โลกนี้สีชมพู

[❤ ตูน ❤]

เออ นึกขึ้นได้ ตอนเรียน ปวช. ตอนนั้นอยู่ปี 3 แล้ว กำลังใกล้จะจบ เตรียมเรียนต่อ ป.ตรี
จริง ๆ เพื่อนคนนี้ชื่อเอก มันเป็นผู้ชายตัวเตี้ย ๆ ผอม ๆ หัวตั้ง ๆ เมื่อตอนปวช.ปี 1
เป็นผู้ชายที่กวนบาทาที่สุด พูดคำกวนคำ แล้วชอบมากวนใกล้ ๆ ให้โดนด่า
อยู่คนละกลุ่ม แต่เวลากินข้าว มันมากินโต๊ะข้าง ๆ แล้วก็กวนจนเราทนไม่ได้ ต้องด่ามัน
เสื้อนักศึกษา ยีนส์สีดำเดฟ รองเท้าผ้าใบอะไรนะ ที่ผู้ชายเค้าฮิต ๆ กัน ใส่กับเดฟน่ะ
มันเป็นแบบแนวที่เราไม่ชอบ 555 ด่ามันได้ทั้งวัน ด่าแล้วมันก็ยิ้ม

จนปวช. 3 นั่งเรียนอยู่ เลยถามมันว่า เฮ้ย เอก เป็นไรมากป่ะวะ
โดนด่ามา 3 ปีแล้ว มึงไม่คิดจะปรับปรุงไรเลยหรอ
หรือแกไม่รู้สึกไรเลยที่ฉันด่าแกเนี่ย ซาดิสหรอวะ

"ไม่อ่ะ เอกชอบให้ตูนด่า ด่าอีกสิ วันไหนไม่ได้ยินแล้วมันนอนไม่หลับ"

อ่อ ลืมบอก เราด่ามันทุกวัน แต่มันคุยดีกับเราตลอดนะ ไม่เคยพูดมึง ๆ กู ๆ กับเราเลย 555

เพื่อนอีกคนเลยหันมาถามว่า "แกชอบตูนหรือไง มาทำแบบนี้"

เอก .. "อืม"

ตั้งแต่วันนั้นหยุดด่ามัน 555 ทำนองว่าชอบให้ด่า ก็เลยไม่ด่า ด่าไม่ออกด้วย
เพราะหลังจากวันนั้นมันเที่ยวเดิมตามเหมือนเงา ตั้งแต่เดินเข้าประตูตอนเช้า นั่งเรียน จนขึ้นรถกลับบ้านก็เดินมาส่ง
แต่ไมไ่ด้เป็นแฟนกันหรอกนะ เพราะไม่ชอบเป็นทุนเดิม

จนแยกย้ายกันไปเรียนมหาลัย มีอยู่วันนึงเจอกันโดยบังเอิญ มันแต่งตัวใส่เสื้อนักศึกษาโคร่ง ๆ กางเกงดำธรรมดา
แต่มันสูงขึ้นมากมาย เหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น ผมยาวขึ้น โอ้แม่เจ้า  แอบเขิน นิดนึง
แต่มันเดินมากับสาวน่ารัก ๆ คนนึงนะ 555 นึกถึงมันแล้วก็ขำ ๆ ดี ด่ากันมา 3 ปี ดันมาบอกชอบเอาตอนเรียนจะจบอยู่แล้ว

[คุณหนูฟ้า]

อ่านของพี่บิ๊ก 
อ่านของเดือน 
อ่านของกวาง  ทำไมทำได้ขนาดนั้นวะ?

