือนกันเขียนเก็บเอาไว้ให้ตัวเองอ่าน  
ขอแบ่งโพสล่ะกันนะ เพราะมันยาว (อีกแล้ว)

เชิญพบกับมหากาพย์รักวัยรุ่นเรื่องที่ 2 .....  

ชื่อเรื่องว่า....



"แฟนเพื่อน ..น ..น"
........
................

ช่วงมัธยมต้นเป็นช่วงที่หลายๆคนอาจจะได้พบกับความรักครั้งแรก รักแบบเด็กๆซึ่งยังไม่เข้าใจความรัก แต่อยากทำความรู้จักและสัมผัสกับมัน
คล้ายๆกับการกินซาลาเปาที่ข้างในมันกำลังร้อนๆ 

ไอ้วัยขณะนั้นมักจะมองเรื่องทำนองนี้แค่ภายนอก เลยไม่รู้หรอกว่ามันจะลวกปากถ้ารีบมูมมามกัดกินมันเข้าไป แต่ถ้าโตมาหน่อยมันก็จะคิดอีกอย่าง

คิดแบบโง่หน่อย ก็กินมันทั้งร้อนๆ อยากกินนี่หว่าจะไปแคร์มันทำไม ของแบบนี้มันก็ต้องลวกปากกันบ้างอยู่แล้ว 

ถ้าคิดเป็นหน่อย ก็จะรอมันหายกรุ่นสักนิดให้อุ่นกำลังดี ไม่ร้อนไม่เย็นเกินไป แล้วค่อยๆกัดเข้าปากทีละคำ อร่อยกรุบ สมความตั้งใจ 

ช่วงที่เรียน ม.3 ผมรู้มากพอแล้วล่ะว่าควรจะกินซาลาเปาด้วยวิธีแบบไหน แต่ช่วงนั้นคงเป็นปกติที่ยังรู้จักความรักอยู่น้อยนิดจิ๊ดเดียว
ชีวิตตอนนั้นมีแค่ เรียน เตะฟุตบอล ตีปิงปอง นั่งวาดรูปเล่นในสมุดเรียน แซวสาว
เห็นสาวคนไหนน่ารัก ก็นั่งแซวกับเพื่อนๆไปแทบทุกราย ได้รู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้าง ซึ่งมันไม่มีอะไรเป็นแก่นสารเท่าไหร่
เพื่อนหลายๆคน เริ่มจะมีแฟนคนแรกเอาก็ตอนนี้ ...บางคนไปไกลถึงจูบครั้งแรก เซ็กส์ครั้งแรกก็มี
แต่สำหรับตัวเองเอาแค่เดินกับเพื่อนผู้หญิง กับจับมือ ยังไม่กล้าเลย 
... ไม่ใช่ไม่กล้าสิ มันไม่มีใครมาให้เราทำแบบนั้น

เพื่อนซี้ผมคนนึง ชื่อ ไอ้นพ ไอ้นี่มันเป็นนักกีฬาปิงปองระดับเยาวชน ....แต่ผมเล่นปิงปองโคตรห่วย
มันเห็นผมเล่นไม่เก่ง ก็เลยสอนท่าไม้ตายให้ จะได้เอาไว้สู้กับเพื่อนคนอื่นได้ ....นั่นคือ สอนลูกตบ
ใครเสริฟมากูตบหมด ตบลง.. ตบลง.. ...แต่โดนเพื่อนตบคืน ก็แพ้อยู่ดี เพราะรับลูกตบคนอื่นไม่เป็น 
ไอ้นพมันก็เลยสนิทกับผมที่สุด

....จากที่ผมกับมันสนิทกัน วันนึงก็เริ่มมีเพศตรงข้ามเข้ามาสนิทด้วยอีกคน  

[เดอะบุ๋ม]

เอาแล้วๆ 

[8e88]

ไอ้นพมันแอบชอบผู้หญิงห้องอื่นอยู่คนนึง ก็เป็นธรรมดาที่ไม่กล้าจีบเองหรอก.. 
ผมก็เลยเข้าไปคุยให้ บอกว่า "เพื่อนอยากรู้จัก"   เหม่...ไอ้คำนี้มันยอดฮิตจริงๆ สมัยนี้ก็ยังใช้กัน...