เคยอยู่ใน space เดียวกับกวางนะ กึ่งๆ ถูกหลอก
แต่ของพี่ฟ้า คือสุดท้ายเค้ามาสารภาพทุกอย่าง เอง


เดี๋ยวเล่ามั่ง 


ปล.ของตูน เหมือนเพื่อนสนิท 

[คุณชาย ( 737 )]

เออ นึกขึ้นได้ ตอนเรียน ปวช. ตอนนั้นอยู่ปี 3 แล้ว กำลังใกล้จะจบ เตรียมเรียนต่อ ป.ตรี
จริง ๆ เพื่อนคนนี้ชื่อเอก มันเป็นผู้ชายตัวเตี้ย ๆ ผอม ๆ หัวตั้ง ๆ เมื่อตอนปวช.ปี 1
เป็นผู้ชายที่กวนบาทาที่สุด พูดคำกวนคำ แล้วชอบมากวนใกล้ ๆ ให้โดนด่า
อยู่คนละกลุ่ม แต่เวลากินข้าว มันมากินโต๊ะข้าง ๆ แล้วก็กวนจนเราทนไม่ได้ ต้องด่ามัน
เสื้อนักศึกษา ยีนส์สีดำเดฟ รองเท้าผ้าใบอะไรนะ ที่ผู้ชายเค้าฮิต ๆ กัน ใส่กับเดฟน่ะ
มันเป็นแบบแนวที่เราไม่ชอบ 555 ด่ามันได้ทั้งวัน ด่าแล้วมันก็ยิ้ม

จนปวช. 3 นั่งเรียนอยู่ เลยถามมันว่า เฮ้ย เอก เป็นไรมากป่ะวะ
โดนด่ามา 3 ปีแล้ว มึงไม่คิดจะปรับปรุงไรเลยหรอ
หรือแกไม่รู้สึกไรเลยที่ฉันด่าแกเนี่ย ซาดิสหรอวะ

"ไม่อ่ะ เอกชอบให้ตูนด่า ด่าอีกสิ วันไหนไม่ได้ยินแล้วมันนอนไม่หลับ"

อ่อ ลืมบอก เราด่ามันทุกวัน แต่มันคุยดีกับเราตลอดนะ ไม่เคยพูดมึง ๆ กู ๆ กับเราเลย 555

เพื่อนอีกคนเลยหันมาถามว่า "แกชอบตูนหรือไง มาทำแบบนี้"

เอก .. "อืม"

ตั้งแต่วันนั้นหยุดด่ามัน 555 ทำนองว่าชอบให้ด่า ก็เลยไม่ด่า ด่าไม่ออกด้วย
เพราะหลังจากวันนั้นมันเที่ยวเดิมตามเหมือนเงา ตั้งแต่เดินเข้าประตูตอนเช้า นั่งเรียน จนขึ้นรถกลับบ้านก็เดินมาส่ง
แต่ไมไ่ด้เป็นแฟนกันหรอกนะ เพราะไม่ชอบเป็นทุนเดิม

จนแยกย้ายกันไปเรียนมหาลัย มีอยู่วันนึงเจอกันโดยบังเอิญ มันแต่งตัวใส่เสื้อนักศึกษาโคร่ง ๆ กางเกงดำธรรมดา
แต่มันสูงขึ้นมากมาย เหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น ผมยาวขึ้น โอ้แม่เจ้า  แอบเขิน นิดนึง
แต่มันเดินมากับสาวน่ารัก ๆ คนนึงนะ 555 นึกถึงมันแล้วก็ขำ ๆ ดี ด่ากันมา 3 ปี ดันมาบอกชอบเอาตอนเรียนจะจบอยู่แล้ว

อ่านแล้วก็แอบยิ้ม อาจเป็นเพราะต้องจากกันไปตามทางของแต่ละคนแล้ว ก็เลยทำให้ยอมรับก็ได้
แต่ว่าเอกกับเพื่อนคนที่ถามว่าชอบ แอบนัดแนะกันไว้ก่อนหรือเปล่าครับ

[กวางจ้ะ]

อ่านของตูนแล้วอมยิ้มอีกละ 
ทำนองเดียวกับ เขาว่าผู้หญิงด่าแปลว่าผู้หญิงรักรึป่าว อิอิ

อ่านของกวาง  ทำไมทำได้ขนาดนั้นวะ?

เคยอยู่ใน space เดียวกับกวางนะ กึ่งๆ ถูกหลอก
แต่ของพี่ฟ้า คือสุดท้ายเค้ามาสารภาพทุกอย่าง เอง

ตอนนั้นที่ทำแบบนั้นไป ส่วนหนึ่งเลยคืออยากรู้ความจริงจากปากเขาน่ะค่ะ
และก็ได้รู้ตอน.. ตอนที่เราเป็นฝ่ายหลอกเขามั่ง
หน้าชาไปชั่วขณะ.. และก็รู้สึกว่า เราโชคดีแล้วล่ะที่หลุดตรงนั้นมาได้

ของพี่ฟ้ายังดีที่เขาสารภาพออกมาเอง
แต่กวางดันไปเจอคำตอบเอง แถมเป็นคนที่ฟังเขาว่าเราอยู่เต็ม ๆ ด้วย เลยเจ็บง่ะ -*-"

[❤ ตูน ❤]

อ่านแล้วก็แอบยิ้ม อาจเป็นเพราะต้องจากกันไปตามทางของแต่ละคนแล้ว ก็เลยทำให้ยอมรับก็ได้
แต่ว่าเอกกับเพื่อนคนที่ถามว่าชอบ แอบนัดแนะกันไว้ก่อนหรือเปล่าครับ

จริง ๆ ก่อนหน้านี้ตูนคุยกับเพื่อนไว้บ้างแล้ว คือเพื่อนเป็นคนนี้เป็นเพื่อนสนิท คู่หูของตูนเลย
มันมาสะกิดว่า เฮ้ย ๆ เราว่า เอกมันแปลก ๆ นะ เราก็หรอ ๆ แปลกไง เพื่อนสงสัยว่ามันอาจจะชอบ

พอมันมากวนอีกรอบ เพื่อนเลยโพล่งถามซะ อิอิ

[เดอะบุ๋ม]

เออ นึกขึ้นได้ ตอนเรียน ปวช. ตอนนั้นอยู่ปี 3 แล้ว กำลังใกล้จะจบ เตรียมเรียนต่อ ป.ตรี
จริง ๆ เพื่อนคนนี้ชื่อเอก มันเป็นผู้ชายตัวเตี้ย ๆ ผอม ๆ หัวตั้ง ๆ เมื่อตอนปวช.ปี 1
เป็นผู้ชายที่กวนบาทาที่สุด พูดคำกวนคำ แล้วชอบมากวนใกล้ ๆ ให้โดนด่า
อยู่คนละกลุ่ม แต่เวลากินข้าว มันมากินโต๊ะข้าง ๆ แล้วก็กวนจนเราทนไม่ได้ ต้องด่ามัน
เสื้อนักศึกษา ยีนส์สีดำเดฟ รองเท้าผ้าใบอะไรนะ ที่ผู้ชายเค้าฮิต ๆ กัน ใส่กับเดฟน่ะ
มันเป็นแบบแนวที่เราไม่ชอบ 555 ด่ามันได้ทั้งวัน ด่าแล้วมันก็ยิ้ม

จนปวช. 3 นั่งเรียนอยู่ เลยถามมันว่า เฮ้ย เอก เป็นไรมากป่ะวะ
โดนด่ามา 3 ปีแล้ว มึงไม่คิดจะปรับปรุงไรเลยหรอ
หรือแกไม่รู้สึกไรเลยที่ฉันด่าแกเนี่ย ซาดิสหรอวะ

"ไม่อ่ะ เอกชอบให้ตูนด่า ด่าอีกสิ วันไหนไม่ได้ยินแล้วมันนอนไม่หลับ"

อ่อ ลืมบอก เราด่ามันทุกวัน แต่มันคุยดีกับเราตลอดนะ ไม่เคยพูดมึง ๆ กู ๆ กับเราเลย 555

เพื่อนอีกคนเลยหันมาถามว่า "แกชอบตูนหรือไง มาทำแบบนี้"

เอก .. "อืม"