...ในกรณีที่ไม่ได้จีบผู้หญิงเองหรือไม่ได้ชอบเขาเอง ผมทำได้อยู่แล้วไม่มีขัดเขิน
แต่ถ้าจีบเองน่ะเหรอ ไม่กล้าอยู่แล้ว ... ปอด ไม่กล้าเข้าไปคุยเท่าไหร่ 

และแล้วตัวผมเองและไอ้นพ ก็ได้รู้จักกับ "แหม่ม" 

จริงๆแล้วแก๊งค์เพื่อนของแหม่ม ก็จะมีเพื่อนอยู่คนนึงที่ผมชอบไปอำเล่นบ่อยๆ อำจนเพื่อนคนอื่นคิดว่าผมชอบ
แต่จริงๆไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะถ้าเกิดชอบใครในตอนนั้นนี่ จะรักษาฟอร์มไม่แสดงความโปกฮากับผู้หญิงแน่ๆ
...แต่ตอนนั้นไม่รู้นะว่าเขาชอบตัวผมด้วยรึเปล่า คือไม่ได้สนใจ ไม่ได้สังเกตุอะไรเลย ตอนนั้นยังไร้เดียงสา เรื่องบางเรื่องเลยยังไม่เข้าใจมัน (ข้ามไปละกัน) 

เอาเข้าจริงๆนี่ ด้วยความที่ไอ้นพกับผมสนิทกันมาก ถึงมันจะคบกับแหม่ม
แต่เวลาไปไหนมาไหนช่วงเช้า ช่วงพักกลางวัน ช่วงเย็น แม้กระทั่งช่วงวันหยุด
มันก็จะชวนผมไปด้วยแทบทุกที มันก็คงเขินๆนั่นแหล่ะ เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่กล้าพูด เราต้องพูดให้แทน
..แม้กระทั่งเวลาชวนเขาไปเที่ยว มันไม่กล้าโทรไปชวนแหม่มเอง ก็ให้ผมโทรชวนให้ 
ช่วงนั้นโดยมากเลยไปไหนต่อไหนกัน 3 คน แต่นานๆทีแหม่มก็จะเอาน้องสาวไป (น้องอยู่ ม.2) บางครั้งก็เหน็บเพื่อนไปบ้าง

มันเลยทำให้ผมสนิทกับแหม่มไปด้วย ...แหม่มมักจะโทรมาคุยทีบ้านผม แต่คุยไม่ขนาดถี่ทุกวัน..

ช่วงนั้นก็ผมเริ่มรู้ว่าควรจะเรียนต่อด้านศิลปะ หรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับด้านการเขียนหนังสือ
ชอบวาดการ์ตูนให้เพื่อนๆอ่านเล่น หรือเขียนเรื่องสั้นให้เพื่อนอ่านเล่นประจำ
...ตอนนั้นอ่านพันธุ์หมาบ้าของพี่ชาติ กอบจิตติ แล้วเกิดแรงบันดาลใจมาก เขียนออกมาก็แนวๆคล้ายเขานั่นแหล่ะ
เวลาผมไปนั่งเล่นนั่งคุยในกลุ่มเพื่อนของแหม่ม จะต้องโดนให้วาดรูปเป็นประจำ แต่วาดไม่ได้ดีมากหรอก
ตอนนั้นฮ็อตในหมู่สาวๆ พึ่งรู้ว่าไอ้เรามันก็มีเสน่ห์กับเพศตรงข้ามไม่ใช่น้อยนะเว่ยเนี่ย 

[เดอะบุ๋ม]

ใช่ ค่ะ  ดูมีเสน่ห์  น่าค้นหามากๆ 


น่ากลัวด้วย  (อีกนัยก็น่าเกรงขาม)

[8e88]

...เหตุการณ์ผ่านไปสักพักจนถึงช่วงปีใหม่ ช่วงที่กำลังจะใกล้จบ ม.3 ไอ้นพมันเริ่มไม่เขินอายที่จะไปไหนมาไหนกับแหม่มแล้ว 
แต่มันก็ยังชวนผมไปโน่นไปนี่บ่อยๆอยู่ดี บางทีผมไม่ว่างที่จะไปเที่ยวกับไอ้นพและแหม่ม เพราะมาเริ่มบ้าวาดรูปจริงจังกว่าเดิม
กะจะสอบเรียนต่อที่วิทยาลัยช่างศิลป์ เลยซ้อมหนักเพื่อที่จะสอบเข้าให้ได้ (แต่ต่อมาก็สอบไม่ติด) 