ตั้งแต่วันนั้นหยุดด่ามัน 555 ทำนองว่าชอบให้ด่า ก็เลยไม่ด่า ด่าไม่ออกด้วย
เพราะหลังจากวันนั้นมันเที่ยวเดิมตามเหมือนเงา ตั้งแต่เดินเข้าประตูตอนเช้า นั่งเรียน จนขึ้นรถกลับบ้านก็เดินมาส่ง
แต่ไมไ่ด้เป็นแฟนกันหรอกนะ เพราะไม่ชอบเป็นทุนเดิม

จนแยกย้ายกันไปเรียนมหาลัย มีอยู่วันนึงเจอกันโดยบังเอิญ มันแต่งตัวใส่เสื้อนักศึกษาโคร่ง ๆ กางเกงดำธรรมดา
แต่มันสูงขึ้นมากมาย เหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น ผมยาวขึ้น โอ้แม่เจ้า  แอบเขิน นิดนึง
แต่มันเดินมากับสาวน่ารัก ๆ คนนึงนะ 555 นึกถึงมันแล้วก็ขำ ๆ ดี ด่ากันมา 3 ปี ดันมาบอกชอบเอาตอนเรียนจะจบอยู่แล้ว

กุีกกิีกดีเนอะ    เคยด่าเพื่อนแบบนี้เหมือนกัน  แต่มันไม่ได้บอกว่าชอบ      แต่ด่าแบบไม่โกรธเนอะ

ด่าเพราะรำคาญ กวนอยู่ได้  เข้าใจอารมณ์พี่ตูนเลยค่ะ

[คุณชาย ( 737 )]

  ทำไมไม่มีคนมาด่าบ้างนะ 

[เดอะบุ๋ม]

พี่ชายคลองบ้า   


อยู่ดีๆจะให้ด่าได้ไง 

[คุณหนูฟ้า]

ตอนนั้นทำงานพิเศษตอนเย็นที่ร้านเหล้าหน้าคอนโด
คือเรียนเสร็จ ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเดินข้ามถนนมาทำงาน
ทำเล่นๆ ทำไปกินเหล้าไปด้วยกับเพื่อนอีกสองสามคน

ก็มีเด็กบริหารโต๊ะนึง มากินทุกวันเลย ร้านเปิด 6 โมง บางที 5 โมงครึ่งก็มาแล้ว
มาก่อนฟ้าที่มาทำงานอีก ก็เจอกันบ่อยคุยกัน เอ่อ.. อยู่คอนโดเดียวกัน

จากนั้นเพื่อนของจอห์น ที่ชื่อเป็ดมาจีบนกน้อยเพื่อนฟ้า
โจ้ก็สนิทกับ ส่วนจอห์นก็จีบฟ้าแบบขำๆ ฮ่าๆ ทีเล่นทีจริง
แรกๆ ไม่คิดอะไร คบขำๆ กินข้าว ดูหนัง (ตอนนั้นเป็นช่วงเรียนซัมเมอร์ปีหนึ่ง)
ฟ้าก็โอเคนะ มันคล้ายๆ puppy love
เพียงแต่เราเจอกันในที่ที่ hardcore ไปหน่อยอย่างร้านเหล้า ฮ่าๆๆ

จอห์นในช่วงที่คบกันก็ดี เฮฮาปาจิงโกะ ตลก สนุกสนานวันๆ
แต่จอห์นชิวเกินนะ คนอื่นเค้าไปเรียนกัน จอห์นไม่ไปเลย
นอนอยู่ที่ห้องฟ้าทั้งวัน ข้าวก็ไม่ค่อยกิน สูบบุหรี่กับกินนมบ้าง
.. จริงๆ แล้วมันก็แปลกๆที่แววตาจะดูเหงาๆ ตลอด...

ถึงแม้เราจะสนุก จะมีความสุขกันเท่าไหร่ จอห์นก็จะมีมุมหมองๆ ตลอด ซึ่ง ฟ้าก็สังเกตนะ
แต่ไม่ถาม คนเรามี space ของตัวเองฟ้า เชื่อแบบนั้น

สอบ final ของ summer เสร็จ ฟ้าชวนจอห์นไปเสม็ด
ตอนแรกว่าจะไปสองคน แต่ไปๆมาๆ ทริปนี้กลายเป็น 5 คน
กล้วย+พี ฟ้า+จอห์น และนกน้อย
เรามีความสุขกันมาก ตามประสาเด็กที่ ชีวิตมีแต่วันนี้
วันพรุ่งนี้เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง..