ส่วนแหม่มก็ยังเหมือนเดิม บางวันก็โทรหาผม คุยกันเรื่อยเปื่อยทั่วไป นินทาไอ้นพบ้าง นินทาเพื่อนให้ผมฟังบ้าง
แต่ที่โรงเรียนนี่เจอกันจะแค่ทักๆ แซวๆ คุยกันบ้างนิดหน่อย เพราะแหม่มก็จะไปเดิน ไปนั่งคุยกับไอ้นพมากกว่า

ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆว่า เวลาแหม่มโทรมามันจะรู้สึกดีใจบอกไม่ถูก  และวันไหนที่ไม่โทรมาเราจะรู้สึกว่ารออะไรบางอย่างอยู่ 
บางครั้งหัวใจมันเรียกร้องมากๆ ไอ้เราก็จะโทรไปคุยกับแหม่มเองเลย  

....ไปๆมาๆก็เลยโทรหากันแทบทุกวัน บางวันคุยกันเป็นชั่วโมงๆ ....

[8e88]

..ผมรู้สึกลึกๆเหมือนกันนั่นแหล่ะว่ากำลังทำผิดต่อเพื่อน เพราะใจมันเริ่มรู้สึกกับแหม่มอีกอย่างแล้ว 
แต่แหม่มอาจจะไม่คิดอะไรกับผมก็ได้ เพราะปกติก็โทรคุยอะไรกับผมเป็นปกติของเขาอยู่แล้ว
มันเป็นความสับสนในใจตัวเองจริงๆ พึ่งสับสนแบบนี้เป็นครั้งแรก จากเมื่อก่อนไม่เคยได้รับรู้และสัมผัสกับสิ่งพวกนี้เลย 

วันปีใหม่ปี '34 แหม่มโทรมาที่บ้านผมเหมือนเคย...

แหม่ม: "หวัดดีปีใหม่ ไปเที่ยวไหนมามั่งเนี่ย "
ผม: "อยู่บ้านเฉยๆนั่นแหล่ะ เตะบอลกับเพื่อน ไม่ได้ไปไหนเลย  "
แหม่ม: "เออ เราซื้อของขวัญปีใหม่ให้เธอกับนพล่ะ เดี๋ยวเปิดเรียนแล้วจะเอาไปให้  "
ผม: "ซื้ออะไรมาให้เนี่ย? "
แหม่ม: "ความลับๆ เดี๋ยวรอดูเอาเองนะ "
ผม: "แล้ววันนี้คุยกับไอ้นพรึยัง? "
แหม่ม: "เดี๋ยวถ้าคุยกับเธอเสร็จ จะโทรหาเหมือนกัน วันนี้ไม่เห็นเขาโทรมาเลย"

คุย คุย คุย แล้วก็คุย ... 
....ไปๆมาๆ วันนั้นแหม่มโทรคุยกับผมนานเกือบๆ 2 ชั่วโมงละมั๊ง แต่เป็นปกติที่ช่วงนั้นจะคุยนานกันอยู่แล้ว 

หลังโรงเรียนปิดยาวช่วงปีใหม่เปิดเรียนมา ...ไอ้นพมันเอาของขวัญที่แหม่มให้ มาอวดผมแต่เช้า
แกะห่อกันตรงนั้นเลย เป็นสมุดโน๊ตคิกขุๆน่ารักๆเล่มนึง  ....ส่วนของผมนี่แหม่มเอามาให้ช่วงเย็นวันนั้น
กลับไปบ้านก็แกะห่อ แหม่มคงเห็นผมชอบวาดรูปเลยซื้อสมุดเสก็ตงานและสีไม้+สีเมจิกให้ 
แต่มันอะไรวะเนี่ย ...ฉิบผายแล้วทำไมมันอลังการกว่าของไอ้นพล่ะ  ผมยิ่งลำบากใจมากขึ้น

ช่วงหัวค่ำแหม่มก็โทรมาคุยเหมือนเดิม

แหม่ม: "ชอบของขวัญมั๊ย? "
ผม: "ซื้อซะแพงเลย กี่บาทเนี่ย เปลืองแย่"
แหม่ม: "รู้ได้ไงว่าแพง ไม่ต้องคิดมากหรอก "
ผม: "แล้วของไอ้นพ ทำไมซื้อแค่สมุดล่ะ?  "
แหม่ม: "อย่าถามแบบนั้นดิ ก็เราไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้นพนี่   "