พอฟ้ากลับจากทะเล ตอนนั้น จอห์นเริ่มกลับไปอยู่หอตัวเองบ้าง
เราต่างมีเรา มีกันและกัน ทุกอย่างดีมาก

.. เย็นวันนึงจอห์นมารับฟ้าไปกินข้าวเหมือนเดิม
แต่วันนั้น ตอนที่ฟ้ากำลังจะไปหยิบกระเป๋า มี sms เข้าโทรศัพท์จอห์น
แล้วเค้าก็บอกฟ้าว่า "ขอโทษ จอห์นไปก่อนนะเดี๋ยวจอห์นมา"

ฟ้าก็งง เกิดอะไรขึ้น ทำไมรีบร้อนขนาดนั้น...




แล้วจอห์นก็กลับมาอธิบาย
คำพูดมากมายพร้อมน้ำตาและคำขอโทษ

เค้ามีแฟนอยู่แล้ว ตอนปลายเทอมสองแฟนจอห์นไปเรียนแลกเปลี่ยนที่เกาหลี กำหนดคือ 5 เดือน
มีนา เมษา พฤษภา มิถุนา กรกฎา.. มันคือช่วงเวลาที่เราคบกัน
ช่วงเวลาที่เราต่างมีความสุข เวลามันสั้น เรายังไม่ได้ทะเลาะกันเลย
แต่ก็มีคนมาเอาเค้าคืนไปแล้ว เอาเค้าไปจากฟ้าแล้ว


จำได้ว่าวันนั้น shock มาก
โทรหาเป็ด โทรหาโจ้ทุกคนก็มาหา มาขอโทษ
ไม่คิดว่าจอห์นจะกลับไปคบกับผู้หญิงคนนั้นอีก เพราะ คนนั้นก็ทำกับจอห์นไว้เยอะ
บอกฟ้าว่าอย่าโทษคนนั้น ถ้ามีอะไรโกรธให้โกรธพวกเป็ดที่ไม่บอก
โกรธจอห์นที่สันดานเสีย

ร้องไห้อยู่เป็นเดือนๆ สองสามเดือน
จอห์นเองก็ทรมรานไม่แพ้กัน คนนั้นเค้ารู้เรื่องฟ้ากับจอห์นเค้าก็ไม่ยกโทษให้
จอห์นก็ง้อเค้าอยู่เรื่อยๆ ฟ้าก็แยก อยากจบ อยากหายเจ็บไวไว


จนมีวันนึง จอห์นร้อนรนมาหา
บอกว่าอยากให้ฟ้าไปเจอคนนั้น เจอเพื่ออธิบาย เจอเพื่อโกหกคนนั้นให้หน่อย
ว่า 5 เดือนที่เราเจอกัน เราแค่เพื่อนกัน เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว
เราไม่ได้รักกัน

ฟ้าทำให้จอห์นได้ไหม? จอห์นอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีคนนั้น 







.. ฟ้าทำไงล่ะ เจ็บจะตาย แต่ก็ทำให้ จอห์นร้องไห้ ฟ้าขับรถ
ขับรถไปบ้านผู้หญิงคนนั้น เพื่ออธิบายกับเค้าต่อหน้า
บอกว่าเรา เป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ..




  ทำไมมันจบเศร้างี้วะเนี่ยยยยยยยย

โอว ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าคุณตั้ง 5 คนแน่ะ   พิมพ์ยาวไป?