...ผมเริ่มรู้สึกว่าต้องนัดเจอและพูดอะไรกับแหม่มสักอย่างแล้ว เพราะเห็นใจไอ้นพ 
แต่ผมก็สับสนในตัวเองและหาโอกาสยังไม่ได้สักที
ตอนอยู่โรงเรียนแหม่มก็อยู่กับเพื่อนๆตลอด ครั้นจะพูดตอนที่อยู่ต่อหน้าไอ้นพมันก็ไม่ดี 
เพราะผมเดาว่าไอ้นพมันยังไม่รู้เรื่องที่ทั้งผมและแหม่มเกิดความรู้สึกอะไรแบบนี้ขึ้นแน่ๆ 
มันน่าจะรู้แค่ว่าแหม่มโทรหาผมหรือผมโทรหาแหม่มเป็นปกติ แต่ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น....
ผมก็ปล่อยเหตุการณ์ในขณะนั้นไปด้วยของมันเองเรื่อยๆโดยไม่ปฏิเสธมันด้วย
ส่วนนึงคือกลัวตัวเองรู้สึกแย่ ถ้าอยู่ๆเกิดหักดิบเอง

และแล้วโอกาสเหมาะๆ ที่จะพูดกับแหม่ม ก็มาถึง...   

[เดอะบุ๋ม]

...เหตุการณ์ผ่านไปสักพักจนถึงช่วงปีใหม่ ช่วงที่กำลังจะใกล้จบ ม.3 ไอ้นพมันเริ่มไม่เขินอายที่จะไปไหนมาไหนกับแหม่มแล้ว 
แต่มันก็ยังชวนผมไปโน่นไปนี่บ่อยๆอยู่ดี บางทีผมไม่ว่างที่จะไปเที่ยวกับไอ้นพและแหม่ม เพราะมาเริ่มบ้าวาดรูปจริงจังกว่าเดิม
กะจะสอบเรียนต่อที่วิทยาลัยช่างศิลป์ เลยซ้อมหนักเพื่อที่จะสอบเข้าให้ได้ (แต่ต่อมาก็สอบไม่ติด) 

ส่วนแหม่มก็ยังเหมือนเดิม บางวันก็โทรหาผม คุยกันเรื่อยเปื่อยทั่วไป นินทาไอ้นพบ้าง นินทาเพื่อนให้ผมฟังบ้าง
แต่ที่โรงเรียนนี่เจอกันจะแค่ทักๆ แซวๆ คุยกันบ้างนิดหน่อย เพราะแหม่มก็จะไปเดิน ไปนั่งคุยกับไอ้นพมากกว่า

ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆว่า เวลาแหม่มโทรมามันจะรู้สึกดีใจบอกไม่ถูก  และวันไหนที่ไม่โทรมาเราจะรู้สึกว่ารออะไรบางอย่างอยู่ 
บางครั้งหัวใจมันเรียกร้องมากๆ ไอ้เราก็จะโทรไปคุยกับแหม่มเองเลย  

....ไปๆมาๆก็เลยโทรหากันแทบทุกวัน บางวันคุยกันเป็นชั่วโมงๆ ....

 เห็นแฟนคนอื่นมันชื่นหัวจาย ...  เพลงพี่หม่ำ  ให้พี่ฉึ่ง  



เค้าเรียกอาการนั้นว่า แอบผูกพันแบบไม่รู้ตัวค่ะพี่ฉึ่งขา  

[เดอะบุ๋ม]

..ผมรู้สึกลึกๆเหมือนกันนั่นแหล่ะว่ากำลังทำผิดต่อเพื่อน เพราะใจมันเริ่มรู้สึกกับแหม่มอีกอย่างแล้ว 
แต่แหม่มอาจจะไม่คิดอะไรกับผมก็ได้ เพราะปกติก็โทรคุยอะไรกับผมเป็นปกติของเขาอยู่แล้ว
มันเป็นความสับสนในใจตัวเองจริงๆ พึ่งสับสนแบบนี้เป็นครั้งแรก จากเมื่อก่อนไม่เคยได้รับรู้และสัมผัสกับสิ่งพวกนี้เลย 

วันปีใหม่ปี '34 แหม่มโทรมาที่บ้านผมเหมือนเคย...

แหม่ม: "หวัดดีปีใหม่ ไปเที่ยวไหนมามั่งเนี่ย "
ผม: "อยู่บ้านเฉยๆนั่นแหล่ะ เตะบอลกับเพื่อน ไม่ได้ไปไหนเลย  "
แหม่ม: "เออ เราซื้อของขวัญปีใหม่ให้เธอกับนพล่ะ เดี๋ยวเปิดเรียนแล้วจะเอาไปให้  "
ผม: "ซื้ออะไรมาให้เนี่ย? "
แหม่ม: "ความลับๆ เดี๋ยวรอดูเอาเองนะ "
ผม: "แล้ววันนี้คุยกับไอ้นพรึยัง? "
แหม่ม: "เดี๋ยวถ้าคุยกับเธอเสร็จ จะโทรหาเหมือนกัน วันนี้ไม่เห็นเขาโทรมาเลย"

คุย คุย คุย แล้วก็คุย ... 
....ไปๆมาๆ วันนั้นแหม่มโทรคุยกับผมนานเกือบๆ 2 ชั่วโมงละมั๊ง แต่เป็นปกติที่ช่วงนั้นจะคุยนานกันอยู่แล้ว 

หลังโรงเรียนปิดยาวช่วงปีใหม่เปิดเรียนมา ...ไอ้นพมันเอาของขวัญที่แหม่มให้ มาอวดผมแต่เช้า
แกะห่อกันตรงนั้นเลย เป็นสมุดโน๊ตคิกขุๆน่ารักๆเล่มนึง  ....ส่วนของผมนี่แหม่มเอามาให้ช่วงเย็นวันนั้น
กลับไปบ้านก็แกะห่อ แหม่มคงเห็นผมชอบวาดรูปเลยซื้อสมุดเสก็ตงานและสีไม้+สีเมจิกให้ 
แต่มันอะไรวะเนี่ย ...ฉิบผายแล้วทำไมมันอลังการกว่าของไอ้นพล่ะ  ผมยิ่งลำบากใจมากขึ้น

ช่วงหัวค่ำแหม่มก็โทรมาคุยเหมือนเดิม

แหม่ม: "ชอบของขวัญมั๊ย? "
ผม: "ซื้อซะแพงเลย กี่บาทเนี่ย เปลืองแย่"
แหม่ม: "รู้ได้ไงว่าแพง ไม่ต้องคิดมากหรอก "
ผม: "แล้วของไอ้นพ ทำไมซื้อแค่สมุดล่ะ?  "
แหม่ม: "อย่าถามแบบนั้นดิ ก็เราไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้นพนี่   "

...ผมเริ่มรู้สึกว่าต้องนัดเจอและพูดอะไรกับแหม่มสักอย่างแล้ว เพราะเห็นใจไอ้นพ 
แต่ผมก็สับสนในตัวเองและหาโอกาสยังไม่ได้สักที
ตอนอยู่โรงเรียนแหม่มก็อยู่กับเพื่อนๆตลอด ครั้นจะพูดตอนที่อยู่ต่อหน้าไอ้นพมันก็ไม่ดี 
เพราะผมเดาว่าไอ้นพมันยังไม่รู้เรื่องที่ทั้งผมและแหม่มเกิดความรู้สึกอะไรแบบนี้ขึ้นแน่ๆ 
มันน่าจะรู้แค่ว่าแหม่มโทรหาผมหรือผมโทรหาแหม่มเป็นปกติ แต่ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น....
ผมก็ปล่อยเหตุการณ์ในขณะนั้นไปด้วยของมันเองเรื่อยๆโดยไม่ปฏิเสธมันด้วย
ส่วนนึงคือกลัวตัวเองรู้สึกแย่ ถ้าอยู่ๆเกิดหักดิบเอง

และแล้วโอกาสเหมาะๆ ที่จะพูดกับแหม่ม ก็มาถึง...   

โอ้โห   


โคตรจะลุ้น 

[8e88]

พอดีไอ้นพมันลงแข่งปิงปองเยาวชนรายการใหญ่ ที่สนามกีฬาหัวหมาก
มันก็เลยชวนผมกับแหม่มไปเชียร์ ...ไอ้การแข่งขันนี่เซ็งเล็กน้อย มันยาวนานมาก
ตั้งแต่เช้ายันหัวค่ำเลย แล้วไอ้นพ มันก็บอกให้ผมกับแหม่มรอมันแข่งจนเสร็จหรือตกรอบนั่นแหล่ะ แล้วค่อยกลับพร้อมกัน
นั่งดูปิงปองไปเรื่อย ไอ้นพนี่เล่นโคตรเก่งเลย ดูวี่แววแล้วมันคงจะได้เข้ารอบลึกๆถ้าเทียบกับคนอื่นๆ
ผมเลยหาโอกาสที่จะคุยกับแหม่มได้ ....ผมชวนแหม่มออกไปเดินคุยด้านนอกสนาม แรกๆก็ไม่รู้จะเริ่มคุยยังไง
ก็คุยเรื่องปิงปองที่แข่งไปนั่นแหล่ะ และก็เริ่มคุยเข้าเรื่องได้ ....