[蓝月 (lán yuè)]

กระจู๋นี้ทำให้เราได้รู้ว่า
ทุกคนต่างมีนิยายส่วนตัวอยู่ในโลกของตัวเอง

[คุณหนูฟ้า]

การกระทำใดๆ อันเนื่องมาจากความรัก ย่อมหาเหตุผลมารองรับไม่ได้ เสมอ 

[❤ ตูน ❤]

  เจ็บว่ะฟ้า

[คุณหนูฟ้า]

เจ็บว่ะฟ้า

เจ็บดิ การตูน
เรายังไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหนเลยนะทุกวันนี้ 

แต่อย่างที่โพสต์ข้างบนๆ ว่าไว้
คนบางคน ฟ้าก็ส่งเค้ามาเพื่อเป้นบทเรียนให้เราเท่านั้นแหล่ะ
มันไม่ใช่คู่ชีวิตหรอก 

[กวางจ้ะ]

 

ตอนทำนี่ตาจอห์นคิดอะไรอยู่น้อ..








"คนเราพบกันเพื่อเพียงผ่าน ผ่านไป.."

[O.D.M.]

อ่านของแต่ละคนแล้วก็มีความรู้สึกว่า ความรักมีที่ทางและหนทางของมันเสมอ
ได้เวลาเล่าของตัวเองมั่งแล้ว  

ปัจจุบัน สำหรับตัวผมเอง ผมไม่มองความรักเป็นสีชมพูอีกแล้ว (อาจผิดคอนเซปจู๋ได้ แต่ขอหน่อย )
ผมมองความรักเป็นสีฟ้าอ่อน สีของท้องฟ้า สีของอิสระ...

เริ่มเดิมที ผมเองเป็นเด็กที่โตมาจากโรงเรียนผู้หญิงเลยได้รับรู้ถึงความเจ้ากี้เจ้าการ เจ้าอารมณ์ และอื่นๆที่เป็น
นิสัยหญิงๆมาเยอะ จนถึงช่วง ม.1 ตอนนั้น ผมเบื่อมากกับนิสัยอะไรแบบนี้ ยังเคยถามตัวเองเลยว่า จะทนได้เหรอ
กับนิสัยเอาแต่ใจแบบนี้ของผู้หญิง...

รักแรกของผม เริ่มจากการแอบมอง

สมัยม.ต้น ผมเรียนอยู่ที่เซนต์จอห์นแผนกสามัญ เค้าจะแบ่งตึกออกเป็น ชายและหญิง แล้วค่อยกลับมารวมกัน
ตอนม.ปลาย เพื่อตัดปัญหาต่างๆกับเรื่องต่างเพศ สมัยนั้น ผมค่อนข้างขี้อายและไม่ค่อยมีเพื่อนมากเท่าไหร่
ผมเจอ เค้าคนนั้น ที่โรงอาหาร เธอเป็นผู้หญิงที่ผมสวยมากๆ จำได้วันแรกที่เจอ ผมยืนถือจานข้าวแล้วมองเค้าตาค้าง
ตั้งแต่เค้าเข้าโรงอาหารมาจนออกไป วันนั้นเป้นวันแรก ที่ผมใจเต้นแรงมาก แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก รักของผม ก็ได้แค่แอบมอง รอพบหน้า สืบดูข้อมูลต่างๆแค่นั้น
ด้วยความที่เป้นคนขี้อายไม่กล้าทักไม่กล้าคุย อย่างมากก็ได้แค่ยิ้มให้ โดยไม่รู้จักกัน แค่นั้นตอนนั้น ก็รูสึกว่ามีความสุขมากแล้ว
ผมสรรหากิจกรรมต่างๆ ที่ต้องไปทำที่แผนกหญิงอยู่ตลอด เพื่ออย่างน้อยจะได้เจอหน้าเค้า สักนิดก็ยังดี

จนถึงช่วงปลายเทอม ม.3 ผมกลายเป็นนักกิจกรรมเต็มตัว (เพราะผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆนะเนี่ย )
วันๆไม่ค่อยได้เรียน ต้องติดต่อประสานงานทำกิจกรรมต่างๆเสมอๆ และ 1 ในนั้น คือการเป็นนักบาสโรงเรียน
โรงเรียนผมไม่ค่อยมีพื้นที่ว่างสำหรับเล่นกีฬา ดังนั้น ชมรมบาสเลยต้องไปใช้สถานที่ที่แผนกหญิงเพื่อซ้อมบาส
แน่นอน เข้าทางผมล่ะ ... ผมเลยสมปรารถนา ได้เจอเธอทุกวัน แต่ก็ยังไมได้คุยกัน จนกระทั่งเหลืออีก 1 เดือนสุดท้าย
ก่อนจบ ม.3..มีการแข่งบาสระหว่างโรงเรียน เธอคนนั้น ก็ไปดูด้วย การคุยครั้งแรกจึงได้เริ่มขึ้น

เพื่อนผมลากผมเข้าไปคุยกับเค้า จำได้ว่าวันนั้นตื่นเต้นมาก คุยผิดๆถูกๆ ใจเต้นแรง หัวว่างไปหมดไม่รุ้จะคุยอะไร
รู้แค่ว่า วันนั้น เธอคนนั้น แค่รับรู้ได้แล้วว่า มีผมอยู่บนโลกใบเดียวกับเค้า
จากวันนั้น ผมดักรอที่ป้ายรถเมล์ทุกวัน หาเรื่องคุย ตามไปส่งบ้าน ช่วยเค้าซื้อของ ช๊อปปิ้งก่อนเข้าบ้าน
ผมทำแบบนี้ ทุกวันๆ ด้วยความสุขเล็กๆน้อยๆ ที่เห็นรอยยิ้มเค้าสักนิดก็พอ แต่ความสุขมักจบเร็วเสมอ

วันนั้นผมบอกชอบเธอออกไป ในระหว่างกลับบ้าน และฝากให้เธอเขียนเฟรนด์ชิปให้หน่อย (รีบให้แล้วขอตัวกลับทันที่ กลัวคำตอบที่จะได้รับ)
วันรุ่งขึ้น เธอฝากเฟรนด์ชิบผ่านเพื่อนเธอมาให้

แน่นอน ในนั้น เป้นคำปฏิเสธพร้อมทั้งบอกว่า
เธอจะไปเรียนที่อื่นแล้ว เราเป็นแค่เพื่อนที่รู้จักกันก็พอเถอะ..

3 ปีแห่งการรอคอย จบลงในไม่ถึง 30 วันแห่งการทำความรู้จัก....
ความรักครั้งแรก มักไม่สมหวัง ...ใครไม่รู้ เคยบอกให้ผมจำฝังหัวไว้ ...

หลังจากที่เธอย้ายโรงเรียนไป เราก็ยังพอได้คุยกันบ้าง โดยเฉพาะให้คำปรึกษาเวลาเธอและแฟนของเธอไม่เข้าใจกัน

รักครั้งนี้ของผม ผมมาสรุปกับตัวเองทีหลังว่า มันมีความสุขมากกว่าความทุกข์นะ
ผมเฝ้าดูผู้หญิงคนหนึ่ง รับรุ้เรื่องราวของชีวิตเค้า ดีใจ เสียใจ ผ่านเหตุการณ์ของเค้า
ถึงผมจะไมได้ตัวและหัวใจเค้ามาครอง แต่อย่างน้อย
ชีวิตเค้าส่วนนึง ก็ไหลเวียนอยู่ในความทรงจำที่ดีของผมไปเรียบร้อยแล้ว..ผมเจอเค้าได้ทุกเมื่อผมคิดถึง
วันไหนเหนื่อยๆ ผมก็ยังคิดถึงวันเวลาที่มีความสุขตรงนั้นเสมอ
มันมีค่านะ มีค่ากว่า การคบกันแบบฝืนทน และจบลงตรงที่เราไม่เข้าใจกันไปเลย..

ผมคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ตอนผมอ่านเรื่องของออย
เธอกลับเข้ามามีชีวิตในความทรงจำผมอีกครั้ง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเส้นผมที่แสนสวยของเธอ
ผมยิ้มได้...กับตัวเอง

ไว้มาต่อ ภาค 2 (เมื่อผมเริ่มเข้าสู่ด้านมืด  )