ผม: "เดี๋ยวจบ ม.3 แล้ว แหม่มจะเรียนต่อ ม.ปลาย ที่นี่ใช่มั๊ย?"
แหม่ม: "ใช่ แต่เธอไม่เรียนต่อที่นี่จริงๆเหรอ เปลี่ยนใจยังทันนะ "
ผม: "ตัดสินใจแล้วล่ะว่าต้องเรียนวาดรูปแน่ๆ แต่ที่บ้านยังไม่รู้เลยนะ ยังไม่ได้บอก ...ส่วนไอ้นพเห็นมันบอกว่าอยากไปสอบเตรียมทหาร"
แหม่ม: "แยกกันไปหมดเลย "
ผม: "อื้ออ.. อาจจะไม่ได้เจอกันแล้ว  "
แหม่ม: "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ โทรหากันหรือนัดเจอกันก็ได้นี่  "
ผม: "ไม่รู้สิ ....แล้วแหม่มจะโทรหาไอ้นพต่อรึเปล่า" (ผมเริ่มพูดเข้าเรื่อง)
แหม่ม: "ไม่รู้เหมือนกัน..."
ผม: "...แล้ว เวลาแหม่มโทรคุยกับไอ้นพ ทุกวันนี้ นี่คุยนานม่ะ บางทีเราเห็นไอ้นพโทรหาเห็นคุยกันนิดหน่อยเอง  "
แหม่ม: "...ก็ไม่รู้จะคุยอะไร ก็เจอกันที่โรงเรียนอยู่แล้ว ส่วนใหญ่นพจะชวนคุย บางทีถ้าเขาไม่ค่อยคุย เราก็ไม่รู้จะคุยอะไรต่อ  บางทีก็คุยนาน บางทีก็แป๊บเดียว ถ้าคุยนานๆนี่จะมีมด (เพื่อนที่สนิท) กับเธอจะคุยนานหน่อย  "
ผม: "...แล้วทำไมคุยกับเรานานๆทุกที  "
แหม่ม: "ไม่รู้ คุยกับเธอก็มันเหมือนมีเรื่องคุยได้เรื่อยๆ เลยคุยนาน  บางทีพ่อด่าเหมือนกันนะไอ้เรื่องโทรศัพท์นานๆเนี่ย"
ผม: "แหม่มเป็นแฟนกับไอ้นพนี่ ควรจะคุยกับมันเยอะๆนะ " (ผมตัดบท ก่อนที่แหม่มจะพูดอะไรไปมากกว่านี้)
แหม่ม: "บ้า เรายังไม่คิดเรื่องเป็นแฟนหรอก ของแบบนี้ต้องใช้เวลาน่ะ  "
ผม: "แล้ว...คิดกับไอ้นพยังไง?  "
แหม่ม: "ก็เป็นเพื่อนไง  "
ผม: "แล้วไอ้นพมันเคยบอกว่าชอบแหม่มรึเปล่า?  "
แหม่ม: "เคย บ่อยด้วย ..แต่เราก็บอกไปแล้วไงว่าเราดูขอไปก่อน "
ผม: "..เหรอ  "
แหม่ม: "...อื้ออ ..ทำไมถามเรื่องนพเยอะจัง  "
ผม: "ไม่รู้อ่ะ ตอนนี้เรารู้สึกแปลกๆ  "
แหม่ม: "อะไรแปลก?  "
ผม: "ไม่รู้สิ.....  "
แหม่ม: "ทำไมไม่รู้ล่ะ ก็พูดเองนี่ว่ารู้สึกแปลกๆ  "
ผม: "คือเรากับแหม่มโทรคุยกันนานๆ มันแปลกๆ  "
แหม่ม: "ทำไมล่ะ?  "
ผม: "....เปล่า  "
แหม่ม: "...หรือไม่อยากคุย  "
ผม: "...ไม่ใช่แบบนั้น  "
แหม่ม: "............"
ผม: "............"